[AU fic yuri!!! on ice] FAR CRY [victuuri,seungchuchu,otayuri]

ตอนที่ 21 : EROS

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 908
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 84 ครั้ง
    11 พ.ค. 61

AU FIC YURI ON ICE     

Title : Far Cry      

Chapter : 16

Pairing : Victuuri (victorxyuri),Seungchuchu,otayurio     

Rate : PG 



“ฝ่าบาท!!!”เสียงตะโกนของยูริลอยหายไปไกลขึ้นเรื่อยๆจนไกลเกินกว่าจะเห็นกันได้ เส้นทางที่ไม่คุ้นเคยทำให้พระชายาที่อยู่ในคราบของคุณหนูสะสวยน่าทะนุถนอมเป็นที่ต้องตาใครหลายคน ยูริหันซ้ายหันขวาเพื่อหาทางกลับไปยังจัตุรัสกลางเมืองให้ได้แต่ไม่ว่าจะเดินไปทางไหนก็ไม่เจอสถานที่คุ้นตาเลยแม้แต่น้อย จะให้ถามใครก็ไม่กล้าเพราะที่ตรงนี้มีแต่ชายฉกรรจ์หน้าตาท่าทางน่ากลัวทั้งนั้น ทั้งสายตาและเสียงแซวยิ่งทำให้อยากหนีไปไกล


“น้องสาวจะรีบไปไหนเล่า คุยกับพวกพี่ก่อนสิ”ชายกล้ามใหญ่ส่วมผ้าปิดตาข้างนึงหัวโล้นเตียนกับพรรคพวกเดินเข้ามาหายูริที่ยืนเก้ๆกังๆอยู่หน้าตรอกน่ากลัวที่สกปรก


“เอ่อ...ข้า”


“หลงทางเหรอจ่ะ ให้พวกพี่ๆช่วยมั้ย แต่ต้องจ่ายมาเป็นจูบหวานๆกับพวกพี่ทุกคนก่อนนะ”มือสากจับท่อนแขนอิ่มรั้งให้เข้ามาหา ร่างบอบบางของพระชายาใช้แรงทั้งหมดเพื่อหนีแต่ก็ไม่ทำให้คนเถื่อนพวกนั้นสะเทือนแม้แต่น้อย


“อย่าทำข้าเลย ปล่อยข้าไปเถอะ”เสียงหวานใสสั่นเครือ กลัวพวกผู้ชายพวกนี้จับใจ ยื้อได้แต่ไม่กี่อึดใจ ร่างงามของยูริก็โดนอุ้มขึ้นบ่าไปพร้อมกับเสียงหัวเราะเมื่อพวกมันได้เหยื่อกามที่พวกมันจะได้กลับบ้านไปวันนี้



ยูริรู้สึกถึงบางอย่างที่ไหลออกจากร่างกายเงาดำทะมึนพวยพุ่งออกมาจากร่างของตนเอง สติของยูริเบลอไปหมดได้ยินแค่ เสียงร้องของเหยี่ยวที่แสบแก้วหูเท่านั้น เหยี่ยวตัวนั้นที่ยูริไม่เคยรู้ว่ามันเป็นของใคร



ทางด้านขององค์รัชทายาทที่ร้อนรนจนต้องขึ้นม้าออกมาตามด้วยตัวเองก็ได้รับเบาะแสจากเหยี่ยวของซึงกิลที่บอกว่ายูริอยู่แถวตรอกเก่าที่เป็นแหล่งสุมของพวกนอกกฏหมาย รู้เช่นนั้นวิคเตอร์ก็ยิ่งแทบบ้าเพราะตรอกเก่ามันเป็นที่ค้ามนุษย์และของผิดกฎหมายแทบทั้งนั้น พวกทหารต่างก็ควบม้าจนฝุ่นตลบไปหมด จุดหมายคือตัวพระชายาคนสำคัญ


“อยู่นั่นไงฝ่าบาท”ทหารติดตามร้องเรียกองค์รัชทายาทให้หันมองพวกเหล่านักเลงโตที่จับพระชายาขึ้นบ่า เมื่อวิคเตอร์เห็นดั่งนั้นจึงรีบควบม้าเข้าไปทันที แต่ก็ต้องชะงักเมื่อม้าทรงกลับยกขาหน้าขึ้นไม่ยอมวิ่งต่อเพราะบางอย่างที่เป็นเงาทะมึนออกมาเป็นร่างของคน เงานั้นเลือนรางเห็นเป็นเพียงรูปร่างมนุษย์ วิคเตอร์เผลอมือสั่นเองเมื่อพบว่าเงานั่นคล้ายเอามากๆ ท่านพี่วิทย่า...


“ฝ่าบาทช่วยหม่อมฉันด้วย”พอได้พบพระพักตร์ของพระสวามีพระชายายูริก็รู้สึกอุ่นใจขึ้นมาว่าตัวเองได้ปลอดภัยแล้ว เงานั่นที่เลือนรางเห็นเพียงเค้าโครงจู่ๆก็หลุดออกมาจากร่างของยูริเป็นร่างของชายร่างสูงสง่าผมยาวถึงกลางหลัง


กลุ่มผู้ติดตามขององค์รัชทายาทก็หยุดไปด้วยเมื่อมองเห็นเงาคนลางๆออกมาจากตัวพระชายา เงานั่นเงื้อมือขึ้นก่อนจะควักหัวใจของชายที่อุ้มยูริพาดบ่าก่อนจะบีบหัวใจนั่นให้แหลกคามือ ร่างโอนอ่อนโงนเงนราวกับไม่ได้สติล้มลงในอ้อมแขนของเงานั่น พวกลูกสมุนที่เห็นภาพสยดสยองที่หัวหน้าตัวเองโดนฆ่าตายต่อหน้าต่อตาก็ผงะออกตัวสั่น แต่ชั่วพริบตาเดียวร่างของคนเถื่อนก็ขาดวิ่นออกจากกันเลือดสาดกระเซ็นไปทั่ว


“ปล่อยชายาเราเดี๊ยวนี้นะ”มีเพียงชายคนเดียวในโลกกระมังที่เมื่อเห็นภาพแบบนี้แล้วยังกล้าต่อกรด้วย เงาสังหารไม่ได้สนใจเสียงของวิคเตอร์แม้แต่น้อย ร่างเงาของมันดูเหมือนจะชัดเจนขึ้น แม้เห็นเพียงด้านหลังก็ดูราวกับรัชทายาทราวกับพี่น้องกัน...


