(FIC Harry Potter) ผมคือเดรโกเกิดใหม่ขอเป็นคนดีจะได้ไหม

ตอนที่ 1 : [ตอนที่ 1] เริ่มต้น

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,996
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 193 ครั้ง
    8 ธ.ค. 62


 


 


 


 

ณคฤหาสน์มัลฟอย


 

ในที่นอนของเด็กชายน้อยที่กำลังนอนนั่นก็คือเดรโกอายุ 4 ขวบนั่นเองได้มีเงาสีขาวค่อยๆเข้าสู่ร่างกายเด็กน้อยอย่างช้าๆจนหายหมด


 

"อั่ก แฮ่ก แฮ่ก "


 

เด็กชายจ้องมองร่างกายของตนเองอย่าช้าๆสำรวจทุกอย่างแล้วเขาก็ลุกไปมองกระจกที่อยู่ไกลๆ


 

"ด๊อบบี้!ด๊อบบี้!"


 

ว่าแล้วด๊อบบี้ที่ได้ยินเสียงผู้เป็นนายก็รีบปรากฏตัวในทันที


 

"นายน้อยเรียกกะผมมีอะไรหรอครับ"


 

"ฉันต้องการน้ำด๊อบบี้ช่วยหน่อยได้ไหม"


 

"ครับ"


 

ไม่นานด๊อบบี้ก็นำน้ำมาให้กับเดรโกที่กำลังนั่งมองนั่นมองนี้อยู่


 

"ด๊อบบี้นั่งก่อนสิฉันมีเรื่องจะถาม"


 

"อะ...ได้หรอขอรับนายน้อย"


 

"ก็ได้สิ"


 

ว่าแล้วด๊อบบี้ก็นั่งลงตรงหน้าเดรโกที่กำลังจ้องมองเขาอยู่


 

"ด๊อบบี้นับตั้งแต่วันพรุ่งนี้ไปนายต้องรับใช้ฉันคนเดียวเข้าใจไหม"


 

"ตะ..แต่"


 

"ไม่มีแต่ด๊อบบี้เข้าใจนะ"


 

"ขอรับ"


 

และเดรโกก็ถามเรื่องต่างๆกับด๊อบบี้อยู่ซักพักก่อนจะปล่อยให้ด๊อบบี้ไปนอนส่วนเดรโกก็คิดอะไรซักพักก่อนจะหลับไป


 

.

.

.

.

.

.

.


 

"นายน้อยเดรโกขอรับได้เวลาอาหารเช้าแล้วครับ"


 

"ขอบคุณด๊อบบี้เดี๋ยวฉันไป"


 

โดยที่ไม่มีใครรู้เลยว่าเดรโกตอนนี้นั่นได้เปลี่ยนแปลงไปแล้วเมื่อเดรโกลงมาทานอาหารได้ล้างก็พบกับลูเซียส มัลฟอยพ่อของเขากับนาร์ซิสซา มัลฟอยแม่ของเขาที่นั่งค่อยอยู่แล้วเดรโกเดินมานั่งโดยไม่ได้พูดอะไรมาก


 

"อรุณสวัสดิ์ครับพ่อแม่"


 

"จ้ะลูกรักวันนี้ลูกเป็นอะไรหรือเปล่าไม่ค่อยยิ้มเลย"


 

"ไม่มีอะไรครับแม่เริ่มกินกันดีกว่าครับ"


 

เดรโกตอบออกไปแบบหน้านิ่งๆไร้อารมณ์จนลูเซียสยังรับรู้ได้ว่าเด็กคนนี้เหมือนไม่ใช่เด็กไปแล้วแต่ก็ไม่ได้พูดอะไรออกไปบรรยากาศในโต๊ะอาหารเงียบเหงาเอามากๆเลยในวันนี้จนเดรโกได้กล่าวว่า


 

"พ่อครับผมอยากได้ตำราปรุงยาครับพ่อพอมีให้ผมไหม"


 

"มีแต่เด็กอย่างแกอ่านหนังสือเป็นแล้วหรอ"


 

"ครับผมต้องการหนังสือนะครับพ่อแม่"


 

เดรโกใช่สายตาอ้อนวอนให้พ่อและแม่ของตนจนทั้งคู่ยอมแพ้ให้เขาอ่านมัน


 

