[AU fic yuri!!! on ice] FAR CRY [victuuri,seungchuchu,otayuri]

ตอนที่ 20 : SPECIAL : waste of a lovely night *victuuri*otayuri

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1014
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 15 ครั้ง
    3 ธ.ค. 60

AU Fic Yuri!!! On ice 

waste of a lovely night

Paring : victuuri

Rate : PG-15


 

 

เป็นค่ำคืนสวยงามที่น่าเสียดายซะจริง...




 

“เฮ้ออออ”เสียงถอนหายใจดังจนคู่รักข้างๆต้องหันมามอง ทั้งๆที่ค่ำคืนนี้เป็นค่ำคืนที่แสนเพอร์เฟค แต่ทำไมดันเป็นคืนที่น่าเสียดายได้ขนาดนี้ คืนนี้เป็นคืนวาเลนไทน์ที่หวานชื่น ทั่วท้องถนนของเวโรน่า เมืองที่มีชื่อเสียงจากความรักของโรมิโอ จูเลียต ไม่ว่าตรงไหนก็มีแต่การเฉลิมฉลองวันแห่งความรักที่ไหนๆก็เต็มไปด้วยสีชมพู คู่ชายหญิงที่พากันเดินควงแขน โอบไหล่ กัน แสงไฟสีนวล อากาศหนาวเย็นเป็นใจให้คู่รักขยับเข้ามาใกล้กันมากขึ้น กลิ่นดอกกุหลาบ และความรักอบอวลไปทั่ว ทั้งๆที่คืนนี้ควรเป็นคืนสวยงามที่เค้า วิคเตอร์ นิกิฟอรอฟ ทนายอันดับหนึ่งแห่งเซนปีเตอร์สเบิร์ก ผู้ที่ไม่เคยว่าความแพ้เลยแม้สักครั้ง ตำนานที่ยังมีชีวิตคนนี้ ควรจะได้ไปหาหญิงสักคนมาควง ดื่มด่ำบรรยากาศค่ำคืนแสนสวยนี้ กลับต้องมาเป็นพี่เลี้ยง เพื่อนพาเที่ยวให้กับคนญี่ปุ่นที่เป็นน้องของแฟนเพื่อนอีกที

 

“ฮัลโหล เออๆ เมื่อไหร่จะมาน่ะ รอนานแล้วเนี่ย”นิ้วเรียวยาวกดมือถือโทรหารุ่นน้องที่เป็นคนจัดแจงให้เค้ามาพักร้อนในช่วงวาเลนไทน์ ยูริ พลิเซตสกี้ หรือ ยูรัตจ์กะ สามคนที่วิคเตอร์กำลังรอวันนี้ได้ออกไปเที่ยวที่โรมมาแล้ว ทิ้งเค้าที่ตามมาจากรัสเซียเอาไว้คนเดียว จึงต้องมารอทั้งสามคนมา

 

“ใกล้แล้ว จะรีบอะไรนักหนาวะ ค่าตั๋วเครื่องบินก็ออกให้แล้วยังจะมาบ่น เห่อ!”โวยวายที่หนึ่งก็ต้องเพื่อนเค้าจริงๆ ครูสอนบัลเล่ต์ที่โคตรเก่ง อายุเพียงไม่เท่าไหร่ก็เป็นแชมป์บัลเล่ต์เยาวชน และล่ารางวัลมาเรื่อยๆจนตอนนี้เบื่อๆจึงได้ผันตัวเองมาเป็นครูชั่วคราว แต่ใครจะรู้ว่ายูริกลับติดใจกับบทบาทครู ถึงตอนนี้จึงมีโรงเรียนเป็นของตัวเอง สิ่งที่เค้ารำคาญที่สุดตั้งแต่รู้จักกันมาก็คงต้องเป็นเรื่องที่เพื่อนอายุน้อยกว่าของเค้าคนนี้มีความรัก กับหนุ่มคาซัคสถาน เศรษฐีน้ำมัน นักธุรกิจไฟแรง ที่ดันเอาหลานสาวตัวน้อยมาเรียนที่รัสเซีย โรงเรียนของยูริ จนไปๆมาๆดันได้ครูของหลานมาเฉยเลย

 

“ฉันเพิ่งจะโทรตามครั้งเดียวเองจะหงุดหงิดอะไรนักหนา ฮึ?” เวลาอยู่กับเค้าไม่เห็นจะพูดจางุงงิงที่เห็นแล้วอยากจะเอาน้ำราด แบบที่อยู่กับคนรักเลยซักนิด ชายหนุ่มสายหน้าเอือมระอากับคนขี้โวยวายไปที ก่อนจะสะดุ้งเมื่อมีมือขาวๆฟาดเข้าเต็มๆที่ไหล่จะมือถือเกือบตก

 

“ทำหน้าเอือมอยู่ใช่มั้ย ห๋า? อยากตายเหรอ?”วิคเตอร์หันไปเจอกับยูริชายหนุ่มผมทองที่วันนี้แต่งเสื้อหนาวลายเสือ ชอบขนาดนี้ อยากรู้จริงๆว่ากางเกงในจะลายนี้ด้วยรึเปล่า?

 

“มายังไงเนี่ย แล้วไหนน้องคุณโอตาเบคล่ะ?”ไหนๆก็เป็นคืนที่น่าเสียดายแล้ว รีบๆเที่ยวให้จบแล้วเค้าอาจจะมีเวลาไปเกี้ยวหญิงมาบรรเทาความหนาวคืนนี้ก็ได้

 

“ขี่มอไซต์มา จอดอยู่นั่น แปบนึงนะ... อ้าวนั่นไง”ชายหนุ่มร่างกายกำยำสูงสง่าขี้บิ๊กไบค์มาจอดตรงหน้าเค้าพอดี กับผู้ชายอีกคนที่นั่งซ้อนท้ายมาด้วย ตัวเล็กนิดเดียวเมื่ออยู่กับโอตาเบค ยูริบอกว่าคนที่เค้าต้องพาเที่ยวด้วยก็ชื่อยูริ...ทั้งๆที่คนละประเทศกันแล้วทำไมถึงจะต้องชื่อเดียวกันด้วยไม่เข้าใจ...ด้วยความที่วิคเตอร์เป็นคนยิ้มแย้มก็ส่งยิ้มอบอุ่นไปให้หนึ่งแม้ในใจจะรู้สึกเฉยๆก็ตาม

 

“เอ่อ นี่ยูริ คุณวิคเตอร์จะเป็นคนพาเที่ยวคืนนี้นะ อยากไปไหนก็บอกเค้าแล้วกัน ถึงโรงแรมแล้วโทรมา”โอตาเบคถอดหมวกพลางแนะนำให้ชายหนุ่มชาวเอเชีย เอเชียจริงๆ ดูเหมือนคนญี่ปุ่นมากกว่าคน คาซัคสถาน สายตาแห่งความสงสัยคงมากพอจะทำให้โอตาเบคอธิบาย

 

“คุณวิคเตอร์ครับ ยูริเป็นน้องชายบุญธรรมที่ครอบครัวผมอุปการะเอาไว้ เลยหน้าไม่เหมือนกัน คืนนี้ยังไงก็ขอฝากน้องชายไว้ด้วยนะครับ ผมไว้ใจคุณนะครับ”พอได้ยินคำขอที่เหมือนคำขู่ชอบกลของโอตาเบคแล้วรู้สึกเสียวสันหลังวาบยังไงไม่รู้กับสายตาของชายหนุ่ม ซึ่งวิคเตอร์คงต้องขอบอกไว้เลยว่า น้องชายโอตาเบคธรรมดากว่าที่คิดไว้มาก ดูจืดๆ ตัวก็เตี้ย ดีที่ไม่ผอมบางเหมือนคนอมโรค ผมดำผิวขาว แถมยังใส่แว่นสายตาเชยระเบิด รู้จักคำว่าแฟชั่นรึเปล่าก็ไม่รู้ ยืนกันสี่คนเหมือนหลงมาจากทัวร์จีน แบบนี้โคตรไม่ใช่แนว

 

 

จะให้บอกตรงๆคงโดนเอาล้อบิ๊กไบต์ไถหน้าถ้าไปบอกว่า ไม่ต้องหวงก็ได้ครับ อย่างน้องชายคุณยกให้แถมหุ้นในบริษัทคุณยังคิดดูอีกทีเลยครับ

 

 

 

“ยังไงฝากด้วยนะเว่ยนี่กุญแจมอไซต์ แล้วอย่าไปทำอะไรน้องเค้าละเข้าใจมั้ย ไม่งั้นโดนกระทืบแน่”หนุ่มผมทองหันมาย้ำก่อนจะใส่หมวกกันน็อคสีดำมีหูแมวประดับแล้วทั้งสองจึงออกตัวไปสำราญวันวาเลนไทน์ พวกนี้เห็นเค้าเป็นคนยังไงกันถึงได้ย้ำนักหนาขนาดนี้ วิคเตอร์ถอนหายใจอีกครั้งก่อนจะเดินไปที่บิ๊กไบต์สีเหลืองที่ยูริรัสเซียขี่มาจอดให้พวกเค้าไปเที่ยวกัน วิคเตอร์ไม่เข้าใจโอตาเบคอย่างนึงว่า รวยล้นฟ้าจะตาย ทำไมถึงต้องมาขับบิ๊กไบต์ด้วย แทนที่จะขับโรสรอยส์เปิดประทุนซักคัน แบบนี้ถึงจะเรียกว่าหรูหรา ร่ำรวยจริงๆ

 

 

 

“อ้าวหายไปไหนแล้วล่ะ?”ชิบหายเดินดุ่มๆมาลืมยูริญี่ปุ่นไว้ซะได้ ยังไม่ทันถึงไหนก็ทำน้องเค้าหายแล้วเหรอวะ?

