[จบ] ศักดินาอากาศ (Omegaverse) | #บินมิน​ #มินฮยอนบิน

ตอนที่ 12 : บทที่ ๑๒ : จวบจนทิวาเรืองงาม

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 14,038
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1,449 ครั้ง
    14 เม.ย. 63

บทที่ ๑๒ จวบจนทิวาเรืองงาม


ชายหนุ่มร่างสูงทิ้งตัวลงพิงยังกำแพงด้านหลัง เขาทอดสายตาเหม่อมองไปยังผืนฟ้าสีทอง ที่ ณ ตอนนี้ฝูงวิหคกำลังโบยบินกลับรัง คุณภัทรยกมือหนาของตนขึ้นปาดเหงื่อที่ผุดอยู่เต็มหน้า นายทหารหนุ่มเม้มริมฝีปากอย่างพะอืดพะอม เป็นเวลากว่าสามสัปดาห์แล้ว ที่เขาจากกองพันและคนที่หัวหินเพื่อที่จะเข้าร่วมการฝึกสวนสนาม และเป็นเวลากว่าสี่สัปดาห์ที่เขาพยายามจะเลิกสุรา

เพราะปีนี้เป็นปีที่สองที่มีการจัดพิธีสวนสนามขึ้น ย่อมต้องมีการเตรียมพร้อมให้ดีกว่าปีแรก การฝึกของแต่ละกองพันจึงหนักขึ้นเป็นเท่าตัว ทั้งการฝึกสามัญและการฝึกสวนสนามกลางแดด คุณภัทรต้องพยายามอย่างหนักที่จะปิดบังอาการมือสั่นและซักซ้อมไปด้วย ทั้งที่ร่างกายและจิตใจของนายทหารหนุ่มไม่สู้ดีนัก แต่เขาก็รู้อยู่แก่ใจว่าทุกสิ่งที่เกิดขึ้นนั้นเขาเป็นคนเลือกเอง ทั้งการมาเป็นทหาร การดื่มสุรา และการรักท่านชายมิ่งขวัญ

น้ำเสียหน่อยไหมพี่” นายทหารรุ่นน้องยื่นกระติกที่เต็มไปด้วยน้ำเปล่ามา
ยังเบื้องหน้าคุณภัทร ร้อยตรีดนตร์มองซ้ายขวา ด้วยความระแวงว่าจะมีใครมาเห็นเข้า

ขอบใจว่ะ” คุณภัทรรับแล้วดื่มทันที เนื่องจากเมื่อครู่เขาอาเจียนจนแสบคอ นอกจากท่านชายมิ่งและมนัสแล้ว ก็มีดนตร์ที่รู้ว่าเขามีอาการติดสุรา ขนาด
ดั่งเพลิงและจรัญยังไม่รู้ถึงเรื่องนี้ด้วยซ้ำ โดยนายทหารรุ่นน้องอาสารับช่วงต่อดูแลเขาจากท่านชายมิ่ง บุคคลที่ดนตร์ยังเข้าใจว่าเป็นเด็กชาวบ้านนามม่านหมอก

กิน ถอน กิน ถอน ก็เป็นเสียแบบนี้ อีกกี่วันถึงจะเลิกได้เล่า ผมเห็นนะ” ดนตร์ทิ้งตัวลงนั่งข้างเขา และพูดขึ้นอย่างเอือมระอา คุณภัทรยอมรับว่าเขาเลิกมันไม่ได้ทันที หลายครั้งที่เขาเองจำต้องแอบดื่มมัน เป็นถึงทหารกล้าแต่เพราะการมีจิตใจอันอ่อนโยนนั่นจึงทำให้คุณภัทรไม่เคยเป็นทหารที่สมบูรณ์แบบได้เลย

วันนี้มีข่าวดีไหม” คุณภัทรหันไปหานายทหารรุ่นน้อง เอ่ยปากถามคำถามที่เขาถามดนตร์เป็นประจำ ข่าวดี ที่เขาว่าคือการติดต่อมาจากท่านชายมิ่ง

