[Fic-BEAST ft. GOT7] The B.O.X. ชีวิต ดิจิต-รัก {DooSeob}

ตอนที่ 3 : T h e B . O . X . {Chapter 2} (100%)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 45
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    24 ก.ย. 59

{บทที่ 2}



-1-


 

โยซอบมองคนที่ตนคัดเลือกมาทำหน้าที่แทนด้วยความผิดหวัง วันนี้เขาไม่ได้เข้าไปยังเขตเฝ้าระวัง เขาตั้งใจพักผ่อนก่อนที่วันพรุ่งนี้จะเข้าไปทำหน้าที่หัวหน้าผู้เฝ้าดูแลเป็นวันสุดท้าย



อีกเพียงแค่วันเดียวเท่านั้นที่มาร์คจะเป็นเพียงผู้เฝ้าดูแลฝึกหัด



อีกแค่วันเดียวที่คนเบื้องหน้าเขาจะได้รับตำแหน่งสำคัญนี้...



นี่มันอะไรกันมาร์ค!?”



โยซอบไม่คิดเลยว่าหลังจากที่เขาได้รับโทรศัพท์ขอความช่วยเหลือจากมาร์คเพียงไม่กี่ชั่วโมงก่อนและอนุญาติให้อีกคนมาหาได้ถึงบ้าน มันจะทำให้เขาได้เจอกับเรื่องไม่คาดฝันแบบนี้



มาร์คมาหาเขาพร้อมกับใครบางคน คนที่ทำให้โยซอบตะลึงงัน



ทำไมเธอผ่านรอยแยกมาได้?”



คนที่ยืนข้างมาร์คที่หน้าประตูบ้านของเขา



น้องชายของนิชคุณไม่ควรยืนอยู่ตรงนี้!



โยซอบมองเด็กชายผู้มาจากอีกฟากหนึ่งของรอยแยกอย่างไม่เชื่อสายตา



พี่โยซอบ ผมขอร้อง ช่วยพวกผมด้วย ช่วยผมกับแบมแบมที



เสียงร้องขอของมาร์คเรียกความสนใจให้โยซอบละสายตาออกจากผู้ที่มาจากอีกฟากนึง โยซอบตกใจมากจริง ๆ



การข้ามฟากได้เกิดขึ้นแล้ว มันเกิดขึ้นอีกครั้ง!



หากแต่โยซอบไม่เข้าใจ สัญญาณป้องกันก็ไม่อาจปิดได้ด้วยการกระทำของมาร์คคนเดียว มันต้องได้รับการยินยอมจากทั้งสองฝั่ง และถ้าเกิดการข้ามฟากจริง โยซอบต้องได้รับรู้เป็นคนแรง มันต้องมีใครสักคนแจ้งให้เขาทราบ เพราะยังไงเขาก็ยังเป็นหัวหน้าผู้เฝ้าดูแลอยู่



แต่นอกเหนือจากการข้ามฟากนี้ มีอีกเรื่องที่สร้างความประหลาดใจให้กับโยซอบยิ่งกว่า...



คือการที่มาร์คพาแบมแบมออกมาถึงบ้านเขาได้ มันต้องใช้เวลากว่าชั่วโมงที่จะมาถึงที่นี่ มันเป็นไปได้ยังไงที่การลบทิ้งยังไม่เกิดขึ้น



ยังโยซอบจำได้แม่น ท่ามกลางความโกลาหลในการข้ามฟากครั้งก่อน หนึ่งในตัวตนอย่างพวกเขาได้ถูกลบทิ้งไปต่อหน้าต่อตาหลังการข้ามฟากเพียงยี่สิบนาที!



หัวหน้าผู้เฝ้าดูแลมองตามมาร์คที่รีบดึงแบมแบมเข้าไปในบ้านของเขาอย่างรีบร้อน ประตูถูกปิดลง และมาร์คก็โอบกอดแบมแบมอย่างปลอบขวัญ เด็กหนุ่มผู้ข้ามฟากมาอยู่ในอาการตกใจอย่างเห็นได้ชัด



พี่มาร์ค เราจะทำยังไงดี



ไม่เป็นไรนะแบม พี่จะอยู่กับแบม ไม่ว่ายังไงพี่จะอยู่กับแบม



โยซอบมองภาพนั้นนิ่ง มันไม่ใช่ความนิ่งเฉย แต่เขากลับรู้สึกเหมือนโดนค้อนทุบลงกลางหัวจนตื้อไปหมด มองก็รู้ว่าทั้งสองคนมีความรู้สึกอย่างไรต่อกัน และความความรู้สึกนั้นก็คงก่อให้เกิดการข้ามฟากในครั้งนี้



ไม่สิ



มันเป็นอีกครั้งนึงต่างหากที่ ความรู้สึกนั้นเป็นสาเหตุที่ทำให้เกิดการข้ามฟาก



อธิบายพี่มามาร์ค แบมแบมไม่ควรอยู่ที่นี่



พี่โยซอบ..