 

 

 

“ทางนี้ครับ...”

 

 

 

“เอ่อ...โทษทีครับ ผมข้ามถนนมาไม่ทัน”ชายหนุ่มท่าทางเฉิ่มๆ ขอโทษขอโพยเป็นการใหญ่ จะเดินมาหาเค้าก็ดันสะดุดเชือกรองเท้าหน้าคว่ำ โง่ได้โล่ไปเลย...แถมยังได้ยินเสียงวัยรุ่นแถวนั้นหัวเราะอีกด้วย วิคเตอร์ได้แต่ยิ้มบางๆให้เท่านั้น ทั้งทีในใจรู้สึกว่าทำไมคืนนี้ต้องมาเจออะไรแบบนี้ด้วยว้า?

 

 

 

 

ช่างเป็นค่ำคืนสวยงามที่แสนน่าเสียดาย

 

 

 

 

“จะไปไหนเที่ยวเหรอครับ?”วิคเตอร์ส่งหมวกกันน็อคให้ยูริก่อนจะถามถึงสถานที่ที่ต้องพาเที่ยว





“เอ่อ...แล้วแต่คุณวิคเตอร์เลยครับ”วิคเตอร์คิดว่าจะพาไปที่มาร์เกต สแควร์ของเวโรน่า หาอะไรกิน นั่งดื่มชิวๆให้อีกฝ่ายมึนๆจะได้ไปส่งที่โรงแรมเป็นอันจบ เพราะปกติที่มีเที่ยวก็จะนั่งรถบัส วันนี้ต้องมาขี่มอไซต์เอง จึงต้องให้ยูริบอกทางจากกูเกิ้ลแมฟ บอกผิดบอกถูกไปเรื่อยจนถึงมาร์เก็ตที่เป็นศูนย์กลางของเวโรน่า แต่ยังเป็นรองบ้านจูเลียตที่ใครไม่ไปก็ถือว่ามาไม่ถึงเวโรน่า ถ้าเป็นสาวสวยสักคนคงจะยอมเสีย 6 ยูโร พาเข้าไปที่ระเบียงแล้วร้องขอความรักจากด้านล่างอย่างที่โรมิโอทำ...เสียดายจริงๆที่ต้องมากับเจ้านี่

 

 

 

 

ช่างเป็นค่ำคืนสวยงามที่แสนน่าเสียดาย...

...

..

.

 

 

 

“เอ่อ...คุณวิคเตอร์ครับผมถอดหมวกไม่ออกครับ”วิคเตอร์แอบทำหน้าเอือมเล็กน้อยก่อนจะเปลี่ยนเป็นยิ้มบางๆแบบที่ตัวเองชอบทำ มือเรียวยาวกดที่ล็อคแรงๆทีเดียวหมวกก็เด้งเปิดออก นิ้วเย็นๆก็เผลอลูบไปที่แก้มขาวอย่างไม่ได้ตั้งใจ...นุ่มจังแฮะ...จริงๆแบบนี้ก็โรแมนติกดีนะ

 

 

 

 

“ฮัดเช้ยยย...ขอโทษครับ คือผมไม่ได้ตั้งใจ”ยูริที่คันจมูกมาตั้งแต่วิคเตอร์เข้ามาปลดหมวกกันน็อคให้ก็กลั้นไม่ไหวเผลอจามออกมา แต่ยังดีที่เอามือปิดทัน ยูริรีบหันหนีเดินต่ออย่างลกๆ แต่ไปได้ไม่ทันไรก็ลื่นล้มหงายหลังไปใส่วิคเตอร์ที่เดินตามมา ดวงตาสีบูลโอเชี่ยน เบิกกว้างคว้าตัวคนซุ่มซ่ามเอาไว้ ยูริรู้สึกอุ่นวาบที่แผ่นหลัง ใกล้เกินไปแล้ว

 

 

 

 

“ขอโทษนะครับ ผมซุ่มซ่ามจริงๆ ขอโทษครับ”ยูริก้มหัวขอโทษจนหัวสั่น วิคเตอร์ได้แต่ยิ้มแหยๆแล้วบอกให้รีบไป เพราะอายสายตาคนอื่นที่มองมา

 

 

 

 

ก็บอกแล้วว่าคืนนี้น่ะ ช่างเป็นค่ำคืนสวยงามที่แสนน่าเสียดาย...

 

 

 

 

“ไม่เป็นไรครับๆ”วิคเตอร์เดินนำไปยังร้านอาหารแถวนั้น ทุกที่มีแต่คนนั่งเป็นคู่ๆ มีดอกกุหลาบ มีแสงเทียนสลัว บรรยากาศช่างเป็นใจ ซะจริง แต่ช่วยดูคนที่เค้าพามาซักหน่อย เสื้อกันหนาวตัวหนาสีน้ำตาลที่แม้มันจะอุ่นแค่ไหนเค้าก็จะไม่ใส่เด็ดขาดเพราะมันดูไม่เท่เอาซะเลย สะพายกระเป๋าเป้ติดหลังเหมือนพวกเนิร์ด กางเกงวอร์มผ้าสีเขียวตุ่นๆ ผ้าพันคอสีเห่ยๆ แว่นตาหนาๆ สภาพตอนนี้ยูริก็ไม่ต่างอะไรกับดักแด้กลมๆ วิคเตอร์อยากเนียนๆไปฝากไว้กับทัวร์จีนที่อยู่ร้านข้างๆจริงๆ

 

 

 

“สองท่านนะคะ คุณลูกค้าโชคดีมากๆเลยคะ เพราะที่นั่งสวีทของเราโดนยกเลิกจอง ทางร้านขอมอบที่นั่งพิเศษให้กับคุณลูกค้านะคะ สุขสันต์วันวาเลนไทน์นะคะ ขอให้รักหวานชื่นนะคะ”เอาเข้าไป พนักงานสาวคิดกันไปไกลหลายไมล์แล้วว่าเค้าสองคนเป็นคู่รักกัน

 

 

 

“คือไม่ชะ...”

 

 

 

“เอาน่า...ไม่เป็นไรครับ ดีกว่าไม่มีที่นั่ง ดูตรงนั้นสิครับคนกำลังมาเยอะเลย ไปนั่งเถอะครับ”วิคเตอร์กระซิบให้ยูริตามน้ำไปเพราะเดี๋ยวจะเสียเวลาไปมากกว่านี้

 

 

 

 

“อ่า...ครับ”พนักงานสาวสวยเดินพาทั้งสองไปที่โต๊ะด้านในสุดที่มีดอกกุหลาบสีน้ำเงินช่อใหญ่ประดับอยู่บนโต๊ะ บรรยากาศดีเยี่ยมสำหรับคู่รักจริงๆเพราะเป็นมุมสงบและค่อนข้างเป็นส่วนตัว พนักงานรับออเดอร์อย่างรวดเร็วก่อนจะกระซิบถามวิคเตอร์ขณะที่ยูริกำลังทะเลาะกับตัวเองในการเอาผ้าพันคอออกจากคอ

 

 

 

“เอ่อ ประทานโทษนะคะ คือคุณผู้ชายมีความประสงค์ให้ทางเราเซอร์ไพร์ทแต่งงานหรือสารภาพรักมั้ยคะ”คำถามจากพนักงานที่วิคเตอร์ต้องงงไปใหญ่ว่าเค้าสองคนนั้นเหมือนคู่รักกันขนาดนั้นเลยเหรอ ถึงได้ถามอะไรแบบนี้ หลายปีก่อนเค้ามาที่ร้านนี้กับอดีตแฟนสาวยังไม่มีใครถามอะไรเลย ทั้งๆที่เป็นวันวาเลนไทน์เหมือนกัน ถ้าตอนนั้นขอแต่งงานไปซะก็คงไม่ต้องเหงาวันวาเลนไทน์แล้วสินะ...

 

 

 

 

ช่างเป็นค่ำคืนสวยงามที่แสนน่าเสียดาย...

