นิยาย Dek-D

ไม่พลาดทุกการอัปเดต
เพียงอ่านผ่านแอปนิยาย Dek-D

แอปที่จะทำให้คุณสามารถอ่านนิยายได้ทุกที่ ทุกเวลา พร้อมฟังก์ชันการใช้งานหลากหลาย รับรองสนุกไม่มีเบื่อ! ดาวน์โหลดฟรีได้แล้ว บน Android, iOS และ HUAWEI

[OS] ระยะทาง .. #Hoonnam

โดย HAUTEOMMA

ระยะทางจะไม่เป็นอุปสรรคตราบใดที่ใจทั้งสองดวงยังมั่นคงต่อกัน ..

ยอดวิวรวม

229

ยอดวิวเดือนนี้

0

ยอดวิวรวม


229

ความคิดเห็น


1

คนติดตาม


3
จำนวนโหวต : ยังไม่มีคนโหวต
เรื่องสั้น
อัปเดตล่าสุด :  27 มิ.ย. 59 / 22:40 น.
นิยาย [OS] зҧ .. #Hoonnam

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้
แนะนำตัวละคร / ทักทายผู้อ่าน / เขียนตามใจชอบ พิมพ์ตรงนี้ได้เลย...

เนื้อเรื่อง อัปเดต 27 มิ.ย. 59 / 22:40



อยู่ได้ใช่มั้ย..ถ้าไม่มีฉันอยู่ข้างๆ



รู้ตัวมั้ยว่าพูดอะไรออกมาน่ะ?

 

ผมรู้

 

แล้วทำไม..

 

ผม..ผมขอโทษแต่เรา..เลิกกันเถอะ

 

...

 

ห้องสี่เหลี่ยมภายในคอนโดหรูใจกลางเมืองเงียบสงบหลังจากบทสนทนาของผู้อยู่อาศัยจบลงเจ้าของห้องทั้งสองต่างก็นั่งอยู่บนโซฟาตัวเดียวกันแต่คนละฟากฝั่งข น้ำตาจากผู้จบบทสนทนาค่อยๆหยดลงบนพื้นพรมที่ล่ะหยดเขาเอาแต่นั่งก้มหน้าร้องไห้จนพื้นพรมตรงหน้าชื้นน้ำเป็นวงกลมจากเล็กจนใหญ่กินพื้นที่กว้าง

 

ไม่มีพี่เราจะอยู่ได้จริงๆใช่มั้ย?

 

...

 

ชายร่างสูงอีกฟากฝั่งของโซฟาพูดขึ้นทำลายความเงียบที่ก่อตัวจนเริ่มอึดอัดเขายังงงกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นอยู่ๆแฟนรุ่นน้องที่คบกันมาร่วมสองปีก็มาบอกเลิกเขาโดยที่เขาไม่ทันตั้งตัวและไม่ว่าจะนั่งคิดหาเหตุผลที่ต้องเลิกกันมากเท่าไรเขาก็คิดไม่ออกเลยสักนิดเพราะตลอดเวลาที่ผ่านมาเขาดูแลอีกฝ่ายดีทุกอย่างเวลาทะเลาะกันเราทั้งคู่ก็ไม่เคยปล่อยให้มันค้างคานานเกินหนึ่งวันเพราะ..เราขาดกันไม่ได้

 

รู้ตัวบ้างรึเปล่าว่าเวลาที่เราไม่มีพี่ดูแลน่ะ..

 

...

 

เราก็จะงอแงหาพี่ตลอด

 

...

 

พี่จะไม่ถามว่าทำไม..แต่คิดดูอีกทีได้มั้ย

 

...

 

อยู่ได้จริงๆหรอ..ไม่ไปได้รึเปล่า

 

ผมขอโทษจริงๆ

 

เราคงอยู่ได้แล้วใช่มั้ย..ถึงจะทิ้งพี่ไปน่ะ

 

พูดจบน้ำตาของลูกผู้ชายก็ไหลออกจากหางตาเขาพยามใช้หลังมือเช็ดออกแต่ยิ่งเช็ดมันก็ยิ่งไหลเพราะตอนนี้เขาสับสนเกินกว่าจะมานั่งห้ามน้ำตาตัวเองที่มันเอ่อล้นไม่ให้ไหลไม่ได้ในสมองของเขาตอนนี้แค่คิดว่าคนตัวเล็กตรงหน้าจะต้องจากเขาไปเขาก็ทำใจไม่ได้แล้ว

 

อ..อือผมคิดว่าผมอยู่ได้แล้วล่ะ

.

.

.

.

 






อ้าวแทฮยอนทำไมวันนี้กลับบ้านล่ะ?จินอูพี่ชายของแทฮยอนเอ่ยทักเมื่อเห็นน้องชายของตนเองกลับบ้านทั้งที่ปกติเจ้าตัวจะอยู่แต่ที่คอนโด

 

กลับมาเก็บของน่ะครับ

 

อ๋อใช่พี่ลืมไปเลย คงต้องรีบเก็บแล้วสินะงั้นก็ไม่กลับคอนโดแล้วสิ

 

ครับคงอยู่บ้านจนวันเดินทางเลย

 

แล้วซึงฮุนล่ะ?

