(FIC Harry Potter) ผมคือเดรโกเกิดใหม่ขอเป็นคนดีจะได้ไหม

ตอนที่ 2 : [ตอนที่ 2] บ้านเก่า

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,607
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 182 ครั้ง
    11 ม.ค. 63


 


 


 


 

ณ บ้านเด็กกำพร้าร้าง


 

ด๊อบบี๊กับเดรโกยืนอยู่หน้าบ้านเด็กกำพร้าแห่งหนึ่งที่เดรโกบอกกับด๊อบบี๊ที่เปลี่ยนเป็นร่างมักเกิ้ลที่เป็นชายแก่ส่วนเดรโกก็แต่ชุดมักเกิ้ลที่ดูธรรมดาที่สุด


 

"นายน้อยครับที่นี้คือที่ๆนายน้อยอยากมาจริงๆหริครับ"


 

"ใช่แล้วด๊อบบี๊ฉันอยากลองมาทีนี้ก่อนมันจะถูกทุบไปสร้างตึกแถวไปนะ เข้าไปกันเถอะ"


 

เดรโกกับด๊อบบี๊ได้เดินเข้าไปในตัวบ้านเดรโกเดินมองสิ่งของต่างๆพร้อมเดินสัมผัสสิ่งๆเหมือนมันเคยอยู่กับเขามาแล้ว


 

เขาค่อยเดินตามบันไดยาวขึ้นไปชั้นบนเดินไปเลื้อยๆจนมาหยุดที่หน้าห้องๆหนึ่ง


 

"ด๊อบบี๊ นี่แหละบ้านฉัน"


 

"นายน้อยครับนี่ไม่ใช่บ้านของนายน้อยนะครับ"


 

"บ้านเก่านะด๊อบบี๊"


 

เดรโกค่อยๆเปิดประตูมันเข้าไปช้าสภาพภายในรกร้างไปหมดมีแค่เตียงเล็กๆว่างอยู่เดรโกค่อยๆก้าวเท้าเข้าไปเขามองไปที่หน้าต่างที่มีหินว่างอยู่ 7 ก้อนซึ่งมันเป็นเลขที่เขาชอบมันมากๆในอดีตโต๊ะตัวเล็กๆที่เขามันนั่งมองออกไปทางหน้าต่างพร้อมคิดเสมอว่าตัวเองนั่นเป็นใคร


 

"ยังอยู่ครบเหมือนเดิมไม่เปลี่ยนแปลงไปเลย"


 

เดรโกค่อยๆนั่งลงที่อดีตเตียงของเขาพร้อมสูดอากาศภายในห้องเล็กๆนี่ไปด้วย


 

"ด๊อบบี๊ไม่เข้าใจเลยครับทำไม่นายน้องถึงอยากมาที่นี้เลยครับ"


 

"มันคืออดีตของฉันนะด๊อบบี๊อดีตที่ฉันเคยทำพลาดจนไม่น่าให้อภัยเลยละ"


 

"แต่ด๊อบบี๊เชื่อว่านายน้อยของผมนะเป็นคนดีมากๆที่สุดที่ด๊อบบี๊เคยเจอมาแล้วครับเพราะงันด๊อบบี๊เชื่อครับว่านายน้อยนะเปลี่ยนแปลงมันได้นะครับ อดีตน่ะครับ"


 

เดรโกยิ้มเล็กให้กับท่าทีของด๊อบบี๊ที่มีต่อเขา


 

"นั่นสินะด๊อบบี๊ อดีตนะช่างมันเราเปลี่ยนแปลงมันได้อยู่แล้วขึ้นอยู่กับเรา เฮ้อ~~"


 

เดรโกใช้เวลากับห้องนี่อีกซักพักก่อนที่เขาจะออกไปเดินเลยโลกมักเกิ้ลต่อเขาใช้เวลากับด๊อบบี๊เหมือนเด็กคนอื่นหัวเราะยิ้มแย้มเล่นสิ่งต่างๆกินไอศกรีมทำตัวเป็นเด็กธรรมดาแค่สนุกกับชีวิต


 

จนเวลาผ่านไปจนตกบ่ายเดรโกก็บอกกับด๊อบบี๊ไปว่าเขามีที่สุดท้ายที่อยากไปก่อนกลับบ้าน


 

.

.

.

.

.

.

.

.

.