 

 

 

 

“ไม่เป็นไรครับ ขอบคุณมากครับ”ด้วยความที่มนุษยสัมพันธ์ดีจึงได้ยิ้มๆทำเป็นขำๆไป พอจ้องมองคนที่นั่งตรงช้ามที่หลังจากเอาผ้าพันคอออกไปได้ก็เอาผ้าพันคอไปเกี่ยวกับส้อมจนมันหล่นลงไปอีก...ซุ่มซ่ามขนาดนี้ได้ยังไงน้า

 

“เอ่อ...คุณวิคเตอร์เป็นทนายความใช่มั้ยครับ”คำถามที่เหมือนจะรู้อยู่แล้วแต่ถามเพราะบรรยากาศระหว่างพวกเค้าสองคนคงเงียบเหงาเกินไปซะแล้ว น้ำเสียงใสๆไม่มีแววของความมั่นใจนั่นก็เป็นส่วนนึงที่วิคเตอร์ไม่ค่อยชอบเท่าไหร่เพราะเค้าน่ะมั่นใจในตัวเองสุดๆไปเลย

 

 

 

 

“ใช่ครับ แล้วยูริ เอ่อ ผมเรียกยูริได้ใช่มั้ยครับ”อีกฝ่ายรีบพยักหน้ารัวๆแบบไม่กลัวคอหักลงมา

 

 

 

 

“ยูริตอนนี้ทำอะไรอยู่เหรอครับ”

 

 

 

 

“ผมเป็นนักเปียโนครับ ตอนนี้ก็กำลังจะประกวดรายการใหญ่ เป็นหัวข้อความรักครับ เลยอยากมาหาแรงบันดาลใจจากเมืองนี้”เวโรน่า เมืองที่อบอวลไปด้วยความรัก

 

 

 

 

วิคเตอร์เคยมาเมืองนี้และก็ค่อนข้างชอบเพราะไม่พลุกพล่านเท่าไหร่ สงบ บรรยากาศดี ทุกอย่างของเมืองนี้ดูเหมือนจะขับเคลื่อนไปด้วยความรัก เพราะเป็นเมืองที่ถูกสมมติให้เป็นบ้านของจูเลียต ที่นี้จะมีผู้คนมากมายมาลูบหน้าอกของจูเลียตเพื่อให้ความรักสมหวังหรือได้มีความรัก และสำหรับคู่รักก็มีกุญแจให้เขียนชื่อเราและคู่เอาไปคล้องเพื่อให้รักมั่นคงยาวนาน ใครมีปัญหาความรักก็เขียนจดหมายไปถามจูเลียตได้ ซึ่งก็เป็นเหล่าผู้หญิงในเมืองเวโรน่าที่อาสาเป็นศิราณี ช่างเป็นเมืองที่หวานรักสุดๆไปเลย

 

 

 

“อ่อ...แบบนี้นี่เอง แล้วยูริทำไมไม่มากับแฟนล่ะครับ”วิคเตอร์พอที่จะเข้าใจว่าทำไมคนตัวเล็กนี่ถึงต้องการทัวร์เมืองนี้ในวันวาเลนไทน์เพราะจะเอาแรงบันดาลใจไปแต่งเพลงนี่เอง แต่ที่เค้าไม่เข้าใจคือทำไมไม่มากับแฟน ทั้งๆที่น่าจะเข้าถึงหรือได้แรงบันดาลใจมากกว่าแท้ๆ

 

 

 

“คือ..ผมไม่มีแฟน...ครับ”เค้านี่แย่จริงๆที่ถามไป เพราะก็ไม่น่าจะมีแฟนอยู่แล้วล่ะ

 

 

 

“ขอโทษนะครับ เอ่อ...แล้วยูริเล่นเปียโนมานานรึยังครับ”วิคเตอร์รีบเปลี่ยนเรื่องเมื่อรู้ว่าตนเองถามเรื่องที่แทงใจดำอีกฝ่ายไปแล้ว

 

 

 

“ตั้งแต่ห้าขวบครับ ก็ยี่สิบปีแล้วละครับ”

 

 

 

“แบบนี้ต้องเก่งมากแน่ๆเลย”วิคเตอร์คิดว่าชมไปแบบนี้น่าจะทำให้อีกฝ่ายผ่อนคลายบ้าง แต่กลายเป็นยิ่งกว่าเดิม ใบหน้าหวานเหมือนจะหมองลงไปอีก

 

 

 

“เอ่อ...อาหารมาแล้ว ทานกันเถอะครับ”พอโดนถามไปแบบนี้ ยูริจึงรีบเปลี่ยนเรื่องทันที

 

 

“อ่า ครับ”แทนที่จะดีขึ้นดันกลับหง่อยไปกว่าเดิม...วิคเตอร์ชักจะเอือมเลยนั่งกินไปเงียบๆจนกระทั่ง มีเสียงไวโอลีนดังขึ้นในบริเวณโต๊ะพวกเค้า เสียงไวโอลีนแสนหวานที่เล่นเพื่อโต๊ะพวกเค้าโดยเฉพาะ นักดนตรีพยายามส่งสายตาสื่อความหมายว่ายินดีกับความรักของทั้งคู่ ยูริได้แต่อ้าปากอึ้งไม่รู้จะทำไง วิคเตอร์ก็ทำได้แค่ยิ้มกลับไป เฮ้อออออ ถ้าเป็นคู่รักกันจริงๆบรรยากาศแบบนี้มันต้องหยิบแหวนมาขอแต่งงานแล้ว แต่ดันเป็นยูริ ผู้หม่นหมองไม่เข้ากับวาเลนไทน์ที่สุดในเวโรน่าจึงทำให้คืนนี้

 

 

 

 

เป็นค่ำคืนสวยงามที่แสนน่าเสียดาย...

 

 

 

 

“ที่ต่อไปเป็นบ้านจูเลียตแล้วกันนะ”หลังจากที่ทานอาหารเสร็จแล้ววิคเตอร์ก็บอกถึงการเดินทางต่อไป ซึ่งดวงตากลมโตที่ซ่อนอยู่หลังแว่นตาหนาก็เป็นประกายขึ้น ท่าทางจะอยากไป รู้งี้พาไปเลยก็ดีจะได้ไม่เสียเวลาที่จะไปหาความสุขในคืนนี้ของวิคเตอร์

 

 

 

“ครับ...”ยูริพันผ้าพันคอไม่ได้สักที่จนคิ้วสวยๆขมวดเข้าหากัน วิคเตอร์ที่ยืนดูเหตุการณ์อยู่ก็หลุดยิ้มไม่ได้กับท่าทางของหนุ่มญี่ปุ่น

 

 

 

“มาๆ ผมทำให้”วิคเตอร์หยิบผ้าพันคอผืนหนาเนื้อผ้าดีมาพันให้ วิคเตอร์ที่ไม่ค่อยจะสนใจความใกล้ชิดหรือการเว้นระยะห่างเท่าไหร่ก็ชะโงกเข้าไปใกล้จนยูริต้องกลั้นหายใจ เกิดมานอกจากคนในครอบครัวก็ไม่มีใครที่ใกล้ขนาดนี้มาก่อน ซึ่งวิคเตอร์เองก็สังเกตเห็นแต่เพราะหน้าตาที่ตลกของอีกฝ่ายทำให้ยิ่งอยากแกล้งด้วยความอยากรู้ว่าถ้ามากกว่านี้จะเป็นยังไงจึงเข้าไปใกล้อีกคนสัมผัสได้ถึงลมหายใจและกลิ่นน้ำหอมของชายหนุ่มร่างสูง ยูริได้แต่หลับตาปี๊

 

“เสร็จแล้วครับ...”ยูริที่นึกว่าอีกฝ่ายถอยห่างไปแล้วจึงลืมตาขึ้น แต่ที่ไหนได้ใบหน้าหล่อเหลายังคงใกล้อยู่ และยิ่งใกล้มากกว่าเดิมจนคนตัวเล็กต้องถอยหนี เพราะกลัวเสียงหัวใจตัวเองจะดังจนอีกฝ่ายได้ยิน

 

 

 

“กลัวขนาดนั้นเลยเหรอครับ ผมไม่ทำอะไรยูริหรอกน่า”วิคเตอร์ที่มีนิสัยเสียอย่างนึงคือยิ่งใครเขินหรือกลัวก็จะยิ่งแกล้งให้เป็นมากกว่าเดิมจึงจูบลงบนผ้าพันคอเบาๆ เป็นดังคาดที่ใบหน้าที่ตอนแรกซีดเผือกกลับแดงเถือกจน วิคเตอร์ยังกลัวว่ายูริจะระเบิดไปต่อหน้าต่อตา แหมถ้าเป็นคนรักของเค้าละก็คงจูบแรงๆอย่างหมั่นเขี้ยวไปแล้วแต่เผอิญเป็นยูริ ยูริที่จืดสนิท มีดีอย่างเดียวคือเอ๋อได้ใจ สาบานจริงๆว่าไม่ได้ยิ้มหรือหัวใจหวั่นไหวไปด้วยเลยแม้แต่น้อย...ทั้งๆที่บอกกับตัวเองแบบนั้น แต่ใบหน้าหล่อเหลาของทนายความผู้เป็นตำนานก็มีรอยยิ้มประดับอยู่ซะแล้ว

 

 

 

 

ช่างเป็นค่ำคืนสวยงามที่แสนน่าเสียดาย...