 

เราคุยกันแล้วครับ..ผมขอตัวก่อนนะแทฮยอนต้องรีบขึ้นห้องให้เร็วที่สุดก่อนน้ำตาที่มันเห่อร้อนที่ขอบตาจะไหลออกมาแค่ได้ยินชื่อคนที่เขาเพิ่งบอกเลิกทั้งที่ยังรักน้ำตาก็พาลจะไหลเสียอย่างนั้นเขาเลือกอะไรไม่ได้ทุกอย่างมีเหตุผลของมันเอง

 

Rrrrrr Rrrrrr

 

แทฮยอนแกทำอะไรพี่ซึงฮุน!!!” เสียงตะโกนจากปลายสายเป็นเสียงจากซึงยุนคนที่เป็นทั้งเพื่อนสนิทของเขาเองและเป็นน้องชายของคนรักของเขา

 

ซึงยุน..แทฮยอนไม่สามารถพูดอะไรออกไปได้เขาได้แต่เก็บก้อนสะอื้นก่อนเรียกชื่อเพื่อนสนิทออกไปอย่างแผ่วเบา

 

โอ้ยยยทะเลาะกันสินะเดี๋ยวฉันไปหาที่บ้านละกัน

 

พูดจบซึงยุนก็ตัดสายไปก่อนที่แทฮยอนจะตอบอะไรเสียงซึงยุนฟังดูหัวเสียอยู่ไม่น้อยเขาเป็นคนกลางระหว่างเพื่อนและพี่ที่เป็นคนรักกันมันแย่เหลือเกินที่จะต้องทนเห็นทั้งสองคนทะเลาะกันและย่ำแย่ร้องไห้ซมด้วยกันทั้งคู่ในเมื่อพี่ชายเขาไม่คิดที่จะพูดอะไรออกมาแทฮยอนคงเป็นคนเดียวที่เขาจะเค้นถามสาเหตุที่ทำให้ทั้งคู่เป็นแบบนี้ได้

 

ซึงยุนฝากมินโฮแฟนหนุ่มของตนเองให้ดูแลพี่ชายของเขาก่อนที่จะออกมาหาแทฮยอนตามที่บอกไว้ตอนแรกมินโฮจะขอมาด้วยเพราะไม่กล้าอยู่กับซึงฮุนเวลานี้เขาอึดอัดกับท่าทางที่ซึงฮุนแสดงออกทั้งที่ปกติเวลาเจอหน้ากันมินโฮและซึงฮุนเองจะเข้าขากันเป็นอย่างดีจนซึงยุนเองนึกหมั่นไส้แต่ ณ ตอนนี้มันเหมือนกับคนแปลกหน้าเสียมากกว่า

 

พี่จินอูสวัสดีครับผมมาหาแทฮยอนน่ะครับ

 

สวัสดีจ่ะแทฮยอนอยู่บนห้องน่ะขึ้นไปได้เลย

 

รบกวนหน่อยนะครับ

 

เมื่อทักทายพี่ชายของเพื่อนเรียบร้อยซึงยุนก็เดินขึ้นมายังชั้นสองของบ้านเขาตรงไปที่ห้องของเพื่อนสนิทอย่างคุ้นเคยเมื่อถึงหน้าห้องซึงยุนจึงเปิดประตูเข้าไปเขาจะไม่เสียเวลาเคาะห้องในตอนนี้อย่างแน่นอนเพราะตัวเขาเองต้องคุยกับแทฮยอนให้รู้เรื่องว่าระหว่างเจ้าตัวกับพี่ชายของเขาทะเลาะอะไรกัน

 

แทฮยอน

 

แต่เมื่อเปิดประตูเข้าไปอารมณ์ที่กำลังคลุกกรุ่นของซึงยุนที่คิดว่าถ้าได้เจอหน้าเพื่อนตัวดีจะด่าซะให้เข็ดแต่เอาเข้าจริงเขาคงไม่คิดที่จะทำอย่างนั้นเมื่อภาพของเพื่อนตรงหน้านั้นไม่ได้แย่ไปกว่าพี่ชายของตนเองเลยแม้แต่นิดเดียว แทฮยอนนั่งอยู่บนเตียงคุกเข่าก้มหน้าร้องไห้จนตัวโยน ซึงยุนเข้าไปนั่งข้างๆเพื่อนเขาบีบไหล่เพื่อนเพื่อให้อีกคนรู้ว่าเขามาแล้วและก็อยู่ข้างๆกันตอนนี้ผ่านไปสักพักเมื่อแทฮยอนดีขึ้นเขาเงยหน้าขึ้นมามองหน้าซึงยุนที่ยังอยู่ข้างๆเขาก่อนจะโผเข้ากอดอีกฝ่าย

 

ซึงยุน..ฮึก

 

เป็นอะไรบอกฉันได้มั้ยซึงยุนกอดเพื่อนตอบพลางลูบหลังอีกคนอย่างแผ่วเบา

 

ฉันบอกเลิกพี่ซึงฮุน

 

เห้ยย! อะไรทำไมถึงบอกเลิกมีอะไรพี่ซึงฮุนมีคนอื่นหรอ ซึงยุนที่เมื่อได้ยินเพื่อนพูดออมาแบบนั้นก็ดึงตัวแทฮยอนออกจากอ้อมกอดเขาจับไหล่เพื่อนและถามอย่างงุนงง

 

