(fic reborn)อุบัติรักนายเย็นชา(Sudden love)

ตอนที่ 33 : ชุดแต่งงาน

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,124
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 22 ครั้ง
    20 ส.ค. 60



แต่..ถ้าพวกเราไขผิดขึ้นมา

บังอาจมาดูถูกกันว่าผมช่วยอะไรคุณไม่ได้...ถ้าเกิดอะไรขึ้นมา??’

ฉัน/ผม.... จะเป็นคนช่วยนายให้ได้/คุณ...คอยจับตาดูไว้ซะ!!!’

.

.

.

.

แกร๊กกกกกกกกก!!!!!!

 

“หึ!!!รหัสประจำตัวลูก81จริงๆสิน่ะ....” 


ผู้เป็นแม่กอดอกพลันยิ้มกลิ่มอย่างผู้ชนะ


บานประตูค่อยๆเปิดเองอย่างช้าๆเผยให้เห็นภายในห้องสีขาวสะอาดกว้างขวางพอที่จะสามารถอพยพคนได้ทั้งเมือง แต่ภายในห้องกลับเต็มไปด้วยอาวุธสงครามเครื่องมือทันสมัยอีกหลายชนิด ทั้งตู้เก็บของมากมายแต่...



misaki talking”



“โอ้ๆๆๆๆ....โครตอลัง#0#”ฉันพูดและรีบเดินตรงดิ่ง(อย่างสุขุม)เข้าไปดูรอบห้องที่เวอร์วังอลังการบานตทัยแห่งนี้ อาวุธที่แปลกตา โต๊ะทำงานที่จัดอย่างเรียบร้อย เครื่องมือต่างๆแฟ้มเอกสารมากมาย...ที่นี้มัน


“ดินแดนในฝันชัดๆ???!!!!” 

ดวงตาของฉันเปล่งประกายอย่างทันตาทำท่าลุกลี้ลุกลน


“คุณนะ...หยุดวิ่งรอบห้องเหมือนเด็กได้แล้ว? เห็นแล้วรกหูรกตา น่ารำคาญ?


ฮิบาริพูดเสียงเย็นชาเดินมือล้วงกระเป๋าผ่านหน้าฉัน ก่อนที่จะมองสำรวจรอบห้อง

ฮิบาริดูเหมือนจะดูโกรธอะไรมา??? .....


แต่...


ทำไม??ต้องมาลงที่ฉันฟร่ะ  หน๊อย!!! คิดว่าตัวเองเป็นเจ้าชีวิตฉันหรือไงฟร่ะ!! ที่นี่มันถิ่นของฉัน!! จะทำอะไรมันก็เรื่องของฉันมันไปหนัก ส่วนไหนบนร่างกายของนายรึไง!! เดี๋ยวแม่ก็เชือดซะเลยหนิ!!!


ฉันได้แต่วีนแค่ในใจ ตอนนี้ฉันต้องสงบสติตัวเองไว้ก่อน


ฟู้วววววววว(ถอนหายใจ-o-)


ฉันพยายามไม่สนใจและเดินสำรวจรอบห้องต่อส่วนแม่ของฉันเอาแต่ยืนกอดอกพิงประตูห้องสายตาจ้องมองมาที่ฉันและฮิบาริพร้อมยิ้มน้อยยิ้มใหญ่


“คุณแม่...กำลังคิดอะไรอยู่กันแน่”


ฉันพึมพำออกมา ตามความคิดแม่ไม่ทันเลยแฮะ..


………………………………………………………………………..


ข้อมูลสำคัญ

คุณแม่ของฉัน??? ถ้าชื่อฉันคือ ซาชิโย มิซากิ งั้นคุณแม่ฉันก็ต้องชื่อ

ซาชิโย อาเคมิ(sachiyo akemi)  1ในผู้ดูแลนอกแก๊งผู้ลึกลับ แม่ฉันมีทักษะการสุ่มเดาหรืออ่านจิตรวมไปถึงทักษะเอาชีวิตรอดหรือต่อสู้ขั้นระดับปรมาจารย์เหมือนกับพ่อ แต่ไม่ค่อยจะใช้ทักษะนี้บ่อยเท่าไหรแต่ทำไม....