 

 

 

 

“ไปกันเถอะครับ”วิคเตอร์ยื่นหมวกกันน็อคให้คนตัวเล็กที่ตอนนี้ กำลังเรียกรวมสติที่ทำหล่นไปตอนที่ริมฝีปากสวยเข้ามาใกล้ซะจนเหมือน...เหมือนจะจูบ

 

 

 

“เป็นอะไรรึเปล่าครับ”วิคเตอร์แทบกลั้นขำไม่ได้เมื่อยูริทำเหมือนสูดลมหายใจ แล้วก็หน้าแดงสลับก็ส่ายหัวดุ๊กดิ๊ก

 

 

 

“มะ...มะไม่ครับ”ยูริรับหมวกมาแล้วก็ทำหล่นไปทีตามสไตล์ก่อนจะส่วมผิดส่วมถูก จนขึ้นมาซ้อนท้ายร่างสูงสง่านี้ได้ ยูรินั่งตัวเกรงไม่กล้าโดนตัววิคเตอร์ ได้แต่กำมือแน่น วิคเตอร์ที่กำลังเร่งเครื่องอย่างแรงทำให้ยูริกระแทกหลังแกร่งไปหนึ่งที

 

 

 

“ยูรินั่งดีๆสิครับ กอดแน่นๆ ถ้าคุณเป็นอะไรไปผมคงเสียใจแย่”หยอกไปทีนึงใบหน้าจืดๆก็แดงปรี๊ด วิคเตอร์จึงได้เอื้อมไปจับมือเล็กมาโอบเอวตัวเอง ตลกดีแฮะ เอ๋อชะมัด

 

 

 

“จะซิ่งแล้วนะครับ ถือซะว่าโรมิโอกำลังควบม้าพอจูเลียตหนีละกันนะยูริ”แค่นี้ยูริก็แทบจะระเบิดตายไปเลย เค้าไม่เคยรู้สึกอะไรแบบนี้เลย ความหวาบหวามในใจ เลือดในกายสูบฉีดจนคิดว่าจะต้องหัวใจวายตายไปแน่ๆ

 

 

 

“กอดแน่นๆนะจูเลียต”วิคเตอร์หัวเราะออกมาอย่างชอบใจเมื่อลอบมองอาการของหนุ่มร่างบางที่กอดหลังเค้าอย่างเกรงสุดขีด จะว่าไปก็น่ารักน่าแกล้งซะจริงๆ ถ้าเป็นคนอื่น เป็นสาวคนอื่นคงจะดีกว่านี้ ก็คืนนี้น่ะ

 

 

 

ช่างเป็นค่ำคืนสวยงามที่แสนน่าเสียดาย...

 

 

 

“เอาล่ะถึงแล้วครับ”วิคเตอร์จอดบิ๊กไบต์ที่ข้างทางก่อนจะพบว่าคนมาที่นี่เป็นจำนวนมาก จนฝ่าเข้าไปไม่ได้จริงๆ เพราะคืนนี้เป็นคืนวาเลนไทน์ที่นี่จึงมีคนมาขอแต่งงาน สารภาพรัก กันมากมาย ทั้งลูกโป่ง ช่อดอกไม้ เต็มไปหมด วิคเตอร์เห็นท่าทางคนเยอะขนาดนี้มีหวังทำน้องเค้าหายจริงๆแน่

 

 

 

“ยูริขอจับมือได้มั้ย กลัวจะหลงกันน่ะ”ชายหนุ่มร่างบางที่เดินตามมาถึงกับหยุดหายใจ จับมือเลยเหรอ????

 

 

 

 

“อ่า...ผม...คือ”ยูริก้มหน้าก้มตาจนคางแทบติดอก แบบนี้มันก็เข้าทางจอมแกล้งวิคเตอร์น่ะสิ

 

 

 

 

“ว่าไงครับ ยูริ ให้จับมั้ย แต่ถ้าไม่ให้ ผมจะเสียใจนะครับ”จริงๆแค่พูดเฉยๆก็พอแล้วทำไมต้องเข้ามากระซิบใกล้ๆหูด้วยไม่เข้าใจจริง ยูริที่ไม่รู้ว่าจะปฎิเสธยังไงจึงทำได้แต่พยักหน้าอายๆ

 

 

 

 

“ดีมากครับคนเก่ง”บอกก่อนเลยถึงแม้ว่าวิคเตอร์จะเป็นพวกช่างพูดช่างจาเข้ากับคนง่ายแต่ก็ไม่ครั้งไหนที่จะมาจับมือมาพูดแบบนี้กับคนที่เพิ่งรู้จักกันได้ไม่ถึงสองชั่วโมงแบบนี้ นี่เป็นครั้งแรกเลยจริงๆ ซึ่งเค้าไม่รู้จริงๆว่าเพราะอะไร คงเป็นเพราะบรรยากาศพาไปละมั้ง

 

 

 

 

“เอาไงดียูริคนเยอะมาก คงทำได้แค่มองจากตรงนี้แล้วล่ะ”มือนุ่มที่เย็นเฉียบถูกเกาะกุมไว้ด้วยมือที่เย็นพอๆกันแต่กลับใหญ่และมั่งคงกว่ามาก ยูริรุ้สึกอุ่นใจแปลกๆเมื่อวิคเตอร์จับมือเค้าไว้แบบนี้ ทั้งๆที่เพิ่งจะเจอกันแท้ๆ

 

 

 

 

“ไม่เป็นไรครับวิคเตอร์ มองจากตรงนี้ก็พอครับ”ยูริเงยหน้ามองระเบียงที่เป็นระเบียงห้องของจูเลียต ในใจก็เกิดคิดว่า สมมติว่าตัวเองเป็นจูเลียตที่แอบมาพบกับชายหนุ่มมาจากตระกูลคู่อริ จะทำยังไง จะทำตามหัวใจตัวเองมั้ย?

 

 

 

 

จริงสิ...ทำตามหัวใจตัวเอง

 

 

 

 

ตลอดมายูริเล่นเปียโน บรรเลงเพลงเพราะครูแนะนำ หรือเพราะไปขอคำแนะนำ ไม่เคยมีครั้งไหนที่อยากเล่นเพลงอะไรก็เล่นทั้งๆที่ตัวเค้าไม่เคยถูกบังคับเรื่องความใฝ่ฝันหรือสิ่งที่อยากเป็น แต่เพราะอะไรกันที่ทำให้เค้าไม่เคยทำตามเสียงหัวใจตัวเอง ไม่แต่แม้เรื่องเล่นเปียโน แต่เป็นกับทุกเรื่องที่เค้าไม่เคยกล้าทำตามเสียงหัวใจตัวเอง ที่เค้ามาเวโรน่าก็เพราะอยากเข้าใจความรักของหนุ่มสาว ให้มากที่สุด โรมิโอ จูเลียตเป็นสิ่งเดียวที่เค้านึกออก เมื่อคิดถึงเรื่องความรักหวานซึ้งและเศร้าโศก แต่จะให้อ่านหนังสือสักกี่ร้อยรอบ ดูภาพยนตร์สักเท่าไหร่เค้าก็ไม่มีวันที่จะเข้าใจได้หากว่าตัวเค้าเองไม่เคยมีคนรักเพราะฉะนั้นนี่คงเป็นการทำตามใจตัวเองที่สุดในชีวิตการเกิดมาเป็นเค้าจนถึงตอนนี้

 

 

 

“วิคเตอร์ครับ คืนนี้ช่วยเป็นแฟนผมหน่อยได้มั้ยครับ”เหมือนเสียงที่เปล่งออกไปไม่ใช่ยูริ...ไม่ใช่ที่เค้าเจอเมื่อสองชั่วโมงก่อน คำขอที่ออกจะฟังแล้วไม่รู้จะตอบยังไง...เหนือความคาดหมายจริงๆ ยังไงคืนนี้ก็เป็นคืนที่แสนน่าเสียดายแล้วก็ช่างมันปะไร เล่นเป็นแฟนกับคนเอ๋อแถวนี้ก็คงสนุกดี

 

 

 

“ถ้าขอแบบนี้ ผมจะไปปฎิเสธได้ยังไงกันครับ ตกลงครับผมจะเป็นแฟนกับคุณคืนนี้”มือที่กุมไว้หลวมๆก็ถูกกระชับให้แน่นขึ้น รอยยิ้มของวิคเตอร์ทำเอายูริลืมหายใจ เคยมีใครบอกรึเปล่าว่าคุณทนายความอันดับหนึ่งคนนี้ช่าง ดูดี มีเสน่ห์อะไรขนาดนั้น

 

 

 

“เอ่อ...วิคเตอร์ครับคือผมแค่อยากเข้าใจความรู้สึกเพื่อจะเอาไปแต่งเพลงเท่านั้นครับไม่ได้จะ...”

