คัดลอกลิงก์เเล้ว
นิยาย [One-Short Twice] 'Cause I Love You { Mina x Nayeon } [One-Short Twice] 'Cause I Love You { Mina x Nayeon } | Dek-D

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้
미나   x   나연





'พี่ชอบเธอมินะ...  พี่ชอบเธอมากๆ'








* เกิดจากจินตนาการอันล้ำลึกของไรท์เตอร์เท่านั้น ไม่มีเจตนาทำให้ผู้ถูกกล่าวถึงทุกคนในฟิคเสียหาย *








พูดคุย  ติชมได้ที่  @pixppd หรือ #เพราะกวิ้นรักต่าย

ขอบคุณที่แวะเข้ามาไม่ว่าจะบังเอิญหรือตั้งใจ :)






ขอบคุณสำหรับThemeสวยๆ












#เพราะกวิ้นรักต่าย





cr.sqw

เนื้อเรื่อง อัปเดต 3 ก.ย. 59 / 22:07





미나   x   나연




                         เวลาบ่ายในช่วงวันเสาร์สุดสัปดาห์ หญิงสาวร่างเล็กนางหนึ่งกำลังซ้อมเต้นเพลงโปรโมทของนิวเกิร์ลกรุ๊ปสัญชาติเกาหลีที่กำลังมาแรงในขณะนี้พร้อมกับเมมเบอร์อีกสามคน  ทันทีที่บทเพลงบรรเลงจนจบท่อนสุดท้าย  เธอก็ทิ้งตัวลงนอนแผ่ขยายร่างกายของตัวเองลงบนพื้นห้องซ้อม



                         "เหนื่อยจังเลย"  ร่างเล็กเอ่ยผ่านรีมฝีปากแห้ง



                         "อ่ะนายอนออนนี่"  


                         ปาร์คจีฮโย  ลีดเดอร์ของวงผู้มีอายุอยู่กึ่งกลางระหว่างเมมเบอร์ทุกคนยื่นขวดน้ำแก้กระหายให้  อิมนายอนรับมาก่อนกระดกน้ำดื่มจนหายไปเกือบครึ่งขวด



                                        แก่แล้วก็เงี้ย...  เหนื่อยง่าย



                         "จะซ้อมอีกนานมั้ยเนี่ยยยย" 



                         ยูจองยอน  เมมเบอร์ที่มีอายุรองจากเธอนั่งลงพร้อมกับใช้หัวทุยๆของตัวเองมุดเข้าที่หน้าท้องของนายอน



                         "ซ้อมจนกว่าเธอจะเต้นไม่ผิดอีก"


                         "โหย  ผิดแค่นิดหน่อยเอง  ป๊ากก็เต้นผิดทำไมไม่ว่าล่ะ"


                         "อ้าวคยองวาน  ไหงมาว่าฉันล่ะ  ฉันแค่ยืนผิดที่เอง"


                         "ย่าห์!  หยุดเรียกชื่อนั้นนะ!"


                         "ทำไมอ่ะออนนี่  แฟนๆออกจะชอบ"


                         "ฉันว่ามันตลกมากกว่า"



                         อิมนายอนนั่งดูน้องๆทั้งสองคนนั่งเถียงกันอยู่พักใหญ่ก็ตัดสินใจลุกขึ้น  เดินไปหาเมมเบอร์อีกคนที่นั่งพิงผนังเสียบหูฟังอยู่ในโลกส่วนตัวของตัวเองพรัอมกับขวดน้ำในมือ



                         "อ่ะ"


                         ยื่นขวดน้ำที่เหลืออยู่ก้นขวดให้ก่อนนั่งลงข้างๆ



                         "ขอบคุณค่ะนายอนออนนี่"   เสียงเล็กตอบกลับมาอย่างเหนื่อยอ่อน


                         "ฟังเพลงอะไรอยู่หรอ"


                         "เพลงของพวกเราเนี่ยแหละค่ะ"


                         "ขอฟังด้วยดิ"



                         ร่างเล็กไถหัวไปตามต้นแขนเป็นเชิงอ้อน  อดทนได้สักพักหนึ่งจึงยอมถอดหูฟังอีกข้างเสียบเข้าที่ใบหูของนายอน



                         "ขอบคุณนะ"


                         "เรื่องแค่นี้เอง"



                         นายอนวางหัวลงบนลาดไหล่ของอีกคนก่อนปล่อยตัวเองเข้าสู่ห้วงนิทรา  เมื่อเห็นว่าร่างเล็กข้างๆหลับไปแล้ว  หญิงสาวจึงค่อยๆถอดหูฟังออกเก็บลงในกระเป๋ากางเกง  เบี่ยงตัวเองให้หัวมนๆของพี่ใหญ่พ้นจาดรัศมีไหล่ของตัวเองก่อนค่อยๆประคองให้ร่างของนายอนนอนราบบนพื้น


                         หญิงสาวลุกขึ้น  จ้องมองใบหน้าของนายอนที่กำลังหลับใหล  ตัดสินใจหยิบหูฟังขึ้นมาสวมก่อนเดินตรงออกไปจากห้องซ้อม























                         "พี่มินะ!"


                         เสียงเล็กของเมมเบอร์ตัวจิ๋ว  'ซนแชยอง'  ตะโกนดังมาจากในรถที่เธอนั่งคอยเมมเบอร์อีกสี่คนที่ขอซ้อมต่อ  เธอไม่อยากกลับคนเดียวเลยนั่งรอพี่ๆอยู่ที่รถกับเมเนเจอร์  มินะหันมามองทางต้นเสียง  เบนเข็มทิศจากถังขยะมาที่แชยอง



                         "พี่นึกว่าเรากลับไปแล้วซะอีก"


                         "รอพวกพี่ๆนี่แหละ  แล้วพี่คนอื่นล่ะ"


                         "อีกสักพักคงตามออกมา  เราเข้าไปนั่งข้างในเลย"



                         มินะเดินย้อนกลับไปทิ้งขวดน้ำ  เดินกลับมาขึ้นรถพร้อมๆกับจีฮโยและจองยอนที่เดินคุยกันเรื่องชื่อเล่นที่แฟนคลับตั้งให้  ปิดท้ายด้วยนายอนที่ยังสะลืมสะลือจากการงีบหลับเมื่อกี้