ตั้งแต่ลากันที่หัวหิน คุณภัทรและท่านชายก็ไม่ได้ติดต่อกันอีกเลย ครั้นจะโทรศัพท์ไปก็เกรงว่าจะไม่ปลอดภัยนัก หนทางเดียวที่จะติดต่อกันคงไม่พ้นการเขียนจดหมาย คุณภัทรไม่แน่ใจว่าเกิดอะไรขึ้นหรือไม่ เพราะเขาเขียนจดหมายไปถึงสองฉบับแล้ว แต่ก็ไม่มีวี่แววจดหมายตอบกลับที่ส่งกลับมาจากอีกฝ่าย รู้ทั้งรู้ว่าสิ่งที่หวังมันเหมือนกับหวังอะไรลม ๆ แล้ง ๆ บางทีท่านชายอาจอยากห่างกันจริง ๆ ก็เป็นได้ ไม่ก็คงอยากดัดหลังเขา ในเมื่อตอนที่ท่านชายเสด็จไปประทับที่อังกฤษ มีจดหมายมากมายหลายฉบับส่งมาถึงเขา แต่เขาไม่เคยเปิดอ่านและตอบกลับเลย ได้แต่เก็บเอาไว้ในกล่องเหล็กข้างหัวเตียงเพราะความขลาดเขลา

ยังไม่มีเลยว่ะพี่ ผมมีแต่จดหมายจากตันหยง” ดนตร์หลุบตาต่ำมองพื้นดินทันที เมื่อเห็นดังนั้นคุณภัทรจึงยกมือขึ้นตบบ่ารุ่นน้องเบา ๆ

ไม่เป็นไร ไปกินข้าวกันเถอะ ไม่รู้เย็นนี้ที่โรงครัวมีอะไรกิน” คุณภัทรเอ่ยปากเพื่อให้ดนตร์ไม่รู้สึกแย่ไปด้วย แต่แล้วเขาก็ต้องขมวดคิ้ว เมื่อได้กลิ่นเปลือกไม้กลิ่นเฉพาะของอันฬาคนหนึ่งลอยเข้ามาใกล้

กระจอกฉิบหาย ป่านนี้แล้วยังเลิกไม่ได้อีกหรือ เห็นทีกูคงชนะมึงแน่” มนัสกล่าวด้วยน้ำเสียงยียวน

ผมว่านี่ไม่ใช่เวลาจะมาต่อล้อต่อเถียงกันนะพี่” ดนตร์ที่อายุน้อยที่สุดในบรรดาทั้งสามคนเอ่ย สีหน้าของดนตร์ดูระอาไม่น้อย แต่เขาทำอะไรไม่ได้นอกจากทำใจให้ชิน เพราะมนัสคงจะตามรังควานคุณภัทรจนกว่าจะมีการประกาศนายทหารผู้นำขบวน

แหม่ กูแค่ทักทายไปงั้นล่ะไอ้ภัทร” มนัสยิ้มจนเห็นฟันขาวตัดกับสีผิวเข้ม แล้วชี้นิ้วโป้งไปทางเบื้องหลัง “คู่ปรับของจริงมึงมารอพบที่ศาลาทิศใต้ว่ะ”

ใครหรือพี่” ดนตร์หันมาถามเขาด้วยความใคร่รู้ คู่ปรับของคุณภัทรหากไม่ใช่มนัสแล้วจะเป็นใครได้อีก

คุณชายหมอวัชระ” คุณภัทรตอบรุ่นน้อง สายตาของเขาจับจ้องไปยังอันฬาในชุดสูทสุภาพที่ยืนอยู่ลิบ ๆ เขามั่นใจว่าต้องมีเรื่องอะไรเกิดขึ้น ไม่เช่นนั้นคู่หมั้นและศัตรูทางด้านความรักของเขาคงไม่มาปรากฏตัวที่นี่