ณ ห้องสมุดมัลฟอย


 

"ด๊อบบี้ช่วยหยิบหนังสือที่ฉันต้องการให้หน่อยได้ไหม"


 

"ขอรับนายน้อย"


 

ว่าแล้วเดรโกก็สิงอยู่แต่ในห้องสมุดทั้งวันจนนาร์ซิสซาต้องมาตามไปทานข้าวเย็นอีกอย่างเธอเป็นห่วงเดรโกหักโหมมากไปด้วยแต่เดรโกก็ไม่ได้ตอบอะไร


 

หลายวันผ่านไปเดรโกเปลี่ยนจากหน้ามือเป็นหลังมือจากการว่างตัวของเขาที่อยู่ในระดับดีเยี่ยมโดยอายุเพียง4ขวบก็อ่านเขียนได้สบายๆจนทำให้ลูเซียสมัลฟอยเริ่มมองเดรโกว่าเป็นเด็กที่มีพรสวรรค์ขึ้นมาแต่ก็ไม่ได้ปักใจเชื่อมากนักจนเดรโกอายุ 5 ขวบ


 

"เดรโกวันนี้เป็นวันเปิดตัวทายาทอย่างเป็นทางการของตระกูลมัลฟอยอย่างทำตัวขายหน้าละจำไว้"


 

ลูเซียสบอกกับเดรโกที่ทำลังยืนอยู่


 

"ครับพ่อผมจะทำมัน"


 

ว่าแล้วทั้งสามก็เริ่มเปิดงานปาร์ตี้เปิดตัวลูกชายของตนบรรยากาศในงานดูดีแต่ก็มีแต่พวกใส่หน้ากากเข้าหากันซึ่งเดรโกก็รู้เรื่องนี่อยู่แล้วจึงไม่ได้พูดอะไร


 

"แม่ครับผมออกจากงานได้หรือยังครับผมต้องไปอ่านหนังสือต่อครับ"


 

"เดี๋ยวสิเดรโกลูกควรมีเพื่อนบ้างนะลูก"


 

เดรโกต้องอยู่ตามผู้เป็นแม่บอกต่อไปแม่ของเดรโกพาเดรโกไปทำความรู้จักกับตัวละครต่างๆเช่น ทีโอดอร์ น็อตร์ และกอยล์กับแครบสองคนที่แทบไม่ค่อยฉลาดมากนักซึ่งเดรโกก็ทักทายเป็นมารยาทเท่านั้นคนที่พอจะคุยได้ก็มีแต่เบลส ซาบินี ที่พอจะเข้ากับเพื่อนผิวสีนี้ได้ส่วนอีกสามตัวก็เป็นผู้ตามที่ดีไปจนจบงาน


 

"แม่ครับผมอยากเรียนปรุงยาต่างๆครับ"


 

"จ้ะ เดี๋ยวแม่จะจ้างครูมาสอนนะจ้ะ"


 

ชีวิตหลังจากนั่นก็ไม่มีอะไรมากมีแต่เรียนกับเรียนเขียนจดหมายหาเพื่อนออกงานใส่หน้ากากแต่การเรียนต่างๆเดรโกสามารถจบหลักสูตรการสอนแบบเด็กๆได้ในเดือนเดียวจนผู้เป็นพ่อกับผู้เป็นแม่ประหลาดใจไปตามๆกันแต่ลูเซียลกลับเริ่มจะเห็นแววแล้วว่าเดรโกเป็นเด็กอริยะแน่ๆดังนั้นจึงตามใจเดรโกแทบทุกอย่าง


 

"ด๊อบบี้ เอานี่มันหนาวนะ"


 

เดรโกนำผ้าพันคอมาใส่ให้กับด๊อบบี้


 

"นะ..นายน้อยจะให้ด๊อบบี้เป็นอิสระหรอครับ"


 

"ใช่นายจะไปไหนก็ได้แต่ เมื่อฉันเรียกนายต้องมานะด๊อบบี้"


 

"เย้~ด๊อบบี้อิสระแล้ว เย้ๆ"


 

"ใช่ด๊อบบี้ฉันขออะไรนายได้ไหมช่วยเก็บเรื่องนี้เป็นความลับของเรานะนายจะได้อิสระเต็มที่เมื่อฉันอายุครบ 20 จะได้ไหมด๊อบบี้"