โครม!



ไม่ทันได้รับคำอธิบายจากมาร์ค ประตูบ้านที่เพิ่งปิดลงก็ถูกเปิดอย่างแรงด้วยการกระแทกของใครบางคน ร่างกำยำสองร่างถลันเข้ามาอย่างว่องไว หนึ่งร่างพุ่งผ่านตัวเขาไปยังแบมแบมแล้วจับหมับเข้าที่ข้อมือบาง โยซอบที่แทบรับสถานการณ์ไม่ทันได้แต่ยืนทำอะไรไม่ถูก อีกครั้งที่โยซอบต้องเบิกตากว้าง



แบมแบม! กลับไปกับพี่เดี๋ยวนี้!”



นิชคุณ!



การยื้อยุดตัวแบมแบมของนิชคุณออกจากอ้อมกอดของมาร์คไม่ได้ทำให้โยซอบรู้สึกเหมือนหายใจติดขัดได้เท่ากับที่คิดได้ว่า...



...ร่างอีกร่างที่มากับนิชคุณเป็นใคร?



ปึ่ก



โยซอบที่รีบหันหลังไปอย่างรวดเร็ว ชนเข้ากับอกของผู้มาใหม่ที่ยืนซ้อนอยู่ด้านหลังตัวเองด้วยระบะประชิด



ยูนดูจุน!”



ดูจุนประคองโยซอบที่ทำท่าจะเซตัวล้มลง สายตาทอดมองต่ำลงมาที่ใบหน้าของเขาราวกับรอเวลาอยู่แล้ว คนตัวโตกว่าผุดยิ้มขึ้นอย่างไม่เข้ากับเหตุการณ์ที่ชวนอกสั่นขวัญแขวนนี้



ทะ ทำไม?”



จะมีใครบ้างที่พอจะตอบคำถามของโยซอบได้ มันเกิดอะไรขึ้น คนจากฝั่ง 8990 มาอยู่ที่นี่ถึง 3 คน เรื่องนี้มันผิดกฏ แต่การได้เจอดูจุนในระยะประชิดกลับสร้างความรู้สึกดีใจให้โยซอบในแบบที่ขัดแย้งกับสถานการณ์



นายจะต้องให้ฉันประคองนายแบบนี้ทุกทีเลยหรือไง หื้ม



พร้อมกันนั้น คำพูดแรกที่ดูจุนเอ่ยขึ้น ได้ดึงเอาความทรงจำที่ไม่เคยจางไปให้ฉายขึ้นมาอีกครั้ง



โยซอบ นายไม่ควรอยู่ที่นี่ กลับไปซะ!”



ปล่อยโยซอบเดี๋ยวนี้!”



เหตุการณ์ตัดฉับอย่างรวดเร็ว จนกระทั่งภาพใครบางคนที่กำลังฉีกขาดเป็นเส้นร้าวและสลายไปต่อหน้าโยซอบวาบขึ้น ใครบางคนที่สำคัญกับโยซอบเหลือเกิน



พี่จุนฮยอง! เกิดอะไรขึ้น!”



แล้วสติของโยซอบก็ดำดิ่งสู่ความมืด

 


 

-2-

 



เหมือนว่าการที่โยซอบเป็นล้มพับไปในอ้อมกอดของผมจะทำให้ มาร์ค นิชคุณ และแบมแบม หยุดการฉุดดึงกันเอง ผมที่อุ้มร่างของโยซอบวางลงบนโซฟาแล้วหันไปสบตากับผู้ช่วยของตัวเองที่ทำหน้าสติแตกไม่หาย