 

 

 

“อย่าพูดแบบนั้นสิครับ คุณแฟน จะด้วยเหตุผลอะไรก็ตามยังไงตอนนี้เราก็เป็นแฟนกันแล้วก็เอาเป็นว่าตามนั้นนะครับ”รอยยิ้มสว่างไสวมากกว่าดวงจันทร์คืนนี้ ทำเอายูริตาพร่าไปชั่วขณะ 

 

 


“ขอบคุณครับวิคเตอร์”ยูริรู้ว่าวิคเตอร์เข้าใจจุดประสงค์ของเค้าดีจึงไม่ได้พูดอะไรต่อ ฃ่างเป็นคนดีอะไรแบบนี้น้า ยูริได้แต่ชื่นชมวิคเตอร์ในใจ

 

 

 

“กุหลาบดอกนึงครับ”วิคเตอร์หันไปซื้อกุหลาบจากคุณลุงท่าทางใจดีที่ยืนอยู่แถวนั้นก่อนจะมอบให้ยูริ

 

 

 

“ผมให้”ยูริรู้สึกว่ามือที่ยื่นออกไปรับมันสั่น ความรู้สึกเป็นแบบนี้เองเหรอ เวลาที่มีคนทำอะไรให้แบบคนรัก

 

 

 

“ขอบคุณครับ”ยูริยิ้มหวานให้เพื่อขอบคุณ คราวนี้กลับเป็นวิคเตอร์เองที่หายใจสะดุด หัวใจอุ่นวาบ ยิ้มสวยชะมัด...ทั้งๆที่ไม่มีอะไรน่าจะทำให้รู้สึกแบบนั้นได้เลยสำหรับร่างเล็กคนนี้ แต่หัวใจก็ดันเต้นแรงไปซะได้

 

 

 

“วิคเตอร์ครับๆ ผมอยากทานเค้ก”ยูริชี้ไปร้านที่เป็นร้านขนมหวานสีน่ารัก

 

 

 

“ปะ..ไปสิ”นี่เป็นสิ่งที่วิคเตอร์เรียนอีกอย่างนึงว่า ของหวานมีผลทำให้คนเอ๋อร่าเริงได้ขนาดนี้ นิ้วเล็กๆชี้อันโน้นอันนี้เยอะไปหมด วิคเตอร์ลอบมองด้านข้างของยูริ คนที่จืดสนิทกลับยิ้มหวานจนตาหยีเมื่อพนักงานแนะนำเค้กหลากสีที่จัดแต่งสวยงามให้­­­ ยิ้มที่ทำเอาใจละลาย เสียงหัวเราะหวานใส คงจะดีไม่น้อยถ้า...เป็นคนรักจริงๆละนะ

 

 

 

“อันนี้กลับบ้านครับ ส่วนสองชิ้นนี้ทานนี่ครับ วิคเตอร์ทานอะไรมั้ยครับ”

 

 

 

“เอาคาปูชิโน่กับชิ้นนี้ก็ได้ครับ”วิคเตอร์เลือกเค้กช็อกโกแลตที่น่าจะไม่หวานมากมา ผิดกับยูริที่ เอาสตอเบอร์รี่ชอตเค้ก กับ เลม่อน ชีสเค้ก มาอย่างละชิ้น

 

 

 

“ให้ผมจ่ายนะ ขอผมจ่ายให้แฟนผมนะครับ”วิคเตอร์หยอดไปอีกนิดเพื่อเรียกแก้มแดงๆนั่น แล้วก็ไม่ผิดไปซักนิดที่แก้มขาวนั่นจะแดงระเรื่อขึ้นมา วิคเตอร์สังเกตเห็นรอยยิ้มเขินแล้วก็อดไม่ได้จริงๆที่จะโน้มไปหอมแก้มขาวหนึ่งที่ดังฟอด บอกตามตรงว่าเพราะยั้งตัวเองไม่อยู่จริงๆคราวนี้ ยูริถึงขั้นอึ้งไปหลายวิก่อนจะยกมือขึ้นมาปิดหน้าเดินถือถุงเค้กที่ซื้อกลับบ้านเดินเปๆไปนั่งก่อน

 

 

 

“รอผมด้วยสิ ที่รัก”พอได้ยินคำว่าที่รักเท่านั้นแหละ ยูริก็ลดมือที่ปิดหน้าลงแล้วก็ปิดหน้าแน่นกว่าเดิมไปอีก

 

 

 

“ที่รักครับ โกรธอะไรผมล่ะ เงยหน้ามาคุยกันก่อนสิครับ”แม้จะเป็นการง้องอนแต่น้ำเสียงหน้าตาไม่ได้เป็นแบบนั้นเลย ออกแนวแกล้งซะมากกว่า และวิคเตอร์ก็กำลังสนุกอยู่ด้วยสิ

 

 

 

“วิคเตอร์ครับ อย่าแกล้งผมสิครับ ผมเขินจนลืมตาไม่ได้แล้วครับ”วิคเตอร์หัวเราะออกมาก่อนจะลูบหัวทุยเบาๆ

 

 

 

“ลืมตาหน่อยคนดีผมจะได้ป้อนได้”ยูริลดมือที่ปิดตาตัวเองอยู่แล้วจึงค่อยๆลืมตาช้าๆ เนื้อเค้กสตอเบอร์รี่พอดีคำถูกยื่นมาที่ปากสีชมพูจัด แต่ที่ยูริมองและสนใจกลับเป็นดวงตาสีฟ้าสีน้ำทะเลที่ส่องประกายจนทำเอาใจสั่น

 

 

 

 

“ขอบคุณครับ”ยูริอ้าปากรับเนื้อเค้กมา ความหวานหอมของครีมสดและสตอเบอร์รี่ยังหอมไม่ได้ครึ่งของกลิ่นน้ำหอมที่ผสมกลิ่นกายของชายหนุ่มชาวรัสเซียที่ยูริสาบานได้เลยว่าไม่เคยเห็นดวงตาที่ไหนหวานเป็นประกายขนาดนี้ วิคเตอร์หลุดยิ้มออกมาเมื่อเห็นดวงตากลมสีน้ำตาลไหม้ จ้องมองเค้าอย่าเหม่อลอย

 

 

 

“เลอะปากแล้วยูริ”ยูริรีบยกนิ้วมาปาดครีมที่เปื้อนตรงมุมปากตัวเองอย่างตื่นๆ ภาพที่วิคเตอร์เห็นมันก็น่ารักดี จึงได้ใช้ลิ้นร้อนของตัวเองเลียเนื้อครีมสีขาวแสนหวานออกให้ แน่นอนว่าการกระดังกล่าวทำให้ยูริ เบิกตากว้าง ใจเต้นเสียงดังโครมครามจนวิคเตอร์ยังได้ยิน...นี่เค้าคิดถูกรึเปล่าที่ไปขอให้ให้วิคเตอร์ชายที่สามารถทำให้ใจเต้นระรัวจนแทบจะกระเด็นกระดอนออกมาขนาดนี้มาเป็นแฟน...ท่าทางก่อนจะได้แต่งเพลงจบคงได้เป็นโรคหัวใจไปซะก่อน

 

 

 

 

“วิคเตอร์ครับ ขอให้ผมได้พักหน่อยเถอะครับ ผมใกล้จะตายแล้วครับ”

 

 

 

“ผมยังไม่ได้ทำอะไรเลยยูริ อย่าหาว่าผมเป็นคนใจร้ายสิครับ”วิคเตอร์ทำหน้าสลดแบบแกล้งๆซึ่งแน่นอนว่ายูริจะไปตามทันได้ยังไง

 

 

 

“ม่ะ..ไม่ได้หมายความว่าแบบนั้นครับคือ...ความจริงแล้วผมเขิน...น่ะครับ”วิคเตอร์ไม่คิดว่าจะได้ยินคำสารภาพที่ตรงไปตรงมาขนาดนี้ นึกว่าจะทำท่าเอียงอายแล้วก็เงียบๆ ถ้าเป็นสาวคนอื่นละก็มีหวังได้จูบไปแล้ว แต่คนนี้น่ะมันไม่ใช่แค่นั้นเอง  

 

 

 

ช่างเป็นค่ำคืนสวยงามที่แสนน่าเสียดาย...