“เสด็จพี่วิทย่า...ปล่อยชายายูริเถอะ”ร่างงามของวิคเตอร์กระโดดลงจากม้าและวางดาบลง เหล่าทหารและซึงกิลหน้าซีดเผือดเมื่อได้ยินรัชทายาทเรียกร่างเงานั่นว่าวิทย่า องค์ชายใหญ่ที่ถูกประหารชีวิตไปแล้วเมื่อสิบแปดปีที่แล้วเนื่องด้วยเหตุรุนแรงขนาดที่เป็นรอยแผลของเมืองปีเตอร์สเบิร์ค และชื่อขององค์ชายวิทย่าจึงถูกลบออกจากหน้าประวัติศาสตร์แม้แต่งานพระศพก็ไม่มี



ทันทีที่ร่างนั้นได้ยินเสียงเรียกชื่อมันก็หันมาในอ้อมแขนมีร่างที่อ่อนระทวยของยูริสลบลงไป รอยยิ้มงดงามที่พอจะเห็นได้ลางๆมือของมันลูบไล้ใบหน้าใสของยูริราวกับเป็นของล้ำค่า


“เอรอส...”เสียงแหบพร่าของมันเรียกชื่อต้องห้ามของอีกบุคคลที่ตลอดหลายสิบปีไม่มีใครเรียกขานอีกแล้ว...เอรอสต้นเหตุโศกนาฏกรรมแห่งปีเตอร์สเบิร์ค เสียงเรียกนั้นทำให้ดวงตาของร่างน้อยลืมตื่นขึ้นดวงตาที่ปรกติจะเป็นสีน้ำตาลแดงใสกลับเป็นสีฟ้าครามสุกสกาวแสนลึกล้ำ


“วิทย่า...เราจะได้อยู่ด้วยกันแล้วนะ”เสียงหวานนั้นเป็นของยูริไม่ผิดแน่ แต่ท่าทางและบรรยากาศกลับต่างกับลิบลับ สามสหายทั้งวิคเตอร์ ซึงกิล และคริสต่างก็เคยเห็นเอรอสคนรักของวิทย่าก็จำขึ้นมาได้ทันทีแม้จะเป็นความทรงจำเมื่อตัวเองอายุได้เจ็ดปีก็ตาม ทั้งร่างเงาและยูริกำลังจะถูกดึงเข้าหากันบรรยากาศต่างก็เงียบเชียบไม่มีใครพูดอะไรจนแทบกลั้นหายใจด้วยซ้ำที่เห็นอะไรแบบนี้ แต่ยังไม่ทันที่ทั้งสองร่างจะได้จุมพิตกัน ไฟสีฟ้าจากกำปั้นก็ซัดเข้ากับร่างเงาจนมันกระเด็นลอยไปไกล


“พิชิต...!”ซึงกิลร้องออกมาอย่างลืมตัวเมื่อเห็นร่างเล็กนั่นเข้าปะทะกับเงานั่น แม้สมองจะสั่งให้ก้าวเข้าไปช่วยแต่เท้ากลับหยุดเอาไว้เมื่อเห็นสายตาแวบนึงของพิชิตมองเค้าราวกับจะบอกว่าอย่าเข้ามา ร่างเงามันเซไถลออกไปตามแรงหมัดของพิชิต ร่างของยูริที่ฟุบลงไปที่พื้นนอนนิ่งเหมือนหลับใหลไป วิคเตอร์รีบเข้าไปประคองไว้แนบอกตบใบหน้าเล็กเบาๆให้ตื่นแต่ยูริกลับครางอื้ออึงเหมือนหลับฝันอยู่เท่านั้น



“พวกท่านหนีไปก่อน มันไม่ทำอันตรายข้า รีบไป!”พอได้ยินดังนั้นทุกคนต่างก็รับฟังแต่โดยดีเพราะพลังอำนาจที่หลั่งไหลกดดันออกมาจากเงานั้นมาทวีคูณจนอึดอัดไปหมด มีแต่ซึงกิลที่ยังรั้งรอไม่ไปไหน



“ท่านซึงกิล ข้าจะกลับไปหาท่านแน่นอน ได้โปรดรีบไป”เงาสังหารรุดหน้าจะตามไปแต่ก็มีร่างเล็กของพิชิตมาขวางไว้ซะก่อนซึงกิลขบฟันแน่นอย่างเป็นห่วงในตัวพิชิตแต่ก็ยอมล่าถอยออกไปด้วยความเป็นห่วง


“กลับมาให้ได้นะพิชิต ข้าจะรอ”นั่นคือเสียงสุดท้ายที่พิชิตได้ยินก่อนจะหันกลับมาต่อกรกับเงาของผู้ที่ถูกเรียกว่าวิทย่า


“ถอยออกไปซะ แล้วข้าจะไม่ทำอะไรเจ้า”เสียงของเงาชัดเจนขึ้นจากก่อนมากที่เปนเสียงก้องแหบพร่าฟังไม่ได้ศัพย์ตอนนี้กลับชัดแจ้งขึ้นจนรู้ถึงความลึกล้ำของเสียงนั้น ร่างกายชัดเจนขึ้นจนแทบเหมือนคนปกติ พิชิตกระชับกำปั้นตัวเองแน่นจริงๆเค้าเองก็ไม่แน่ใจว่าตัวเองจะรอดกลับไปรึเปล่า แม้ว่าตลอดมามันเหมือนไม่กล้าทำอะไรต่อเค้า


