[จบ] ศักดินาอากาศ (Omegaverse) | #บินมิน​ #มินฮยอนบิน

ตอนที่ 20 : ตัวอย่างตอนพิเศษในเล่ม ๑ : จงอย่าเก็บงำความในใจ (๓๐%)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 4,141
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 377 ครั้ง
    6 ต.ค. 62

ศักดินาอากาศ 

ตัวอย่างบทพิเศษในเล่ม 

บทที่ ๑ : จงอย่าเก็บงำความในใจ  (๓๐%)

 


มิถุนายน พ.ศ. ๒๕๐๖
            

            ณ เฉลียงบ้านสีขาวริมหาด ปรากฏอันฬาหนุ่มคนหนึ่งกำลังนั่งจดจ่อกับการสานใบลานเงียบ ๆ อยู่คนเดียว คุณภัทรสานใบลานส่วนสุดท้าย เพียงพริบตาใบลานที่เป็นเพียงใบไม้ก็กลายเป็นรูปเป็นร่าง นายทหารหนุ่มอมยิ้มกับตนเอง เขายกปลาตะเพียนสานขึ้นทาบกับผืนทะเลเบื้องหน้า เขานำปลาตะเพียนตัวเล็กไปร้อยเชือกกับกลุ่มปลาตะเพียนตัวอื่น ๆ ที่ทำไว้ก่อนหน้า กลายเป็นเครื่องแขวนสีทรายชวนมอง 

 

            “โพล้เพล้แล้วหรือเนี่ย” คุณภัทรทอดสายตามองหมู่นกที่กำลังบินหายลับขอบฟ้าสีฟ้าส้ม จากนั้นชายหนุ่มก็ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง พอมองจากเฉลียงลงไป เขาก็ยิ้มกว้างทันที เมื่อได้เห็นแม่นมกับผู้รับใช้จากวังริมหาดที่พากันเดินตรงมาทางบ้านของเขา “สายัณห์สวัสดิ์ครับ ท่านชายบรรทมอยู่ อย่างไรก็รบกวนจัดโต๊ะสำรับด้านล่างด้วยนะครับ ประเดี๋ยวผมจะพาเด็จฯ ลงไป”

 

            “เจ้าค่ะ คุณภัทร แหม ๆ ทำของเล่นให้คุณหนูหรือคะ น่ารักเชียว ยังไม่ทันคลอดแท้ ๆ” แม่นมตอบกลับ พลางพยักพเยิดหน้าให้ผู้รับใช้นำอาหารเข้าไปตระเตรียมที่ห้องอาหารด้านล่าง

 

            “เห่อล่ะมังครับ เชิญตามสบายนะ” คุณภัทรโต้ตอบอย่างเป็นมิตร เพราะหลังจากที่ภรรยาตั้งครรภ์ มิ่งขวัญก็ไม่ค่อยเข้าครัวบ่อยเหมือนก่อน ด้วยเพราะอ่อนไหวกับกลิ่นบางประเภท สิ่งที่พอจะกินได้จึงมีไม่มาก ลำพังคุณภัทรเองก็ทำอาหารได้ไม่เก่งนัก องค์ฯ​ โชติจึงมีรับสั่งให้แม่ครัวที่วังทำอาหารมาให้ทุกวัน เพื่อสุขภาพของมิ่งขวัญและพระนัดดาที่กำลังจะลืมตาดูโลกในอีกไม่กี่เดือน

 

            คุณภัทรเดินตรงกลับเข้าไปยังห้องนอนของตนและมิ่งขวัญ เขาแขวนปลาตะเพียนสานไว้กับตะปูข้างฝาในห้องโปร่ง ก่อนจะยืนมองมิ่งขวัญที่นอนหลับอยู่ท่ามกลางกองหมอนนับสิบบนเตียง ผู้เป็นสามีนึกเอ็นดูอยากจะยกมือขึ้นปัดปอยผมที่ตกลงมาบนใบหน้าหวาน แต่ก็ต้องชะงักมือไว้ด้วยความเคยตัว