 

"ได้..ขอรับนายน้อยด๊อบบี้จะรอจนนายน้อยอายุครบ20ครับ"


 

และหลังจากนั่นเดรโกกับด๊อบบี้อยู่ติดกันจนเรียกไปไหนมาไหนด้วยกันก็ว่าได้แต่เดรโกก็บอกให้ด๊อบบี้ไปพักบางก็ได้เรียกได้เลยว่ามีแค่เดรโกที่ดีกับด๊อบบี้เท่านั้นถ้าเทียบกับคนอื่นๆในตระกูล


 

วันเวลาเหมือนเดิมเรียนเรื่องต่างๆที่ลูเซียลมักสอนเดรโกให้เรียนซึ่งเขาก็ทำมันได้เต็มแทบทุกอย่างจนในบรรดากลุ่มเลือดบริสุทธิ์เริ่มรู้ว่าเดรโกเป็นเด็กอัจฉริยะแน่ทำให้เป็นหน้าเป็นตาของตระกูลตั้งแต่อายุ 7 ขวบสร้างความภาคภูมิใจให้กับลูเซียลมัลฟอยเป็นอย่างมาจนเรียกว่าตามใจทุกอย่างที่เดรโกต้องการหมดเลย


 

และเมื่อเดรโกอายุ 8 ขวบเขาขอให้พ่อซื้อไม่กวาดรุ่น 1998 ให้เขาฝึกฝนเล่นควิดดิชซึ่งเดรโกก็ชอบมันมากๆเวลาบินอยู่บนอากาศปล่อยความคิดทุกอย่างไปว่างๆก็ช่วน แครบ กอยล์ เบลส น็อตร์ มาเล่นควิดดิชซึ่งผลก็ออกมาคือใครที่อยู่ทีมกับเดรโกก็ชนะทุกรอบ


 

"เห้....เดรโกนายไปเป็นนักกีฬาเลยไหมห๊ะเก่งขนาดนี้"


 

น็อตร์พูดขึ้นด้วยความหมั่นไส้ว่าเดรโกที่แม้ชนะทุกรอบเลย


 

"ไม่เอาน่าน็อตร์ฉันต่อให้นายสามคนแล้วนะยังไม่พออีกหรอ"


 

ใช่เดรโกต่อให้น็อตร์ถึงสามคนโดยที่ทีมเดรโกมีแต่แครบที่นั่งงงบินไปบินมาเท่านั่นเวลาเริ่มเกมทุกครั้ง


 

"งันเอางี้พวกฉันสี่นายหนึ่งเอาไหม"


 

"ไม่โกงมากหรอน็อตร์"


 

เบลสถามน็อตร์ด้วยความที่มันจะโกงไปแล้ว


 

"ก็ได้มาเริ่มกัน"


 

เมื่อประจำที่กันครบด๊อบบี๊ก็ให้เป็นสัญญาณอีกครั้งด๊อบบี้ในตอนนี้ใส่เสื้อผ้าที่พอดีตัวที่เดรโกซื้อให้เมื่อด๊อบบี้ให้สัญญาณเสร็จก็รีบยกป้ายที่เขียนว่านายน้อยสู้ๆขึ้นมาให้กำลังใจเดรโกต่อ


 

"แฮ่ก แฮ่ก แฮ่ก เดรโกนายโกงป่าววะ"


 

"ไม่ฉันไม่ได้โกงซักหน่อย"


 

น็อตร์ที่เริ่มเหนื่อยล้าถามขึ้นมาเพราะไล่ตามเดรโกแทบไม่ทันสวนคนอื่นๆก็ไม่ต่างกันเดรโกหยิบไม่กวาดเหมือนกับกระดานโต้คลื่นไล่จับลูกบอลต่างเปลี่ยนเล่นหลายท่าจนพวกเขาย้อมแพ้กันหมด


 

"เดรโกนายมันเก่งทุกอย่างเลยหรือไงวะ"


 

"คงงันแหละเบลสแค่ต้องฝึกมันทุกวัน"


 

"ไปหาไรกินกันเถอะพวก"


 

น็อตร์ที่เริ่มหิวน้ำก็รีบพาพวกเพื่อนๆไปหาอะไรกินกันต่อไป


 

.