                         มินะเข้าไปนั่งที่นั่งในสุดที่มีแชยองนั่งรออยู่  จีฮโยกับจองยอนทยอยขึ้นรถส่วนนายอนเลือกนั่งข้างเมเนเจอร์



                         ใช้เวลาไม่นานก็มาถึงหอพัก  นายอนเป็นคนแรกที่ลงรถและรีบเดินขึ้นห้องไปนอนต่อ  จีฮโยกับจองยอนก็ยังคุยกันด้วยหัวข้อสนทนาข้อเดิม



                         "พี่ดูสิ"



                         แชยองยื่นโทรศัพท์ของตัวเองโชว์รูปภาพแฟนอิดิทบนหน้าจอ  มินะชำเลืองมองแล้วยิ้มบางๆ  มันเป็นรูปคู่ของเธอกับแชยองในงานแฟนไซด์ที่ถูกแฟนๆนำมาวาดเป็นตัวการ์ตูนน่ารักๆ



                         "น่ารักเนอะ"


                         "ช่าย  แชงจะเอาตั้งเป็นวอล์เปเปอร์  แฟนๆชอบคู่เราเยอะแยะเลยเนอะพี่"



                         มินะไม่ตอบแต่พยักหน้าพร้อมยิ้มเบาๆ











                         เมื่อมาถึง  มินะก็พบกับสภาพเมมเบอร์ดังเช่นเหมือนเดิมทุกวัน  จีฮโย  จองยอนและจื่อวี่เล่นเอาตุ๊กตาฟาดกันในห้องนั่งเล่น  ซานะกับโมโมะนั่งติวภาษาเกาหลีพร้อมกับโซ้ยจ๊กบัล  ดาฮยอนก็นั่งบำรุงผิวด้วยครีมว่านหางจระเข้ส่วนพี่ใหญ่ของวงก็คงไปกบดานอยู่ในห้องของตัวเอง



                         "กว่าจะมา  จ๊กบัลจะเสร็จโมะหมดแล้วเนี่ย"


                         "ดีที่ยังเหลือให้ละกัน"



                         มินะเดินเข้ามาหยิบจ๊กบัลใส่ปากชิ้นหนึ่ง  เดินมุ่งตรงเข้าไปในห้องนอนที่คาดว่าคงมีพี่ใหญ่หน้าเด็กประจำวงนอนกอดตุ๊กตาเซนิกาเมะจากแฟนคลับอยู่บนเตียง


                         เป็นอย่างที่คิดจริงๆด้วย...


                         อิมนานอนนอนซุกตัวอยู่ใต้ผ้าห่มผืนใหญ่กับตุ๊กตาตัวโปรด  เสียงกรนเบาๆล่องลอยมาตามลมหายใจบอกได้ว่าเธอคงกำลังวิ่งเล่นท่ามกลางทุ่งดอกลาเวนเดอร์ในฝัน



                         มินะเดินเข้าไปดึงผ้าห่มขึ้นคลุมหัวไหล่ของพี่ใหญ่ก่อนเดินตรงเข้าไปในห้องน้ำ
























                         เมียวอิ  มินะเปลี่ยนไปมาก...


                         อิมนายอนสัมผัสได้ถึงรังสีประหลาดๆจากตัวน้องสาวเชื้อสายญี่ปุ่นทุกครั้งที่อยู่ใกล้ๆ  บางทีมินะก็เดินเลี่ยงเธอไปเฉย  หรือไม่ก็เลือกเดินย้อนกลับทางเดิมราวกับหลบหน้าเธอเป็นนัยๆ  หลังๆมามินะเริ่มอยู่ใกล้แชยองมากขึ้น  ตัวติดกันยิ่งกว่าปาท่องโก๋  นั่งทำให้นายอนเริ่มรู้สึกแปลกใจกับพฤติกรรมของน้องสาวคนสนิท


                         เธอก็พยายามเข้าใจว่าเป็นการเซอร์วิสแฟนคลับที่ชื่นชอบคู่มิแชง  แต่แฟนคลับที่ชอบคู่มินายอนก็ไม่ได้มีน้อยไปกว่าคู่มิแชงเลยนะ



                         เธอรู้สึกไม่พอใจจริงๆ...




                         "มินะยา~"


                         "คะ"


                         "ขอกอดหน่อย"


                         มินะยิ้มบางๆก่อนเดินเข้าไปหาแชยองที่กำลังเซ็นลายเซ็นให้แฟนคลับ




                         เพราะทำตัวแบบนี้ไง...






                         หลังงานแฟนไซน์  เมมเบอร์ทุกคนก็ทยอยขึ้นรถกันทีละคู่  ปกติเธอจะเดินกับมินะ  แต่วันนี้เธอกลับต้องเดินคู่จองยอนแทนเพราะมินะเดินข้างแชยอง



                         "ร้อยวันพันปีจะเดินข้างฉัน"



                         จองยอนเอ่ย



                         "เออน่า  เซอร์วิสแฟนซะหน่อย"


                         นายอนยิ้ม  แต่ดวงตากลับไม่ยิ้มไปด้วย






                         นายอนพาร่างอ่อนเปลี้ยของตัวเองเข้าไปในห้องนอน  ทิ้งร่างที่เหนื่อยจากการทำงานหนักตั้งแต่เช้าลงบนเตียงนุ่มๆพร้อมกับคว้าตุ๊กตาเซนิกาเมะเข้ามากอด  ซุกตัวลงใต้ผ้าห่มนุ่มๆอย่างที่เคยทำ





                         ปัง...




                         จากที่เกือบหลับสนิทไปแล้ว  อิมนายอนกลับสะดุ้งตื่นขึ้นมาอีกครั้งจากเสียงเปิดประตู  เธอดึงผ้าห่มลงดู



                         เมียวอิมินะกำลังถอดเสื้อออก...