ผมบอกเขาให้ใจเย็นแล้วนั่งลง มันคงเป็นเรื่องใหญ่สำหรับนิชคุณกับเหตุการณ์บ้านี่



ก็แน่ล่ะ น้องชายของตัวเองข้ามฟากมาจนตัวเขาเองต้องลงทุนขอร้องให้ผมปิดระบบความปลอดภัยแล้วข้ามฟากตามมา  วันนี้ถือว่าพวกผมทำอะไรที่เสี่ยงมากจริง ๆ แต่จะว่าไป ผมก็ไม่ได้รู้สึกถึงความเสี่ยงอะไรนั่นนักหรอก เพราะอะไรนะเหรอ? ก็เพราะเพียงเสี้ยววินาทีแรกที่ผมได้พบกับโยซอบในแบบที่ไม่มีกระจกกั้น ผมก็ลืมหน้าที่ทุกอย่างของตัวเองไปหมด



ลืมแม้กระทั่งว่าผมต้องรีบพาแบมแบมกลับไปให้เร็วที่สุด!



ผมเอื้อมมือไปลูบใบหน้าหวานที่ไม่ได้สตินั่น ความยินดีมันเปี่ยมล้นในหัวใจอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน



รู้สึกดีที่ได้อยู่ใกล้นายแบบนี้อีกนะ โยซอบ



ผมรู้ว่ากำลังถูก 3 ชีวิตที่อยู่ด้วยตรงนี้มองมา ทุกคนคงสงสัยกับท่าทางของผม



มันหมายความว่าไง? นายกับโยซอบเคยเจอกัน?” นิชคุณถามผม



แบมแบมถูกมาร์คลากตัวไปอยู่ใกล้อีกครั้ง ทว่ามืออีกข้างของเด็กน้อยก็ยังถูกพี่ชายอย่างนิชคุณจับอยู่ไม่ปล่อย หึ ไอ้เด็กมาร์คนี่ใจกล้าจริง ๆ



ก็เจอกันทุกวัน ผมตอบ แต่ก็ยังไม่ละสายตาออกจากคนที่นอนนิ่งอยู่



นายเข้าใจความหมายของฉัน นิชคุณกดเสียงพูดของเขาจนผมอดยิ้มไว้ไม่ได้



ผมไม่ได้โง่หรอกถึงจะไม่เข้าใจ ความหมายของเขาคือการที่ผมทำเหมือนกับว่าเคยเจอกับโยซอบแบบที่สัมผัสกันได้แบบนี้มาก่อนต่างหาก แต่ทำไงได้ล่ะ ไอ้ความกวนโทสะแบบไม่เลือกเวลาของผมมันดันฝังไปในสันดานเสียแล้ว



ฉันกับเขาเคยเจอกันแบบตัวเป็น ๆ แบบนี้มาก่อน... ผมละสายตาออกจากโยซอบมาที่นิชคุณ ยิ้มด้วยสายตา ก่อนจะพูดต่อ



ที่ฝั่งของเรา



“!!!”



เสียงฮือบอกความตกใจไม่ได้มาจากนิชคุณเพียงคนเดียว ทั้งมาร์คและแบมแบมต่างก็มีอาการเดียวกัน ทุกคนรวมทั้งผมมองไปยังโยซอบที่ยังสงบอยู่



เขา...









...คือคนที่ข้ามไปเมื่อ 4 ปีก่อน



ตอนที่เกิดการข้ามฟากและการลบทิ้งเป็นครั้งแรก



...ยังโยซอบคือคนที่ข้ามไป...



น่าขันที่การข้ามไปของโยซอบมีเหตุผลไม่ต่างกับความรู้สึกของมาร์คและแบมแบมในครั้งนี้



มันคือความรัก



สิ่งที่ขับเคลื่อนให้เกิดขึ้นคือความรัก



การตกหลุมรักระหว่างหัวหน้าผู้เฝ้าดูแลในโลก 8990 กับ ผู้ช่วยหนุ่มในโลก 9397 เมื่อ 4 ปีก่อน



และผม...ซึ่งในตอนนั้นเป็นเพียงผู้ช่วยผู้เฝ้าดูแลเช่นเดียวกับโยซอบก็อยู่ร่วมในเหตุการณ์ตั้งแต่ต้น...จนจบ



ในตอนนั้นยังไม่มีสัญญาณเตือนอัตโนมัติที่แน่นหนาแบบนี้ จะมีก็แต่การกดสัญญาณเตือนของผู้เฝ้าดูแลเมื่อพบเหตุผิดปกติ



ผมเองนี่แหละ ที่กดสัญญาณนั่นในตอนที่โยซอบข้ามไปยังโลกของผมแล้ว



สัญญาณที่นำไปสู่การไล่ล่าที่ทำให้คนสองคนต้องหนีออกมานอกเขตเฝ้าระวัง ผู้คนจำนวนไม่น้อยพบเห็นการล้อมเพื่อจับกุม และจากนั้นไม่นาน หัวหน้าฝ่ายเฝ้าดูแลประจำกล่อง 8990 ก็ถูกลบหายไป!