 

            ตั้งแต่มิ่งขวัญเริ่มตั้งท้องและมีอาการแพ้กลิ่น ทำให้คุณภัทรเองก็ระวังตัวมากขึ้น เพราะคล้ายว่าสิ่งที่มิ่งขวัญจะเหม็นมากที่สุดจะเป็นเขาเอง กลายเป็นว่าตลอดเกือบสองเดือนที่ผ่านมา คุณภัทรจำต้องย้ายไปนอนอีกห้องหนึ่งแทน และปล่อยให้ภรรยายึดห้องนอนไป ถึงกระนั้นมันก็เป็นเรื่องยากสำหรับเขา ที่จะต้องเฝ้าดูมิ่งขวัญห่าง ๆ ทั้งที่อีกฝ่ายนั้นท้องโตขึ้นทุกวัน เขาเองก็ไม่รู้ว่าเมื่อไรอาการแพ้ของภรรยาจะหมดเสียที บางทีที่ดนตร์แซวว่าลูกชังเขาอาจเป็นจริงก็ได้ ถึงไม่ยอมให้เขานอนกอดภรรยาสักครั้ง

 

            “มิ่ง...ตื่นเร็วครับ” คุณภัทรย่อตัวลงข้างเตียง เขาเปร่งเสียงแหบต่ำเบา ๆ เรียกให้ภรรยาตื่นจากนิทรา “ต้องทานข้าวนะ”

 

            “อืม...” มิ่งขวัญขมวดคิ้วเล็ก ๆ ส่งเสียงงัวเงียในลำคอ หลังจากนั่งแปลเอกสารการเรียนช่วงบ่าย ตนก็นอนหลับจนเวลาล่วงเลยเกือบค่ำ ด้วยเพราะอาการอ่อนเพลียจากการตั้งครรภ์ “หิวครับ”

 

            “หิวก็ต้องรีบตื่นนะครับ เหม็นพี่ไหมนะ พี่ว่าจะมาเราเดินลงบันได” คุณภัทรถามลอย ๆ คล้ายติดตลก แต่คงตลกไม่ออก ถ้าอีกฝ่ายตื่นมาแล้วไล่เขาจริง ๆ ในบางวันมิ่งขวัญถึงขั้นทานอาหารไม่ได้ หากคุณภัทรอยู่ในห้องอาหาร

 

            “ลองยื่นหน้าเข้ามาใกล้สิครับพี่ภัทร” มิ่งขวัญลืมตามองคุณภัทรแล้วอมยิ้ม ยกมือเรียวกวักให้คุณภัทรมาใกล้ตน 

 

            “ไหน” คุณภัทรยิ้มกว้าง นายทหารหนุ่มยื่นหน้าเข้าไปชิดจนจมูกชนกับคนที่นอนอยู่ นึกโล่งใจที่วันนี้เขาไม่โดนบ่นเรื่องกลิ่นเหมือนทุกที อาจเป็นเพราะมิ่งขวัญหมดช่วงแพ้ท้องแล้วก็ได้ 

 

            “อี๋...เหม็นเขียวอยู่เลยครับ พี่ภัทรถอยไปเลย” มิ่งขวัญย่นคอหนีสามี ก่อนจะค่อย ๆ ลุกขึ้นนั่งบนเตียง ทำเอาคุณภัทรถึงกับหน้าเสีย “พี่ภัทร มิ่งว่ามิ่งทานอาหารที่นี่ดีกว่า ส่วนพี่ภัทรก็ลงไปทานอาหารกับคุณดนตร์นะครับ”

 

            “อ่า...อย่างนั้นพี่จะยกสำรับขึ้นมาให้นะครับ” นายทหารหนุ่มยิ้มเจื่อน ต่อให้เขาอ่านหนังสือรับมือการตั้งครรภ์ต่อกี่เล่ม หรือปรึกษาเพื่อน ๆ ที่มีลูกเมียกี่คน ก็ไม่อาจคาดเดาอารมณ์ของมิ่งขวัญได้สักนิด ถึงจะรู้สึกได้ว่ามิ่งขวัญมีความสุข แต่ความรู้สึกนี้ก็นิ่งมาตั้งแต่เสกสมรส ดังนั้นมันยิ่งทำให้คุณภัทรสับสนไปกันใหญ่ และทำตัวไม่ค่อยจะถูกนัก