 

 

 

 

“นี่ดึกมากแล้วนะครับ วิคเตอร์ง่วงรึยังครับ”ทั้งสองคนที่เพิ่งออกจากร้านเค้กมาก็มาพักคุยกันที่ม้านั่งใกล้ๆบ้านจูเลียต แม้ตอนนี้จะเป็นเวลาเกือบเที่ยงคืนกว่า คนก็ยังเยอะอยู่ดีจึงมานั่งสูดอากาศหนาวๆที่ตรงนี้แทน แว๊บแรกยูริคิดว่าวิคเตอร์จะเป็นพวกหยิ่งๆ ถือเนื้อถือตัวเพราะที่ฟังจากยูริโอะ อีกฝ่ายเป็นถึงทนายความมากความสามารถ เป็นสามีแห่งชาติของรัสเซีย แต่พอได้มาอยู่ร่วมกันเกือบสี่ชั่วโมงก็ว่า ภายใต้รูปลักษณ์ที่แสนสมบูรณ์แบบดังสวรรค์ประทานพร ก็มีมุมน่ารักและยังเป็นคนใจดีขนาดที่ขอให้มาเป็นแฟนกันเพื่องานของเค้าก็ยัง ยอมช่วยเลย

 

 

“ยังหรอก ยูริง่วงแล้วเหรอ”

 

“เปล่าครับก็...ผมรบกวนคุณมานานพอสมควรแล้ว กลัวว่าคุณจะมีธุระอะไรรึเปล่า”ใบหน้าขาวใสก้มหน้ามองพื้นไม่กล้าสบตาคู่สวยที่มองมา

 

 

 

“ไม่หรอกน่า เราเป็นแฟนกันนี่หน่า คิดมากทำไมกัน หรือยูริกำลังจะบอกเลิกผมเหรอ”ยูริรีบสะบัดหัวปฎิเสธเป็นการใหญ่

 

 

 

“ไม่ใช่อย่างนั้นครับๆ ผม..ไม่ได้หมายความว่าแบบนั้น”ยูริเกาะแขนวิคเตอร์แน่นเมื่อคิดว่าอีกฝ่ายจะน้อยใจรึเปล่า วิคเตอร์ยิ้มออกมากับการกระทำน่ารักๆแบบนี้

 

 

 

 

“ยูริขอกอดได้มั้ยครับ”

 

 

 

 

“ห๋า...! กอดเหรอครับ หวา...”ไม่ทันจะถามจบร่างสูงใหญ่ก็โอบตัวเค้าจมหายไปกับแผ่นอกแน่นซะแล้ว กอดเพื่อพิสูจน์อะไรบางอย่าง บางอย่างที่ก่อตัวเร็วซะจนไม่สามารถยับยั้งช่างใจได้...ความอุ่นซ่านเมื่อมีร่างบอบบางแสนเอ๋อในอ้อมกอด

 

 

 

“ยูริเนี่ยนะ ผมหนาวจะแย่แล้วขออยู่แบบนี้แปบนึงนะครับ”วิคเตอร์อมยิ้มเมื่อเห็นใบหน้าสุดช็อคตอนที่เค้ารั้งอีกฝ่ายเข้ามาใกล้ กลิ่นเค้กหอมๆบนกับกลิ่นจากยูริที่เค้าบอกไม่ถูก มันหอมสะอาดและหวานไปในตัว วิคเตอร์เผลอสูดไปฟอดใหญ่ที่แก้มแดง ร่างที่อยู่ในอ้อมกอดทำอะไรไม่ได้เลยนอกจากส่งสายตาประหม่า...

 

“ยูริครับ แก้มแดงไปหมดแล้ว จะระเบิดมั้ยครับเนี่ย”วิคเตอร์แกล้งแซวเมื่อยูริเขินจะตัวแดงไปหมด น่ารักจริงๆเลยน้า มิหน้าละคุณโอตาเบคถึงได้หวงขนาดนี้ เพราะน้องชายตัวเล็กนี่ใสซื่อชั้นสุดซะจริง จะว่าไปแล้วคืนนี้ก็ไม่ได้แย่แบบที่คิดซักนิด ก็สนุกดีละมั้ง...แค่สนุกดี วิคเตอร์พยายามคิดแบบนั้นไม่กล้ายอมรับความรู้สึกลึกๆว่าหัวใจตัวเองก็เต้นแรงเหมือนกันเมื่อเห็นรอยยิ้มหวานๆ ดวงตาใสๆ แก้มที่ร้อนแดงจนต้องเอ่ยแซว

 

 

 

 

“ก็วิคเตอร์แกล้งผมนี่”

 

 

 

 

“โอ้ย..เจ็บนะครับ”วิคเตอร์คาดไม่ถึงเลยว่ายูริเจ้าเด็กเอ๋อที่อายุน้อยกว่าหลายปีที่แสนจะขี้อายจะกล้าตีที่อกเค้าแล้วเป็นฝ่ายกระชับอ้อมกอดเข้ามาเอง...หยุดน่ารักแปบนึงจะได้มั้ย ไม่งั้นเค้าคงจะได้หอมแก้มใสนั้นอีกสักหลายที

 

 

 

 

“ยูริจะแต่งเพลงแบบไหนเหรอ?”หลังจากที่เงียบฟังเสียงหัวใจกันมาครู่นึง วิคเตอร์จึงเอ่ยถามถึงเพลงของยูริ

 

 

 

 

“ผมอยากแต่งเพลงที่เกี่ยวกับความรักครับ รักที่ทำตามเสียงหัวใจตัวเอง จนชนะได้ทุกสิ่ง”ยูริบอกถึงธีมความรักที่เค้าได้แรงบันดาลในจากระเบียงของจูเลียต แรงบันดาลใจที่ทำให้เค้ากล้าขอให้วิคเตอร์มาเป็นแฟนเค้าในคืนนี้

 

 



“เยี่ยมเลยนะ ฉันไม่ค่อยรู้เรื่องของเพลงหรืออะไรหรอกนะ แต่ฉันรู้ว่ามันต้องออกมาดีแน่นอนเลย เพลงเสร็จเมื่อไหร่ให้ผมฟังคนแรกนะครับ”

 

 


“เอ่อ...ยังไงก็ต้องขอบคุณวิคเตอร์มากนะครับที่...”

 

 

 

“ไม่ต้องขอบคุณแล้วน่า บอกแล้วไงว่าเราเป็นแฟนกัน จริงๆแล้วคืนนี้ฉันก็ไม่ได้อยากมาหรอกนะ ทั้งๆที่คืนนี้เป็นคืนวาเลนไทน์ที่จะได้เอาไปจีบสาวสักคนแต่กลับต้องมาอยู่กับน้องแฟนเพื่อน บอกตรงๆว่าฉันก็ฝืนใจ...ยูริน่ะทั้งเอ๋อและเชยมากเลย ฮ่าฮ่า...คิดว่าคืนนี้มันน่าเสียดายสุดๆไปเลย ทั้งที่บรรยากาศออกจะดี”ยูริรู้สึกเจ็บไปหมดเมื่อได้ยินคำสารภาพของทนายหนุ่ม...

 

 

 

“แต่...ไม่รู้สิว่าทำไมถึงรู้สึกว่าอยู่ดีๆยูริก็น่ารัก แล้วก็อยากอยู่ด้วย...”วิคเตอร์ที่ตั้งใจจะเผยความจริงว่าเค้ารู้สึกถูกใจคนเอ๋อตัวเล็กนี่เข้าซะแล้วก็หันไปเห็นน้ำตาที่ไหลเป็นทาง ริมฝีปากที่โดนฟันขาวๆกัดไว้ มือเล็กกำแน่นจนสั่น แย่แล้วสิ

 

 

 

 

“ผมก็เหมือนกันตอนแรกผมก็คิดว่าถ้ามาคนเดียวได้ซะก็ดี ไม่ต้องมีคนมาทำให้ลำบากใจ ผมก็บอกพี่โอตาเบคแล้วว่ามาคนเดียวได้ไม่ต้องลำบากคุณหรอก คุณน่ะมันขี้เก็กดูถูกคนอื่น นิสัยก็แย่ ชอบแกล้ง ไม่มีทางที่เราสองคนจะเป็นเพื่อนกันได้เลย อึก...ฮือ...แต่ผมก็ดันคิดไปแล้วว่าคุณอาจจะชอบผมขึ้นบ้างถึงได้ตกลงมาแฟนกับผมคืนนี้ คิดไปว่าคุณเป็นคนดี แล้วก็รู้สึกแปลกๆที่หัวใจไปแล้วด้วย แต่..แต่คุณน่ะมันใจร้าย” ยูริใช้มือปาดน้ำตาจนตาแดงไปหมด วิคเตอร์อึ้งไปนิดนึงเพราะยูริตอนนี้น่ารักสุดๆไปเลย ตอนที่โกรธจนตัวสั่นน้ำตาหยดแหมะๆ ที่บอกว่าวิคเตอร์ใจร้ายคงเป็นเรื่องจริง

 

 

 

“ฉันยังพูดไม่จบซักหน่อย ใจเย็นๆก่อนสิ โอ๋ๆ”วิคเตอร์รั้งคนตัวเล็กมาลูบเบาๆที่ผมสำดำสนิทนุ่มลื่น