.

.

.

.

.

.

.

.


 

เมื่อ9 ขวบเดรโกก็เรียนรู้ทุกอย่างจนหมดตอบได้ทุกคำถามในช่วงการเรียนการสอนปี1-3 ได้หมดจนกลายเป็นความหวังของพวกเลือดบริสุทธิ์ที่จะเอาเขาไปเทียบกับพวกสายเลือดมักเกิ้ลว่าพวกเลือดบริสุทธิ์นะมีคนที่เป็นอัจฉริยะอยู่พวกสายเลือดมักเกิ้ลไม่มีทางเป็นได้หรอกเรียกได้ว่าความหวัง28ตระกูลได้ฝากไว้กับเดรโกเลยด้วยความคิดที่ว่าเดรโกคือสายเลือดบริสุทธิ์ที่เหนือกว่าใครๆไปซะได้


 

"เดรโกลูกต้องการอะไรไหมเดี๋ยวพ่อซื้อให้"


 

"ไม่ละครับผมมีครบแล้วครับ"


 

"ฮ่าๆ ไม่เดรโกแกนะคือความภาคภูมิใจของฉันเลยนะถ้าแกไม่มีอะเหนือกว่าคนอื่นๆมันจะไม่ดีเอานะ"


 

"งันผมขอออกไปเที่ยวเล่นด้านนอกได้ไหมครับ"


 

"ไม่ได้ข้างนอกมีแต่พวกเลือดสีโคลนกันทั้นนั่นนะแกก็รู้"


 

"ครับพ่อผมขอแค่วันเดียวก็ยังดีครับ"


 

"ไม่ได้ๆ..."


 

"เอาน่าที่รักแค่วันเดียวเองเดี๋ยวฉันให้เจ้าด๊อบบี๊ไปด้วยไม่เป็นไรหรอนะคุณ"


 

ลูเซียลนั่งคิดซักพักก่อนจะย้อมแพ้ให้เดรโกออกไปเล่นได้แค่วันนี้วันเดียวเท่านั่น


 

"ด๊อบบี๊ฉันอยากไปโลกมักเกิ้ลนายช่วยได้ไหม"


 

"จะดีหรอครับนายน้อยมันอันตรายนะครับ"


 

"คือฉันมีที่ๆหนึ่งที่อยากไปมากนานแล้ว"


 

"กะ..ก็ได้ขอรับว่าแต่นายน้อยจะไปไหนหรอครับ"


 

"ฉันจะไปที่นี้"


 

เดรโกชี้ไปที่จุดๆหนึ่งแล้วด๊อบบี้ก็พาเขาไปไปที่ๆเขาอยากไป


 

@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@


 

ถ้าไม่ชอบขอโทษด้วยครับ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 193 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

135 ความคิดเห็น

  1. #14 Verdaly (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 12 ธันวาคม 2562 / 17:58
    น่าสนใจ แต่นึกว่าสเนปจะมาสอนปรุงยาลูกทูนหัวซะอีก
    #14
    0
  2. #8 SParnzaza (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 10 ธันวาคม 2562 / 16:55
    สนุกค่าา เนื้อเรื่องน่าสนใจ
    #8
    0
  3. #2 Steven universe (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 8 ธันวาคม 2562 / 22:23

    สนุกมากๆเลยครับขออีก//แวกแนวดีคับ ปกติfic harry potter จะไม่วาย ก็ ยูริ

    #2
    0
  4. #1 Mi55.PP (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 8 ธันวาคม 2562 / 21:39

    เดรโกจะไปไหนหรอคะ แล้วเหมือนมีคนมาอยู่ในร่างเดรโกเลย

    อย่างนี้เดรโกเป็น OC รึเปล่าคะ จะรอติดตามตอนต่อไปนะคะ
    #1
    1
    • #1-1 a06108613(จากตอนที่ 1)
      9 ธันวาคม 2562 / 06:47
      เดี๋ยวผมกะว่าจะเฉลยที่หลังครับส่วนเรื่องเดรโกเขาไม่ได้ไปไหนครับเขาอยู่แต่อยู่ในสภาพที่มีเป็นจิตใต้สำนึกนะครับ
      #1-1