“ข้าไม่ยอมให้เจ้าเอาตัวพระชายาไปแน่”ร่างสง่างามสูงใหญ่ยกยิ้มขึ้นราวกับเยาะเย้ยคนสนิทของยูริ


“ที่ผ่านมาข้าทำอะไรเจ้าไม่ได้เพราะพลังของข้าผูกติดกับร่างสถิตของเอรอส แต่ตอนนี้พลังของข้าเพิ่มขึ้นจนไม่จำเปนต้องอาศัยร่างนั้นอีกแล้ว ถ้าเจ้าไม่มาขว้างไว้ละก็ข้าคงจะได้เจอกับเอรอสแล้ว...แต่ก็ดี รอให้ถึงเวลานั้นก่อนก็ได้ ถือว่าเจ้าทำบุญมาดี แต่คราวหน้าที่เราเจอกันข้าจะฆ่าเจ้าเป็นคนแรกเลย”พิชิตที่ได้แบบนั้นก็ประติดประต่อเรื่องราวในใจที่ตัวเองรวบรวมมาตลอดได้แล้ว


“ในตัวของพระชายายูริมีอีกคนอยู่ใช่มั้ย ไม่ใช่แค่เจ้า”


“เดี๊ยวเจ้าก็รู้เองเมื่อวันนั้นมาถึง ฝากความคิดถึงไปให้เสด็จพ่อยาคอฟด้วยว่าเราจะเอาคืนอย่างสาสม”ลมหนาวยะเยือกพัดผ่านมาพร้อมกับร่างเงาที่จางหายไปจากตรงนั้น พิชิตกลืนน้ำลายอย่างยากลำบากเพราะสถานการณ์ตอนนี้ไม่ใช่แค่เรื่องของพระชายาแล้วแต่เป็นเรื่องของโศกนาฏกรรมอาณาจักรเมืองหนาวที่ถูกลบจากหน้าประวัติศาสตร์ตลอดหลายสิบปี



“พระชายาเป็นยังไงบ้าง”ทันทีที่หมอหลวงออกจากห้ององค์รัชทายาทองค์ปัจจุบันก็เข้าไปถามอย่างร้อนรน หมอหลวงเพียงบอกว่าพระชายายูริไม่ได้เป็นอะไรเพียงแต่อ่อนเพลียเท่านั้น พอได้ยินดังนั้นจึงเบาใจลงได้ คล้อยหลังหมอสูงวัยไปวิคเตอร์ก็เข้าไปเฝ้าชายาของตนด้วยองค์เอง ท่านแม่ทัพคริสที่กำลังเชื่อมโยงสิ่งต่างๆก็เหลือบไปมองราชองครักษ์หน้าตายที่บัดนี้นิ่งเงียบสงบแต่คริสก็รู้ดีว่าซึงกิลนั้นเป็นห่วงผู้ติดตามผู้นั้นขนาดไหน



“ท่านซึงกิล พิชิตกลับมาแล้วขอรับ”ร่างเล็กที่สูงเพียงไหล่ของเค้าเดินตามหน่วยพิเศษที่เค้าส่งไปช่วยด้วยสีหน้าเป็นกังวลเหลือเกิน ซึงกิลอยากจะเข้าไปกระชากเข้ากอดให้รู้ว่าอีกฝ่ายไม่ได้บุบสลายอย่างที่คิดเอาไว้แต่เพราะหน้าห้องบรรทมมีทั้งทหารอารักษ์ขาและหน่วยของเค้าอยู่จึงไม่สามารถทำแบบนั้นได้ จึงทำได้แค่ไถ่ถามเท่านั้น


“เจ้าบาดเจ็บตรงไหนหรือไม่”แม้ท่าทีจะนิ่งเฉยแต่สายตาที่กวาดมองร่างของพิชิตก็บงบอกถึงความเป็นห่วงได้


“ไม่ขอรับ มันทำอะไรข้าไม่ได้ พระชายาปลอดภัยดีหรือไม่ขอรับ”คริสเลิกคิ้วไม่เข้าใจว่าทำไมเงาที่ฆ่าพวกเหล่าคนโฉดเพียงพริบตาเดียวถึงทำร้ายพิชิตไม่ได้แม้แต่แผลเดียว


“พระชายาปลอดภัยดีสลบไปเพราะอ่อนเพลียเท่านั้น ตอนนี้ฝ่าบาทเฝ้าอยู่”คริสแย่งตอบเสียเอง


“วันหลังห้ามทำอะไรบุ่มบามแบบนี้อีกเข้าใจมั้ย”แม้จะเป็นคำว่ากล่าวตักเตือนแต่น้ำเสียงที่อ่อนโยนอยู่ในที่ทำพิชิตขอบตาร้อนผ่าว เป็นครั้งแรกเลยที่รู้สึกว่ากลัวความตายขึ้นมา...


“เอาละถ้าไถ่ถามกันเสร็จก็เข้าเฝ้าฝ่าบาทกันเถอะ”คริสที่ตัดบททั้งสองก็ขอพระราชทานอณุญาติเข้าเฝ้าองค์วิคเตอร์ที่อยู่ด้านในก่อนจะเปิดประตูเข้าไปติดตามด้วยซิงกิลและพิชิต แม้ว่าการเข้ามาหารือในห้องบรรทมรับรองจะไม่เป็นการสมควรแต่เพราะเพิ่งจะผ่านเหตุการณ์ที่เงาสังหารศัตรูที่ไม่รู้ที่มาที่ไปยังลอยนวลอยู่คงไว้วางใจห่างพระชาไปไหนไม่ได้


“เจ้ารอดมาได้”วิคเตอร์หันมามองดวงหน้าสีน้ำผึ้งด้วยความใคร่รู้ว่าเพราะเหตุใดผู้ติดตามนี่ถึงได้รอดชีวิตจากเงาที่ตัวเค้าคิดว่าเป็นเจ้าพี่วิทย่าที่ตายไปแล้วกว่าสิบแปดปีได้