 

            รู้สึกเหมือนลูกเมียไม่ต้องการอย่างไรไม่รู้

 

            “พี่ภัทร...” มิ่งขวัญเอ่ยปากก่อนที่คุณภัทรจะเดินออกจากห้องนอน เผยอปากสวยเหมือนนึกอะไรบางอย่างได้ แต่สุดท้ายแล้วคนตัวขาวก็ไม่เอ่ยมันออกมา

 

            “ครับ ต้องการอะไรอีกไหม” คุณภัทรหันมาถาม แววตาของว่าที่คุณพ่อดูจะสับสนเอามาก ชายหนุ่มถึงขั้นยกมือขึ้นลูบท้ายทอยเพราะรู้สึกมึนงง

 

            “ไม่มีอะไรครับ ขอบคุณนะ” มิ่งขวัญยกมือป้องปากยิ้ม ส่ายหัวเป็นพัลวัน ก่อนจะค่อย ๆ วางมือลงบนหน้าท้องที่นูนขึ้นคล้ายกับคนลงพุงของตนเอง 

 

*****

 

            “กินข้าวไม่ลงเลยหรือนั่น น่าสงสารเสียจริง” ร้อยตรีดนตร์ขำคิกคัก ขณะตักแกงส้มในชามมาใส่จานข้าวของตน ตั้งแต่ติดตามคุณภัทรย้ายมาประจำที่กองพันหัวหิน เขาก็กลายเป็นแขกประจำที่จะมาร่วมทานอาหารที่บ้านหาญเดโชทุกวัน เพราะลำพังทหารโสดอย่างเขา ไม่สามารถจะทำอาหารได้มากไปกว่าเมนูไข่ “ดูนั่น น้อยใจเมียจนตาเหลือแค่นี้แล้วพี่”

 

            “เงียบปากเลยนะมึง ประเดี๋ยวกูก็ใม่ให้มากินข้าวบ้านหรอก” คุณภัทรมองดนตร์ตาขวาง ก่อนจะตักข้าวทาน เขาอดที่จะมองขึ้นไปบนบ้านไม่ได้ ทั้งที่เพิ่งขึ้นนำสำรับอาหารเย็นไปให้มิ่งขวัญเมื่อราวสิบนาทีก่อน เพราะคิดแต่เป็นห่วงภรรยาและลูกน้อยในท้อง อุตส่าห์เป็นวันหยุดแท้ ๆ ตั้งใจว่าจะอยู่กับครอบครัว แต่กลายเป็นว่าป่านนี้เขายังเข้าใกล้มิ่งขวัญแทบไม่ได้ 

 

            “โถ่ ๆๆๆ อย่าพาลสิพี่ ผมได้ยินมานะว่าถ้าพ่อแม่แพ้ท้องหนัก ๆ นั่นหมายความว่าลูกจะแข็งแรง” ดนตร์พยายามปลอบ “เนี่ย ลูกพี่น่ะแข็งแรงแน่นอน”

 

            “ถ้าอย่างนั้นก็ดีสิ...”