 

ณ สุสานของพวกมักเกิ้ล


 

เดรโกเดินมาพร้อมดอกไม้สีขาวซอใหญ่เขาเดินไปที่หน้าหลุมศพหลุมหนึ่งที่มีชื่อเขียนว่า


 

'ทอม ริดเดิ้ล'


 

เดรโกได้นำดอกไม้มาวางไว้หน้าหลุมศพของชายคนนี้


 

"พ่อครับผมขอโทษสำหรับเรื่องที่ตัวผมเคยทำไว้กับพ่อด้วยนะครับหลับให้สบายๆได้แล้วนะครับ พ่อ"


 

"ด๊อบบี๊ไม่เข้าใจพ่อของนายน้อยคือท่านลูเซียสไม่ใช่หรอครับ"


 

"พ่อเก่าของฉันน่ะ ด๊อบบี๊"


 

เดรโกในหัวตอนนี้คิดแค่ว่านาน นานเท่าไรแล้วนะที่เขาผ่านมันมา 10 ปีหรอหรือ 20 ปีไม่สิมัน100 ปีได้กว่าเขาจะเข้าใจเขาอยากเปลี่ยนแปลงมันจนเขาได้พบกับเดรโกที่อยากเปลี่ยนแปลงอดีตที่เคยทำพลาดเหมือนกันจึงรวมมือที่จะเปลี่ยนมันด้วยวิธี


 

"ย้อนเวลา"


 

ใช่ฉันกับเขาก็เหมือนๆกันมากเพียงแต่เขารู้ว่าถ้าเป็นเขาคงทำมันไม่ได้จึงส่งฉันมาคนเดียวแล้วให้ใช้ร่างกายของเขาช่วยเหลือเขากับสิ่งที่เขาจะทำมันพลาด


 

"กลับกันเถอะด๊อบบี๊"


 

(ขอบอกก่อนนะครับว่าลอร์ดโวลเดอมอร์ที่อยู่ในร่างของเดรโกคนนี้คือวิญญาณด้านดีของเขาที่หลงเหลืออยู่ด้านที่ไม่ชัวร้ายนะครับ)


 

"ครับนายน้อยของผม"


 

.

.

.

.

.

.

.

.

.


 

ณคฤหาสน์มัลฟอย


 

เดรโกกลับมาถึงก่อนเวลาอาหาร 2 ชั่วโมงได้ก่อนที่เขาจะไปพบผู้เป็นแม่ของตนเพื่อรายงานตัวแล้วออกไปไล่จับพวกภูมิเล่นกับด๊อบบี๊แล้วกลับมารับประทานอาหารเย็นต่อแต่วันลูเซียสได้กล่าวกับเดรโกว่า


 

"เดรโกคืนนี้แกต่อออกงานกับพ่อที่ตระกูลพาร์กินสันเด็กมีความสามารถอย่างแกควรออกง่านบ่อยๆหน่อยจะได้เป็นหน้าเป็นตาให้กับตระกูลของเราเข้าใจไหม"


 

"ครับพ่อ"


 

ว่าแล้วเมื่อทานอาหารเสร็จเดรโกก็ต้องขึ้นไปเตรียมตัวสำหรับงานวันเกิดของเพอร์ซี่ พาร์กินสันที่เดรโกเคยบอกว่าเสียงของเธอนั่นสามารถฆ่าเราได้เลย


 

"หวังว่าอวัยวะหูของฉันคงจะไม่เป็นไรนะ"


 

เมื่อเตรียมตัวเสร็จเดรโกและพ่อก็ออกเดินทางไปที่ตระกูลพาร์กินสันในทันทีเมื่อมาถึงก็ไม่ต้องบอกว่าควรทำไงรีบใส่หน้ากากในทันทีเลยและเข้าไปทักทายพ่อมดแม่มดในงานซึ่งก็มีแต่พวกใส่หน้ากากเข้าหาเดรโกเพราะความสามารถของเขาเรียกว่าเป็นหน้าเป็นตาให้ลูเซียสไปเลยทั้งงานมีแต่คนมาทักเขาตลอดจนเขาหาทางออกได้ก็นานพอดู


 

"เบลสฉันไม่ออกงานแค่ไม่นานทำไมมีแค่พวกเข้าหากันเยอะจังน่ะ"


 