“พระอาญามิพ้นเกล้า หม่อมฉันไม่ได้กราบทูลฝ่ายาทว่าแท้จริงแล้วพิชิตเป็นผู้ติดตามและองครักษ์คอบคุมกันพระชายาแบบลับๆพะยะคะ จึงมีฝีมือที่จะต่อกรกับเงาสังหารนั้นได้”ซึงกิลคุกเข่าลงก้มหัวด้วยสำนึกผิดพร้อมกับพิชิตที่ลงมานั่งคุกเข่าขอพระราชทานอภัยด้วยอีกคน


“ช่างเถอะเราไว้ใจเจ้าซึงกิล แต่ข้ามีอะไรจะถามพวกเจ้าทุกคน เงาที่เจ้าเห็นคือเจ้าพี่วิทย่าใช่หรือไม่”


“หม่อมฉันเองก็คิดเช่นนั้นฝ่าบาท แต่มันเป็นไปไม่ได้ที่องค์ชายใหญ่จะเป็นเงานั้นได้เลย เพราะพ่อของหม่อมฉันเองก็อยู่ในเหตุการณ์ครั้งนั้นด้วยว่าองค์ชายใหญ่ฆ่าตัวตายตามเอรอสไป”แม้ว่าคนในห้องนี้จะมีแต่คนที่รู้เรื่องนี้แล้วแต่คริสก็ลดเสียงของตนลงเมื่อพูดถึงเหตุการณ์นั้น


“หม่อมฉันว่าให้พิชิตออกไปจากห้องก่อนดีมั้ยพะยะคะ”ซึงกิลพูดขึ้นเพราะเรื่องนี้ค่อนข้างไม่สมควรจะให้คนนอกอาณาจักรรู้


“ขอหม่อมฉันอยู่ด้วยเถอะพะยะคะ หม่อมฉันเองก็มีเรื่องจะกราบทูล”คริสมองหน้าซึงกิลเลิกลักที่ผู้ติดตามตัวน้อยกลับใจกล้าขอพูดคุยเรื่องนี้ด้วยอย่างไม่กลัวอาญา


“จะมากไปแล้วนะพิชิต”คริสต่อว่าพิชิตเพราะเรื่องนี้ไม่ใช่เรื่องที่ผู้ติดตามรับใช้ประจำตัวจะมารับรู้ได้


“ช่างเถอะ อย่างไรเจ้านี่ก็เป็นคนช่วยพวกเราทุกคนจากเจ้าพี่ ไม่ช้าก็เร็วเรื่องนี้ก็ต้องเกี่ยวข้องอย่างแน่นอน เจ้ารู้เรื่องนี้มากน้อยแค่ไหน”


“หม่อมฉันทราบเกี่ยวกับคืนนั้นและถ้าสิ่งที่หม่อมฉันคิดเรื่องนี้คงเกี่ยวข้องกับพระชายา”คริสและซึงกิลต่างก็ตกใจเรื่องที่พิชิตรู้เรื่องนี้เพราะถ้านับจริงๆแล้วมันเป็นเรื่องในอาณาจักรที่ทุกคนต่างก็ไม่พูดและไม่มีใครนอกอาณาจักรที่รู้เลย


“ที่หม่อมฉันทราบเพราะราชินีแห่งฮาเซตสึเป็นผู้เล่าให้หม่อมฉันฟังเอง เรื่องต่อจากนี้เป็นสิ่งที่หม่อมฉันปะติดปะต่อเองจากสิ่งที่หม่อมฉันทราบ ในคืนนั้นที่องค์ชายวิทย่าได้สังหารหนึ่งพันศพสังเวยแก่เอรอสคนรักของพระองค์เป็นคืนที่พระชายายูริประสูติพะยะคะ”


“เรื่องนี้เกี่ยวอะไรกันกับยูริเราไม่เข้าใจ”วิคเตอร์คิดหาเหตุผลที่เจ้าพี่วิทย่า เอรอส และยูริเกี่ยวข้องกันตามที่พิชิตเล่าแต่ก็ไม่เห็นมันจะเกี่ยวกัน


“ก็เพราะคืนนั้นราชินีคลอดพระชายาที่ปีเตอร์สเบิร์คไงพะยะคะตามราชประเพณีที่หากจะคลอดต้องกลับมาเยี่ยมที่บ้านเกิดซึ่งบ้านเกิดขององค์ราชินีก็คือปีเตอร์สเบิร์ค เดิมทีก็จะกลับไปคลอดที่ฮาเชตสึแต่เพราะคืนนั้นเองจู่ๆองค์ราชินีก็เจ็บท้องมากจึงประสูติพระชายาออกมาก่อนกำหนดคือว่าตามความเชื่อของพวกเราชาวสยามนั้นการที่จะเก็บรักษาวิญญาณของผู้ล่วงลับได้นั้นทำได้หากมีมนต์คาถาและการสังเวย หากเป็นดั่งที่หม่อมฉันคาดเดาคือคืนนั้นที่องค์ชายวิทย่าสังหารหนึ่งพันศพที่ทุกคนคิดว่าเป็นการสังเวยเพื่อประชดองค์ราชายาคอฟนั้นน่าจะไม่ใช่สาเหตุเดียวแต่เพราะว่าทำเพื่อกักเก็บวิญญาณของเอรอสไว้กับใครสักคนนั้นก็น่าจะเป็นเด็กที่กำลังจะเกิดมา”


“งั้นที่บางทียูริก็เหมือนมีใครแฝงอยู่ก็คือเอรอสงั้นเหรอ เป็นไปได้ยังไงเรื่องแบบนี้เวทมนต์คาถามันเป็นเรื่องงมงายไม่ใช่หรือไง”วิคเตอร์รู้สึกว่าเรื่องนี้มันเกินจริงไปหน่อยที่ว่าจะมีการเก็บวิญญาณเอาไว้แบบนี้