 

            กริ๊ง...กริ๊ง...เสียงโทรศัพท์ดังขึ้น ทำเอาคุณภัทรที่นั่งอยู่ตรงโต๊ะกินข้าวรีบลุกเดินตรงไปรับสายที่มุมห้องอาหารทันที เพราะปลายสายคงไม่ใช่ใครที่ไหนแต่เป็นดั่งเพลิง เนื่องจากก่อนหน้านี้เขาโทรไปหาญาติผู้พี่มาแล้ว ทว่าอีกฝ่ายตัดบทขอโทรศัพท์กลับในภายหลัง เนื่องจากทางดั่งเพลิงเองก็กำลังติดพันกับลูกฝาแฝดวัยสองเดือนอยู่

 

            สวัสดีครับ ผมดั่งเพลิง ขอสายภัทรครับ เสียงต่ำปลายกล่าว

 

            “ไอ้เพลิง ฉันพูดอยู่” คุณภัทรไม่รีรอ เขารีบบอกจุดประสงค์ของการติดต่อไปให้ดั่งเพลิงทราบ “ตอนคุณชายสองท้อง แพ้ท้องนานไหมวะ”

 

            อะไรกัน นึกว่าเรื่องด่วนอะไร ฮ่า ๆๆ ดั่งเพลิงหัวเราะ ท่านชายยังไม่หายแพ้หรือวะ ถ้าจำไม่ผิดก็ท้องจะสี่เดือนแล้วใช่ไหม

 

            “ก็เออน่ะสิ ฉันเข้าใกล้ที เขาก็บอกว่าเหม็นเขียวทุกครั้งไป นาน ๆ ถึงจะไม่เหม็น แต่มันก็แค่ชั่วครู่เท่านั้น” คุณภัทรถอนหายใจ ทำเอาดนตร์ที่นั่งทานอาหารอยู่ไม่ไกลเงยหน้ามอง “ไม่ได้น้อยใจหรอกนะ แต่เอ็งคงเข้าใจ เห็นเมียท้อง มันก็อยากอยู่ใกล้ อยากเฝ้า เพราะเป็นห่วง”

 

            นี่น่ะหรือบอกไม่น้อยใจ ฮ่า ๆ ดั่งเพลิงถามกลับ ตอนสองท้องเหนือควันและดารินทร์ ฉันเป็นคนแพ้นะ ไอ้พวกผลไม้รสเปรี้ยวมีกลิ่นอย่าให้ได้กลิ่นเชียว เป็นอยู่สองสามเดือนโน่น ใจเย็น ๆ เถอะ ไอ้คุณภัทร ฉันเคยคุยกับหมอ พอเข้าช่วงที่สองก็คงไม่อะไรมากแล้ว ช่วงที่สองนี่เมียกำลังน่ารักเลยนะ

 

            “เอาเป็นว่าฉันจะรอแล้วกัน ก็ใจมันเป็นห่วงนี่หว่า” คุณภัทรตอบดั่งเพลิง “ว่าแต่ที่บอกว่าเมียกำลังน่ารักนี่หมายความว่าอย่างไรวะ”

 

            บอกไม่ถูกเหมือนกันว่ะ รู้สึกว่าเขาจะอวบอ้วนขึ้นน่ะ ขี้อ้อนด้วย ไม่รู้กาฬวิฬาร์เป็นกันหมดหรือเปล่า ดั่งเพลิงตอบ ช่วงท้องอ่อน ๆ อย่างท่านชายช่วงนี้เขาจะอารมณ์แปรปรวน ไม่สังเกตรึ ถึงบอกว่าถ้าผ่านช่วงนี้ได้ก็ถือว่าดี

 

            “นี่เอ็งเชี่ยวชาญขนาดนี้แล้วหรือเนี่ย เออ ๆ จะจำไว้แล้วกัน อันที่จริงก็โทรมาระบายด้วยนั่นล่ะ พอจะเป็นพ่อคนแล้วมันก็กังวลไปเสียหมด” คุณภัทรหัวเราะเล็ก ๆ กับปลายสาย “ว่าแต่เอ็งเถอะ เป็นอย่างไรบ้าง”

 

            ไม่ต่างจากตอนเอ็งกับท่านชายมาเยี่ยมเมื่อสองอาทิตย์ก่อน วันนี้วันหยุดเลยอยู่เลี้ยงลูกอย่างไรล่ะ เดี๋ยวนี้เริ่มไม่นอนกันแล้ว ต้องให้คนมาเล่นด้วยตลอด ไม่งั้นงอแงกันใหญ่ ไม่มีใครเอาอยู่ยกเว้นแม่เขา ฮ่า ๆ