 

 

 

 

“ไม่ต้องเลย คะ..คุณมันใจร้าย”

 

 

 

 

“ฟังฉันก่อนสิยูริ ฉันจะบอกว่าตอนนี้ฉันไม่ได้คิดแบบนั้นแล้ว ฉันไม่ได้คิดว่าคืนนี้มันน่าเสียดายอีกแล้วล่ะ ฉันก็ไม่เข้าใจความรู้สึกนี่เหมือนกัน จะว่ายังไงดีล่ะ ฉันรู้สึกดีนะที่มียูริอยู่ในคืนนี้ด้วยกัน...ขอบคุณนะ”ยูริหยุดร้องไห้ไปเมื่อวิคเตอร์จับมือของเค้าไปจูบ รอยยิ้มหวานๆของบุรุษรูปงามทำให้เค้ารู้สึกเหมือนต้องมนต์มายาบางอย่างทำให้ในอกฟูด้วยความสุขอย่างไม่คยเป็นมาก่อน

 

 

 

“ยังโกรธอยู่รึเปล่าครับ...”วิคเตอร์สบตาเข้ากับดวงตาฉ่ำไปด้วยน้ำตา ของยูริ ความรู้สึกของยูรินั้นไม่รู้จริงๆว่าจะต้องตอบไปว่าไง เมื่อวิคเตอร์บอกว่ารู้สึกดีๆกับเค้าชีวิตของเค้าไม่เคยแม้สักครั้งที่จะรู้สึกอะไรแบบนี้เช่นกัน เค้ามีแต่ครอบครัวและเพื่อนสนิทไม่กี่คนเท่านั้น ไม่เคยรู้จักความรู้สึกของการมีคนรัก แม้จะเป็นแค่การเล่นเป็นแฟน แต่เค้าก็รู้สึกไปแล้วว่าชอบ วิคเตอร์ไปแล้ว

 

 

 

“ไม่..โกรธ”ยูริตอบเสียงเบาจนวิคเตอร์ต้องเข้าไปใกล้กว่าเดิม

 

 

 

“งั้นตอนนี้ยูริรู้สึกยังไงครับ”วิคเตอร์ก็ลุ้นกับคำตอบเหมือนกันว่าจะเป็นยังไง จึงเผลอกลั้นหายใจไปเลย

 

 

 

“วิคเตอร์...ชอ...ชอบครับ...”วิคเตอร์ตาวาวด้วยความรู้สึกอุ่นฟูในใจ ไม่ได้รู้สึกแบบนี้มานานแล้ว ที่รู้สึกดีใจอะไรขนาดนี้

 

 

 

 

“วิคเตอร์เป็นเพื่อนที่ดีครับ”วิคเตอร์แทบหัวทิ่มกับคำพูดต่อมา เพื่อนเหรอ...วิคเตอร์รู้สึกได้ถึงความคุกกรุนในใจเมื่อได้ยินคำว่าเพื่อน

 

 

 

“ยูริ...เราเป็นแฟนกันนะ ทำไมบอกว่าเป็นเพื่อนละ”

 

 

 

“ก็...ผมไม่รู้ว่าจะเรียกว่ายังไงนี่ครับ”ยูริไม่กล้ามั่นใจขนาดนั้นว่า ชายหนุ่มที่ดูเพียบพร้อมไปด้วยหน้าตาที่ดี หน้าที่การงานที่ดีแถมยังเป็นตำนานที่มีชีวิตซะอีก และที่สำคัญที่สุดคือพวกเค้ายังเจอกันได้ไม่ถึง 24 ชั่วโมงเลยด้วยซ้ำจะให้เค้ารู้สึกเชื่ออย่างสนิทใจได้ยังไงว่าความสัมพันธ์ของพวกเค้าจะไม่ใช่แค่เล่นสนุก

 

 

 

 

“ทั้งๆที่ยูริขอผมเป็นแฟนเนี่ยนะ”วิคเตอร์จับเข้าที่ไหล่บางให้หันมาเผชิญหน้ากับเค้า

 

 

 

“ก็...ไม่คิดว่าวิคเตอร์จะจริงจังนี่ครับ”เอาเข้าไปวิคเตอร์เหมือนโดนหักอกเลยแฮะ เค้าดันคิดจริงจังไปซะแล้วสิ และเค้าก็รู้ว่ายูริมีใจให้เค้าแน่นอนแต่เพราะเวลาที่มีด้วยกันและเค้าเองที่เอาแต่แกล้งเอาแต่ทำเฉยๆเหมือนไม่อยากคุยด้วยจึงทำให้ยูริคิดไปแบบนั้น

 

 

 

“โธ่ ยูรินี่เป็นคนยังไงเนี่ย ขอผมคบแท้ๆกลับจะมาหักอกกันเฉยเลย ไม่รู้แหละ ยูริต้องรับผิดชอบผมด้วย”วิคเตอร์ทำหน้าหมองๆไปทำสายตาเศร้าๆไป ให้ยูริรู้สึกผิด

 

 

 

“ไม่ใช่นะครับ...คือผมก็รู้สึกดีกับวิคเตอร์จริงๆ...ถะ...ถ้าวิคเตอร์อยากเป็นแฟนกัน...ผมก็ไม่มีปัญหาอะไรครับ”นักเปียโนหนุ่มแทบจะหายใจไม่ทันเมื่อคิดว่าตัวเองพูดอะไรออกไป...วิคเตอร์อมยิ้มขึ้นมาก่อนจะจูบเข้าที่ขมับเบาๆ

 

 

 

 

“สัญญาแล้วนะครับ...ปีนี้คงไม่ได้มาคล้องกุญแจที่บ้านจูเลียต...งั้นเอาไว้ปีหน้ามาด้วยกันนะครับ...”

 

 

 

 

“ห้ามผิดสัญญานะครับไม่งั้นผมฟ้องพี่ชายผมแน่”ยูริทำเป็นไม่ยิ้มก่อนจะหันหนีไป แต่วิคเตอร์ก็จิ้มเข้าที่แก้มเบาๆทำให้รอยยิ้มสวยๆนั่นโผล่มาจนได้

 

 

 

 

“ฮ่าฮ่า...เอาคุณโอตาเบคมาขู่ด้วย น่ากลัวจริงๆยูริเนี่ย”มือเย็นๆเรียวสวยของวิคเตอร์จับใบหน้าหวานขึ้นมาก่อนจะจูบลงไปบนหน้าผากสวย...

 

 

 

“เอาไปแค่นี้ก่อนนะครับ เดี๊ยวยูริหัวใจวาย”ยูริยกมือขึ้นลูบตรงที่โดนจูบเบาๆแบบลอยๆ...

 

 

 

“ครับ...”ร่างเล็กบางทำได้แค่ยิ้มตอบไปเท่านั้น ท่ามกลางบรรยากาศแสนพิเศษ

 

 

 

 

จริงๆคืนนี้ก็ไม่ได้ น่าเสียดาย...ซักหน่อย

 

 

 

 

“ขอบคุณมากจะครับ วิคเตอร์ ผมมีความสุขมากครับ”ยูริพูดไปหลบตาไปแถมยังพูดเอามากๆจนต้องเอียงหูไปฟัง ตอนนี้ทั้งสองกลับมาถึงที่พักเรียบร้อยแล้ว แม้ว่าวิคเตอร์จะตามพวกยูริโอะมาทีหลังแต่ก็ยังได้พักที่เดียวกันแต่คนละห้อง

 

 

 

“ครับ ผมก็มีความสุขมากๆ เดี๋ยวผมโทรไปหานะครับ”วิคเตอร์เอื้อมมือไปลูบแก้มนุ่มเบาๆอย่างอ้อยอิ่ง เพียงแค่อยู่ด้วยกันแปบเดียว ทำไมถึงเป็นเอาขนาดนี้นะวิคเตอร์ นิกิฟอรอฟ ไม่ใช่วัยรุ่นไม่รู้จักความรักซักหน่อย

 

 

 

“ครับ...วิคเตอร์กลับดีๆนะคับ ระวังตัวด้วย”

 

 

 

“ยูริ ห้องฉันอยู่ถัดไปไม่กี่ห้องเองนะ”จริงๆอยากไปนอนด้วยแต่ยูริบอกว่าพี่ชายต่างสายเลือดของเค้าจะต้องเข้ามาดูแน่นอน ถ้าบอกว่าคบกันแล้ว โอตาเบคซีอีโอหนุ่มได้ระเบิดเวโรน่าทิ้งแน่นอน ตอนนี้ก็คงต้องทำเป็นศึกษาดูใจกันก่อน

 

 

 

“ฝันดีนะครับ”

 

 

 

“ฝันดีครับ...”ทั้งสองคนได้แต่ยืนอยู่ตรงนั้นไม่มีใครเดินไปไหน เพราะไม่อยากไป...อยากอยู่ด้วยกันให้นานกว่านี้ แต่อีกไม่นานโอตาเบคและยูรัตจ์กะก็จะกลับมาแล้ว...