                         นายอนรีบหลับตาปี๋  ถดตัวเองเข้าไปในผ้าห่ม  พยายามข่มตาหลับอย่างเต็มที่



                         มีเสียงฝีเท้าใกล้เข้ามาเรื่อยๆก่อนที่นายอนจะสัมผัสได้ถึงความสว่างจากหลอดไฟบนเพดานห้อง  และผ้าห่มที่เคยคลุมเธออยู่ก็ลงไปกองอยู่ข้างล่างเรียบร้อย



                         "อากาศร้อนแต่ห่มผ้าหนาเนี่ยนะ"



                         เสียงบ่นจากมินะดังเข้ามาในโสตประสาท  นายอนหรี่ตามองร่างบางก่อนจะปิดลงไปใหม่เมื่อมินะหันมาทางเธอ


                         มินะเดินมาอีกครั้งพร้อมกับผ้าห่มรูปเพนกวิ้นบางๆของรักของหวงของเธอ  สะบัดคลายผ้าห่มคลุมร่างกลมๆของพี่ใหญ่



                         "วันนี้พี่น่ารักมากเลยนะ"



                         เสียงเล็กๆเอ่ยออกมาเบาๆก่อนมินะจะเดินออกไปข้างนอก



                         นายอนค่อยดึงผ้าห่มลง  ความรู้สึกมวนๆในท้องทำให้เธอยันตัวเองขึ้นนั่ง  สมองประมวลคลื่นเสียงจากมินะที่เธอพึ่งได้รับเมื่อกี้พลางยกมือขึ้นทาบบนหน้าอกตัวเอง



                         หัวใจเธอกำลังเต้นแรงเพราะคำพูดของมินะ






                         บ้า!!! นี่มันอะไรกัน!!!!



























                         "จองยอน  เธอคิดว่ามินะเปลี่ยนไปมั้ย"



                         อิมนายอนตัดสินใจเปิดบทสนทนาหลังจากนั่งจุ้มปุ๊กอยู่กลางกองตุ๊กตาขนาดใหญ่บนเตียงของยูจองยอนมาได้สักพักแล้ว  จองยอนเงยหน้าขึ้นมาจากเลโก้ชุดโปรด  เลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่ง



                         "เปลี่ยนอะไร  ขนาดหน้าอกหรอ"


                         "ดึกแล้วไม่เสื่อม"


                         "ค่ะ"


                        
                         พูดจบก็หันไปใส่ใจกับเลโก้รูปสัตว์ประหลาดที่ได้มาจากแฟนคลับต่อ



                         "คือฉันหมายถึงเมื่อก่อนมินะสนิทกับฉันมากกว่านี้  เราเล่นด้วยกันมากกว่านี้  เราสร้างโมเม้นมินายอนด้วยกันมากกว่านี้  ดูตอนนี้สิ  กลายเป็นมิแชงมิซา  แฟนๆมินายอนแทบจะเปลี่ยนเรือกันหมดแล้วเนี่ย"


                         "มันก็เรื่องของน้องด้วยป่าวว่าเขาอยากจะสร้างโมเม้นกับใคร  พี่จะไปห้ามไม่ให้เขาเซอร์วิสแฟนคลับไม่ได้หรอก"


                         "ก็ไม่ได้ไม่พอใจ  แต่แค่..."


                         "หวงเขาหรอ"


                        
                         นายอนหยุดหยิกแก้มเจ้าตุ๊กตารูปลิงของจองยอน 



                         "หวงบ้าไร  เราเป็นพี่น้องกันนะ"


                         "พี่น้องกันหวงกันไม่ได้หรือไง"


                         "ก็ได้สิ..."


                         "เออน่า  เดี๋ยวมินะก็เป็นเหมือนเดิมเอง  ช่วงนี้เราก็เซอร์วิสแม่ยกทูยอนกันไปก่อน"


                         "แล้วโมโมะล่ะ"


                         "ยัยจ๊กบัลนั่นมัวแต่เกาะแกะป๊าก  ไม่มีเวลาสร้างโมเม้นจองโมะเลย"


                         "อืม  ไว้จะมาหาใหม่"



                         พูดจบก็ลุกขึ้นพร้อมกับตุ๊กตาลิงเมื่อกี้ที่ถูกบดบี้ขยี้แก้ม  เดินออกจากห้องของจองยอนไปด้วยสีหน้าที่ไม่ค่อยโล่งใจนัก





                         หวงหรอ...


                         บางทีอาจเป็นอย่างนั้นก็ได้


























                         มั้ง...



                         เป็นวันที่สี่แล้วที่นายอนมานั่งขดตัวอยู่กลางกองตุ๊กตามหึมาของจองยอน  ส่วนจองยอนก็นั่งต่อเลโก้ที่พื้น



                         "ฉันจะไม่ไหวแล้วนะ!  เดี๋ยวนี้มินะมองฉันเป็นอากาศธาตุไปแล้วเนี่ย!  ไหนเธอว่าน้องจะกลับมาเป็นเหมือนเดิมไง!"



                         นายอนชกเข้าที่ตุ๊กตาลิงตัวเดิม  ระดมหมัดเข้าซ้ำๆราวกับว่าตุ๊กตาลิงตัวนั้นเป็นมินะ  จองยอนถอนหายใจเป็นครั้งที่ห้าสิบ  ลุกขึ้นหยิบตุ๊กตาลิงที่ถ้าปล่อยไว้นานกว่านี้  น้องลิงน้อยของยูจองยอนอาจจะบวมช้ำระกำแค้นเพราะแรงโมโหของพี่คนโตจนกลายเป็นลิงบาบูนถูกผึ้งต่อยก็เป็นได้...



                         "แล้วทำไมพี่ไม่ถามน้องไปตรงๆเลยว่าเป็นอะไร  ต่อยลิงน้อยของฉันระบายอารมณ์ไปก็ไม่มีอะไรดีขึ้นมาหรอก"


                         "ก็ไม่กล้านี่  จะให้ไปถามว่า  'มินะ  เธอเป็นอะไร'  งี้หรอ"


                         "อย่างนั้นก็ดี"


                         "ฉันประชด"



                         จองยอนหย่อนก้นลงพื้นที่ว่างข้างๆพี่คนโตก่อนเอ่ย



                         "พี่รู้ป่ะ  ยิ่งที่ทำแบบนี้  มันยิ่งทำให้ฉันมั่นใจว่าพี่คิดอะไรกับมินะ"



                         นายอนได้ยินดังนั้นก็รีบหันขวับชนิดที่ไม่กล้วก้านคอเคล็ด



                         "บ้า  ฉันจะไปคิดอะไรกับมินะได้ไง  น้องเป็นผู้หญิงนะ"


                         "เอ้า  เป็นผู้หญิงแล้วไงอ่ะ  ความรักอ่ะมันไม่เลือกเพศหรอกนะ"


                         "ความรักมันไม่เลือกเพศก็จริง  แล้วแกไปเอาความมั่นใจมาจากไหนว่าฉันคิดอะไรกับมินะ"