เปล่า..คือฉันแทฮยอนส่ายหัวกับคำถามของซึงยุนก่อนจะก้มหน้าลงและพูดด้วยน้ำเสียงขาดห้วง

 

ทำไมมีอะไรบอกมาสิ

 

ฉันต้องไปเรียนอังกฤษสองปีน่ะ

 

แล้ว?ซึงยุนงงหนักเข้าไปอีกเมื่อได้ยินคำตอบของแทฮยอนเขางงมากจะไปเรียนต่อแล้วบอกเลิกพี่ชายเขาทำไมมันมีอะไรร้ายแรงถึงขั้นต้องบอกเลิกกันเลยหรอ

 

ฉันกลัวว่าถ้าจะต้องบอกพี่ซึงฮุนแล้วอยู่ด้วยกันจนวันเดินทางฉันจะทำใจไปไม่ได้

 

เลยบอกเลิก?

 

อืม..ฉันกลัวแล้วก็สับสนไปหมดฉันไม่อยากไปแต่พ่อแม่ของฉันบอกว่าถ้าฉันไม่ไปก็จะให้ฉันเลิกกับพี่ซึงฮุน

 

แทฮยอนฟังฉันนะ..แกควรคุยเรื่องนี้กับพี่ซึงฮุนฉันเชื่อว่าพี่ชายฉันเข้าใจนาย

 

ฉันรู้ว่าพี่ซึงฮุนเข้าใจแต่ฉันกลัวว่าตัวเองจะจากพี่ซึงฮุนไปไม่ได้

 

เฮ้อออออ

 

ซึงยุนเข้าใจแทฮยอนดีถ้าเขาต้องจากมินโฮไปบ้างก็คงจะกลัวเหมือนกันเขาได้แต่นั่งให้คำปรึกษา ปลอบใจ และพูดคุยเป็นเพื่อนแทฮยอนเพื่อหาทางออกที่ดีกว่านี้แทฮยอนเองคงสับสนเกินไปเพราะอยู่ๆพ่อกับแม่ก็มาบอกว่าจะให้ไปเรียนต่อเมื่อไม่กี่วันก่อนมันกระทันหันเกินไปเขาจึงมี่ทางเลือกอะไรมากมายสุดท้ายก็คิดได้แค่บอกเลิกเพื่อที่จะได้อยู่ตัวคนเดียวก่อนเดินทางในอีกไม่กี่วัน

 

ซึงยุนเองก็อยากให้แทฮยอนบอกความจริงพี่ชายเขาไปอย่างน้อยทั้งคู่ก็แค่จากกันสองปีแต่ยังคบกันอยู่เขาบอกแทฮยอนแบบนั้นบอกเหตุผลร้อยแปด เช่น ยุคสมัยที่เปลี่ยนแปลงเทคโนโลยียังสามารถสื่อสารกันได้ยามคิดถึง หรือถ้ามีเวลาว่างก็บินไปเยี่ยมได้ ห่างกันแค่กายแต่ใจยังอยู่ด้วยกันไม่ใช่ต้องมาจบกันไปด้วยเหตุผลแค่นี้

 

คิดดูดีๆนะแทฮยอน

 

ขอบใจนะซึงยุนที่มาอยู่เป็นเพื่อนฉันไว้ฉันจะลองคิดดูว่าจะบอกพี่ซึงฮุนยังไง

 

ก็บอกเหมือนที่แกบอกฉันแหละ..เอ้อว่าแต่แกจะไปเมื่อไหร่

 

วันอาทิตย์นี้

 

อีก 5 วันสินะ

.

.

.

.

.

.








พี่ซึงฮุนทานอะไรหน่อยสิฮะ

 

หลังจากกลับจากบ้านแทฮยอนซึงยุนก็เข้าครัวทำอาหารจานโปรดของพี่ชายอย่าง ซุปเต้าเจียว เผื่อพี่ชายของเขาจะกินอะไรบ้างเพราะตั้งแต่ช่วงบ่ายที่เข้ามาหาซึงฮุนก็ยังไม่แตะอะไรเลยถามมินโฮว่าพี่ชายเขาเป็นยังไงบ้างระหว่างที่เขาไม่อยู่มินโฮก็บอกว่าเอาแต่กระดกเบียร์กระป๋องอย่างเดียวไม่ทำอะไรเลย มินโฮชวนคุยชวนเล่นเกมส์อย่างที่เคยทำแต่พี่ซึงฮุนก็เอาแต่นั่งเงียบไม่พูดไม่จาตัวมินโฮเองอึดอัดแทบตายได้แต่นั่งมองพี่ชายแฟนด้วยความสงสาร

 

กระดกแต่เบียร์เนี่ยมันอิ่มรึไงคนเป็นน้องบ่นอุบพลางก้มเก็บเศษกระป๋องเบียร์ที่พี่ชายทิ้งไว้ตามพื้นลงถังขยะ

 

ทำความสะอาดห้องนั่งเล่นเสร็จซึงยุนก็เดินกลับมาทำซุปเต้าเจียวต่อ ขณะที่กำลังง่วนอยู่กับการทำอาหารมินโฮก็เดินเข้ามาช่วยซึงยุนหยิบจับนู้นนี่ตามที่อีกคนต้องการเขาไม่อยากนั่งอยู่ในห้องนั่งเล่นเท่าไรนักเพราะต้องนั่งเฉยๆน่าเบื่อแถมอึดอัดอีกต่างหากเลยตัดสินใจเข้ามาช่วยซึงยุนในครัว

