[AU fic yuri!!! on ice] FAR CRY [victuuri,seungchuchu,otayuri]

ตอนที่ 11 : LIVING LEGEND

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1429
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 36 ครั้ง
    19 มิ.ย. 60

AU FIC YURI ON ICE       

Title : Far Cry        

Chapter : 11 

Pairing : Victuuri (victorxyuri),Seungchuchu,otayurio       

Rate : PG 

  





 

คอมเม้นต์หายไปหมดเลย 

ไม่สนุกเหรอคะ ไม่มีคอมเม้นต์ให้ได้ชื่นใจเลย

TT เศร้าเลย ถ้าหมดกำลังใจอาจจะดองเรื่องนี้ยาวๆเลยคะ

เพราะถ้ามันไม่สนุกก็ไม่อยากดันทุรังเขียนต่อเนอะ

ถ้าอยากให้เขียนต่อก็คอมเม้นต์กันหน่อยนะคะ 

เพราะทุกความเห็นทำให้อยากสู้ต่อ อยากจะทำให้สนุกกว่านี้ 

ยังไงก็รับกวนด้วยนะคะทุกคน






----------------FAR CRY---------------  





  

"ได้เวลาพระกายาหารแล้วหม่อมฉัน ไปยกสำรับก่อนนะพะยะคะ"ยูริที่รู้สึกเขินอายเพราะเหตุการณ์ก่อนหน้านี้ที่ตัวเองดันเผลอหลับคาหนังสือซะได้ รู้แค่ว่าตัวเองฝันว่าตัวเค้ากับองค์วิคเตอร์สมานฉันกันดี ไม่มีเรื่องโกรธเคือง และยังงอนอีกฝ่ายกลับได้อีก...คิดแล้วก็ว่าตัวเองเพ้อเจ้อ การที่ให้อยู่ทำประโยชน์ก็ดีเท่าไหร่แล้ว ยูริเองก็เฝ้าฝันว่าสักวันนึงองค์รัชทายาทจะเข้าใจตัวเค้าซะที  

  

  

  

"ไม่ต้องไป ไปก็ได้แผลกลับมาอีก อย่าคิดนะว่าเราไม่รู้ว่าโดนอะไรมา การที่เจ้าปิดปากเงียบก็จะยิ่งทำให้พวกนางมีโทษมากขึ้น หรือมันเป็นความต้องการของเจ้ากันล่ะ" 

  

  

  

  

"มะ...ไม่ใช่แบบนั้นพะยะคะ หม่อมฉันไม่ได้อยากให้พวกนางได้รับโทษ"ที่ผ่านมาองค์รัชทายาทรู้เรื่องงั้นเหรอแต่ไม่ได้พูดอะไร ทำไมกันละ...แล้วพวกนางจะเป็นอะไรมั้ย  

  

  

  

  

"นั่งอยู่นี่แหละ วันนี้เจ้าจะร่วมโต๊ะกับเรา"ยูริประหลาดใจไม่น้อยที่หมู่นี้องค์รัชทายาทมักจะใจดีกับเค้ามากขึ้น แม้ส่วนใหญ่ก็ยังพูดไม่ค่อยดี แต่การกระทำกลับอ่อนโยนขึ้น รู้สึกได้ว่าจะไม่ทำให้เค้าบาดเจ็บแล้ว หรือว่าจะหายโกรธแล้วนะ ยูริลอบมองใบหน้าคมอย่างเหม่อลอย เป็นครั้งแรกที่เค้ารู้สึกสนิทกับคนอื่นที่ไม่ใช่ครอบครัวเดียวกัน...ถ้าเป็นสหายที่ดีต่อกันคงดีไม่น้อยเลย พระชายายิ้มแป้นกับความคิดตัวเอง 

  

 

 

"หยุดมองเราด้วยสายตาโรคจิตทีเถอะ พระชายายูริยอดรักของเรา"ยูริหลุดออกจากภวังค์ทันทีที่ได้ยินคำ ยูริคิดไปถึงงานวันเฉลิมฉลองราชวงค์นิกิฟอรอฟที่เค้าได้เข้าร่วมว่าจะได้พบงานที่แสนวิเศษ ชนะเลิศการเต้นรำและองค์รัชทายาทจะยินดีเป็นเพื่อนกับเค้า จากนี้ชีวิตจะได้มีความสุขเสียที แต่ดูเหมือนอีกฝ่ายจะตีความรอยยิ้มของเค้าผิดไปมากโข ยูริจึงรีบส่ายหน้าปฎิเสธคำกล่าวหา 

 

 

 

"หม่อมฉันไม่ได้คิดแบบนั้นเลยพะยะคะ"ร่างน้อยหันหน้าหนีรอยยิ้มกริ่มที่คอยกลั่นแกล้ง แต่พอมองสบเข้ากับดวงตาคู่งามแล้วก็อดจ้องมองอีกไม่ได้เลย...มือเล็กจับเข้าที่แก้มขององค์ชายรูปงามอย่างเผลอไผล... 