                         "ก็จากที่พี่มานั่งทำร้ายน้องลิงน้อยของฉันเนี่ยแหละ"



                         บทสทนาถูกขัดโดยฮิราอิ  โมโมะที่เดินงัวเงียเข้ามาในห้องแล้วล้มตัวลงนอนเฉียดนายอนไปเพียงนิดหน่อย  ทำให้เธอจำเป็นต้องเดินออกมาจากห้อง(ทั้งๆที่ยังถือตุ๊กตาลิงน้อยของจองยอนที่แย่งมาได้ในวินาทีสุดท้าย)  มองหาแหล่งที่พักใจอยู่นานสุดท้ายก็ไปจบอยู่ที่หน้าห้องมักเน่ไลน์ 



                         อิมนายอนค่อยๆเอาหูแนบที่ประตูห้อง  เสียงคุยโหวกเหวกโวยวายตามประสาห้องที่เสียงดังที่สุดในหอดังเล็ดลอดออกมาให้เธอรู้สึกอยากเปลี่ยนความต้องการที่จะเข้าไปนั่งเล่นในห้องของน้องๆ  นึกอยากเดินกลับไปที่ห้องของจองยอน  แต่ก็เกรงใจโมโมะอีก



                         เอาว่ะ...  กลับไปที่ห้องของเราก็ได้

















                         แอ้ด...



                         เสียงเปิดประตูห้องเรียกความสนใจจากสี่เมมเบอร์ที่นึกคึกเอาไพ่ป้อกเด้งที่ได้มาจากแฟนคลับชาวไทยแถมมากับวิธีการเล่นขึ้นมาเล่นกลางห้อง  นายอนเหวอนิดหน่อยเมื่อเห็นว่าคนที่ทำให้เธอรู้สึกปั่นป่วนมากที่สุดนั้นกำลังสับไพ่แจกจ่ายให้จีฮโยกับซานะอย่างชำนาญ  และข้างๆก็เป็นซนแชยองที่เธอคิดว่าน่าจะอยู่ในห้องของมักเน่ไลน์


                         เหอะ  ตัวติดกันแม้กระทั่งนั่งเล่นไพ่...



                         "มาเล่นด้วยกันมั้ยเจ้"  จีฮโยออกปากเชิญชวน


                         "ไม่เอาอ่ะ  เล่นไม่เป็น"


                         และนั่นก็ทำให้เธอกลับมายืนที่หน้าห้องของมักเน่ไลน์ได้อีกครั้ง







                         "อ้าวเจ้  ไม่หลับไม่นอนนะ" 



                         คำทักทายแรกจากเมมเบอร์ที่ตัวขาวที่สุดในวง  'คิมดาฮยอน'  กำลังนอนมาร์กหน้าด้วยแผ่นมาร์กว่านหางจรเข้จากแฟนคลับอยู่บนเตียงของจื่อวี่  ส่วนเจ้าของเตียงนั้นไปนอนกลิ้งอยู่ที่เตียงของแชยอง



                         "ไม่ง่วงอ่ะ"  พูดจบก็ทิ้งตัวลงนอนที่เตียงของดาฮยอน


                         "ถามจริง  พี่กับพี่มินะทะเลาะกันหรอ"


                         "หืม?"



                         นายอนพลิกตัวเป็นตะแคง  มองเมมเบอร์ตัวขาว



                         "ทำไมเธอถึงคิดงั้น"


                         "ไม่รู้ดิ  ปกติพี่มินะชอบอยู่กับพี่ไม่ใช่หรอ  ทำไมเดี๋ยวนี้ถึงชอบอยู่กับแชยองจัง"


                         "นั่นสิ..."




                         สักพัก  ซนแชยองก็กลับมาที่ห้อง  เดินตรงมาหานายอน




                         "พี่นายอน  รีบๆไปง้อพี่มินะได้แล้ว"






                         อ้าว...  เงิบ...






                         "ห้ะ?"  หากแต่ตอบเป็นรีแอคชั่นเว่อร์วังอลังการไป


                         "ฉันรู้น่า  รีบๆไปคุยกับพี่มินะได้แล้ว  พี่มินะอยู่ที่ห้องครัวคนเดียว  รีบๆไปก่อนที่พี่โมโมะจะละเมอออกมากินจ๊กบัลในตู้เย็น"



                         หลังจากนั้นนายอนก็โดนแชยองผลักออกมาจากห้อง  ปิดประตูลงกลอนไม่ให้เธอเข้าไปข้างในอีก  หันไปมองประตูไม้สีเทาที่มีป้ายแปะว่า  'ห้องคนสวยที่สุดในหอ'  อย่างงงๆก่อนเดินลากเท้ามาที่โซฟา



                         เสียงเปิดก๊อกน้ำจากห้องครัวเป็นสัญญานบอกว่ายังมีอีกหนึงชีวิตอยู่ในบริเวณนั้น  




                    รีบๆไปคุยกับพี่มินะได้แล้ว  พี่มินะอยู่ที่ห้องครัวคนเดียว  รีบๆไปก่อนที่พี่โมโมะจะละเมออกมากินจ๊กบัลในตู้เย็น




                         คงเป็นมินะสินะ...




                         สองขาพาร่างบางของอิมนายอนมาหยุดอยู่ที่โต๊ะอาหาร  มองแผ่นหลังที่กำลังล้างจานในซิ้งค์น้ำอย่างขมักเขม้น  ฝั่งอีกคนก็เริ่มรู้สึกถึงการขยับเขยื้อนของเก้าอี้โต๊ะอาหารก็หันหลังมามอง



                         "ยังไม่หลับอีกหรอคะ"


                         "นอนไม่หลับอ่ะ  อยากกินโกโก้อุ่นๆ  ทำให้หน่อยสิ"



                         มินะพยักหน้าก่อนย้ายตำแหน่งตัวเองไปก้มๆเงยๆอยู่ที่โต๊ะวางกาน้ำร้อน  สักพักเธอก็กลับมาพร้อมกับแก้วกระเบื้องบรรจุโกโก้อุ่นอย่างที่นายอนต้องการข้างใน  เฟดตัวเองกลับไปที่ซิ้งค์น้ำเช่นเดิม


                         นายอนยกแก้วโกโก้ขึ้นจิบนิดหน่อยก่อนตัดสินใจเอ่ย



                         "มินะ...  เธอมีปัญหาอะไรกับพี่หรือเปล่า"