 

            “ฟังดูเอ็งมีความสุขดีนะ ไอ้เพลิง”

 

            ‘อืม...มีความสุขดี เอ็งก็เหมือนกันนะไอ้ภัทร มีอะไรก็โทรศัพท์มาหาได้เสมอ

 

            ขอบใจว่ะ ประเดี๋ยวฉันต้องไปทานอาหารค่ำต่อแล้วล่ะ

 

            ได้เวลาอาบน้ำลูกแล้วเหมือนกัน แค่นี้ก่อนนะไอ้คุณภัทร ไว้ฉันจะส่งรูปหลานไปอวด

 

            “เออ สวัสดี” คุณภัทรกล่าวกับปลายสายก่อนวางหูโทรศัพท์ จากนั้นเขาก็เดินกลับไปร่วมโต๊ะอาหารกับดนตร์ ซึ่งพอหันมาอีกที ทหารรุ่นน้องก็กินจนเกือบอิ่มแล้ว 

 

            “เป็นอย่างไรบ้างพี่ พี่เพลิงเขาว่าอย่างไรบ้าง”

 

            “มันบอกว่าให้รออีกนิด ช่วงนี้ก็น่าจะดีขึ้นแล้ว” คุณภัทรกล่าวขณะทิ้งตัวลงนั่ง “ไอ้ดนตร์...กูเคยอ่านในหนังสือนะ เขาว่ากาฬวิฬาร์ตอนท้องเขาชอบอยู่กับคู่ แล้วกูทำกรรมอะไรไว้ มิ่งขวัญไม่เหม็นอะไรเท่าเหม็นขี้หน้ากู”

 

            “โถ่ ไหนบอกไม่น้อยใจอย่างไรล่ะ โอ๋นะครับว่าที่คุณพ่อ” ดนตร์หัวเราะ “รีบทานเข้า จะได้ขึ้นไปเฝ้าเมีย ผมเองก็จะได้เอาจานไปล้าง”

 

            “เฮ้อ” คุณภัทรพึมพำ “แล้วดูสิ เรานั่งกินแกงส้มกับปลา มิ่งขวัญก็เอาแต่กินของทอดของมันไม่หยุด สงสัยต้องหักดิบบ้างเสียแล้ว”

 

            “ไปห้ามเขากินอย่างนั้นไม่กลัวหรือพี่”

 

            “กลัวสิวะ...แต่ถ้ากินแต่ของมันก็แย่กันพอดี” คุณภัทรไม่ปฏิเสธ “ตอนหัวค่ำ คงต้องพาเดินออกกำลังกายด้วย เอ็งว่าอย่างไร”

 

            “เดินก็ดีนะพี่...” ดนตร์พยายามนึกภาพตาม “แต่ท่านชายต้องเลิกหายเหม็นหน้าพี่ก่อนว่ะ”

 

            “ร้อยตรีดนตร์ เอาจานไปล้าง ปฏิบัติ!” คุณภัทรแยกเขี้ยวออกคำสั่งรุ่นน้องด้วยเพราะรำคาญที่อีกฝ่ายเอาแต่แซวไม่หยุด

 

            “ครับผมฮ่า ๆ” ดนตร์ทำเป็นตะเบ๊ะรับคำสั่ง ก่อนจะก้มหน้าก้มตาเก็บโต๊ะอาหาร แล้วนำไปส่งคืนให้ที่วังริมหาดที่อยู่ห่างออกไปไม่ไกล

 

*****

 

            ก๊อก...ก๊อก...คุณภัทรเคาะประตูไม้หน้าห้องนอนของตนและมิ่งขวัญเบา ๆ ก่อนจะเปิดประตูเข้าห้อง เมื่อเข้าไปในห้องเขาก็พบว่ามิ่งขวัญทานอาหารเย็นจนหมดแล้ว และกำลังลุกขึ้นเพื่อเก็บจาน ทำเอาคุณภัทรหน้าตื่นรีบถลาเข้าไปโอบตัวมิ่งขวัญทันที เพราะคนตัวขาวเซเล็กน้องขณะยืนขึ้น