"ก็นายมันเด็กอัจฉริยะนี่น่ะขนาดเดลี่พรอเฟ็ตยังลงข่าวนายเลยใครๆก็รู้ว่านายนั่นเองขนาดไหนขนาดข่าวควิดดิชเยาวชนที่นายลงแข่งแล้วชนะรวดเดียวหมดทุกคนไม่เชื่อนายดูมีรูปฉันด้วยนะ"


 

ว่าแล้วเบลสก็ยื่นหนังสือพิมพ์เดลี่พรอเฟ็ตให้เดรโกดูข่าวที่เขียนว่า


 

'เดรโก มัลฟอยเด็กอัจฉริยะไม่ได้มีแค่สมองที่เป็นเริ่ดเท่านั่นด้านกีฬาควิดดิชยังสามารถชนะรวดเดียวหมดทุกสายโดยทั้งทีมเป็นสายเลือดบริสุทธิ์ทุกคนโดยลูเซียล มัลฟอย ยังกล่าวอีกว่านี่คือความต่างกันระหว่างเลือดบริสุทธิ์กับเลือดสีโคลนทั้งหลาย'


 

"อ้าว...พ่อฉันบอกแค่ว่ามันเป็นกีฬาควิดดีชธรรมดาเท่านั้นน่ะเบลส"


 

"ธรรมดาที่ไหนละแครบ กอยล์ มันยังรู้เลยว่างานนี้ไม่ธรรมดาแน่ๆขนาดเจ้าน็อตต์น่ะตอนชนะมันดีใจแทบเป็นแทบตายแถมตระกูลที่ลงแข่งได้รับอิทธิพลมีชื่อเสียงไปอีกใครก็อยากเกาะเป็นพวกกับนายทั้งนั่นแหละ"


 

"นี่คงเป็นเหตุผลที่มีแต่คนเข้าหาฉันสิน่ะ"


 

"คงงัน"


 

ทั้งคุยกันซักพักก็เห็นแครบกับกอยร์เดินมาทางพวกเขาด้วยใบหน้าเหนื่อยล้า


 

"เดรโกขอโทษน่ะแต่ยัยนี่บังคับเรา"


 

แครบพูดก่อนตามด้วยกอยร์


 

"ขอโทษจริงๆเดรโกเราทนเธอไม่ไหวจริงๆขอโทษนะเดรโก"


 

"ใครหรอแครบกอยร์"


 

"ฉันไง"


 

เสียงแหลมเปียวทั้งเดรโกเบลสแทบตั้งตัวแทบไม่ทัน


 

"หวัดดี..ฉัน เดรโกส่วนนี่เบลสน่ะ"


 

"หวัดดีฉันเเพนซี่ พาร์กินสันยินดีที่ได้รู้จักน่ะมัลฟอย"


 

ว่าแล้วเธอก็เดินมาเกาะแขนของเดรโกแทบจะทันทีโดยที่เดรโกก็พยายามขอความช่วยเหลือจากเพื่อนทั้งสามแต่ทั้งสามกลับทำเป็นไม่รู้ไม่เห็นไปซะได้


 

"ฉันว่าเขาไปในงานกันดีกว่าน่ะ"


 

"แน่นอนเดรโกเราเข้างานกันเถอะ"


 

หลังจากนั่นเดรโกกับเพื่อนทั้งสามก็ต้องทนกับเสียงแหลมเปียวส่วนน็อตต์ที่กำลังจะมาทักทายเดรโกเมื่อเห็นเเพนซี่ พาร์กินสันก็ขอบายๆก่อนเพื่อนเรียกง่ายๆว่าทิ้งเพื่อนไปเลย


 

หลังจากงานนี้ไปเดรโกก็กลับคฤหาสน์แล้วใช่ชีวิตไปตามธรรมดาแต่ต้องออกงานอยู่บ่อยๆและแบ่งเวลาไปวิจัยอะไรต่างๆกับด๊อบบี๊อีกสร้างผลงานต่างๆโดยที่เจ้าตัวยังไม่รู้ด้วยสำเช่นไปแข่งขันการปรุงยาที่แม่ของเขาหลอกว่าเป็นงานธรรมดาโดยถูกจับคู่กับพาร์กินสันที่แทบไม่ได้ช่วยอะไรเขาเลยในการแข่งขันแต่ก็ได้ทีหนึ่งมาได้สบายๆพอมารู้ตัวอีกที่ก็กลายเป็นข่าวเดลี่พรอเฟ็ตไปซะแล้วสร้างความดีความชอบให้ลูเซียลเอาไปพูดในกระทรวงเวทย์มนต์อีกว่าลูกของเขานั่นเป็นสายเลือดบริสุทธิ์ที่ยิ่งใหญ่ไปอีก