 

 

 

"วิทย่า..." 

 

 

 

เสียงที่คล้ายกับคนกระซิบมาจากที่ห่างไกล...ดวงตาสีน้ำตาลแดงพลันเปลี่ยนสี ภาพของชายผู้ที่เป็นสวามีของเค้าซ้อนทับกับอีกคน...ชายที่มีผมสีเดียวกัน แต่ยาวสลวยจรดกลางหลัง...ดวงตาสีม่วงอเมทิสลึกล้ำ... 

 

 

 

 

"อ๊ะ..."ยูริสะดุ้งวาบไปทั้งร่างจนลงไปนั่งแปะอยู่ที่พื้น วิคเตอร์มองอีกร่างอย่างงุนงง และยิ่งงงเข้าไปใหญ่เมื่อใบหน้าหวานใสแบบธรรมชาติที่เค้าคุ้นเคย ใยถึงได้ยิ้งยั่วยวนปานนางล่มเมือง... 

 

 

 

 

"ยูริ เจ้าเป็นอะไรไป" 

 

 

 

 

"หม่อมฉันเป็นอะไรเหรอพะยะคะ"จู่ๆคนที่ตอบเค้ากลับมาก็เป็นพระชายาผู้ซื่อบื้อคนเดิม หน้าตาที่เหลอหลาเหมือนคนไม่รู้เนื้อรู้ตัวก็ทำให้วิคเตอร์ไม่ได้สนใจอะไรต่อ จนกระทั่งนางครัวยกพระกายาหารเข้ามา 

 

 

 

"พระชายายอดรัก นั่งห่างเราเหลือเกิน ขึ้นมานั่งที่ตักเราสิ"พอเห็นว่าเหล่านางกำนัลอยู่ด้วยก็แกล้งใหญ่ จับตรงนั้น ล้วงตรงนี้ หอมแก้มบางจนช้ำไปหมด ยูริได้แต่หดตัวหนีความหวานที่ประดิษฐ์ขึ้นมาของวิคเตอร์ จะดีเพียงใดหนอ หากแม้ว่ามันจะเป็นเรื่องจริง แต่เพียงแค่คิดแบบนั้น องค์ชายกลางแห่งเมืองฮาเซตสึก็หยุดความคิดเอาไว้แค่นั้น  

 

 

 

ก็พวกเค้าน่ะเป็นได้แค่ คู่อภิเษกจำเป็นเท่านั้น... 

  

  

 

 

----------------FAR CRY---------------  

 

 

ช่วงสายภายในอุทยานส่วนพระองค์ วันนี้อากาศแจ่มใสดี เมฆหมอกไม่มากเกินพอดี ลมหนาวพัดแผ่วหยอกล้อผิวกายขาว เรือนร่างของพระชายาที่ส่วมใส่เสื้อผ้าเก่าๆ แต่กลับส่งกลิ่นหอมสะอาดออกมาให้ได้ชื่นใจ กำลังจดๆจ้องๆพื้นธารน้ำแข็งอยู่ พอดีกับที่แม่ทัพคริสได้ไปตรวจสอบการซ่อมแซมป้อมปราการใหม่แล้วก็มีเวลามาเรื่อยเปื่อยแถวนี้ก็เข้ามาทักทายเมื่อเห็นร่างบอบบางเจ้าของตำแหน่งพระชายาขององค์รัชทายาท  

  

  

  

"อรุณสวัสดิ์พระชายา มาทำอะไรแถวนี้พะยะคะ อ้าว...ถวายบังโคมพะยะคะองค์รัชทายาท"ยูริได้แต่หันงงๆเมื่อคริสทักทายองค์รัชทายาททั้งๆองค์วิคเตอร์ไม่ได้อยู่แถวนี้ซะหน่อย   

  

  

  