                         คนถูกถามนิ่งไปพักหนึ่ง



                         "ไม่มีอะไรนี่คะ"


                         "พี่รู้สึกว่าเราเปลี่ยนไป"



                         มินะชะงักมือที่กำลังคว่ำจานใบสุดท้ายบนที่ตากจาน  ยืนหลังตรงฟังสิ่งที่คนเป็นพี่พล่ามยาวไม่หยุด



                         "พี่ไม่รู้ว่าพี่ไปทำอะไรให้เราไม่พอใจหรือเปล่า  ทุกทีเธอจะเล่นกับพี่  ทุกทีเธอจะเดินข้างพี่  ทุกทีเธอจะอยู่กับพี่  แต่หลังจากที่เราไปซ้อมวันนั้นเธอก็ไปเล่นกับแชยอง  เดินข้างแชยอง  อยู่กับแชยองจนพี่คิดว่าพี่กลายเป็นอากาศธาตุสำหรับเธอ"



                         เสียงสะอื้น... 


                         นายอนกำลังร้องไห้งั้นหรือ?





                         "บอกพี่ทีเถอะมินะ  พี่ทำอะไรผิด  ทำไมเราถึงเมินพี่"



                         มินะกลืนน้ำลายลงอึกหนึ่ง  พยายามข่มน้ำตาที่ถูกกักเก็บไว้เนิ่นนาน  สองมือปลดผ้ากันเปื้อนออกก่อนเดินกลับมายังจุดที่นายอนนั่งก้มหน้าอยู่



                         "ฉันขอโทษที่ทำให้พี่ไม่สบายใจ  พี่ไม่ได้ทำอะไรผิดทั้งนั้น  แต่ฉันเอง..."



                         นายอนเงยหน้าขึ้น  ถ้าเธอไม่ได้ตาฝาด  เธอคงคิดว่าเธอเห็นเมมเบอร์ที่ร้องไห้ยากอย่างเมียวอิมินะกำลังมีน้ำใสๆหล่นออกมาจากดวงตาคู่สวย



                         มินะร้องไห้ทำไม?




                         "ฉันก็ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกับฉัน  ทุกทีที่ฉันอยู่กับพี่  ฉันรู้สึกว่าหัวใจของฉันเต้นแรง"



                         "..."



                         "ฉันรู้ดีว่ามันเป็นอาการของคนตกหลุมรัก  แต่ฉันไม่อยากยอมรับมัน  เราทั้งสองคนเป็นผู้หญิง  ความรักของฉันมันไม่มีทางเป็นไปได้  ยิ่งในโลกของไอดอล"



                         "..."


                         "ต่อไปนี้ฉันจะพยายามไม่คิดอะไรกับพี่  จะกลับมาเป็นมินะคนเดิมที่ชอบสร้างโมเม้นมินายอนให้แม่ยก  และฉันจะพยายามกลับมาเล่นกับพี่  เดินกับพี่  อยู่กับพี่โดยไม่มีความรู้สึกแบบนั้นอีก"



                         มินะปาดน้ำตา  เดินผ่านร่างแข็งทื่อของอิมนายอนไปที่ห้องของตัวเองโดยไม่กล่าวชักชวนหรือบอกลาก่อนนอนอย่างเช่นทุกวัน


















                         เวลาผ่านไปเกือบอาทิตย์แล้วที่มินะยังคงทำตัวเหมือนเดิม  เพียงแต่เธอรู้สึกได้ว่ากำแพงที่เคยกั้นระหว่างพวกเธอเริ่มทะลายไปบ้างแล้ว


                         ก็ดีกว่าตอนที่มินะมองเธอเหมือนเป็นอากาศธาตุนั่นแหละ...



                         เช้าวันหยุด  นายอนตื่นขึ้นพร้อมกับอาการปวดหัวหนึบๆที่ไม่รู้สาเหตุ  นึกได้ว่าวันนี้ไม่มีตารางงานและตารางซ้อมสำหรับเพลงโปรโมทก็ล้มตัวลงนอนใหม่  หากแต่สัมผัสได้ถึงไอร้อนจากปากของตัวเอง  เธอจึงยกหลังมือขึ้นอังหน้าผาก



                         อึ๋ย...  ร้อนจัง



                         พยายามยันตัวเองลุกขึ้นมองหารูมเมทอีกสามคนก็พบความว่างเปล่า  ตัดสินใจก้าวลงมาจากเตียง  เดินโซเซไปที่ประตูห้องก่อนออกแรงน้อยนิดบิดลูกบิดประตูออก


                         โล่งอก...  ที่ยังมีเมมเบอร์หัวหน้าวงอย่างปาร์คจีฮโยนอนเกาพุงดูซีรี่ย์ที่โซฟา



                         "อ้าวเจ้  พึ่งตื่นหรอ  ไข้หายยัง"


                         "ไม่รู้อ่ะ  ยังปวดหัวนิดหน่อย"


                         "เมเนเจอร์อปป้ากับไอ้จองยอนออกไปซื้อยาให้พี่  มักเน่ไลน์ไปเรียนพิเศษ  ส่วนนิฮงไลน์ไปซื้อของ"



                         พยักหน้ารับข้อมูลอย่างไม่สู้ดีนัก  ค่อยหย่อนก้นลงบนโซฟาข้างๆ  แผ่ร่างกายของตัวเองจนครอบคลุมพื้นที่ทั้งหมด  เวลาผ่านไปสักพักนายอนก็รู้สึกถึงแรงเขย่าตัว  ลืมตาขึ้นก็พบใบหน้ากวนตีนของยูจองยอน



                         "มากินข้าวต้มเร็วเจ้  จะได้กินยา"



                         ฝืนพาร่างที่ยังไม่ตื่นเต็มที่ไปที่โต๊ะอาหาร  เมเนเจอร์กำชับเรื่องยาให้เธอทีหนึ่งก่อนจะรีบออกไปด้านนอก  จึงเหลือเพียงแค่จีฮโยกับจองยอนเท่านั้นที่อยู่เป็นเพื่อนเธอในตอนนี้


                         "จองยอนอา"



                         รีมฝีปากเอ่ยเสียงแหบแห้ง



                         "ว่า"