 

            “เป็นอะไรไหมครับ” คุณภัทรถามพลางมองไปที่มิ่งขวัญที่ยืนหน้าซีดในอ้อมกอดของตน โชคยังดีที่ภรรยาของเขาไม่ได้ล้มลงไป หรือมีข้าวของเสียหาย

 

            “ไม่เป็นไรครับพี่ภัทร พอดีนั่งนอนนานไปหน่อย พอจะลุกเท้าเลยเป็นตะคริว” มิ่งขวัญตอบกลับ ก่อนจะค่อย ๆ นั่งลงที่โต๊ะทำงาน โดยมีคุณภัทรประคองไม่ห่าง “เอ่อ...พี่ภัทรครับ...”

 

            “รู้แล้วครับว่าเหม็น ทนเอาหน่อยนะ” คุณภัทรรีบพูดตัดบทก่อนที่มิ่งขวัญจะพูดจบ “นั่งอยู่นี่ก่อนนะครับ ประเดี๋ยวจานชามพี่เอาไปให้ไอ้ดนตร์มันข้างล่าง พอขึ้นแล้วพี่จะประคบร้อนที่เท้าให้”

 

            “พี่ภัทร ปลาตะเพียน...” มิ่งขวัญคล้ายจะพูดอะไรบางอย่าง แต่ก็ต้องหัวเราะกับตนเอง เมื่อเห็นคุณภัทรรีบเดินดุ่ม ๆ ลงบันไดไป “รีบไปรีบมาจริงเชียว”

 

            ไม่นานคุณภัทรก็ขึ้นมาชั้นบนพร้อมกับถุงร้อนอันเท่าฝ่ามือ ชายหนุ่มวางของทั้งหมดไว้ข้างเตียง ก่อนจะเดินไปอุ้มภรรยามานั่งริมเตียงโดยไม่อิดออด ขณะที่ผู้ถูกอุ้มกลับหัวเราะเล็ก ๆ เพราะรู้สึกจั๊กกะจี้ 

 

            “ไม่ต้องมาหัวเราะเลยนะครับ” คุณภัทรว่าพลางก้มลงประคบถุงร้อนกับเท้าคู่สวยของภรรยา “ตั้งแต่วันพรุ่งนี้ไปพี่จะเข้มงวดแล้วนะ นอนเยอะได้ แต่มิ่งต้องออกไปเดินเล่นบ่อย ๆ ด้วย จะได้ไม่เป็นตะคริว ไม่ปวดเมื่อย”

 

            “ไปกับพี่ภัทรหรือครับ” มิ่งขวัญย้ำถามคนที่นั่งอยู่ต่ำกว่าตัวเอง

 

            “ใช่ซีครับ พี่ไม่ปล่อยมิ่งไปเดินคนเดียวหรอก เป็นเด็กดีแล้วรอพี่กลับมารู้ไหม” คุณภัทรว่าพลางขะมักเขม้นกับการประคบเท้าของภรรยา “ดีขึ้นไหมครับ”

 

            “ยังชา ๆ อยู่เลยครับ แต่ไม่เป็นไรหรอก นอนไปเรื่อย ๆ ประเดี๋ยวก็หาย” มิ่งขวัญส่ายหัวเล็ก ๆ เขารู้สึกชาที่เท้าจนไม่อาจกระดิกนิ้วเท้าได้

 

            “เช่นนั้นสงสัยต้องใช้น้ำอุ่นแล้วละมัง รอประเดี๋ยวนะ พี่ไปเอาครุใส่น้ำที่ห้องน้ำรวมก่อน” คุณภัทรเงยหน้าสบตาภรรยา สีหน้าของเขาเป็นกังวลอย่างเห็นได้ชัด และเป็นอย่างนี้เสมอในยามที่เป็นห่วงมิ่งขวัญมาก ๆ ชายหนุ่มจะเผลอแสดงความเจ้ากี้เจ้าการเล็ก ๆ ออกมา 