ตระกูลของฉันตั้งแต่รุ่นที่1ถึงได้ปกปิดตัวเองเหมือนกันหมดฟ่ะ...มันจะบังเอิญเกินไปไหม???

.............................................................................


เราเดินรอบห้องมานานจนฉันสะดุดตากับบางสิ่ง...


“ฮืม...รูกุญแจ.???” 

ฉันก้มมองรูกุญแจ2รูนี้ก่อนที่สมองฉันสั่งให้ตัวเองรีบเดินไปหาฮิบาริแทบทันที


.......................................................................


“มีอะไร???

 ฮิบาริมองฉันสายตาเย็นชานั้นมันอะไรกัน??


“เอิ่ม...ฉันขอกุญแจรูปดาวที่นายมีอยู่ได้ไหม?


“..........................”

“...........................” =_+


“เธอจะเอามันไปไหน??” 

เขาถามสั้นๆ


“ฉันเจอรูกุญแจอยู่2รูตรงพนังหลังเก้าอี้โต๊ะทำงานนะ...เลยมาขอที่นาย--


ฉันอธิบายก่อนที่ฮิบาริจะตัดบทเดินนำฉันไปดื้อๆ คนเขาอุสาห์พูดให้ฟัง มันน่าอัดให้แหลกจริงๆ!!


“เธอลองเสียบอีกรูสิ”


ฉันเดินไปที่รูกุญแจอีกรูและเสียบกุญแจรูปเมฆเข้าไป จู่ๆ


พนังสีขาวค่อยๆยุบตัวลงพร้อมกับมีตู้กระจกขนาดใหญ่เลื่อนออกมาเอง

สิ่งที่อยู่ในตู้กระจกหนาเตอะนั่น สิ่งนั้นเป็นสิ่งที่ผู้หญิงทั้งโลกปราถนามัน ไม่น่าเชื่อว่ารุ่นที่1ก็มีช่วงเวลาแบบนี้...ทำเอาซะฉันกับฮิบาริตาค้างแบบปิดไม่ลง





 “............ช...ชุดแต่งงาน???!!! 

ฉันพึมพำออกมาอย่างตกใจปนสงสัย





“ส...สวยจัง” 

ฉันลูบกระจกใสไปมา


อยากใส่มันเหรอ?” 

ฮิบาริพูดตามองชุดภายในกระจก


“ไม่รู้สิ...มันบอกไม่ถูกล่ะน่ะ”

“หึ...” 

ฮิบาริแอบอมยิ้มนิดหน่อยแต่ยังไงฉันก็สังเกตุได้


ชุดแต่งงานสีขาวของเจ้าสาวและเจ้าบ่าว ช่างงดงามเหลือเกิน ช่อดอกไม้สำหรับงานแต่ง แต่ที่น่าแปลกก็คือ ถ้ารุ่นที่1แต่งงานแล้วเมื่อ400ปีก่อน แต่ดอกไม้ในช่อนี้กลับไม่เหี่ยวเลยสักดอก???



ทั้งโรเรนโซ่ทั้งอลาวดี้ ทั้งสองคงจะรักกันมากเลย น่าปลื้มจัง*////*...


“ไหวพริบดีมาก..ทั้งสองคน” 

แม่ของฉันที่ยืนดูอยู่นานสองนานในที่สุดก็พูดสักที


“แม่เคยเข้ามาก่อนหน้านี้แล้วสิน่ะค่ะ??

“หึ..ประมาณนั้นจ๊ะ..แล้วน้ำที่ทั้งสองคนดื่ม ก็เอามาจากห้องนี้แหละ..”


มิน่าหล่ะ ยาที่ฟื้นความทรงจำแบบนี้คงไม่มีขายตามทั่วไปหรือมียาแบบนี้ไว้ประจำบ้านก็คงจะไม่ใช้ สุดยอดของแรร์ไอเท็ม....


“กุญแจทั้งสองดอกแม่ให้ทั้งสองคนเก็บไว้น่ะจ๊ะ....” 

แม่พูดเว้นวรรคพร้อมกับหันหลังเตรียมตัวออกจากห้อง


“ฮ้าาาาา..อย่าลืมน่ะจ๊ะ ห้องนี้ต้องใช้กุญแจสองดอกอย่าสัพเพราทำมันหายนะจ๊ะ...” 