                         "ถ้ามีคนมาบอกชอบเราแต่เรายังไม่แน่ใจว่าชอบเขามั้ยเนี่ย...  เราควรทำตัวยังไงหรอ"


                         "มินะอ่ะหรอ"



                         ข้าวต้มที่พึ่งเข้าปากไปถูกพุ่งคืนกลับถ้วย  นายอนรีบคว้าเอาแก้วน้ำที่อยู่ใกล้มือขึ้นกระดกดื่มแก้อาการปากลวก



                         "แค่กๆ  โอ้ย  แสบโว้ย"


                         "เห้  ฉันไม่ผิดนะเจ้"



                         จองยอนช่วยหยิบทิชชู่ให้แผ่นหนึ่ง  นายอนรับมาก่อนตอบรับกลับไปด้วยสายตาขวาง



                         "ไม่รู้อ่ะ  คงงั้นมั้ง"



                         ตอบไปด้วยน้ำเสียงเขินอายนิดๆ



                         "ฉันจะบอกอะไรอย่างนึงนะ...  ถ้าชอบก็ให้รีบบอก  เพราะตอนนี้ฉันว่าพี่น่าจะมีศัตรูหัวใจแล้วล่ะ"


                         "ศัตรูหัวใจ?  ใคร?"


                         "พี่ยงฮวาไง"

















                         จะว่าไปแล้วช่วงเวลาหลังจากที่เธอและมินะเปิดใจพูดคุยกันเมื่อคราวก่อนนั้น  นายอนเองก็ไม่ได้สนใจที่จะรับรู้ข่าวคราวจากน้องร่วมวงพ่วงตำแหน่งเป็นรูมเมทร่วมห้อง  เธอรู้เพียงแค่ต้องซ้อมด้วยกัน  ต้องไปงานแฟนไซน์  ต้องสร้างโมเม้นเพียงเท่านัั้น



                         และไม่ยักจะรู้เลยว่าไอดอลรุ่นพี่ที่มินะเคยเป็นแฟนคลับตั้งแต่ก่อนเดบิวต์กำลังจีบเธออยู่



                         ภาพพระเอกซีรี่ย์ที่กำลังป๊อปปูล่าร์ในตอนนี้กับนางเอกคู่ขวัญของเขาในจอสี่เหลี่ยมตรงหน้าของนายอนไม่ได้ทำให้เจ้าตัวหลุดออกจากห้วงความคิดของตัวเองได้เลย  ตั้งแต่ที่จองยอนพูดเรื่องของมินะไปเมื่อกลางวันนั้น  นายอนก็เอาแต่ขบคิดเรื่องของมินะจนอาการป่วยของเธอแย่ลงไปอีก  และยิ่งแย่ไปกว่านั้นคือเธอเลือกที่จะมานั่งทำหน้ามุ่ยอยู่หน้าจอทีวีในห้องนั่งเล่นแทนที่จะเข้าไปนอนพักผ่อนในห้อง


                         ขนาดนี้ใครจะไปหลับลงเล่า...




                         เม้มรีมฝีปากอวบอิ่มของตัวเองซ้ำแล้วซ้ำเล่า  อาการปวดหัวหนึบๆก็ยังคงไม่หายไป  นายอนยกมือขึ้นนวดขมับของตัวเองเป็นรอบที่ล้านแปด



                         "พี่ไปหลับเถอะ  นั่งเม้มปากตัวเองไปแบบนี้มันไม่ได้ทำให้ไข้พี่ลดลงเลยนะ"  




                         จองยอนถือแก้วน้ำอุ่นมาให้พี่คนโตของวงพร้อมกับยาเม็ด




                         "อืม"


                         ครางในลำคอตอบไปก่อนยกแก้วน้ำขึ้นมาจิบตามด้วยยาเม็ดแก้ไข้  



                         "พี่  ฉันจะให้โอกาสให้พี่ได้คุยกับมินะ"


                         "หื้ม?"



                         วางแก้วน้ำในมือลงบนโต๊ะ  หันไปมองน้องร่วมวงอย่างงงๆ



                         "ฉันทนเห็นพี่เป็นแบบนี้ไม่ไหวแล้ว  มินะก็เหมือนกัน  ฉันอยากเตือนน้อง  แต่ฉันคิดว่าถ้าคนเตือนเป็นพี่  น้องมันคงจะฟัง  พี่ก็รู้ว่ามินะชอบพี่ยงฮวามากแค่ไหน"



                         พูดจบ  จองยอนก็ลุกขึ้นเต็มความสูง  เอาแก้วน้ำไปเก็บที่ห้องครัวก่อนเดินเข้าไปในห้องนอนของตัวเองทันที




                         หลังจากที่จองยอนเข้านอนไปเรียบร้อยแล้ว  นายอนก็ค่อยๆเอนร่างกายของตัวเองเข้ากับพนักพิงโซฟา  ถอนหายใจเป็นครั้งที่เท่าไหร่แล้วก็ไม่รู้ในรอบวัน  และไม่นาน  ร่างบางของเมียวอิมินะก็เดินออกมาจากห้อง  ตรงเข้าไปยังห้องครัวโดยที่ไม่แลสายตามองเธอเลยแม้แต่น้อย


                         นี่จะเป็นแบบเดิมอีกแล้วหรอ




                         เสียงดังปึงปังในครัวทำให้นายอนต้องฝืนเปลือกตาตัวเองที่จะปิดอยู่ร่อมร่อต้องลากสักขารของตัวเองไปเกาะขอบประตูห้อง  แผ่นหลังบางที่กำลังเคลื่อนไหวอยู่ตรงหน้ากาน้ำร้อนกับมือเรียวที่หยิบผงโกโก้ร้อนสำเร็จรูปดึงดูดความสนใจของนายอนไปหมดสิ้น


                         ไม่รู้ว่าเธอจ้องมินะมานานแค่ไหนแล้ว  มารู้ตัวอีกทีก็ตอนที่มินะเดินเข้ามาดึงข้อมือของเธอให้นั่งลงที่โต๊ะอาหารที่มีแก้วโกโก้อุ่นๆตั้งอยู่



                         "พี่จองยอนบอกว่าพี่อยากกินฉันเลยออกมาทำให้ค่ะ"


                         มินะเอ่ยพร้อมยิ้ม





                         รอยยิ้มนั่น...  