 

สรุปพี่ซึงฮุนเป็นอะไรน่ะหลังจากเป็นลูกมือได้ไม่นานมินโฮก็ถามในสิ่งที่ตัวเองสงสัย

 

โดนแทฮยอนบอกเลิก

 

อ้าวทำไมอ่ะเกิดอะไรขึ้นทั้งคู่ก็ดูรักกันดีนี่

 

ก็แทฮยอนจะไปเรียนต่ออังกฤษน่ะสิแต่กลัวทำใจไปไม่ได้ถ้ายังคบพี่ซึงฮุนอยู่

 

ซึงยุนพูดออกไปอย่างหัวเสียที่เพื่อนตัวเองแก้ไขปัญหาด้วยวิธีนี้แค่คิดเขาก็หงุดหงิดจะแย่ได้แต่ให้เวลาแทฮยอนแล้วก็หวังว่าแทฮยอนจะหาวิธีบอกพี่ชายของเขาก่อนที่จะต้องไปเขาเชื่อว่าแทฮยอนจะฟังคำพูดที่เขาบอกถึงจะต้องไปแต่ถ้าคบกันอยู่ก็ยังคงติดต่อกันได้เขาหวังให้แทฮยอนรีบคิดและตัดสินใจบอกความจริงเพื่อที่จะได้ไปอย่างมีความสุข

 

แล้วทำไมแทฮย..

 

ว่าไงนะ..แทฮยอนจะไปไหนยังไม่ทันที่มินโฮจะได้พูดอะไรต่อซึงฮุนที่เดินเข้ามาเพื่อจะหยิบเบียร์กระป๋องใหม่ในตู้เย็นก็ได้ยินสิ่งที่น้องชายพูดก่อนจะตะโกนถามออกไป

 

พี่ซึงฮุน

 

แทฮยอนจะไปเมื่อไหร่ซึงฮุนเดินเข้ามาเขย่าไหล่คนเป็นน้องเพื่อเอาคำตอบ

 

เอ่อ..วันอาทิตย์นี้

 

เมื่อได้ยินคำตอบของน้องชายซึงฮุนจึงวิ่งไปหยิบกุญแจรถและพรวดพราดออกจากห้องทันทีโดยที่ซึงยุนตะโกนเรียกเท่าไรเขาก็ไม่หันกลับมา ซึงฮุนขับรถคู่ใจออกจากคอนโดเขาขับไปตามเส้นทางที่คุ้นเคยดีใช้เวลาไม่นานก็ขับมาถึง..บ้านของแทฮยอน

 

พี่จินอูแทฮยอนอยู่รึเปล่าครับ?

 

อ้าวซึงฮุนแทฮยอนอยู่บน..

 

ไม่รอให้จินอูพูดจบซึงฮุนก็รีบตรงขึ้นไปที่ห้องนอนของแทฮยอนบนชั้นสองทันทีเมื่อขึ้นไปถึงเขายืนรวบรวมสติอยู่หน้าห้องแทฮยอนสักพักก่อนจะเคาะประตูห้องรอให้เจ้าของห้องมาเปิดให้แต่ก็ไร้วี่แววเขาจึงลองเคาะอีกสองสามที

 

ผมไม่หิวครับพี่จินอูขอบคุณนะครับ

 

ทันทีที่เสียงเจ้าของห้องเล็ดลอดออกมาเขาจึงไม่รีรอตัดสินใจบิดกลอนประตูห้องและถือวิสาสะเข้าไปในทันทีและเมื่อเข้ามาถึงก็เห็นคนรักของเขานอนหันหลังอยู่เขาค่อยๆเดินเข้าไปหาอีกคนช้าๆร่างสูงโปร่งยืนอยู่ข้างขอบเตียงอีกฝั่งพร้อมร้องเรียกชื่อเจ้าของห้องอย่างแผ่วเบาและเมื่อเสียงเรียกนั้นถูกเปล่งออกมาเจ้าของร่างบางที่นอนอยู่ก็รีบหันกลับมาและลุกขึ้นนั่งด้วยความตกใจทันทีเขาจ้องหน้าคนที่เรียกชื่อก่อนจะเรียกชื่อของอีกคนออกมาเช่นกัน

 

พี่ซึงฮุน

 

สิ้นเสียงเรียกร่างสูงโปร่งก็เข้าไปกอดอีกฝ่ายเขากอดอีกคนแน่นมากพอกับความคิดถึงที่เขามีเขาพร่ำเรียกชื่ออีกคนอย่างโหยหาแทฮยอนกอดตอบคนรักพร้อมกับน้ำตาที่ไหลออกมาอย่างห้ามไม่ได้เขาเองก็คิดถึงอีกคนไม่แพ้กัน..

 

จะหนีพี่ไปอังกฤษแค่นี้ต้องบอกเลิกกันเลยหรอ

 

พี่รู้ได้ยังไงว่าผมจะไป..