“ฝ่าบาทคงคงเห็นไฟที่มือของหม่อมฉันมันลุกไหม้เป็นสีฟ้าใช่มั้ยพะยะคะ นั่นก็เป็นพลังวิญญาณอย่างนึง ครั้งนึงหม่อมฉันเคยใช้มันสู้กับเงาสังหารมาก่อนหน้านี้จึงรู้ว่ามันคือวิญญาณ แต่ขับไล่ไปก็ไม่ได้เพราะพระชายาจะจับไข้จนหัวใจหยุดเต้น พอได้เห็นร่างแท้จริงของเงานั่นและที่ฝ่าบาทคิดว่าเป็นองค์ชายวิทย่าเรื่องจึงเข้าทางพอดี เดิมทีหม่อมฉันเองก็คิดว่าอีกคนที่อยู่ในร่างของพระชายาคือเงานั่นแต่จริงๆคงจะเป็นทั้งสองเลยทั้งองค์ชายวิทย่าและเอรอสที่อาศัยอยู่ในร่างของพระชายา”ถึงตรงนี้ทุกคนก็ถึงกับกุมขมับเพราะสิ่งที่กำลังเผชิญกลับเป็นพี่ชายที่ล่วงลับไปแล้วเกือบสิบแปดปี บาดแผลที่ทำให้เสด็จพ่อยาคอฟไม่ออกไปพบปะใครอีกเลย


“แล้วทำไมมันถึงทำร้ายเจ้าไม่ได้ล่ะ”วิคเตอร์คิดตามแม้ว่าเรื่องมันออกจะเหลือเชื่อไปหน่อยแต่อย่างไรเสียนี่ก็เป็นเหตุเป็นผลมาที่สุดแล้ว จึงเปิดใจยอมรับเรื่องที่พิชิตเล่าให้ฟังประกอบกับที่ตนเองที่เพิ่งเจอเงาของเจ้าพี่วิทย่าไปสดๆร้อนๆก็คงทำอะไรไม่ได้นอกจากตั้งใจรับฟังเพื่อหาทางแก้ไข


“หม่อมฉันคิดว่าคงเพราะความห่วงใยของพระชายาที่มีต่อหม่อมฉัน ทำให้เงาขององค์ชายวิทย่าไม่อาจทำให้พระชายาทุกข์ใจได้ เพราะคนที่ถูกองค์ชายวิทย่าสังหารนั้นล้วนแล้วแต่เป็นผู้ที่ทำให้พระชายาเสียใจ”


“งั้นเราไม่โดนฆ่าคนแรกเลยหรือไงกัน เรารังแกยูริอยุ่ตลอดเลยนี่”


“แม้จะเป็นแบบนั้นแต่หม่อมฉันก็ไม่คิดว่าพระชายาจะเกลียดพระองค์หรอกพะยะคะ อย่างไรสำหรับพระชายาพระองค์คือพระสวามี”คำพูดของพิชิตทำให้วิคเตอร์รู้สึกขัดเขินเล็กๆ เพราะตลอดมาแม้จะเป็นคู่อภิเษกกันแต่ก็อดคิดไม่ได้ว่าในใจของพระชายาตนอาจจะเกลียดเค้าก็เป็นได้ ที่เอาแต่รังแกเรื่อยมา


“ทำไมครั้งที่ข้าเจอองค์ชายใหญ่ครั้งแรกถึงเป็นแค่สัมผัสกับเสียง แต่ครานี้กลับเป็นเงาตัวคนที่เห็นเป็นรูปร่างได้ล่ะ”ซึงกิลถามถึงก่อนหน้านี้ที่เค้าเกือบตายหากไม่มีพิชิตมาช่วยเอาไว้ ซึงกิลนึกไม่ออกเลยว่าสิ่งที่เค้าเจอจะเป็นองค์ชายใหญ่ที่สังหารผู้คนไปหนี่งพันศพคนนั้น


“องค์ชายใหญ่และวิญญาณของเอรอสที่อยู่ในตัวของพระชายาต้องมีอะไรบางอย่างที่ทำให้มันแข็งแกร่งขึ้นพะยะคะ เพราะก่อนหน้านี้มีแค่ดวงตา จนมาถึงที่ปีเตอร์สเบิร์คจึงได้เริ่มมีเสียงและรูปร่างขึ้นมา”พิชิตออกความคิดที่ตัวเองคาดการณ์ไว้ คริสขมวดคิ้วคิดหาสาเหตุที่จะพอเป็นไปได้


“ก่อนหน้าที่ร่างขององค์ชายใหญ่เติบโตขึ้นได้ตอนนั้นมีคดีนางกำนัลถูกฆ่านี่...หรือว่าการกินวิญญาณงั้นเหรอ...เพราะหลังจากที่ได้ฆ่าใครสักคนร่างก็ชัดเจนขึ้น”ซึงกิลนึกไปถึงวันนั้นที่เค้าเองเกือบตาย พิชิตมีสีหน้าเห็นด้วย


“ถ้าเป็นแบบนั้นก็ฆ่าใครเมื่อไหร่ก็ได้สิหรือว่าต้องมีพระชายาเป็นต้นเหตุ เพราะนางกำนัลมาเรียที่โดนมันเล่นงานก็รังแกพระชายาและวันนี้ที่พวกคนโฉดเข้ามาฉุดพระชายาก็เช่นกัน”คริสสมทบความคิดนั้นซึ่งคนในห้องต่างก็เห็นด้วย หลังจากนั้นก็มีการถกเถียงกันเกือบชั่วโมงจึงได้แยกย้ายไปทำหน้าที่ของตน ซึงกิลและพิชิตนั้นต้องเฝ้าหน้าห้องบรรทมรับรองนี้ตลอดคืน ส่วนแม่ทัพคริสก็เข้ากรมเพื่อวางแผนรับมืออารักษ์ขาพระราชายาคอฟ