การลบทิ้งส่งผลลัพธ์ที่โหดร้ายโดยเฉพาะกับสภาพจิตใจของโยซอบ ผมบอกได้เลยว่าใครก็ตามที่เห็นคนรักหายไปแบบเดียวกับที่โยซอบเห็น เขาคนนั้นคงต้องรวดร้าวไปกับแผลร้ายที่กัดกินใจไปตลอดชีวิตแน่



ในตอนที่ผมเห็นโยซอบยืนช็อคไปก็ทำให้ผมนึกโกรธตัวเอง ผมไม่รู้ว่าการกดสัญญาณเตือนของผมมีผลต่อเรื่องนี้มากแค่ไหน หากผมไม่กด พวกเขาคงได้อยู่ด้วยกันนานกว่านี้ แต่ในตอนนั้นผมเพียงแค่ทำตามหน้าที่ เหตุการณ์สะเทือนใจนั่นเป็นเรื่องที่ไม่มีใครคาดคิดมาก่อน



การลบทิ้งเป็นสิ่งที่ป่าเถื่อน มันปราศจากซึ่งหัวใจ แล้วผมก็ชิงชังผู้ที่ทำให้มันเกิดขึ้น!



ใช่ ผมต่อต้านผู้สร้าง!



ผมไม่เข้าใจ ทำไมคนจากทั้งสองฟากถึงไม่สามารถข้ามหากันได้อย่างอิสระ ทำไมเมื่อข้ามมาแล้วต้องเกิดเรื่องแบบนี้ขึ้นด้วย ทำไมผู้สร้างถึงต้องลบตัวตนอย่างพวกเราทิ้งไปทั้งที่เป็นคนสร้างเราขึ้นมา



ทั้งที่ทั้งสองโลกเริ่มรับรู้มาก่อนหน้าว่าพวกเราเป็นเพียงข้อมูลที่ถูกสร้างขึ้น การค้นพบรอยแยกสร้างแนวคิดและทฤษฎีหลายอย่าง นักวิทยาศาสตร์ของทั้งสองโลกต่างระดมสมองเข้าศึกษาความเป็นไปของพวกเราเอง หลังจากนั้นไม่นาน การค้นพบของ ทาจิบานะ เคตะ เด็กหนุ่มผู้ซึ่งเป็นอัจริยะของโลก 8990 ก็ทำให้พวกเราไม่อาจเรียกตัวเองได้ว่าเป็นมนุษย์ที่ถูกพระเจ้าสรรสร้างได้อีกต่อไป  หากแต่...



พวกเราคือสิ่งที่มนุษย์สร้างขึ้นมาอีกทีต่างหาก



ดิจิต คือสิ่งที่พวกเรานิยามตัวเอง



ข้อมูลดิจิตอลที่ถูกจำลองให้เหมือนมนุษย์ แต่ก็ถูกลบทิ้งไปได้ง่าย ๆ ด้วยฝีมือมนุษย์ที่พวกเรารู้จักกันดีในนามผู้สร้าง

 



ยังดีที่ความเจ็บปวดในครั้งนั้นไม่ทำให้โยซอบถูกปลดออกจากตำแหน่ง ผู้นำของโลก 9397 ลงความเห็นว่าโยซอบคือผู้ที่เข้าใจความเจ็บปวดของการลบทิ้งมากที่สุด ดังนั้นจึงเป็นเหตุผลที่โยซอบเหมาะสมกับหน้าที่นี้ต่อ ตรรกะนี้อาจจะดูแปลกและผมก็ไม่รู้ว่าอะไรทำให้ผู้นำคิดแบบนั้น