 

สำคัญด้วยรึไงเล่าว่าพี่รู้ได้ไง

 

คนเป็นพี่คลายกอดออกจากคนน้องเปลี่ยนจากกอดแน่นเป็นจับไหล่อีกคนให้มองหน้ากันถนัดขึ้นเขาพูดพลางมองเข้าไปในดวงตาหม่นหมองของอีกคนมือข้างนึงยกขึ้นมาจับผมที่ปรกหน้าไปถัดหูให้อย่างอ่อนโยน

 

ไปกี่ปี?

 

สองปี

 

ไม่ให้ไป

 

...ใบหน้าหวานสลดลงหลังจากได้ยินคำพูดนั้นจากคนรัก

 

มองหน้าพี่สิ

 

ผมก็ไม่อยากไป

 

...

 

อย่างที่พี่บอกแหละผมอยู่ไม่ได้หรอกถ้าไม่มีพี่ซึงฮุนน่ะแต่..ฮึกพูดยังไม่ทันจบน้ำตาก็ไหลออกมาอย่างช่วยไม่ได้คนเป็นพี่คอยเช็ดน้ำตาที่ไหลอาบแก้มอีกคนเชิงปลอบ

 

แต่?

 

แต่ผมขัดใจพ่อกับแม่ไม่ได้พี่ก็รู้

 

พี่รู้..เพราะถ้าเป็นพี่พี่ก็จะให้เราไปเขาพูดพลางลูบหัวอีกคน

 

หือ?..แล้วที่บอกว่าไม่ให้ไปแทฮยอนถามกลับอีกคนด้วยความสงสัย

 

ไม่ให้ไปจากพี่ไงบอกแล้วไม่ใช่หรอว่านายอยู่ไม่ได้ถ้าไม่มีพี่น่ะหือนัมแทฮยอน

 

ร่างสูงพูดพร้อมกับโยกหัวคนตรงหน้าไปมาเหมือนกำลังโยกหัวเด็กตัวเล็กด้วยความหมั่นเขี้ยวถึงแทฮยอนจะไม่ใช่เด็กเล็กแต่แทฮยอนก็คือเด็กน้อยของซึงฮุนนั่นแหละไม่ต่างกันเท่าไร ฝ่ายที่ถูกกระทำก็ได้แต่หัวเราะไปกับคำพูดและการกระทำของอีกคนพร้อมโวยวายเรื่องผมของเขาไปด้วยเขาน่ะเกลียดที่สุดเลยเวลามีคนมาเล่นหัวเพราะผมมันจะยุ่งแต่สำหรับอีซึงฮุนเกลียดยังไงก็อยากให้ทำอยู่ดี

 

หลังจากที่ซึงฮุนได้รู้ความจริงเรื่องทั้งหมดว่าทำไมแทฮยอนถึงบอกเลิกเขาโดยไม่มีสาเหตุทั้งสองคนก็ได้นั่งคุยปรับความเข้าใจกัน แทฮยอนแค่กลัวว่าถ้ายังคบกันอยู่ยังอยู่ด้วยกันทุกวันเจอกันทุกวันเขาจะทำใจจากซึงฮุนไปเรียนต่อที่อังกฤษไม่ได้เพราะเวลาสองปีมันไม่ใช่น้อยๆเลยสักนิด เขาพยามที่จะเริ่มทำอะไรด้วยตัวเองคนเดียวแต่จริงๆก็ไม่ได้ทำอะไรมากมายแค่อยู่บ้านรอเวลาเดินทางนั่งๆนอนๆสุดท้ายก็เอาแต่คิดถึงซึงฮุนอยู่ดี

 

คนใจร้ายคิดจะทิ้งพี่ได้ยังไงกัน

 

ผมจำเป็นต้องไป

 

ไม่ได้หมายถึงเรื่องไปอังกฤษคนเป็นพี่ดีดหน้าผากอีกคนไปหนึ่งทีด้วยความหมั่นไส้ก่อนจะพูด

 

อ้าวคนถูกดีดหน้าผากได้แต่กระพริบตาปริบๆพลางลูบหน้าผากบริเวณที่โดนดีดเบาๆ

 

เรื่องที่บอกเลิกพี่น่ะ..พี่ยังไม่ได้ตอบตกลงถือว่าเป็นโมฆะแล้วกันนะ

 

ผมขอโทษนะพี่ซึงฮุนที่ผมคิดน้อยไปแทฮยอนบอกก่อนที่จะร้องไห้ออกมาอีกครั้งด้วยความรู้สึกผิด

 

ซึงฮุนไม่พูดอะไรเขาเพียงแค่ยกมือเช็ดน้ำตาที่ไหลอาบแก้มออกจากใบหน้าอีกคนกอดจะดึงตัวคนตรงหน้าเข้าไปกอดทั้งคู่กอดกันอยู่เนิ่นนานไม่มีคำพูดใดๆออกจากปากคนทั้งคู่มีเพียงความรู้สึกที่ดีขึ้นของคนทั้งสองคนโอบล้อมพวกเขาไว้อย่างน้อยแค่จากกันไปสองปีก็คงดีกว่าการจากไปตลอกกาลโดยที่อาจจะไม่มีโอกาสได้เจอกันอีก

 