ดนตร์อ้าปากค้างนิด ๆ ร้อยโทหนุ่มหันมองคุณภัทรและคุณชายหมอสลับ
กันไปมาด้วยความมึนงง ขณะที่มนัสกลับยิ้มอย่างสนอกสนใจ คุณภัทรก็ไม่ได้ใส่ใจท่าทีของดนตร์และมนัส เขาเดินปรี่ไปยังศาลาทิศใต้อย่างรวดเร็ว เพียงไม่นาน เขาก็เดินมายืนด้านหลังของคุณชายหมอที่ยืนมองสนามฝึกซ้อมอยู่เงียบ ๆ

สายัณห์สวัสดิ์ครับคุณภัทร” คุณชายหมอกล่าวโดยที่ไม่ได้หันมามองเขาด้วยซ้ำ เสียงที่เรียบนิ่งและท่าทางของอันฬากลิ่นสมุนไพรคนนี้ ทำให้คุณภัทรคาดเดาไม่ออกว่าอีกฝ่ายกำลังคิดอะไรอยู่

สายัณห์สวัสดิ์ครับ คุณชายหมอ” คุณภัทรตอบกลับ ในขณะเดียวกัน คุณชายหมอก็หันมาเผชิญหน้ากับเขาพอดิบพอดี

ได้คุยกันเสียทีนะครับ ผมมาที่นี่เรื่องท่านชาย” คุณชายหมอกล่าว เขาสบตากับคุณภัทรผ่านเลนส์แว่นตา สีหน้าของเขายังคงเรียบเฉย ไม่แสดงออกถึงความรู้สึกใด ๆ

ครับ” คุณภัทรพยักหน้าเป็นเชิงให้อีกฝ่ายพูดต่อ เขาเองก็มีเรื่องคาใจที่จะเอ่ยถามคุณชายหมอเช่นเดียวกัน แต่เพราะไม่มีเวลาและโอกาส ทำให้เขาและคุณชายหมอไม่ได้พูดคุยกันอย่างตรงไปตรงมาสักที ตั้งแต่คราวคุณภัทรและ
ท่านชายมิ่งผูกชะตากัน

ผมคิดว่าคุณภัทรเองก็พอจะทราบข่าวมาบ้าง ว่าต้นปีหน้าจะมีการจัดงานมงคลของผมและท่านชาย ตามที่ผู้ใหญ่ได้หารือและตกลงกัน”

“…”

ผมมาเพื่อถามถึงความสัมพันธ์ของคุณภัทรและท่านชาย” แม้น้ำเสียงผู้พูดจะฟังดูเรียบเฉย แต่ประโยคดังกล่าวสำหรับคุณภัทรมันช่างแหลมคม ราวกับมีดกรีดกลางใจชายหนุ่ม

ความสัมพันธ์อย่างไหนหรือครับ” คุณภัทรแสร้งทำเป็นไม่รู้สึกร้อนรน

อย่างที่เกิดขึ้นที่หัวหินล่ะมังครับ” คุณชายหมอตอกกลับ คำตอบของเขาทำเอาคุณภัทรถึงกับผงะเล็กน้อย ฝ่ายนายทหารหนุ่มเริ่มแสดงสีหน้าวิตกกังวล เขาไม่แน่ใจว่าคุณชายหมอทราบเรื่องนี้ได้อย่างไร

คุณชายหมอทราบได้อย่างไรครับ” เขาเลียริมฝีปากที่แห้งผาก จากนั้นจึงไต่ถามอย่างใจเย็น

ไม่มีเรื่องไหน ที่ท่านชายไม่ทรงเล่าให้ผมฟังหรอกนะครับ ผมทราบดีในทุก ๆ เรื่อง” คุณชายหมอตอบ

เช่นนั้นแล้ว คุณชายก็ทราบแล้วซีครับ ว่าผมและมิ่งนั้นรักกัน...” คุณภัทรเลิกคิ้ว เขาไม่อยากจะเชื่อว่าท่านชายเล่าเรื่องทุกอย่างให้กับคู่หมั้นฟัง

ครับ แต่ผมคิดว่าผมให้เวลาคุณภัทรมามากพอแล้วน่ะซีครับ”

“…”