“เมื่อไหร่จะฟื้นขึ้นมาเสียที...เรารอเจ้านานแล้วนะ”ดวงหน้าใสหลับพริ้มไม่รับรู้เรื่องใดๆของพระชายาช่างน่าเอ็นดูนักในยามนี้ นิ้วเย็นๆของวิคเตอร์ไล้สัมผัสแผ่วเบาดังขนนก แสงจันทร์ที่สาดส่องเข้ามากระทบร่างของยูริยิ่งทำให้น่าหลงใหล ตั้งแต่เมื่อไหร่กันที่วิคเตอร์ไม่สามารถละสายตาจากพระชายาที่เค้าเกลียดชังได้

“ข้าเป็นห่วงเจ้านะ ได้โปรดตื่นขึ้นเถอะ ข้าสัญญาว่าจะไม่ใจร้ายอีกแล้ว”ว่าจบก็ยกร่างตนเองขึ้นนอนเคียงข้างยูริที่หลับไหลไม่ได้สติ อ้อมแขนแข็งแรงโอบกอดร่างน้อยไว้แผ่วเบา ริมฝีปากสีอ่อนกดจูบที่ขมับเล็กถี่ๆเผื่อสัมผัสนี้จะเรียกให้ยูริของเค้ากลับคืนจากนิทรา


………………………………FAR CRY………………………………


“ยูริ…”เสียงที่เหมือนกับเป็นเสียงของตัวเองดังขึ้นข้างหูทำให้ต้องหันไปมองทันที ใบหน้าของอีกคนที่เหมือนเค้าราวกับถอดพิมพ์เดียวกันมา แต่บรรยากาศรอบตัวช่างแตกต่าง

“ไม่ต้องกลัวไปหรอก ข้าไม่ทำอันตรายเจ้าหรอก”รอยยิ้มงดงามที่เค้าไม่คิดว่าตัวเองจะส่งยิ้มแบบนั้นได้เลย แต่มันคือใบหน้าเดียวที่เค้าเห็นเมื่อยามส่องกระจก ความงุนงงผุดขึ้นมาเต็มไปหมด


“ใครกัน ทำไมหน้าเหมือนข้า”


“คงต้องบอกว่าเจ้าหน้าเหมือนข้าตะหาก”ร่างนั้นขยับเดินย่ำไปบนพื้นเลือด...ใช่ เลือดเจิ่งนองเต็มไปหมด ซากศพนับร้อยนับพันเกลื่อนกราดไปหมด ยูริรู้สึกสั่นขึ้นมาจนคุมตัวเองไม่ได้ ยูริพยายามนึกถึงเรื่องก่อนหน้านี้คือตัวเองสลบไปตอนที่โดนพวกคนเถื่อนจับไปไม่ใช่เหรอ แต่ทำไมถึงได้มาอยู่ที่นี่ได้

“เราชื่อเอรอส น่าแปลกจริงๆที่เราทั้งสองคนอยู่ด้วยกันมาหลายปี ตั้งแต่เจ้ายังไม่เกิดมาด้วยซ้ำแต่เรากลับไม่เคยเจอกัน หรือได้พูดคุยกันเลย”ดวงหน้าใสที่คิดว่าไร้เสน่ห์มาตลอดกลับแสดงสีหน้าแสนเย้ายวนจนน่าแปลกใจ นิ้วเย็นๆไล้ไปทั่วกรอบหน้าของเค้า สัมผัสแผ่วเบาชวนให้ขนลุกทำไมถึงงได้รู้สึกอัดอั้นขนาดนี้


“ข้าไม่เข้าใจ...”



“ข้าอาศัยร่างของเจ้ามาตลอด...องค์ชายยูริ อ่อ...ไม่สิ พระชายายูริ”



“เป็นไปได้ยังไง...ข้า...”



“ฟังนะพระชายา ข้าคือส่วนนึงของพระองค์ที่กำลังจะแยกออกมา อย่าห่วงไปข้าแค่ต้องการกายเนื้อจากพระองค์ก็เท่านั้น”มือขาวนั่นจับที่หน้าท้องของเค้าเบาๆขนของยูริชึ้นชันอย่างไร้สาเหตุ



“ไว้พร้อมเมื่อไหร่ข้าจะขอยืมตรงนี้หน่อยแล้วกันนะ...”
“เมื่อไหร่เจ้าจะฟื้น...เรารอเจ้ามาทั้งคืนแล้วนะ”เสียงทุ้มนุ่มที่ฟังสบายดังแว่วขึ้นมา ยูริสะลึมสะลือขึ้นมาจากความฝันอันแสนไกล...ตัวเค้าอีกคนที่บอกว่าอาศัยร่างของเค้ามาตลอด...บางทีเค้าอาจจะแค่ตกใจกับเรื่องที่เกิดจนเอาเก็บไปฝัน


“ฝ่าบาท...”เสียงหวานแหบพร่าดังขึ้นจากคนที่หลับใหลไปนานเรียกให้องค์รัชทายาทกระวีกระวาดขึ้นประคอง มือน้อยที่สั่นเบาๆถูกนำไปแนบใบหน้าพรมจูบถี่ๆเหมือนย้ำเตือนตนเองว่าพระชายาที่แสนไร้ค่าของเค้าฟื้นคืนแล้ว


“เป็นอย่างไรบ้าง ปวดหัวหรือว่าเจ็บตรงไหนหรือไม่”พระชายาส่ายหัวน้อยๆก่อนจะจับใบหน้าคมของพระสวามีให้อุ่นใจว่าตัวเองปลอดภัยแล้ว ตั้งแต่เมื่อไหร่ที่การมีอยู่ขององค์รัชทายาทวิคเตอร์ทำให้รู้สึกปลอดภัยได้ถึงเพียงนี้ อาจเป็นเพราะความอ่อนโยนที่ค่อยๆเพิ่มเข้ามาจนหัวใจของยูริได้เติมเต็มบางอย่าง ถึงแม้พระสวามีของเค้าจะใจร้ายหรือพูดจาร้ายกาจอย่างไรสุดท้ายแล้วเค้าก็คือคนที่อยู่เคียงข้างยูริมาโดยตลอด