แม่ของฉันหาวปากกว้างบ่งบอกถึงเปอร์เซ็นต์ความง่วง


พร้อมทิ้งท้ายแล้วเดินจากไป...


“จะว่าไปฉันต้องไปทำ wing board ต่อนี่หนา...ขอตัวก่อนนะ” ขณะที่ฉันกำลังก้าวขาออกจากห้องฮิบาริก็เอ่ยทักฉันขึ้นก่อน


“ผมอยากขัดเงาทอนฟาสักหน่อย”

ประมาณว่าจะไปห้องทำงานของฉันสิน่ะ..


“แค่ขัดเงาใช่ไหม???

“ไปกันได้แล้ว” 

ไม่ทันตอบคำถามก็ตัดบทฉันอีกแล้ว นายนี้มัน!!!...


เฮ้ออออออ


“จะไปไม่ไป”ฮิบาริหันมาที่ฉันอีกรอบ

“ค่าาาา..ไปแล้วค่าาา”


...................................................



ห้อง มิซากิ

 

“คุณทำงานในห้องนอน...อย่างนั้นสิน่ะ..”

ฮิบาริพูดหน้านิ่ง


“จะบ้าเหรอ..ฉันก็มีห้องลับไม่แพ้รุ่นที่1น่าาา-=-


ฉันหยิบหนังสือหนา 8 เล่ม ซึ่งตรงสันหนังสือของแต่ละเล่มจะมีตัวอักษรภาษาอังกฤษโดดๆ อยู่ต่างกัน และจัดมันวางเข้าตู้เก็บหนังสือโดยเรียงหนังสือตามตัวอักษรจนอ่าน

Vongola X” ฉันพูดชื่อตามสันหนังสือ

 

ครืดดดดดดดดดดดดดด????????!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

 

ชั้นหนังสือค่อยเลื่อนอกข้างและด้านหลังตูหนังสือ คือ บนไดยาวลงไปถึงด้านล่าง


“หึ....น่าสนใจดีหนิ..เปิดเผยรหัสเข้าห้องให้คนอื่นเห็นไม่รอบคอบเอาซะเลย..” 

ฮิบาริยิ้มเจ้าเลห์


“ฮะๆ นายเองก็รู้ดี ว่าฉันรักษาความปลอดภัยอย่างแน่นหนาแค่ไหน?

ฉันตอบกลับก่อนจะเดินลงไป ตามด้วยฮิบาริ


..................................................................


ครืออออ


ประตูเปิดโดยอัตโนมัติ ข้างในเต็มไปด้วยถ้วยรางวัล เกียรติบัตร เหรียญทอง/เงิน/ทองแดง รวมทั้งตู้เย็น?และตู้เก็บขนม?


“สุดยอดนักดัดแปลง??


 ฮิบาริอ่านเกียรติบัตรที่ตั้งไว้บนชั้นวางรางวัล ขณะที่ฉันกำลังใส่รหัสห้องทำงานอย่างลับๆ


“รางวัลทั้งหมดนี้เป็นของคุณสิน่ะ..”

 ฮิบาริถามหน้านิ่ง


“อ่า..อืม..ฉันทำส่งให้วองโกเล่แลกกับเงินจำนวนหลายสิบล้านบางทีก็จ่ายไม่อั้นหรือบางทีฉันก็ไม่ได้คิดเงินหรอก..อ่ะ..ฉันเปิดห้องทำงานแล้วน่ะ..”


ฉันปลดล๊อคประตูห้องทำงานได้สำเร็จ แต่ก่อนที่จะเข้าสู่การทำงานอย่างเต็มตัว ฉันเดินไปยังชั้นวางขนม และหยิบขวดโหลมาชเมลโล่และช๊อกโกแลต 2 โหล ติดตัวเข้าไปกินเล่นในห้องทำงาน



End misaki talking”



 

hibari talking



ยัยนั้นอุ้มโหลขนมไปตั้ง2โหล ไม่แปลกที่เธอจะมีกลิ่นของขนมทั้งกลิ่นหอมของช๊อกโกแลต รสหวานเหมือนมาชเมลโล่


ทำให้ผมรู้สึกอยากกิน---..ไม่สิ..อยากขย้ำให้ตายคามือจริงๆ...