 

            “พี่ภัทรครับ...อ้าว ไปเสียแล้ว...” มิ่งขวัญเผยอปากพึมพำเรียกคุณภัทร แต่ครั้งนี้ก็ไม่ทันอีกเช่นกัน เพราะสามีลุกลี้ลุกลนออกจากห้องไปก่อน มือเรียวยกขึ้นลูบหน้าท้องนูนภายใต้ชุดผ้าฝ้ายสีขาวตัวใหญ่ แรงกระทุ้งเล็ก ๆ ภายในท้องทำเอาผู้เป็นแม่ยิ้มแก้มแทบปริ “น้องใหญ่อยากนอนกับคุณพ่อไหมครับวันนี้ คุณแม่อยากนอนในรังกับคุณพ่อจัง”

            

 



๓๐%

ต่อในเล่ม

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 377 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

4,371 ความคิดเห็น

  1. #4344 sprimmm (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 27 เมษายน 2563 / 14:33

    อยากอ่านต่ออ่ะแงงงงงงงงง

    #4,344
    0
  2. #4283 Eroseris (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 14 ตุลาคม 2562 / 11:28
    คุณพ่อคือเอาใจเก่งงงงง
    #4,283
    0
  3. #4265 เขาเรียกฉันว่าเต่า (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 10 ตุลาคม 2562 / 03:04
    วงวารคุณภัทร
    #4,265
    0
  4. #4250 Nnhh (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 6 ตุลาคม 2562 / 00:04
    สงสารคุณพ่อออ555555
    #4,250
    0
  5. #4249 Laipimlinnn (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 5 ตุลาคม 2562 / 01:39
    เอ็นดูคุณพ่อมาก55555
    #4,249
    0
  6. #4248 pihtmi_79 (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 3 ตุลาคม 2562 / 10:04
    รู้สึกคิดไม่ผิดที่สั่งเล่ม5555 ฮืออออพี่ภัทรกลับมาคุยกับน้องมิ่งก่อนนนนนน
    #4,248
    0
  7. #4247 maybee23 (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 3 ตุลาคม 2562 / 08:23
    คุณพ่อกับมานอนกอดคุณแม่ก่อนนนนน
    #4,247
    0
  8. #4246 Som O Usanee (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 2 ตุลาคม 2562 / 21:24
    โธ่ คุณภัทรของน้องงงงงงงงงงงงง
    #4,246
    0
  9. #4245 แม่มนีขี่ลูกแพะ (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 2 ตุลาคม 2562 / 19:10
    อ่านแล้วแอบน้ำตาซึมเหมือนกันนะ นิสัยคุณภัทรเค้าไม่เปลี่ยนเลย น้อยใจแต่ไม่เคยพูด มีอะไรในใจก็เก็บเอาไว้คนเดียวตลอดเลย ยกเว้นเวลาเป็นห่วงมากๆ เนี่ยหละ ถึงได้แสดงออกมา
    #4,245
    0
  10. #4243 greentealatte ♡ (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 2 ตุลาคม 2562 / 12:58
    แงคุณภัทร
    #4,243
    0
  11. #4242 Tigafir (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 2 ตุลาคม 2562 / 12:50
    หืออออ นี่ขนาดเหม็นคุณภัทร คนอ่านยังเขินได้ขนาดนี้ ถ้าไม่เหม็นแล้วต้องสำลักน้ำตาลตายแน่เลยค่ะ รออ่านในเล่มจนจะอดใจไม่ไหวแล้วค่ะ >__<
    #4,242
    0
  12. #4241 kundaneilllll (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 2 ตุลาคม 2562 / 11:13
    สงสารคุณภัทรเขานะคะ55555
    #4,241
    0
  13. #4240 ใช้ศรัทธาในการชิปค่ะ (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 2 ตุลาคม 2562 / 09:00