 

และเมื่อเดรโกอายุครบ 11 ขวบก็ใกล้ๆถึงวันนั่นแล้ว


 

"ด๊อบบี๊ใกล้แล้วมันใกล้เข้ามาแล้ว"


 

"อะไรหรอครับนายน้อย"


 

"ความมืดน่ะด๊อบบี๊"


 

@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@


 

ถ้าไม่ชอบขอโทษด้วย


 

ป.ล.นิยายเรื่องนี้เป็นเรื่องที่แต่งเล่นๆเท่านั่นนะครับไม่ต้องจริงจังก็ได้ครับ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 182 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

135 ความคิดเห็น

  1. #66 PasTic (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 14 มีนาคม 2563 / 19:59
    โวลเดอะมอ ทอม ริดเดิ้ล เป็น อัจฉริยะ อยู่แล้วไม่ใช่หรอครับ ทำไมต้องเรียนต้องอ่านอีก ผมงงมาก
    เวทย์มนต์ที่มืดมิดที่สุด การสร้างฮอร์คลัช ฯลฯ มาจากหนังสือฮอร์โปผู้ชั่วร้าย ทอม เคยอ่านมันสมัยเรียนอยู่ฮอกวอต ไม่ใช่หรอครับ คือพูดง่ายๆรอบรู้อยู่แล้วไม่ต้องเรียนอะไรก็เก่งอยู่แล้ว!?
    #66
    2
    • #66-1 a06108613(จากตอนที่ 2)
      14 มีนาคม 2563 / 20:56
      มันจะผิดสังเกตจากคนรอบข้างครับ
      #66-1
  2. #44 ChanyaNoey (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 11 มกราคม 2563 / 18:40

    ต้องเป็น'แพนซี่'นะคะ ไม่ใช่เพอร์ซี่

    #44
    2
    • #44-1 a06108613(จากตอนที่ 2)
      11 มกราคม 2563 / 18:43
      ครับเดี๋ยวผมจะแก้ให้ครับ
      #44-1
  3. #17 sopitnapa1789 (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 14 ธันวาคม 2562 / 17:35
    ด๊อบบี้เป็นงง555
    #17
    0
  4. #9 SParnzaza (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 10 ธันวาคม 2562 / 17:00
    นายเติมทรูไปกี่หมื่นห๊าาาา แต่อยากรู้ว่าเดรกจะคู่ใครอะ
    #9
    0
  5. #7 Steven universe (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 10 ธันวาคม 2562 / 16:07

    เดรโก้!!!นายไปเดิมทรูมากี่บาทฟร่ะ!?! เทพเกิ๊น~~~//นี่สิพระเอกในอุดมคติ555+

    #7
    0
  6. #6 Mi55.PP (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 10 ธันวาคม 2562 / 15:51
    ชีวิตนายน้อยดูน่าสงสารมากเลย

    เหมือนถูกขังกรง พ่อแม่ก็กดดัน

    แถมแพนซี่....น้องทำตัวได้ไม่น่ารักมากๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ ถ้าในร่างเดรโกคือทอมในด้านดีจริงๆ เราอยากให้น้องเจอความสุขนะคะ (ถึงมันจะยากก็เถอะ) แต่จะรอติดตามนะคะไรต์ พล๊อตน่าสนใจดีค่ะ
    #6
    1
    • #6-1 Mi55.PP(จากตอนที่ 2)
      10 ธันวาคม 2562 / 16:02
      ทอมในด้านดี

      สู้กับทอมในด้านร้ายหรอ ว้าวว
      #6-1
  7. #5 BeeNattarika09 (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 10 ธันวาคม 2562 / 15:03

    แปลกใหม่ โวดดี้ด้านดีไม่ค่อยมีคนนำเสนอ ... สนุกดี
    #5
    0
  8. #4 อากาซึกะ ไอซาวะ (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 10 ธันวาคม 2562 / 11:50
    สนุกมาก ชอบมากครับ
    #4
    0