"ฮะ แฮ่ม ไม่มีงานทำหรือยังไงคริส"องค์รัชทายาทที่หลบอยู่หลังต้นไม้ใหญ่ก็ต้องเผยกายออกมาหลังจากที่มองพระชายาที่ขอเค้ามาซ้อมเต้นรำตั้งแต่เช้า...คริสกลั้นหัวเราะอย่างยากลำบากเมื่อองค์ชายคนสำคัญแห่งเมืองเหมันต์โดนจับได้ว่ามาแอบดูพระชายาอยู่แบบนี้ แท้จริงก็ออกจะรักใคร่ในตัวพระชายาจะตาย เหตุใดยังคอยหลีกหนีใจตนเองอยู่ได้นะฝ่าบาท  

  

  

  

"เอ่อ...อ้าว ถวายบังโคม องค์รัชทายาท พะยะคะ"ยูริโค้งเคารพแก่ว่าที่องค์ราชาคนต่อไปอย่างนอบน้อม วิคเตอร์ที่ทำงานเสร็จเร็วก่อนเวลาจึงแอบแวบมาดูพระชายาของเค้าฝึกซ้อมการเต้นรำ แต่ยังไม่ทันจะได้ทำอะไรก็โดนคริสทักเข้าให้ก่อน  

  

  

  

"โอ้...พระชายายูริมาทำอะไรที่นี่พะยะคะ"คริสที่กำลังกลั้นขำซะเต็มประดาที่เห็นว่าวิคเตอร์มาทำตัวลับๆล่อๆก็โดนสายตาอัมมหิตขององค์รัชทายาทเข้าจึงได้ทำเป็นกลบเกลื่อนถามไถ่อีกคนที่ยืนงงๆอยู่  

  

  

  

"เอ่อ...เรามาซ้อมเต้นรำน่ะ...แต่ไม่รู้จะเริ่มยังไงเลย"ยูริสารภาพอย่างจนใจ วิคเตอร์เองก็คาดการไว้อยู่แล้วว่าจะต้องเป็นแบบนี้  

  

  

  

"เต้นรำ...อ่อ งานเลี้ยงของราชวงค์นิกิฟอรอฟนั่นเอง ให้กระหม่อมสอนมั้ยพะยะคะ หม่อมฉันเป็นแชมป์ตั้งแต่เด็กเลยนะ"คริสเสนอตัวจะช่วยฝึกสอนให้เพราะเค้าเองก็เป็นแชมป์การแข่งขันตั้งแต่เด็ก แต่เพราะช่วงสงครามจึงทำให้ต้องมาเป็นทหาร เป็นโชคดีของเค้าที่พรสวรรค์ของการเป็นผู้นำมันล้นเหลือซะเหลือเกินจึงทำให้เค้าก้าวขึ้นมาเป็นแม่ทัพในเวลาไม่กี่สิบปี ถ้าไม่ได้เป็นแม่ทัพเค้าก็คงเป็นนักแข่งการเต้นรำน้ำแข็งนี่ไปแล้วละ  

  

  

  

"ดีเลยๆ เราเห็นแต่ในตำราเขียนวิธีเอาไว้ แต่จริงๆแล้วไม่เข้าใจเลย ถ้าได้ท่านแม่ทัพมาช่วยจะต้องดีมากแน่ๆ"ยูริตอบรับด้วยความตื่นเต้นดีใจ แต่ก็ต้องรีบหุบยิ้มถ้ายังไม่อยากโดนจับไปขังตามที่โดนขู่เอาไว้  

  

  

  

  

"เจ้ามีเวลามากขนาดนั้นเลยเหรอ ดีจริงๆเราจะได้ส่งเจ้าไปที่ชายแดน"วิคเตอร์กล่าวด้วยรอยยิ้มที่ดูแล้วไม่มีความจริงใจเอาซะเลย คริสยิ้มอ่อนเมื่อเค้ามองเห็นอะไรบางอย่างที่มือของอีกฝ่าย รองเท้าติดใบมีดสองคู่...แหม เห็นทีแม่ทัพคนนี้จะต้องช่วยเป็นพ่อสื่อให้ซะแล้ว  

  

  

  