คำตอบของคุณชายหมอทำเอาคุณภัทรยืนแข็งทื่อ ไม่ใช่ว่าคนตัวสูงจะไม่เข้าใจสิ่งที่คุณชายหมอจะสื่อ แต่เพียงเขานั้นไม่เคยได้คาดคิดมาก่อน แม้ว่านายแพทย์หนุ่มตรงหน้าจะคาดเดาใจยากไปเสียหน่อย แต่คุณภัทรก็มั่นใจว่าคุณชายหมอวัชระนั้น ไม่ได้มีความรู้สึกให้กับท่านชายมิ่งขวัญในเชิงชู้สาว กลับกันประโยคเมื่อครู่ มันเหมือนกับพี่ชายที่ห่วงน้องเสียมากกว่า

เวลากำลังหมดลงเรื่อย ๆ หากเวลานั้นมาถึงแล้วคุณภัทรทำไม่ได้ ผมเองคงต้องยอมรับชะตากรรมเช่นกัน” คุณชายหมอกล่าวต่อ

คำพูดของคุณชายหมอทำให้คุณภัทรเข้าใจสิ่งที่อีกฝ่ายต้องการจะสื่อ แม้ว่าคุณชายหมอจะไม่ได้รักท่านชายมิ่ง แต่หากถึงคราวต้องแต่งงานและอยู่เคียงคู่กัน คุณชายหมอก็ดูไม่ได้นึกรังเกียจหรืออยากปฏิเสธแต่อย่างใด นายแพทย์หนุ่มคงเฝ้ามองเขาและท่านชายมาพักหนึ่งแล้วและคงมาเตือนเขาเป็นครั้งสุดท้าย หากคุณภัทรไม่พยายามเพื่อท่านชายมากกว่านี้ คุณชายหมอคงจะยอมรับในสิ่งที่ผู้ใหญ่กำหนดเอาไว้ให้


จะออกหัวก้อยตอนนี้ก็ขึ้นอยู่กับคุณภัทรแล้ว


ใช่ครับ หากแต่ขอเวลาให้ผมอีกหน่อยไม่ได้หรือ” คุณภัทรวิงวอน ใช่ว่าเขาละเลยเรื่องดังกล่าว เขาเองก็พยายามอย่างหนักอยู่เหมือนกัน

ผมไม่ได้มาเพื่อขอเวลา แต่ผมมาเพื่อขอความมั่นใจ” คุณชายหมอเตือนสติ

ผมรักมิ่งขวัญและผมจะพิสูจน์ให้คุณชายได้รู้ ผมจะไม่มีวันยอมเสีย
มิ่งขวัญไป” นายทหารหนุ่มกล่าวเต็มเสียง แม้ว่าสิ่งที่เขาแบกไว้บนบ่านั้นจะหนักหนาสาหัส แต่เขาก็โล่งใจที่ในวันนี้เขาได้พูดความรู้สึกของตน ให้กับคุณชายวัชระฟัง

พิสูจน์ที่ว่านั้นหมายถึงการเดินสวนสนามในเดือนธันวาคมงั้นหรือ” อีกฝ่ายถามกลับ พลางมองไปยังพลทหารที่พากันแบกหามอุปกรณ์สวนสนามอยู่อีกฝั่งของกองพัน

ครับ หลังจากพิธีสวนสนาม ผมจะได้รับการเลื่อนยศและคงมีหน้าไปคุยกับผู้ใหญ่ ขอโทษนะครับคุณชาย” นายทหารหนุ่มกล่าวอย่างตรงไปตรงมา

หากคุณภัทรให้คำมั่นเช่นนั้น ผมก็จะคอยดู” คุณชายหมอยิ้มบาง จากนั้นจึงหยิบอะไรสักอย่างที่อยู่ด้านในเสื้อนอกออกมา เขายื่นซองจดหมายสีขาวหมดจดให้กับคุณภัทร “นี่ครับ จดหมายจากท่านชาย”

จากมิ่งงั้นหรือครับ” คุณภัทรรับซองจดหมายซองดังกล่าวมาไว้ในมือ เขาสบตากับนายแพทย์หนุ่มแล้วพูดขึ้นอย่างไม่อยากจะเชื่อ