แต่มันก็เป็นไปแล้ว



ผมกับโยซอบกลับมาพบกันอีกผ่านกระจกบ้า ๆ ที่กั้นระหว่างสองโลกเอาไว้ โยซอบกลับมาทำหน้าที่เดิมด้วยความแน่วแน่ที่จะไม่ปล่อยให้การข้ามฟากเกิดขึ้นอีก เขากลายเป็นคนตั้งมั่นในกฏ ทำหน้าที่อย่างสุดความสามารถ ในขณะที่ผมกลับจริงจังในสิ่งนี้น้อยลง



อย่างที่บอกว่าผมไม่ชอบการกระทำของผู้สร้างนัก



เอาล่ะ ผมยันตัวเองลุกขึ้น พ่นลมหายใจออกมา



เราควรกลับกันเสียที แบมแบม นายต้องกลับเดี๋ยวนี้ ถ้าไม่อยากให้มาร์คโดนลบ ผมส่งสายตาสั่งให้นิชคุณแยกตัวแบมแบมออกจากมาร์ค อาจเพราะสิ่งที่ผมพูดล่ะมั้ง ทั้งคู่ถึงได้ชะงักไปจนนิชคุณสามารถแยกเอาตัวน้องชายมาได้



ผมพูดไม่ผิดหรอก แบมแบมต้องกลับไป ไม่อย่างนั้น มาร์คจะโดนลบ



การลบทิ้งจะเกิดขึ้นกับผู้ที่นำพา ไม่ใช่ผู้ตาม อย่างในกรณีโยซอบ ตัวตนที่ถูกลบคือยงจุนฮยองหัวหน้าของผม คนที่คิดอยากพาโยซอบข้ามไปทั้งที่ผมก็ห้ามไว้



ในครั้งนี้ มาร์คคือคนที่ทำแบบนั้น และถ้ามาร์คถูกลบไปเหมือนกับจุนฮยอง คนที่เจ็บที่สุดก็คงจะไม่พ้นแบมแบม



ถึงผมจะขบฎต่อผู้สร้างกราย ๆ แต่ผมก็ไม่อยากให้ใครถูกลบอีก



ผมไม่อยากให้เด็กคนนี้เป็นแบบเดียวกับโยซอบ



แม้ว่าการข้ามฟากในครั้งนี้มีอะไรหลายอย่างที่ผิดปกติก็ตาม แต่ก็ไม่มีอะไรการันตีว่าการลบลิ้งจะไม่เกิดขึ้นอีก 




================

by @a4dite

ติดตามข่าว พูดคุย หรือสกรีม ได้ที่ #ดิจิตดูซอบ

================


Talk 2

มาต่อตามสต๊อก

มาบอกด้วยเหมือนกันว่าจะอัพช้านะคะ

เพราะงานเยอะมากกกกกกกกกกกก


Talk 1

ไว้อาลัยให้กับการเขียนของตัวเอง

ไอดาวววววววว ทำไมแกแต่งออกมาเป็นแบบนี้ทุกทีฟร๊ะ TT

แนวตื่นเต้น ท่องไว้ ๆ ต้องตื่นเต้นสิ ไม่ใช่พามึน

งื้อ เรื่องนี้เดินเร็วนะคะ และจะพยายามทำให้เคลียร์ที่สุด!


นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

27 ความคิดเห็น

  1. #16 เด็กยังโย (@punchseop) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 10 เมษายน 2559 / 14:15
    ห้ามลบนะ
    #16
    0
  2. #15 my_djyys (@katb2uty) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 29 มีนาคม 2559 / 04:32
    ลุ้นค่ะลุ้น งื้ออออ ><
    #15
    0
  3. #14 dujunity (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 22 มีนาคม 2559 / 09:42
    สนุกมากเลยค่ะ ตื่นเต้นอะ ลุ้นๆ ><
    #14
    0
  4. #13 เด็กยังโย (@punchseop) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 21 มีนาคม 2559 / 00:34
    ไม่มึนนนน เริ่มเข้าใจละเนี่ย มาต่อเร็วๆน้าาา
    #13
    0
  5. #11 kqxx (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 20 มีนาคม 2559 / 23:59
    พอจะเข้าใจบ้างและ สนุกๆค่ะไรท์ มาอัพต่อด้วยนะ

    ชอบแนวแบบนี้ อิอิ
    #11
    0
  6. #10 kqxx (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 20 มีนาคม 2559 / 23:59
    พอจะเข้าใจบ้างและ สนุกๆค่ะไรท์ มาอัพต่อด้วยนะ

    ชอบแนวแบบนี้ อิอิ
    #10
    0