"พระอาญาไม่พ้นเกล้า ได้โปรดอย่าเพิ่มงานให้หม่อมฉันเลยพะยะคะ งั้นทำไมองค์รัชทายาทถึงไม่มาเป็นครูสอนเต้นรำให้กับพระชายาเองเลยล่ะ อย่างไรฝ่าบาทก็เป็นถึงตำนานของแผ่นดินเรื่องการเต้นรำบนลานน้ำแข็งก็เป็นพระองค์อยู่แล้ว การจะสอนให้พระชายาเต้นรำได้ คงเป็นเรื่องง่ายราวกับปลอกกล้วยเข้าปากทีเดียว"คริสเอ่ยอวยวิคเตอร์อย่างออกนอกหน้านอกตา ไหนๆก็อภิเษกกันแล้วก็อยากจะให้สนิทสนมกันในเร็ววัน   

  

  

  

  

"โหววว ตำนานแห่งแผ่นดิน..."วิคเตอร์คิดว่าอาการตื่นเต้นเกินเหตุของยูริจะเป็นเรื่องไร้สาระ แต่พออีกฝ่ายทำแบบนั้นกับตัวเองใจกลับเต้นผิดจังหวะซะได้...สายตาแห่งความชื่นชมขนาดนั้น...มองมายังตัวเค้า  

  

  

  

"ระ...เราไม่ว่างจะสอน"วิคเตอร์ดึงข้อมือยูริให้ตามมาแต่คริสกลับพูดแทรกขึ้นมา  

  

  

  

"งั้นกระหม่อมสอนเองก็ได้..."ยูริได้แต่มองสองคนสลับกันเรื่องกระถกเถียงจะสอนเค้าไปมา  

  

  

  

"ไม่ต้อง...เอ่อ...ไม่ต้องลำบากเจ้าหรอกคริส เราจะใช้ให้เจ้าไปเจรจาการสร้างสะพานแถวหน้าเมืองพอดีเลย เราจะสอนเจ้าเองก็ได้"คริสยิ้มกว้างเหมือนกำลังสนุกกับความสัมพันธ์ของทั้งสองคน...องค์วิคเตอร์รู้ตัวบ้างรึเปล่าว่าหวงพระชายาตัวเองขนาดไหน  

  

 

  

  

"งานนี้ซักสนุกซะแล้วสิ..."ท่านแม่ทัพล้มตัวลงนอนเล่นดูท้องฟ้าสีหม่นอย่างมีความสุข ราวกับกำลังเจอของเล่นใหม่  

  

  

  

  

----------------FAR CRY---------------  

  

 

 

  

"องค์รัชทายาทพะยะคะ...เอ่อ...จะสอนหม่อมฉันจริงๆใช่มั้ย..."ยูริที่เดินตามร่างสูงใหญ่มาก็เอ่ยปากถามถึงเรื่องที่ตกลงไว้เมื่อกี๊ กลัวเหลือเกินว่าจะแค่แกล้ง สองมือโอบรองเท้าที่อีกฝ่ายยื่นมาให้อย่างระมัดระวัง แม้ว่าใบมีดจะไม่ได้คมจนทำให้ได้แผลแต่ว่าด้วยความซุ่มซ่ามของตัวเองจึงพยายามถือไว้ให้ดี  

  

  

  

"เราเป็นถึงรัชทายาท คำไหนก็ต้องคำนั้นสิ"วิคเตอร์เดินให้ช้าลงเพื่อให้การเดินเท่ากันกับยูริ ตอนนี้พวกเค้าทั้งสองก็กลายเป็นมาเดินเคียงข้างกัน  

  

  

  

"มะ...หม่อมฉันดีใจ...ขอบพระทัยพะยะคะ"รอยยิ้มสว่างไสวของพระชายาที่เค้าไม่ชอบให้ใครมามองบัดนี้มันถูกส่งมาถึงเค้า...รอยยิ้มไร้เดียงสาแสนสดใสนั่น...วิคเตอร์รู้สึกว่าตัวเองไม่ได้ยินอะไรไปพักนึง รู้สึกตัวอีกทีใบหน้าของเค้าก็เข้าใกล้กับยูริมากแล้วและเค้าหยุดตัวเองเอาไว้แค่นั้น  

  

  

  

"แน่นอนว่าเจ้าต้องจ่ายค่าสอนให้เรา..."คางมนสวยถูกเชยขึ้นให้มาสบตากับดวงตาสีน้ำทะเลใส  

  

  

  

"หม่อมฉันไม่มีเงินทองหรอกพะยะคะ"รอยยิ้มสวยๆหายไปกลายเป็นความกังวลแทน  

  

  

  