ผมเดินเข้าไปในห้องทำงานของเธอรู้สึกว่าอะไหล่ที่อยู่บนห้องจะถูกเอามาเก็บไว้ห้องทำงานก่อนหน้านี้แล้ว..


“ฉันไปแต่งตัวก่อน อย่าซนล่ะ!!” 

เธอพูดก่อนจะออกจากห้องไป


คิดว่าตัวเองเป็นผู้ใหญ่รึไง...ทั้งที่ผมอายุมากกว่าเธอแท้ๆ แต่ยังไงระหว่างที่เธอกำลังแต่งตัวอยู่ด้านบน เลยถือโอกาสดูห้องทำงานยัยนี้ซะหน่อย


...........................

......................................................


ปืน ปืน ระเบิด ดาบ หอก กงจักร ยาพิษ ส่วนใหญ่ของพวกนี้ผู้ชายเท่านั้นที่สนใจ แต่ ไม่คิดว่าจะมีผู้หญิงที่คลั่งไคล้ถึงได้สร้างของพวกนี้


นี้แหละจุดเด่นของยัยนี้แหละ ไม่ต้องสงสัยที่จะมีคนอยากฆ่าเธอมากมาย แต่ยังไงคนที่จะต้องปลิดชีพเธอได้ต้องเป็นผมคนเดียวเท่านั้น!!!’


ผมใช้เวลาดูอาวุธในห้องพลันคิดไปเรื่อยเปื่อยดันมีอะไรสักอย่างทำให้ผมสะดุดตาจนได้..


“ปลอกคอไฟฟ้า?” 

ปลอกคอและปุ่มกดวางอยู่บนชั้นวางของโดดๆ พร้อมกับมีป้ายเขียนว่า


ต้องปรับปรุง




“............................................”

“............................................”



หึๆๆๆๆๆ เข้าทางผม ชักนึกเรื่องสนุกๆที่จะทำกับยัยนั้นแล้วสิ...

ผมยิ้มมุมปากก่อนจะแอบเก็บ(ขโมย?)ใส่กระเป๋าตัวเอง


“น้ำยาขัดเงาอยู่ตรงนั้นน่ะ” 

ดูเหมือนเธอจะกลับมาแล้ว พร้อมกับชุดช่าง พร้อมเกล้าผมขึ้นสูง


“นายคงไม่ได้ทำอะไรแผลงๆหรอกน่ะ...”


“คิดว่าผมจะเอาของคุณไปทำอะไรหล่ะ...”

ผมตอบสีหน้าเรียบ


“.........................”

เธอหรี่ตามองผมก่อนจะเริ่มทำงานของตัวเองส่วนผมก็ทำตัวไม่รู้ไม่ชี้ ทำตามปกติเพื่อไม่ให้ยัยนั้นสงสัย


นี้แหละคือบทลงโทษที่ต้องบอบช้ำไปทั่วร่างกาย...


............................................................................

............................................................................


ระหว่างที่ผมกำลังขัดทอนฟา ดูเหมือนเธอจะจริงจังกับงานนี้มาก


ห่าววววววววว


“นายดูง่วงน่ะ..ไปนอนเถอะ..ทอนฟานั้นฉันจะขัดให้..”

“ผมไม่ชอบให้ใครมายุ่งกับอาวุธของผมน่ะ”

“ฉันจะรีบขัดแล้วรีบเอาไปคืน..”

“...........................................”

“...........................................”

“แค่ขัดก็พอ” 


ผมเดินออกไปนอกห้อง ปล่อยให้เธออยู่กับอาวุธสุดที่รักของผมแต่....


“ฮิบาริ..” 

เธอเรียก ให้ผมต้องหยุดชะงักก่อนจะหันหน้าไปมองเธอ


Good night” 


เธอถือทอนฟาของผมพร้อมกับส่งยิ้มหวานให้...


“หึ..” 

ผมยิ้มก่อนจะเดินขึ้นไปจนถึงตัวห้องนอนของเธอ


แต่....