ร่างสูงโปร่งผละออกจากอ้อมกอดกลับมานั่งจ้องหน้าอีกคนเหมือนกลัวว่าถ้าไม่นั่งจ้องเอาไว้เด็กคิ้วตกตรงหน้าจะหายไปเสียอย่างนั้น เขาค่อยๆลดระยะห่างของตัวเขาเองและคนรักลงจนไม่มีที่ว่างเหลือระหว่างใบหน้าของคนทั้งสองปากของทั้งคู่ประกบบดเบียดกันด้วยความโหยหามือของแทฮยอนค่อยยกขึ้นมาโอบรอบลำคอของซึงฮุนอย่างรู้งานตัวส่วนมือซึงฮุนเองก็โอบรอบเอวของอีกคนไว้เช่นกัน

 

แทฮยอนพี่จะไปค้าง..เอ่อจินอูที่พรวดพราดเปิดประตูเข้ามาเห็นเจ้าของห้องและผู้มาเยือนกำลังจูบกันถึงกับทำตัวไม่ถูกได้แต่ยืนหน้าเอ๋ออยู่หน้าประตูห้องทั้งที่ยังพูดไม่จบ

 

ส่วนสองคนที่กำลังเคลิ้บเคลิ้มไปกับรสจูบถึงกับผละออกจากกันด้วยความตกใจที่อยู่ๆพี่จินอูก็เปิดประตูพรวดพราดเข้ามาโดยที่ไม่รู้ถึงเหตุการณ์ในห้องสี่เหลี่ยมใบนี้สักนิด จนตอนนี้ซึงฮุนก็ได้แต่นั่งหันหลังให้ประตูไม่กล้าแม้แต่จะหันกลับมามองหน้าพี่ชายของคนรักแม้แต่น้อย..เขินจะแย่

 

พี่จินอูมีอะไรรึเปล่าครับแทฮยอนที่ตั้งสติได้ก่อนก็ถามคนเป็นพี่ทันทีเขาพยามทำเสียงให้เป็นปกติที่สุดถึงแม้ว่าจะเขินมากก็ตาม

 

เอ่อพี่ขอโทษนะที่พรวดพราดเข้ามาคือเคาะประตูแล้วแต่ไม่มีใครเปิดเลยต้องเปิดเข้ามาเลย

 

อ..อ๋อครับผมคงไม่ได้ยินเจ้าของห้องตอบตะกุกตะกักพลางยกมือเกาท้ายทอยแก้เก้อ

 

พี่แค่จะบอกว่าเดี๋ยวพี่จะไปค้างหอเพื่อนนะต้องรีบปั่นรายงานส่งน่ะ

 

ครับพี่จินอูไปเถอะไม่ต้องห่วงที่บ้านนะครับ

 

ตอนแรกก็ห่วงนะแต่ตอนนี้ไม่แล้วแหละจินอูพูดพลางขำคิกๆก่อนจะขอตัวออกไปเพราะเพื่อนรออยู่

 

เมื่อจินอูออกไปเรียบร้อยแล้วแทฮยอนก็ปิดประตูห้องล็อกกลอนประตูป้องกันเหตุการณ์ที่อาจจะเกิดขึ้นอีกแบบเมื่อกี้ถึงแม้จะไม่มีใครอยู่แล้วก็ตามอย่างน้อยตัวเขาเองก็สบายใจถ้าเกิดเหตุการณ์แบบเมื่อกี้อีกรอบเขาคงต้องเอาหน้ามุดดินหนีแน่ๆแค่คิดก็เขินจะตายอยู่แล้ว

 

พี่จินอูไปแล้วหรอ?คนที่นั่งรออยู่ในห้องถามขึ้นเมื่ออีกคนเดินเข้ามาหลังจากลงไปส่งพี่ชายและปิดบ้านก่อนขึ้นมายังห้องของตัวเอง

 

อือ..แล้วพี่ล่ะไม่กลับบ้างรึไง

 

ใครจะให้แฟนอยู่คนเดียวคืนนี้พี่จะค้างที่นี่แหละ พูดจบซึงฮุนก็ดึงอีกคนขึ้นมาบนเตียงเขาจับใบหน้าหวานของคนรักเข้ามาหอมแก้มด้วยความหมั่นเขี้ยวไปสองสามทีก่อนจะดึงอีกคนเข้ามากอดไว้แน่นพลางโยกตัวไปมา

 

อะไรของพี่เนี่ยแทฮยอนถามเสียงยู่ยี่ในอ้อมกอดของร่างสูงโปร่งที่ตอนนี้กอดเขาแน่นจนหายใจแทบไม่ออก

 

หมั่นเขี้ยว..ขอจูบอีกทีได้ป่ะครับแฟนซึงฮุนพูดพลางทำปากจู๋ยื่นไปให้อีกคน

 

แทฮยอนไม่พูดอะไรเขายื่นหน้าเข้าไปประกบจูบกับคนรักตามคำขอทั้งสองคนบดเบียดริมฝีปากสอดลิ้นเข้าไปหยอกล้อกันและกันอยู่เนิ่นนาน มือของทั้งสองคนต่างก็ลูบไล้ไปตามใบหน้าและลำตัวของอีกคนอย่างรู้หน้าที่กิจกรรมค่ำคืนนี้คงจะทำให้ทั้งคู่เติมเต็มความคิดถึงที่มีให้กันจนถึงรุ่งสางก็เป็นได้

 .

.
.

.

.

.