"งั้น..เจ้าก็จ่ายมาเป็นร่างกายของเจ้าก็ได้..."ยูริเบิกตาโตเมื่อวิคเตอร์ก้มลงหอมแก้มเค้า จมูกโด่งคมดอมดมซอกคอขาวเบาๆก่อนจะผละออก ใบหน้าแดงเรื่อของพระชายามันช่างทำให้เค้าอยากจะบดขยี้ให้บอบช้ำ อยากจะทำให้สกปรกซะจริง  

  

  

  

"หวังว่าเจ้าจะจ่ายเราอย่างคุ้มค่านะ...จูบเราสิ"ดวงตากลมโตภายใต้แว่นหนาสั่นระริกไปด้วยหยาดน้ำตา...ความร้อนของทั้งร่างกายเหมือนจะมากองที่จุดเดียวคือที่แก้มของเค้า...ไม่กล้าหรอก จะให้ทำได้ยังไงกัน แม้จะไม่ใช้ครั้งแรกที่ถูกจูบแต่...ยูริเองก็ไม่เคยทำก่อนเลย  

  

  

  

"เร็วเข้าสิ ถ้าชักช้าเราจะเพิ่มให้เจ้าทำอย่างอื่นนะ"ได้ยินดังนั้นจึงรู้แล้วว่าอย่างไรก็ห้ามวิคเตอร์ไม่ได้ พระชายาจึงรวบรวมความกล้าขอร้องพระสวามีออกไป  

  

  

  

"ขอ...ขอเป็นหอมแก้มแทนได้มั้ยพะยะคะ"วิคเตอร์เหมือนได้ยินเสียงความอดทนของตัวเองขาดผึงเมื่อได้ยินคำพูดน่ารักๆจากพระชายาจอมหลอกลวง...วันนี้เค้าเป็นอะไรไปปกติน่าจะต้องแกล้งกลับให้เจ็บใจไปแล้ว...  

  

  

  

อาจเพราะหลายสัปดาห์มานี้เค้าอยู่กับร่างบอบบางนี้มาตลอด แถมอยู่ต่อหน้าคนอื่นก็ต้องทำเป็นรักใคร่ด้วย ทั้งๆที่อยากใจร้ายด้วยแต่ก็ไม่ได้อยากทำแบบนั้นเลย  

  

  

  

"แบบนั้นก็ได้ เอาสิ เร็วเข้า"นิ้วเรียวจิ้มไปที่แก้มของตัวเองเพื่อเร่งให้ยูริรีบให้ของมัดจำเสียที ยูริหันมองรอบๆอย่างระมัดระวัง เมื่อเห็นว่าไม่มีใครจึงได้จรดริมฝีปากเล็กของตัวเองลงไปบนแก้มของพระสวามี แต่จังหวะเดียวกันนั้นเอง องค์รัชทายาทก็หันมาพอดี จึงกลายเป็นว่ายูริจูบลงบนริมฝีปากสวยของอีกฝ่ายไปซะได้  

  

  

  

"อ่ะ! แกล้งหม่อมฉันทำไม..."เพียงเท่านั้นแก้มที่แดงอยู่แล้วก็ระเรื่อไปทั่วใบหน้าขาว มือเล็กเรียวเผลอตีเข้าที่ต้นแขนแน่นเบาๆ   

  

  

  

"นี่เจ้ากล้าตีเราเหรอ มานี่ซะดีๆ"แท้จริงแล้ววิคเตอร์ก็ไม่ได้โกรธอะไรแถมยังสนุกอีกด้วยที่ได้แกล้งเจ้าของใบหน้าที่เค้าเองคิดว่าธรรมดาซะเหลือเกิน...แต่บางครั้งก็น่ามองจนละสายตาไปไม่ได้เลย จึงโอบเจ้าของเอวนุ่มนิ่มนั่นเข้ามาหอมฟอดใหญ่จนแก้มบางแทบช้ำ แถมยังซ้ำอีกหลายที ยูริที่บ่ายเบี่ยงก็รู้สึกจักกะจี้เองเมื่ออีกฝ่ายซุกไซ้เข้าหา เสียงหัวเราะใสดังไปทั่วทางเดิน  

  

  

  

"อย่าพะยะคะ...หม่อมฉันเหนื่อย ฮ่าฮ่าฮ่า"ยิ่งห้ามก็เหมือนยิ่งยุไปใหญ่ ยิ่งคนหนึ่งหนีอีกคนก็ยิ่งตาม จนตอนนี้ฝ่ายเสียเปรียบเห็นทีก็ต้องเป็นพระชายาที่เสื้อผ้าเริ่มจะหลุดหลุ่ยเพราะแรงดิ้งหนีที่มี  