ด้วยความง่วงนอนของผมในเมื่อมีเตียงใกล้ๆแล้ว มีหรือที่ผมจะปฏิเสธ

ผมล้มตัวลงนอนเตียงของยัยนั้น


กลิ่นช๊อกโกแลต


ผมค่อยๆลากผ้าห่มขึ้นมาห่มตัว จู่ๆไฟในห้องก็ปิดเอง นี้หรือคือสิ่งที่ยัยนั้นสร้าง เมื่อคนล้มตัวลงนอนหรือหลับสนิทไฟห้องก็จะปิดเองเข้าใจคิดหนิ ยัยสัตว์กินพืช....”



ZzzzzzzzzzzzzzzzZ



End hibari talking



 .................................................................



misaki talking”



“ฮ้าาาาาา กว่าจะเสร็จอีก2ชั่วโมงต้องไปโรงเรียน...สิน่ะ ฮะๆๆๆ” 


สติของฉันเริ่มหลุดเรื่อยๆต้องถึงเตียงให้ไวไม่งั้นฉันคงได้ล้มทั้งยืนหัวฟาดกับพื้นตายอย่างแน่นอน..


ฉันเดินไปถึงห้องของฉันแต่ก็น่ะแค่เปลือกตาก็จะลืมแทบไม่ขึ้นฉันคงไม่มีเวลามาสนใจสิ่งรอบข้างว่ามันเป็นยังไงแล้วล่ะ..


เตียง และ เตียงในหัวคิดแค่นี้..


ฉันเดินไปหาเตียงของฉัน ยัดตัวเข้าหาผ้าห่ม


จะว่าไปทำไมเตียงมันถึงอุ่นๆหว่า???


แล้วทำไม??ผ้าห่มมันขยับได้??


หรือว่า!!!!!


จู่ๆลมหายใจอุ่นๆของใครสักคนรดหน้าฉันและลำคอของฉัน


มือของใครสักคนขยับเหมือนหาอะไรสักอย่างมา กอด


เฮ้ย!!! หมอนข้างอยู่ฝั่งโน้นเฟร่ย...


ฉันไม่แม้แต่จะขยับร่างกายได้ เกร็งไปหมดบวกกับตาฉันเริ่มใกล้ปิดเต็มที


มือแกร่งโอบกอดร่างของฉันเอาไว้ หูของฉันแนบกับอกของเขาเอาไว้ทำให้ได้ยินเสียงหัวใจของเขาได้ชัดเจนว่ามันรัวแค่ไหนไม่แพ้กับฉัน


ตัวของฉันและเขาใกล้มาก...ใกล้เหลือเกิน ใกล้จนนับเป็นหน่อยของไม่บรรทัดไม่ได้เลย


ฉันพยายามพลักเขาออกไปแต่ทำยังไงได้ เกร็งไปทั่วร่างกายแล้วแต่ดูเหมือนยิ่งพลักเขายิ่งกอดแน่นมากขึ้น


“อย่าพลักผมได้ไหม..ถ้าไม่อยากมีปัญหาก็นอนอยู่นิ่งๆนั้นแหละ”


“.......ฮิบาริ..นาย--”

“หลับได้แล้ว..ยัยสัตว์กินพืช”

“..........................”

“ผมรู้ว่าคุณเหนื่อย เพราะฉะนั้นพักได้แล้ว”

“แต่นาย---”

“ผมกอดคุณอยู่ฝ่ายเดียวคุณก็อุ่นแค่ฝ่ายเดียวสิ”

“เดี๋ยวเถอะ=/////= ---”


ไม่ทันไร ฮิบาริจับมือของฉันไปพาดไว้ที่เอวของเขา


“กอดผมหน่อย”


เฮ้ออออ เห็นแก่ความง่วงน่ะ ฉันจึงกอดฮิบาริกลับตามคำขอ


Good night


“อ..อือ”


ฮิบาริพูดคำสุดท้ายก่อนจะหลับไป


ตาบ้าเอ้ยยยยยยยยยย


เจอกันวันแรกก็นอนด้วยกันแบบนี้


วันที่สองก็จับมือนอน


วันที่สี่ก็มากอดกันนอนนี้มันอะไรกันเนี้ยกับผู้ชายคนนี้


แต่พอนอนๆไปแล้วอ้อมแขนของฮิบาริ


 

อบอุ่นจัง

 

..............................................................