                         กลับมาแล้วหรอ





                         "อ่ะ...  หรอ"


                         ยิ้มแห้งๆกลับไปพร้อมกับยกโกโก้ขึ้นจิบ 




                         "พี่จองยอนบอกว่าพี่มีเรื่องจะคุยกับฉัน  เรื่องอะไรหรอคะ?"



                         และบรรยากาศที่นายอนไม่ต้องการให้มันเกิดขึ้นอีกก็หวนกลับคืนมา...  เสียงนาฬิกาแขวนผนังในห้องส่งเสียงดังน่ารำคาญในความคิดของนายอนเหลือเกิน  เพียงแต่มันเป็นสิ่งเดียวที่ไม่ทำให้เธอรู้สึกเหมือนอยู่คนเดียวในห้องนี้


                         ทั้งๆที่มีมินะนั่งอยู่ตรงข้าม



                         "พี่รู้เรื่องที่เราคุยกับพี่ยงฮวาแล้วนะ"


                         "อื้ม  ทำไมหรอคะ"


                         "พี่ไม่อยากให้เราคุยกับพี่ยงฮวา  พีดีนิมบอกว่าเราห้ามมีแฟนจนกว่าจะเดบิวต์ครบสามปี"


                         "แต่ก็ไม่ได้ห้ามให้คุยกับใครนี่คะ"



                         คำตอบนั้นทำให้นายอนเงยหน้าขึ้นประสานสายตากับคนเป็นน้อง



                         "แต่พี่ว่า..."


                         "แค่นี้ใช่มั้ยคะ?  งั้นฉันไปนอนนะ"



                         มินะลุกขึ้น  เธอหยิบแก้วโกโก้ที่พร่องไปนิดหน่อยไปวางไว้ที่ซิงค์ล้างจานก่อนเดินผ่านหน้านายอนไป  และในชั่ววินาทีนั้น  นายอนก็ฝืนร่างกายตัวเองอีกครั้ง  รีบสาวเท้าเข้าไปคว้าเอาที่ข้อมือของมินะแล้วกระชากเข้ามากอด  ซุกใบหน้าลงที่ไหล่ของคนเป็นน้องแล้วปล่อยโฮออกมา



                         "เหตุผลที่พี่ไม่อยากให้เธอคุยกับพี่ยงฮวามันไม่ได้มีแค่นั้นมินะ...ฮึก"



                         นายอนสะอื้นตัวโยนจนมินะสะดุ้ง 



                         "พี่ไม่ชอบที่เธอไปเล่นกับแชยองเลย  พี่ไม่ชอบที่เธอไปเดินกับซานะ  ไม่ชอบที่จะเห็นเธออยู่กับเมมเบอร์คนอื่นที่ไม่ใช่พี่"


                         "............"


                         "บ่อยครั้งที่พี่คิดเถียงตัวเองในใจว่าทำไมพี่ถึงรู้สึกแบบนั้นทั้งๆที่เธอจะอยู่กับใคร  จะเล่นกับใคร  จะสร้างโมเม้นกับใครมันก็เรื่องของเธอ  แต่ตอนนี้พี่ได้คำตอบชัดเจนแล้ว"


                         "............."


                         "พี่ชอบเธอมินะ...  พี่ชอบเธอมากๆ  พี่หวงเธอ  พี่หึงเธอ  พี่ไม่อยากให้เธอไปยุ่งเกี่ยวกับคนอื่น"



                         นายอนกดใบหน้าของตัวเองลงบนลาดไหล่ของมินะ  ปล่อยน้ำตาอุ่นๆให้มินะได้ซึมซับผ่านเสื้อนอนบางของเจ้าตัว  กระชับวงแขนกอดรัดเอวบางของน้องสาวให้แน่นขึ้น


                         มินะค่อยๆยกแขนของตัวเองโอบเข้าที่เอวของพี่สาวอย่างหลวมๆ  ความรู้สึกหลายอย่างตีกันอยู่ภายในหัวพร้อมกับหยดน้ำตาที่ไหลลงมา  ก่อนที่เธอจะยกมือขึ้นประคองใบหน้าของนายอน


                         เสี้ยววินาทีที่ความคิดสุดท้ายจากสมองสั่งการให้มินะเคลื่อนใบหน้าเข้าใกล้และทาบทับรัมฝีปากรูปกระจับของตนลงบนตำแหน่งเดียวกันของอีกคน  นิ่งค้างให้ความรู้สึกทั้งหลายของทั้งคู่ชัดเจนยิ่งกว่าเดิม


                         เมียวอิมินะต้องการอิมนายอน  และอิมนายอนก็ต้องการเมียวอิมินะ


                         ต้องการ...  จนอยากจะครอบครองคนตรงหน้าทั้งร่างกายและจิตใจ




                         มินะถอนจูบออกมาอย่างอ้อยอิ่งก่อนที่สมองจะมอบคำสั่งให้มือเรียวเลื่อนลงไปที่ขอบกางเกงนอนของนายอนได้ทันท่วงที



                         "ฉันขอโทษที่ทำให้พี่เสียใจ  ส่วนเรื่องพี่ยงฮวา  ฉันจะไม่คุยกับพี่เขาอีก"


                         "อะ...  อึ้ม"



                         นายอนที่ตอนนี้กำลังซ่อนใบหน้าลูกมะเขือเทศไว้ใต้หน้าม้าบางๆของตนผุดรอยยิ้มเขินอาย 



                         "เอ่อ...  ฉันว่าเราไปหลับกันดีกว่า  พี่ยังตัวอุ่นอยู่เลย  ยังปวดหัวอยู่มั้ยคะเดี๋ยวฉันไปเอายามาให้"


                         "ไม่เป็นไรหรอก  พอจูบมินะแล้วพี่หายปวดหัวเลย"



                         มินะยิ้ม  คลายวงกอดของนายอนแล้วเดินตรงไปที่ตู้ยา  หยิบเม็ดยาสามัญประจำบ้านออกมาโดยไม่ลืมแวะไปหยิบขวดน้ำมาด้วย  ยื่นให้คนพี่ที่ทำหน้าบูดบึ้ง



                         "ฉันไม่เชื่อหรอก  เห็นนะว่าแอบนวดขมับ"


                         "กินก็ได้..."