  

  

  

"ไม่ต้องมาหนีเลย เจ้าตีเราก่อน"วิคเตอร์หยุดมองใบหน้าหวานใสที่มีน้ำตาคลอนิดๆ ริมฝีปากเผยอหน่อยๆ เสียงหัวเราะหวานสดใสชวนฟัง เสื้อผ้าที่ดูไม่เรียบร้อยเท่าไหร่...มันพลันทำให้อยากจะกลั่นแกล้งยิ่งนัก ร่างแกร่งจึงจับคนตัวเล็กกว่าอุ้มขึ้น ยูริลอยหวือจากพื้นด้วยความตกใจจึงรีบโอบคว้ารอบคอขององค์รัชทายาทไว้  

  

  

  

"จะทำอะไรพะยะคะ..."ยูริที่กำลังงงก็เอ่ยถามไป ส่วนอีกฝ่ายก็เร่งเดินไปที่ห้องทำงานส่วนพระองค์อย่างรวดเร็วจนยูริไม่กล้าถามอะไรมาก  

  

  

  

"วางรองเท้าลงก่อนสิ"ยูริที่ถูกปล่อยลงจากการโอบอุ้มของพระสวามีก็วางมันลงที่ข้างๆเก้าอี้บุนวมนุ่มอย่างระมัดระวัง  

  

  

  

"พรุ่งนี้ตอนสายเราจะ สอนพื้นฐานให้"วิคเตอร์พูดแบบไม่มองหน้ายูริเลยว่ากำลังตื่นเต้นแค่ไหน...ถึงจะบอกว่าไม่มองก็เถอะ เค้าก็ยังแอบเหลือบไปมองอยู่ดี และก็เป้นดังที่คาดเอาไว้ว่า เจ้าตัวนิ่มกำลังตาวาวอยู่  

  

  

  

"ขอบพระทัยพะยะคะ ขอบพระทัย"ยูริรีบก้มโค้งถวายคำขอบคุณยกใหญ่ ใบหน้าหวานเกินบุรุษยิ้มกว้างแบบที่เค้าไม่ชอบให้ไปยิ้มให้ใครเห็น..แต่พอมันเป็นยิ้มที่ยิ้มเพื่อเค้าแล้วก็รู้สึกมีความสุขขึ้นมาซะได้...บ้าน่าไม่มีทางที่เราจะใจอ่อนกับคนที่ใจร้ายแบบนั้นหรอก แต่...ก็อดไม่ได้ที่เดินเข้าไปเสยผมสีรัตติกาลให้เผยหน้าผากได้รูปสวยแล้วจุมพิศไปเบาๆ  

  

  

  

  

"กลับห้องไปได้แล้ววันนี้เราจะออกไปทำธุระ"ยูริยืนตะลึงอยู่หลายวินาทีก่อนจะเดินแบบไร้วิญญาณออกมาจากห้องทรงงาน...ทำไมหัวใจถึงได้เต้นแรงปานจะหลุดออกมา...ทำไมความร้อนที่ใบหน้าถึงไม่ลดลงเลยละ...ยูริคิดว่าตัวเองคงจับไข้ซะแล้วจึงได้รีบเข้าห้องตัวเองเพื่อหายาทาน  

  

  

  

"เฮ้ออ....."คล้อยหลังพระชายาที่เดินออกไปแล้ว...เค้ากลับโหยหา..โกรธตัวเองอยู่เหมือนกันที่ ใจแข็งมาเป็นปีๆ แต่พอมาอยู่ร่วมชายคากันไม่กี่เดือนก็อยากจะใจอ่อน อยากจะพูดดีด้วยซะแล้ว พยายามเหลือเกินที่จะย้ำกับตัวเองว่านี่คือคนใจบาปที่ส่งน้องตัวเองไปที่คาซัคไปตกเป็นเมียของราชาอสูรกายโอตาเบค...แต่มันก็ชักจะขัดแย้งกับความใสซื่อบริสุทธิ์ที่มี...เรียกได้ว่าไม่มีสักวินาทีที่จะมีความร้ายกาจมาให้เห็น หรือว่าเค้าจะอคติเกินไปกับพระชายา...  