 

เช้าวันอาทิตย์เดินทางมาถึงอย่างรวดเร็วตลอด 5 วันที่ผ่านมาซึงฮุนและแทฮยอนต่างก็ใช้เวลาที่เหลืออยู่อยู่ด้วยกันแทบจะตลอดเวลาซึงฮุนกลับไปเก็บเสื้อผ้าและข้าวของเครื่องใช้ที่จำเป็นมาอยู่บ้านแทฮยอนเขาอ้างว่าจะมาช่วยอีกคนเก็บของแล้วก็อยากอยู่กับคนตัวเล็กของเขาให้มากที่สุดก่อนที่จะต้องเดินทาง

 

ซึงฮุนคอยบอกและเตือนแทฮยอนอยู่ในทุกๆวันถึงการใช้ชีวิตต่างแดนไม่ว่าจะเป็นการเดินทางให้ระวังคนแปลกหน้าบ้าง อาหารการกินที่จะต้องดูให้ดีก่อนกินเพราะเจ้าตัวน่ะแพ้อาหารทะเลทุกชนิดขืนกินมั่วซั่วจะแย่เอา ไหนจะการแต่งกายที่ซึงฮุนเองหยิบเสื้อโค้ชตัวหนาๆใส่ลงไปในกระเป๋าเดินทางของแทฮยอนจนเกือบปิดไม่ได้เขามักจะบ่นใส่อีกคนเสมอเพราะแทฮยอนไม่ชอบใส่เสื้อผ้าหนาๆแม้อากาศจะหนาวจนเกือบติดลบก็ตาม สำคัญเลยคือเจ้าตัวเล็กเนี่ยไม่ชอบใส่ถุงเท้าสักเท่าไหร่ผิดกับซึงฮุนเองที่รักถุงเท้าเป็นชีวิตจิตใจ

 

“เช็คดูรึยังลืมอะไรรึเปล่า” ร่างสูงโปร่งที่กำลังช่วยอีกคนตรวจเช็คสัมภาระก่อนเดินทางเอ่ยถามขึ้น


"ลืม" 


"หืมมลืมอะไร"


"ลืมอีซึงฮุน" อีกฝ่ายตอบคำถามคนรักพร้อมทำคิ้วลู่ลงอย่างน่าสงสารก่อนจะเดินเข้าไปกอดอีกคนจากข้างหลัง


"งอแงอีกแล้วเรา"


"อยากให้พี่ไปด้วยจัง"


"ถ้าพี่ทำโปรเจ็คจบเสร็จจะไปเยี่ยมสัญญาแล้วไง"


คนเป็นพี่หันหน้ามาเผชิญหน้ากับคนน้องเขามองหน้าอีกคนพลางลูบหัวเด็กงอแงเพื่อปลอบใจเขาสัญญากับตัวเล็กของเขาเอาไว้ว่าถ้าโปรเจ็คจบเสร็จเรียบร้อยเมื่อไหร่เขาจะรีบไปเยี่ยมอีกคนทันที เจ้าตัวดีใจมากที่ได้ยินแบบนั้นแต่ก็ไม่วายอยากให้ไปด้วยกันตั้งแต่วันนี้เลยอยู่ดีพอใกล้เวลาเดินทางเจ้าเด็กคิ้วตกก็เอาแต่งอแงเอาแต่จะกอดเขาท่าเดียว ร่างสูงโปร่งจึงต้องลุกขึ้นมาช่วยอีกคนเช็คของเป็นรอบสุดท้ายก่อนจะต้องไปเช็คอินที่สนามบินบ่ายวันนี้

 

เมื่อเช็คสัมภาระที่ต้องเอาไปด้วยครบหมดแล้วทั้งสองคนก็ขนของขึ้นรถเตรียมตัวไปสนามบิน เพราะซึงยุนและมินโฮบอกจะไปรอที่นั่นเลยรวมถึงพี่จินอูที่บอกว่าจะตามไปถ้าส่งรายงานอาจารย์เรียบร้อยแล้ว แทฮยอนก้มมองนาฬิการะหว่างนั่งรอให้ไฟแดงบนสี่แยกนับถอยหลังไปเรื่อยๆตามหน้าที่ของมัน เขาอยากจะหยุดเวลาไว้ตรงนี้จริงๆการที่จะต้องจากซึงฮุนรวมถึงทุกๆคนไปมันทำให้เขาใจหายยิ่งใกล้ถึงสนามบินมากเท่าไรน้ำตาที่พยามกลั้นไว้ก็พาลจะไหลออกมาให้ได้


"ฮึก.."


"แทฮยอนอ่าา..ร้องไห้อีกแล้ว"


"..."