                         นายอนรับเม็ดยามาใส่เข้าปากก่อนกระดกขวดน้ำดื่มอย่างรวดเร็ว



                         "รีบกินขนาดนั้นเดี๋ยวยาก็ติดคอหรอก"


                         "ก็กินแล้วไง"



                         เมื่อเห็นว่านายอนยังไม่คลายปมบนหัวคิ้ว  มินะก็เดินเข้าไปสวมกอดพี่สาว  กระชับอ้อมกอดให้แน่นขึ้นจนอีกคนท้วง


                         "พี่หายใจไม่ออก"


                         "อยากกอดแน่นๆอย่างนี้มานานแล้วค่ะ"


                         "จริงหรอ  ก็เห็นว่ากอดกับแชยองบ่อยนี่  แน่นด้วยนี่"


                         "ก็กอดแล้วไม่ใจเต้นแรงเท่าพี่นี่คะ"



                         คลื่นความร้อนระลอกใหญ่ปวดกกับอาการปวดหัวแล่นริ้วมาตามเว้นประสาทจนนายอนขมวดคิ้วยิ่งกว่าเดิม



                         "เป็นอะไรคะ?  ปวดหัวหรอ?"


                         "อื้อ  ขอนอนเตียงเธอได้มััย"


                         "กำลังจะชวนเลยค่ะ"



















                         และคืนนั้นเราก็นอนกอดกันทั้งคืน...


                    แค่กอดจริงๆนะ  :)














                         - The  End -


                        





----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
                        
ในที่สุดวันชอตที่อยากเอาลงมานานก็ได้ฤกษ์ลงสักที -///-
มินายอนเรื่องแรก  เป็นยังไงก็คอมเม้นติชมกันได้นะคะ
รีเควสคู่ได้ค่าาา จะแต่งเวลาที่ปั่น Vampmiho ไม่ออกนะคะ5555
ชอตต่อไป  Mina x ?

#เพราะกวิ้นรักต่าย






                         


                         


                    


                        


                        






                        





ผลงานทั้งหมด ของ pixppd

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

14 ความคิดเห็น

  1. #14 AMNY
    วันที่ 7 พฤษภาคม 2560 / 21:50
    ชอบคู่มินายอน น่ารักที่สุด ตอนเเรกนึกว่าจะหน่วงซะล้ะ รวมๆเเล้วฟินมากมาย5555
    #14
    0
  2. #13 AMNY
    วันที่ 7 พฤษภาคม 2560 / 21:50
    ชอบคู่มินายอน น่ารักที่สุด ตอนเเรกนึกว่าจะหน่วงซะล้ะ รวมๆเเล้วฟินมากมาย5555
    #13
    0
  3. วันที่ 16 ตุลาคม 2559 / 15:38
    ตอนแรกเห็นนิ่มนิ่งๆนึกว่าจะเป็นรักข้างเดียวของพี่นายอนแล้วค่ะ55555555555
    #12
    0
  4. #11 khunlung_s (@khunlung_s) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 19 กรกฎาคม 2559 / 20:25
    โอยยยยยย อยากให้ไม่แค่นอนกอด >///<
    #11
    0
  5. วันที่ 19 กรกฎาคม 2559 / 19:01
    เขินจังเลยค่ะะ ชอบฟิคอิงวงสุดๆ ฮื้ออออออออ ทำไมไม่รู้ แต่งอีกนะคะะ ชอบความปากแข็งของพินายอย โดนจูบไปทีเดียว ขอไปนอนด้วยเลย กรี๊ด
    #10
    0
  6. วันที่ 19 กรกฎาคม 2559 / 16:41
    หน่วงช่วงแรกมาหวานกันช่วงท้าย ฮือออออ มินายอนน่ารักมากเลยอ่าา TT 
    #9
    0
  7. #8 ppraew
    วันที่ 19 กรกฎาคม 2559 / 13:31
    ชอบมากกกกกก นี่ชอบฟิคอิงวงมากค่ะ หาอ่านยากมากๆ T _ T แล้วไรต์ก็คนโปรดอ่ะ ปลื้มปริ่มมาก

    สนุกมากค่ะ เพลินๆ หน่วงๆปนฮากับนิสัยของพวกน้องๆของเจ้เขา 5555555555

    อินตามเลย คาแรคเตอร์มินายอนน่ารักดีค่ะ เขียนบรรยายก็ดี เข้าใจง่าย อินตาม <3

    #8
    0
  8. #7 you
    วันที่ 19 กรกฎาคม 2559 / 13:31
    ไรท์คะ ขอมินะจื่อวี่ได้ไหมคะ ภาพจุ๊บหน้าผากของมินะกับจื่อวี่ยังติดตาอยู่เลยค่ะ
    #7
    0
  9. #6 Beamktwsr9 (@Beamktwsr9) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 19 กรกฎาคม 2559 / 13:08
    โอ้ยยยย ฟินมากมายค่ะ
    #6
    0
  10. วันที่ 19 กรกฎาคม 2559 / 12:11
    อยากให้ไรท์แต่งซาจื่อบ้างอ่ะค่ะชอบคู่มากๆ
    #5
    0
  11. #4 yupyup (@yupyup) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 19 กรกฎาคม 2559 / 08:22
    มาหวานกันตอนใกล้จบ ปั้ดโธ่ ~~~~
    ไม่คุ้มกับที่มึนตึงกันมาตั้งหลายวัน -..-
    #4
    0
  12. #3 tzuyusana (@alis-tzuyu) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 19 กรกฎาคม 2559 / 08:14
    minayeon คือที่สุด 555555 สนุกมาก
    #3
    0
  13. วันที่ 19 กรกฎาคม 2559 / 07:25
    มันหน่วงแต่เราชอบจนอยากจะให้มีชอท 2 เลยค่ะไรท์ 5555 อยากให้เค้ามุ้งมิ้งกันบ้าง
    #2
    0
  14. #1 lloltl_m (@loliy_tl) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 19 กรกฎาคม 2559 / 04:53
    ตอนช่วงแรกนี้ หน่วงมากอะ พอมากลางๆ นี้ หนักกว่าเดิม แถมยังคุยกันคนอื่น มินะ ทำไมต้องทำกับพี่เค้าแบบนั้นละ สงสารนายอนเลยอะ พอมาสวีท ก็หวานซะ นอนเตียงเดียวกันด้วย เพราะพี่เค้าไม่สบายรึป่าว ถึงนอนกอดกันเฉยๆ
    เอา มินายอน อีก ชอบๆๆๆๆ
    ไรค์ มาลง บ่อยๆ นะ สู้ๆ
    #1
    0