  

 

 

----------------TCB-------------- 





ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 36 ครั้ง

443 ความคิดเห็น

  1. #432 polymerase (@kjbbdmsct_) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 3 เมษายน 2562 / 21:28
    เขาแกล้งกันน่ารักจังค่ะแม่TT
    #432
    0
  2. #405 lucida2 (@lucida) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 6 ตุลาคม 2561 / 10:54
    โอ๊ย หุบยิ้มไม่ด้ายย
    #405
    0
  3. #400 fight_fightto (@warisara7936) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 21 กรกฎาคม 2561 / 10:13
    เสี่ยเริ่มใจอ่อนละ
    แต่ทำไมเห็นดราม่ามาไกลๆ....
    #400
    0
  4. #385 kukifaung (@kukifaung) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 22 พฤษภาคม 2561 / 22:29
    //มดขึ้นจอ
    #385
    0
  5. #368 Ruruka Buta (@mheeboo) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 13 พฤษภาคม 2561 / 17:05
    ตอนนี้หวานๆฟินๆ แต่อดคิดไม่ได้ ในความฝันที่เป็นอีกร่าง หรือจะเป็นอารมณ์ต้นตระกูลมี่หน้าตาเหมือนยูริ แล้วยังตอนอุทานออกมา วิทย่า ปมเริ่มมา
    ตอนแข่งเต้นรำ จะกลายเป็นอีกร่างที่เก่งกาจออกมาเต้นแทนรึป่าว ครุ่นคิด
    #368
    0
  6. #285 skywards (@lilily-ploy) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 9 สิงหาคม 2560 / 08:02
    ฮืออกรี้ดดดดด ตอนนี้เขินหนักมาก เป็นเราก็หลงเฮียแบบวิค ยูริน่าฟัดมาก *เปิดการ์ดจองสู่ขอเป็นเมีย
    ไรต์สู้ๆนะคะ เราชอบเรื่องนี้มากๆ สัญญาว่าจะตามอ่านและเม้นต่อไปเลยเนอะ
    ปล. คนที่วิคกับยูริเห็นคือใครกันน้า เค้ามีจิตผูกกันหรือเปล่า
    #285
    0
  7. วันที่ 30 มิถุนายน 2560 / 00:39
    พี่วิคเริ่มใจดีขึ้น...
    #189
    0
  8. #149 ^__^$noW fL@kE (@kalo_) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 24 มิถุนายน 2560 / 18:56
    เอาพี่วิคไปเก็บบบ //อินหนักมากกก
    #149
    0
  9. #127 Arri เงาจืดจาง~ (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 23 มิถุนายน 2560 / 14:16
    ตอนแรกอยากต่อยวิค...ตอนนี้อยากฆ่าวิคซะแล้วค่ะ---😂
    #127
    0
  10. #126 Kuroko Kouri Gilian (@kandakouri) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 23 มิถุนายน 2560 / 12:43
    ....💢💢💢/คาบยูริกลับบ้าน หายซึนค่อยมาเอา-----/โดนตบ
    #126
    0
  11. #124 storyfly (@fairy21) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 23 มิถุนายน 2560 / 03:00
    พึ่งได้มาอ่านเพราะพึ่งดูเมะจบ แต่ความฟินยังไม่จบเลยมาหาฟิคอ่านต่อ555 มีคำผิดบ้างเล็กน้อยแต่สนุกมากค่ะไรท์ หลังจากตอนนี้สัญญาจะเม้นทุกตอน มาต่อไวๆน้าา
    #124
    0
  12. #123 Koruyukiheme (@Koruyukiheme) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 22 มิถุนายน 2560 / 23:24
    งือ~~ เราเป็นนักอ่านเงามานานแล้ว(หลบทีน)555 ชอบเรื่องนี้มากๆๆๆๆทั่นวิคเมื่อไหร่จะเปิดใจรับสักที เป็นกำลังใจให้น้าาาา
    #123
    0
  13. #121 PaoMinnie (@pmaname) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 22 มิถุนายน 2560 / 15:14
    ระ..เราหมั่นไส้จนอยากจะดึงด้านอีรอสของยูริออกมายั่วเสี่นแล้วให้ยูริโอะมาเอาไปเลย! จะรอดูว่าเสี่ยจะยังไง หึ!!!
    #121
    0
  14. #119 ✰ เนยเหลว (@butterdevil) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 21 มิถุนายน 2560 / 23:31
    เมื่อไรเสี่ยจะซึนแตก 55555
    #119
    0
  15. #118 เต่าวาย (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 20 มิถุนายน 2560 / 21:07
    ป๋าอะ อคติไปเอง เเละ ก้มโนไปเองว่าหมูยูริร้ายกาจจจ