    ขำว่าที่คุณพ่อ 55555
    #4,240
    0
  14. #4239 N_udaen_G (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 2 ตุลาคม 2562 / 08:09
    คุณพ่อน้องใจแล้วนะคะน้องใหญ่ ให้คุณพ่อได้นอนกอดคุณแม่นะคะ ~
    #4,239
    0
  15. #4238 EMO_TUNG (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 2 ตุลาคม 2562 / 02:12
    แงงงงง น้อนใหญ่ลูกกก อย่าแกล้งคุณพ่อออ
    #4,238
    0
  16. #4237 illumi (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 2 ตุลาคม 2562 / 00:01
    สงสารคุณพ่อภัทรจังเลยยยย น้องใหญ่เกลียดอะไรคุณพ่อคะ??? ทำไมในท้องแบบเกลียดพ่อแบบนี้ ดูทรงแล้ว น้องใหญ่นี่กลิ่นอะไรนี่? ต้องเป็นของที่ไม่ถูกกับทะเลหรือเปล่า? ทำไมดูไม่ชอบทะเลจัง จากทะเลกลายเป็นเป็นเขียวไปได้ ทะเลมันต้องเหม็นเค็มสิ แต่กลิ่นทะเลออกจะดี ตอนเศร้าๆ นั่งคิดอะไรริมทะเลดีออก น้องใหญ่รีบๆหายเหม็นพ่อภ้ทรนะ สงสารพ่อเค้า ฮืออออ อยากอ่านตอนเต็มแล้ว ต้องน่ารักมากๆแน่ๆเลยยยย
    #4,237
    0
  17. #4236 alphaa (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 1 ตุลาคม 2562 / 23:45
    โถ๋ พี่ภัทร สงสาร น่ารักจักเลยลูกกกก
    #4,236
    0
  18. #4235 Swich (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 1 ตุลาคม 2562 / 23:20
    ฮือออ อบอุ่นหัวใจมาก น่ารักทั้งคุมพ่อคุมแม่เลย แต่สงสารพี่ภัทรเขานะคะ 5555555555
    #4,235
    0
  19. #4234 Maysquidz (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 1 ตุลาคม 2562 / 22:55
    ทั้งขำทั้งเอ็นดู555555555555555555555 โถ่ๆๆ ห่วงเค้ามากๆๆๆเลิ่กลั่กไปหมด น้อยใจก็น้อยใจ คูมมิ่งงงงง น่ารักมากๆๆๆๆเลยค่ะ>______< เจ้าใหญ่ลูกอย่าแกล้งปะป๊าเค้านักเลย แค่นี้ก็ตาหดจนจะไม่เหลือแน้ววว /me วิ่งหนีคุณภัทร รอเล่มนะคะๆๆๆ
    #4,234
    0
  20. #4233 KittiyaJunsahang (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 1 ตุลาคม 2562 / 22:47
    แงงงงงคิดถึงง่าาาาาาาาา
    #4,233
    0
  21. #4232 dontgetmeewrong (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 1 ตุลาคม 2562 / 22:31
    น้องใหญ่ลูกก อย่าแกล้งคุณป๊า
    #4,232
    0
  22. #4231 Rosemary is happy (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 1 ตุลาคม 2562 / 22:30
    สงสารคุณภัทรเขานะคะ5555 แต่แงน้องมิ่งน่ารักมากๆ
    #4,231
    0
  23. #4230 powder_w (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 1 ตุลาคม 2562 / 22:23
    แงงงง สงสารคุณภัทร5555 อดทนอีดนิดนะคุณภัทร
    #4,230
    0
  24. #4229 PangChenYeol (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 1 ตุลาคม 2562 / 22:20
    แงงงงงงงง้ รอเล่มไม่ไหวแล้วค่า ><
    #4,229
    0
  25. #4228 yyunn (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 1 ตุลาคม 2562 / 22:09
    โถ่ คุณภัทรน่าสงสาร คิดถึงเรื่องนี้จัง
    อยากอ่านต่อในเล่มไวๆแล้วคะ 😆
    #4,228
    0