“เราจะไปตามหมอหลวงมาดูอาการของเจ้า...อื้อ...”ยังไม่ทันที่ร่างสง่าจะได้ปลีกตัวออกไปตามหมอหลวงที่เตรียมการรับมืออาการใดๆที่จะเกิดขึ้นกับพระชายา พระชายายูริก็โอบรอบคอของฝ่าบาทลงมารับจูมพิศหวานๆ แม้จะแปลกใจที่จู่ๆพระชายาก็เป็นฝ่ายเริ่มเองแต่วิคเตอร์ก็ตอบสนองต่อจูบนั้นอย่างดี ลิ้นร้อนเกี่ยวกระหวัดจนเกิดความวาบหวามขึ้นในอก...เพราะเหตุใดกันพระชายาของเค้าถึงได้เร้าร้อนเพียงนี้


“ฝ่า...ฝ่าบาท”ทันทีที่สบตาพระชายาของเค้าก็รู้สึกถึงบางอย่างที่แปลกไป...ดวงตาสีน้ำตาลไหมอ่อนหวานกลับกลายเป็นสีโกเมนแดงก่ำไปได้...รอยยิ้มสวยราวกับไม่ใช่ยูริคนเดิมทำให้เผลอบีบหัวไหลเล็กแรงขึ้น


“เจ้าเป็นใคร เจ้าไม่ใช้พระชายาของเรา”


“หลอกเจ้าไม่ได้เลยสินะ...วิคเตอร์”ริมฝีปากสวยจุ๊บที่แก้มของวิคเตอร์เบาๆราวกับทักทายเด็กน้อย


“ออกไปจากพระชายาของเรา...เอรอส”พระชายาขององค์รัชทายาทยิ้มเย็นตอบกลับเมื่อวิคเตอร์รู้แล้วว่าเค้าเป็นใคร


“ข้าอยู่มานานแล้ววิคเตอร์ ตั้งแต่เด็กคนนี้อยู่ในท้องแม่ ต้องขอบใจข้านะวิคเตอร์ไม่อย่างนั้นเด็กคนนี้คงตายไปแล้ว”


“เจ้าหมายความว่ายังไง”ร่างที่อ้อนแอ้นอรชรของพระชายาลุกขึ้นคล่อมตัววิคเตอร์เอาไว้ บั้นท้ายสวยขยับทาบทับเอาส่วนอ่อนไหวของอีกฝ่ายไว้เน้นหนักๆให้รู้สึกบางอย่าง


“พระชายาของท่านน่ะ ใกล้ตายตั้งแต่อยู่ในท้ององค์ราชินีแล้วแต่เพราะวิญญาณของข้าเข้าไปอาศัยได้ทันเวลาพอดีวิญญานของเด็กคนนี้จึงไม่สูญสลายไงล่ะ”


“เจ้ากับเจ้าพี่สังเวยวิญญาณหนึ่งพันศพจริงๆสินะ”รอยยิ้มเย็นโผล่ขึ้นมาจากริมฝีปากสวย...หากเป็นพระชายาคนซื่อแล้วล่ะก็คงไม่สามารถแสดงสีหน้าแบบนี้ออกมาได้แน่นอน


“หากท่านจะโทษใครสักคนในเรื่องนี้ ท่านควรโทษเสด็จพ่อของท่านนะฝ่าบาท ข้าไม่ได้ทำผิดอะไรเลย เหตุใดถึงต้องถูกสังหาร”ในน้ำเสียงแฝงไปด้วยความเจ็บปวดแสนสาหัส เมื่อยังเด็กวิคเตอร์จำอาจารย์ที่สอนร่ายรำจากเมืองไกลได้ว่าทั้งงดงามและจิตใจดี แต่เพราะพระราชายาคอฟไม่พอพระทัยที่เอรอสจะรักกับเจ้าพี่ของเค้าและขอถอนหมั้นกับองค์หญิงผู้สูงศักดิ์ จึงได้นำตัวเอรอสไปคุมขังไว้ ทรมานร่างเล็กของเอรอสจนแทบแหลกสลายก่อนจะประหารให้สิ้น เจ้าพี่วิทย่าเกิดโทสะแก่พระบิดามากจึงประกาศสละตำแหน่งรัชทายาทและก่อโศกนาฏกรรมเลวร้ายจนต้องห้ามกล่าวถึง ซ้ำยังให้เหล่าผู้มีวิชาอาคมลบเลือนความทรงจำเกี่ยวกับทั้งสองออกไป ทำให้ไม่ค่อยจะมีคนรับรู้เรื่องราวอันน่าเศร้านี้


“เรารู้ว่าเจ้าแค้นท่านพ่อมาก แต่เรื่องนี้ไม่เกี่ยวอะไรกับพระชายาเลย...ท่านปล่อยให้พระชายาของเราเป็นอิศระเถอะนะ”


“เจ้าเด็กโง่วิคเตอร์...ข้าไม่ได้คิดจะทำลายหรือยึดร่างของพระชายาเจ้าหรอก เพียงแต่ข้าจะขอกายเนื้อที่จะงอกเงยออกจากร่างของพระชายาก็เท่านั้น”


“กายเนื้อ...เจ้าหมายถึงอะไร”


“ไว้ถึงเวลาเมื่อไหร่เจ้าจะรู้เอง”พอสิ้นคำดังกล่าวดวงตาสีน้ำตาลแดงของพระชายาคนซื่อก็กลับมาอีกครั้ง ร่างเล็กโถมเข้าหาฝ่าบาทของตนไปทั้งตัว ไหล่น้อยๆสั่นกลัวเหมือนกวางน้อยที่หลงฝูง


“เอรอสคือใคร...เป็นใครหรือฝ่าบาท”








ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 84 ครั้ง

443 ความคิดเห็น

  1. #443 CnameC (@CnameC) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 14 กรกฎาคม 2562 / 07:40
    ดราม่าไมไม่รู้ แต่ฝั่งพี่กับน้องเอรอสก็แซ่บนาจา
    #443
    0
  2. #438 polymerase (@kjbbdmsct_) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 3 เมษายน 2562 / 21:34

    เรื่องกำลังเข้มข้นเลยยย มาต่อเร็วๆ นะคะ รออยู่เสมออ <3
    #438
    0
  3. #422 PFTS (@PFTS) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 31 มีนาคม 2562 / 03:36

    พลีสสสสส
    #422
    0
  4. #420 WHO AM I ?! (@conan0990073847) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 31 มีนาคม 2562 / 02:41
    มาต่อเร็วๆน้าาาาา~
    ถึงคำผิดจะเยอะไปหน่อย.. แต่ก็ถูกชดเชยด้วยฉากเรท--หมายถึง... ภาษาอันสละสลวย&#8203;งดงามนั่นไปแล้ว... เขียนดีมากเลยยย.. ชอบบบบบ.. มาต่อด้วยนะไรท์~ จะเผาตับเราก็ไ------
    #420
    0
  5. #417 Hardase (@Hardase) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 12 มกราคม 2562 / 16:08

    อยากอ่านต่อแล้วอ่าาาาาาา~

    (´ ▽`).。o♡

    #417
    0
  6. #415 buTTerflz lnwzaa CH (@punfrisk) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 1 มกราคม 2562 / 17:32

    ท้องชัวร์เจ้าค่ะะะ
    #415
    0
  7. #414 คนผ่านมา (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 1 มกราคม 2562 / 13:58

    รอดูเอรอสกับวิทย่ามาเกิด จะหวานแซงพ่อแซงแม่แต่เด็กเลยไหมลูกกก

    #414
    0
  8. #413 wang nai (@jiradchayajc16) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 11 พฤศจิกายน 2561 / 14:37
    ท้องแน่นอนนนนนนน
    #413
    0
  9. #412 Girl-y (@Girl-y) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 9 พฤศจิกายน 2561 / 19:37

    กราบงามๆเเล้วอัพเถอะจ้ะ
    #412
    0
  10. #410 lucida2 (@lucida) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 7 ตุลาคม 2561 / 09:03

    ค้างค่ะ ใจน้อยไม่ไหวแล้ว อยากรู้ว่าจะเป็นไงต่อ
    #410
    0
  11. #399 intira123 (@intira123) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 5 กรกฎาคม 2561 / 02:41
    ต่อเถอะพลีสสส
    #399
    0
  12. #398 tinai2 (@TINAI) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 2 กรกฎาคม 2561 / 23:24
    ยูริจะมีอายุยืนยาวไหมเนี่ย แล้วกายเนื้อนี้อะไรลูกใช่ไหมมมม ฮืออออ
    อยากอ่านต่อแล้วค่ะ สู้ๆนะคะไรต์เราจะรอนะคะ
    #398
    0
  13. #396 CatFish (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 22 มิถุนายน 2561 / 17:19

    ฮืออออออกว่าจะมาต่อ เราเกือบลืมไปแล้ว ดีนะที่กลับมาดู

    อัพบ่อยไได้มั้ยอ่า หยุดไปแบบนี้มันค้างมากนะ

    #396
    0
  14. #394 นัน (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 5 มิถุนายน 2561 / 21:34

    งือออออมาต่อเถอะนะๆๆๆพลีสสสสสส

    #394
    0
  15. #393 CottonB (@lovebeconjaa) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 4 มิถุนายน 2561 / 22:31
    แงง ยูริน่ารักน่าฟัดมาก พอเฉลยบางส่วนแล้วเรื่องราวก็เข้มข้นน่าติดตามมากค่าา สู้ๆนะคะไรท์รออยู่เสมอค่าา
    #393
    0
  16. #392 kukifaung (@kukifaung) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 23 พฤษภาคม 2561 / 05:27
    จะรอไรต์ที่ท่าน้ำ
    #392
    0
  17. #357 ✰ เนยเหลว (@butterdevil) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 12 พฤษภาคม 2561 / 21:47
    คิดถึงจังเลยยยยย ไรท์กลับมาแล้วววว&#10084;&#10084;&#10084;&#10084;
    #357
    0
  18. #356 Kuromi Tetsuya (@bambambb) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 12 พฤษภาคม 2561 / 15:42
    คิดถึงงงงง ในที่สุดก็กลับมาาา ><
    #356
    0
  19. #355 Koruyukiheme (@Koruyukiheme) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 12 พฤษภาคม 2561 / 15:33
    ไรท์มาแล้วววว คิดถึงงง'/////' น้องยูท้องแน่ๆเลย
    #355
    0
  20. #353 อนเมียวจิ (@nanoha2536) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 12 พฤษภาคม 2561 / 11:28
    งานดีมาก
    #353
    0
  21. #352 Emerald 33 (@pimpa-rucknakorn) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 12 พฤษภาคม 2561 / 08:22
    ท้องชัวร์เลยยยย >////<
    #352
    0
  22. #351 ayeen29336 (@ayeen29336) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 12 พฤษภาคม 2561 / 01:37
    คิดถึงไรท์จังค่าาาาา
    แหม หนูยูริเค้าท้องได้ชิมั้ยล่าาาา เอรอสถึงขอยืม คริคริ
    #351
    0
  23. #350 Natcha-n (@Natcha-n) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 11 พฤษภาคม 2561 / 23:59
    งือออออออ กลับมาแล้ว
    #350
    0
  24. #349 hitsuo (@natoza) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 11 พฤษภาคม 2561 / 22:02
    อยากให้จบอยากแฮปปี้งานนี้หนูต้องท้องแล้วล่ะยูริ๊~~(*&#180;&#969;&#65344;*)
    #349
    0
  25. #348 rulor (@rulor) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 11 พฤษภาคม 2561 / 21:33
    คิดถึงที่สุดดดดดดดดดดดดดดดดดดด
    #348
    0