...............................................................

 

หลังฉาก

ไรท์:คุณมิซากิค่ะ..ไม่ทราบว่าดินแดนในฝันของมิซากิคืออะไรค่ะ.../จ่อไมค์ไปที่มิซากิ

มิซากิ:มีแอร์เย็นๆห้องกว้างๆอาวุธชีวภาพ/สงคราม/เถื่อน เทคโนโลยี

ของกินอร่อยๆ

ไรท์:เอ่อออออออ....0_0(ไรท์คำบรรยาย)

ไรท์:เอ่อออ..แล้วคุณฮิบาริล่ะค่ะ.. /จ่อไมค์ไปที่ฮิบาริ

ฮิบาริ:.........โรงเรียน...ที่ไม่มีคนทำผิดระเบียบ

ไรท์:โอ๊ะ...เมื่อกี้เห็นมิซากิแต่งตัวใส่ถุงเท้าผิดระเบียบ/กระซิบ

ฮิบาริ:หึ!!!!/ตาเป็นลูกไฟ

มิซากิ:เฮือกกกกกก

ฮิบาริ:คุณต้องถูกลงโทษผมจะทำโทษคุณบนโซฟาห้องกรรมการคุมกฎ

/อุ้มมิซากิ

ไรท์:โกยยยยยล่ะจ้าาาา

มิซากิ:ม่ายยยยยยยยยยย E’ไรท์เวรกลับมาช่วยก่อน

 

 

ปล.จากผู้เขียน

โอ้ยยยยยย My god ก็ต้องsorryจริงๆน่ะ คอมไรท์ดันรวนทั้งหมดเลยโน๊คบุ๊ค คอมตั้งโต๊ะ  ก็เลยไม่ได้แต่งลงเลยToT ขอโทษน่ะ ไรท์ยังไม่ทิ้งฟิคไปไหนหรอก หวังว่ารีดเดอร์ทุกคนจะยังไม่ลืมฟิคเรื่องนี้น่ะค่ะ เขียนผิดถูกก็ต้องขอโทษเด้อออ

เพราะฉะนั้น……

อย่าลืมคอมเมนต์ และติดตามโดยการกด บันทึกเป็นFavorites  กรุณากด vote จะเป็นพระคุณอย่างสูง



Free Cursors?STAR
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 22 ครั้ง

209 ความคิดเห็น

  1. #104 lnlning (@lnlning) (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 9 กรกฎาคม 2560 / 10:52
    ลงโทษบนโซฟา? ทำอะไรหนะ//เอียงคอทำหน้าสงสัย
    #104
    1
    • #104-1 ackerman2003 (@ackerman2003) (จากตอนที่ 33)
      11 กรกฎาคม 2560 / 23:13
      โอ๊ะ โอ้ๆๆๆๆ =/o/= คราวนี้ต้องใช้จินตนาการสูงงงงง ซึ่งไรท์ไม่ได้คิดอะไรเกินเลยจริงๆ จริ๊งๆๆน่ะ555
      ใจมากจร้าาาที่คอมเมนท์และติดตามให้กำลังใจไรท์นร้าาา
      #104-1
  2. #103 praifah16 (@praifah16) (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 9 กรกฎาคม 2560 / 09:02
    อื้อหืออออ ท่านฮิจะลงโทษบนโซฟาเหรอ?? เอาเลยๆ สนับสนุนๆ แต่งวันไหนบอกด้วย---//โดนมิซากิไล่ฆ่า
    #103
    1
    • #103-1 ackerman2003 (@ackerman2003) (จากตอนที่ 33)
      11 กรกฎาคม 2560 / 23:10
      หึๆๆๆๆๆ55555 ไรท์เองก็อยากจะเขียนฉากนั้นเหมือนกัน แต่....คงต้องจินตนาการเองแล้วล่ะ แค่ไรท์คิดแทบจะกระอักเลือดกำเดาตาย แหะ แหะ =/o/= รอหน่อยน่ะยังไม่รู้กำหนดการอัพอ่ะ....แต่ยังไงก็ ขอบใจหลายๆที่คอมเมนท์ติดตามให้กำลังใจจร้าาา
      #103-1