    น้องเค้าออกจะใสๆน่ารักน่าฟัดน่าขยำ--(==;)รู้สึกสายตาพิฆาตส่งมา//ขอโทษคะ องค์รัชทายาท

    สนุกมากๆเลยค่ะ จะติดตามตอนต่อไปนะค่ะ

    //ปูเสื่อรอ พร้อมเซทชา เค้ก สไตล์อังกฤษ

    #118
    0
  16. #117 * Kamui * (@Kamui1999) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 20 มิถุนายน 2560 / 20:55
    ยูริ เป็นพวกสองบุคลิกหรือเปล่าคะ น่าสนใจมากค่ะ
    แหม ซึนได้ตลอดเลยนะคะ วิคเตอร์ เมื่อไหร่จะเลิกซึนคะ อิอิ
    อยากให้ต่อไวๆ มากเลยค่ะ
    เปิดคอมทีไรต้องกดดูก่อนเลย ว่าเรื่องนี้อัพหรือยัง
    สู้ๆนะคะ กำลังรออ่านอยู่ค่า
    #117
    0
  17. #116 MBpatto (@MBpatto) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 19 มิถุนายน 2560 / 23:42
    ฟินนนนอ่า เขินๆๆ ยูริน่ารักมากอ่ะ...ชอบเรื่องนี้มากๆเลยค่ะ ไรต์สู้ๆน้าาา เป็นกำลังใจให้นะคะ ถึงว่าหายไปนานเลย มาต่อเถอะนะคะ รออยู่ตลอดเลย
    #116
    0
  18. #115 rulor (@rulor) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 19 มิถุนายน 2560 / 21:27
    ใช่อคติเกินไป
    #115
    0
  19. #114 devil hanny (@momomomomomomoji) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 19 มิถุนายน 2560 / 20:15
    ฮือออสนุกมากค่ะ สู้ๆๆนะคะ อย่าท้อสะคะ ( > 7< )/
    ดีมากี่ะเสี่ย~!! เลิกอคติได้เเล้ววว~~
    #114
    0
  20. #113 Violet (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 19 มิถุนายน 2560 / 16:18
    FC คุณคริสค่ะ เป็นพ่อสื่อที่น่ารัก แกล้งเฮียเหม่งได้ดีมาก แกล้งอีกเยอะๆ เลยนะคะคุณคริส คนมีอคติจะได้รู้ใจตัวเองสักที ///\\\
    #113
    0
  21. #112 inekomaru89 (@inekomaru89) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 19 มิถุนายน 2560 / 14:10
    เหมือนยูริจะมีอดีตบางอย่างกับเฮียเหม่งเลยแต่จำอะไรไม่ได้ เสี่ยก็หัดทำดีกับยูริไว้เยอะๆนะ คิดให้ดีเลิกอคติได้แล้วว ไม่งั้นจะเชียร์ให้น้องแมวมาพาลูกหมูหนีจริงๆด้วย ว่าแต่ไรท์ยังไม่เฉลยเลยว่าสายตาที่จ้องมองยูริที่ซึงกิลรู้สึกถึงเป็นใคร เดาว่าเป็นพี่หมีโอตาเบคที่เตรียมมาชิงตัวยูริกลับไปหาน้องโอะฆมโนไปโน่น)

    ป.ล.ไรท์แต่งสนุกอยู่แล้วค่ะอย่าเพิ่งท้อนะคะ สู้ๆ รออ่านตอนต่อๆไปจนกว่าจะจบนะคะ รออ่านเรื่องนี้เสมอค่ะ ^^
    #112
    0
  22. #111 เฟย์คุง (@relanair) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 19 มิถุนายน 2560 / 12:31
    พระชายายูริมีปริศนาอะไรกันน้า
    โอยตอนนี้หวาน น่ารักมากค่า
    #111
    0
  23. #110 lakkee (@lakkee) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 19 มิถุนายน 2560 / 11:30
    เพิ่งอ่านชอบ ติดตามเลย
    #110
    0
  24. #109 Falu (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 19 มิถุนายน 2560 / 10:47
    ควรจะสำนึกได้ตั่งนานและเฮีย!

    อยากให้เจอกับหนูโอะจริงๆเฉียจะได้หายระเเคะระคาย
    #109
    0
  25. #108 WctCrwspBMW (@noname94) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 19 มิถุนายน 2560 / 09:35
    ดีมากเลิกอคติได้แล้วววว
    #108
    0