"แล้วแบบนี้พี่จะสบายใจได้ยังไงกัน"


"ผมไม่อยากไปเลย"


"ไม่เอาน่าพี่จะรีบจัดการทุกอย่างแล้วไปหาอย่างร้องนะครับ" ซึงฮุนไม่รู้ว่าจะต้องทำยังไงให้ตัวเล็กของเขาหยุดร้องไห้เขาทำได้แค่เพียงกุมมืออีกคนเอาไว้ระหว่างขับรถเท่านั้นเขาก็ไม่ได้อยากให้อีกคนต้องไปไกลจากเขาแต่มันทำอะไรไม่ได้


ไม่นานทั้งสองคนก็เดินทางมาถึงสนามบินซึงฮุนพาแทฮยอนไปเช็คอินก่อนเวลาที่เครื่องจะออกแล้วมานั่งรอใกล้ๆเกทที่แทฮยอนจะต้องเดินทางซึงยุนมินโฮและจินอูรออยู่ก่อนแล้วเมื่อเดินมาถึงที่นั่งรอบริเวณเกททุกคนก็เข้ามาหาแทฮยอนกอดร่ำลากัน อวยพรและมีของติดไม้ติดมือมาให้แทฮยอนไว้ดูต่างหน้ายามคิดถึง เมื่อพูดคุยกันเสร็จแทฮยอนจึงหันมาหาซึงฮุนเขาพยามที่กลั้นน้ำตาไว้และเข้าไปกอดคนตัวสูงเอาไว้แน่นพอกับระยะทางที่พวกเขาต้องจากกันยิ่งต้องจากกันไกลเท่าไรกอดนนั้นก็ยิ่งแน่นขึ้นเท่านั้น เพื่อทำให้อีกฝ่ายมั่นใจว่าไม่ว่าจะไกลกันแค่ไหนเขาก็จะยังคิดถึงอีกคนตลอดเวลา และรอเวลาที่จะได้เจอกันอีกครั้งเสมอ


"เดินทางปลอดภัยนะครับ"


"อื้อ"


"อย่าลืมที่พี่บอกไปนะทุกอย่างเลยดูแลตัวเองให้ดีๆด้วยเข้าใจใช่มั้ย"


"รู้แล้วน่าพูดรอบที่เท่าไหร่แล้วเนี่ยไม่เบื่อบ้างรึไง"


"เป็นห่วงนี่.."


"ขอบคุณนะพี่ซึงฮุนผมจะตั้งใจเรียนจะได้กลับมาอยู่กับพี่ไวๆ"


"ครับพี่จะรอนะเอ้อ..นี่พี่ทำมาให้"


พูดจบซึงฮุนก็หยิบกล่องเล็กๆจากระเป๋ากางเกงออกมาให้อีกคน แทฮยอนเปิดกล่องดูก็พอว่ามันคือล็อกเก็ตรูปหัวใจข้างในมีรูปเขาทั้งสองคนที่ถ่ายด้วยกันเมื่อไม่นานในรูปทั้งคู่ยิ้มให้กล้องอย่างมีความสุข แทฮยอนมองหน้าซึงฮุนก่อนจะยื่นให้อีกคนใส่ให้ที่คอของเขา


"ผมรักพี่ซึงฮุนนะ"


"พี่ก็รักเราไอ่ตัวเล็กของพี่" ทั้งสองคนกอดกันแน่นก่อนที่เสียงประกาศจากทางสนามบินบอกให้ผู้โดยสารที่จะบินจากโซลไปยังลอนดอนเข้าเกทไปเตรียมตัวขึ้นเครื่องตามกำหนดเวลาที่ระบุไว้ เมื่อสิ้นสุดเสียงประกาศทุกคนก็เดินมาร่ำลาแทฮยอนอีกครั้งพวกเขากอดกันอีกครั้ง ก่อนเดินเข้าเกทแทฮยอนแอบกระโดดจุ๊บปากซึงฮุนจนคนตัวสูงตกใจเซก่อนจะวิ่งเข้าเกทไปเขาหันมาบ๊ายบายทุกคนอีกครั้ง ทั้งซึงฮุนและแทฮยอนยิ้มให้กันจนแทฮยอนเดินเข้าเกทไปจนลับตา


13.11 น. เครื่องบินได้ทะยานขึ้นสู่ฟากฟ้าเพื่อตรงไปยังจุดหมายปลายทางที่ผู้โดยสารทุกคนต่างก็มีหน้าที่และเป้าหมายต่างกัน


.

.

.

.

.

.

End







ลั่นค่ะเบื่อและเบื่อและเบื่อช่วงนี้ว่าง(มาก)เลยแวะมาเติมน้ำในบ่อ #ฮุนนัม ซะหน่อย

หวังว่าทุกๆคนจะชอบกันนะคะไม่ได้เขียนฟิคนาน(เป็นปี)เลยแล้วก็คิดว่าคงไม่ได้เขียนแล้วเพราะไม่มีเวลา

แต่สุดท้ายก็ลั่นจนเกิด #ฟิคระยะทาง นี้ขึ้นมาเป็นฟิคสนองนี้ดตัวเองค่ะ 55555555

ยังไงก็ฝากทุกคนที่เผลอเข้ามาอ่านคอมเม้น ติ ชม และสกรีมแท็ก #ฟิคระยะทาง เพื่อเป็นกำลังใจให้ไรท์ด้วยนะค้า

ขอบคุณค่ะ 27.06.16 

 

 

ผลงานอื่นๆ ของ HAUTEOMMA

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

ยังไม่มีรีวิวของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

1 ความคิดเห็น

  1. #1 nu_koi (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 11 สิงหาคม 2559 / 16:41
    งื้ออออออถึงตัวจะไกลแต่ใจเราอยู่ใกล้กันนะฮุนนัม เด็กขี้งอแงเรื่องแค่นี้ต้องบอกเลิกน่าจะให้พี่ฮุนทำโทษด้วยหนักๆ
    #1
    0