 

 

 

“เข้าไปก่อนเลยยูริ”

 

 

 

“วิคเตอร์แหละไปก่อน”แล้วก็ยังไม่มีใครเดินไปไหน วิคเตอร์ก็ไม่เดินกลับไปซักที ยูริก็ไม่ปิดประตู...

 

 

 

“งั้นผมไปก็ได้ คราวนี้ไปจริงๆแล้วนะครับ”วิคเตอร์ที่กำลังจะเดินไปห้องตัวเองก็โดนมือเล็กคว้าไว้ซะก่อนแล้วสิ่งที่วิคเตอร์ไม่คิดฝันก็เกิดขึ้น ริมฝีปากเล็กนุ่มประทับบนริมฝีปากของเค้าแผ่วเบาแต่เนิ่นนานเกือบครึ่งนาที จนนาทีต่อมาก็เป็นวิคเตอร์ที่ไม่ยอมให้ยูริไปไหน ...

 

 

 

“รีบไปเถอะครับ พี่โอตาเบคไลน์มาแล้ว”วิคเตอร์ยิ้มกว้างแล้วเดินกลับห้องอย่างสบายใจ...

 

 

 

คืนนี้...ก็สวยงามดีนี่...จริงมั้ย?

 

 

 

END/TCB

 

 

 

Extra

 

 

“แล้วฉันก็เลยบอกวิคเตอร์ไปว่า ไอขี้แยเอ้ย...เฮ้ยยย!”หนุ่มผมทองสว่างที่กำลังเล่าเรื่องเพื่อนสนิทของเค้าให้โอตาเบคฟังก็ถึงกับร้องออกมาอย่างตกใจเมื่อสิ่งที่เค้าเห็นคือเพื่อนรักของเค้าและน้องรักของแฟนกำลังจูบกันอยู่ ไอชิบหายวิคเตอร์ อยากตายหรือไงวะ

 

 

 

“อะไรเหรอ?”โอตาเบคที่กำลังจะดูว่าเกิดอะไรขึ้นก็โดนเจ้าแมวน้อยของเค้า คล้องคอโน้มตัวเค้าลงมาจุมพิตอย่างดูดดื่ม มีหรือที่ร่างสูงแข็งแกร่งจะไม่ตอบโต้ ลิ้นเล็กๆแลบเลียทั่วริมฝีปากร้อน โอเคเบคเห็นภาพเซกซี่ของยูรัตจ์กะที่ตาปรือมองเค้าอย่างหวานฉ่ำ ก็อดไม่ได้ที่จะจูบอย่างลึกซึ้ง ร่างเล็กบอบบางเอียงหน้ารับสัมผัสก่อนจะถอนออกมาเมื่อได้ยินเสียงประตูปิด

 

 

 

“เฮ้...จูบแค่นี้ก็มีอารมณ์แล้วเหรอ?”แมวน้อยยั่วสวาทลูบเป้ากางเกงแผ่วเบาเพื่อรับรู้ขนาดที่เปลี่ยนไปของคนรัก...

 

 

 

“รีบเข้าห้องเถอะ ทำใจเลยนะว่าถ้าพรุ่งนี้ไม่ได้เที่ยวก็เป็นเพราะใคร”หนุ่มหล่อกระซิบข้างหูของคนรักก่อนจะอุ้มร่างบางเข้าไปในห้อง ถ้าจะโทษใครก็ต้องโทษไอเพื่อนบ้าน่ะสิ ถ้าเค้าไม่ทำแบบนี้มีหวังนอกจากจะโดนกีดกันแล้วก็คงโดนกระทืบด้วย...ไอวิคเตอร์เพื่อนเฮงซวย อุตส่าห์บอกแล้วแท้ๆว่าอย่าไปยุ่งกับน้องเค้า ไม่เชื่อกันเลย คอยดูนะวิคเตอร์ นิกิฟอรอฟ พรุ่งนี้ไม่ได้เที่ยวจะไปคิดบัญชีกับมัน...ไอทนายความตัวแสบ...

 

 

 

 


talk :)

แอบมาส่งฟิคเงียบๆ หายไปนานเว่อร์ หายไปแต่งอีกเรื่องมาและก็ยังเข้าสู่การทำงานแล้วด้วยคะ 

อดทนรอหน่อยนะคะ รัชทายาทกับชายาตัวน้อย อิอิ รักทุกคนเบย

 

 













































ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 15 ครั้ง

443 ความคิดเห็น

  1. #421 WHO AM I ?! (@conan0990073847) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 31 มีนาคม 2562 / 03:14
    แอร๊ยยยยย!!! ละมุนอะไรเบอร์นี้!!! 💕
    #421
    0
  2. #338 CH_MooN (@chhyuk089) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 12 ธันวาคม 2560 / 22:37
    รอตอนต่อไปเลย เพิ่งได้มาอ่านเรื่องนี้ ชอบมากเลยจ้า ไรท์สู้ๆน้า✌️
    #338
    0
  3. #336 Kunchai15305 (@0929185783) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 10 ธันวาคม 2560 / 21:56
    อยากให้พี่อัพ องค์ชายต่อง่ะ กำลังสนุกเลยงะ
    #เป็นกำลังใจให้คร้าบ ลุ้นว่าตอนจบจะเป็นยังไง และยูริโอะ
    จะมาช่วย พี่ ชายไหมนะ และพลังหรืออะไรบางอย่างในยูริ
    อีก 😍😍😍😊✌✌✌✌✌✌✌✌✌✌✌✌
    #336
    0
  4. #335 falu (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 6 ธันวาคม 2560 / 14:09
    รู้ไมว่าเกือบตัดแจ้งเตือนทิ้งแล้ววว

    ดีใจมาที่ยังไม่ตัด
    #335
    0
  5. #334 Kunchai15305 (@0929185783) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 5 ธันวาคม 2560 / 15:33
    อัพแล้วเย้ๆๆ. ผมรอทุกตอนของพี่เลย. #องค์ชายก็กำลังเข้มข้นเลยครับ สู้ๆครับพี่ ผมรอตอนของพี่อย่างใจจดใจจ่อเลย55
    #334
    0
  6. #333 Chayapim Doungdan (@nilin) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 5 ธันวาคม 2560 / 11:49
    รออยู่นะคะ เเงงงง♡
    #333
    0
  7. #332 TheBlackAngle (@TheAngleLight) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 4 ธันวาคม 2560 / 16:35
    รอๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ
    #332
    0
  8. #325 Natcha-n (@Natcha-n) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 4 ธันวาคม 2560 / 00:14
    เย้ๆ มาแล้ว รอองค์ชายน้อยมาต่อนะคะ 😊
    #325
    0
  9. #324 CottonB (@lovebeconjaa) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 4 ธันวาคม 2560 / 00:03
    แหมอิพี่วิค แรกๆทำเป็นไม่ชอบเค้านะคะ สุดท้ายนี่หลงความนุ่มนิ่มน่ารักของเค้าเลยเป็นไง ยัยหมูมันร้ายค่ะ
    ปล. ยังรออยู่เสมอนะคะ เป็นกำลังใจให้ค่ะ อยากรู้ตอนต่อไปของพระชายามากกกกกกก
    #324
    0
  10. #323 Kuroko Kouri Gilian (@kandakouri) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 3 ธันวาคม 2560 / 23:21
    กำลังคิดว่าถ้าเดือนนี้ทั้งเดือนไม่มาอีกจะเทแล้วค่ะ(...)
    #323
    1
    • #323-1 Emerald 33 (@pimpa-rucknakorn) (จากตอนที่ 20)
      5 ธันวาคม 2560 / 03:05
      ขนาดปิดตอนยังฟิน >///<
      #323-1
  11. #321 * Kamui * (@Kamui1999) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 3 ธันวาคม 2560 / 22:38
    ไรท์หายไปนานมากเลยค่ะ นึกว่าจะไม่ได้อ่านเรื่องนี้ซะแล้ว
    ดีใจมากเลยค่ะที่เห็นไรท์อัพเรื่องนี้
    ขอแค่ไรท์ไม่ทิ้งเรื่องนี้ นานแค่ไหนก็รอได้เสมอค่ะไรท์
    สู้ๆนะคะ
    #321
    0
  12. #320 OnoirOso (@OnoirOso) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 3 ธันวาคม 2560 / 22:24
    555 ชอบextraอ่ะ
    #320
    0
  13. #319 poon9256 (@poon9256) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 3 ธันวาคม 2560 / 22:05
    รัก ฮืออออออ
    #319
    0
  14. #318 J'name Rbt (@pawidporn-name) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 3 ธันวาคม 2560 / 21:27
    ตกใจและดีใจมากที่แจ้งเตือนเด้งค่ะ ฮือออออออ
    #318
    0