จดหมายฉบับนี้ส่งมาหาผมที่โรงพยาบาล ท่านชายขอร้องให้ผมนำมาให้ถึงมือคุณภัทร การกระทำของท่านชายช่างชัดเจนเหลือเกินว่าจะเลือกใคร” คุณชายหมอตอบกลับไปด้วยน้ำเสียงที่อ่อนลง

ขอบพระคุณครับ” คุณภัทรพนมมือไหว้ขอบคุณคุณชายผู้อาวุโสกว่า ชายหนุ่มแอบคิดไม่ได้ว่าหากเขาเป็นคนที่ถูกคู่หมั้นขอร้องให้ส่งจดหมายให้กับคนรักก็คงรู้สึกหน้าชาไปเหมือนกัน ถึงแม้ว่าจะไม่ได้รักกันก็ตามที

เช่นนั้น ผมขอตัวก่อนนะครับ” คุณชายหมอเอ่ยปากขอตัว ทั้งสองก้มหัวให้กันเล็ก ๆ ก่อนที่นายแพทย์หนุ่มจะขับรถยนต์ออกจากกองพันไปไกลสุดสายตา

        เมื่อเห็นว่าไม่มีใครอยู่แล้ว คุณภัทรจึงเดินตรงไปยังสวนพฤกษาที่เปิดไฟสว่างไสว มีแสงไฟพอที่จะอ่านอะไรได้แล้วจึงฉีกซองจดหมายออก เขาไล่สายตาอ่านมันอย่างเงียบ ๆ และก็ต้องอมยิ้มทันทีเมื่อเห็นว่าต้นจดหมายนั้น มีคำว่า พี่ภัทรของมิ่ง อยู่



ถึง พี่ภัทรของมิ่ง


สวัสดีครับ มิ่งคิดพินิจอยู่นานสองนานว่าจะติดต่อพี่ภัทรอย่างไรดี ครั้นจะใช้โทรศัพท์ คนที่กองพันคงจะแปลกใจ ว่าเหตุใดเด็กชาวบ้านอย่างม่านหมอกนั้น จึงมีธุระปะปังมากมายนัก ท้ายแล้วจึงคิดว่าเขียนจดหมายตอบกลับมาจึงจะดีเสียกว่า

มิ่งสบายดี ตันหยงและเจ้าแสนทำให้มิ่งคลายเหงาได้บ้าง หลังจากที่พี่ภัทรกลับพระนครไป มิ่งยอมรับว่าไม่มีวันใดเลยที่มิ่งไม่มองไปยังบ้านหลังที่พี่ภัทรและคุณดนตร์ใช้พักพิงเมื่อคราวอยู่ที่นี่ มันดูเงียบเหงาราวกับรอวันให้พี่ภัทรกลับมาอยู่ เจ้าพวกม้าที่กองพันหัวหินเช่นเดียวกัน อ่านมาถึงตรงนี้พี่ภัทรคงสงสัยล่ะสิ ว่ามิ่งจะเขียนบอกว่าคิดถึงไหม อยากบอกให้รู้ไว้ว่ามิ่งนั้นคิดถึงพี่ภัทรสุดหัวใจ

อีกราวสองวัน เสด็จพ่อก็จะเสด็จมาประทับที่นี่แล้ว มิ่งคงต้องบอกลา
กองพันไปเฉกเช่นเดียวกัน เพื่อที่จะกลับไปอยู่วังริมหาดทางโน้น แล้วหลังจากนั้นที่กองพันแห่งนี้คงจะกลายเป็นเพียงสถานที่ในความทรงจำของสองเรา แม้ว่ามันจะเป็นระยะเวลาอันสั้น แต่สำหรับมิ่งแล้วมันก็แสนสุข

อย่างที่มิ่งได้เรียนไปข้างต้น เพราะมิ่งจะต้องกลับไปอยู่วังริมหาด เราคงไม่ได้ติดต่อกันอีกสักพัก และมิ่งคงไม่อาจบากหน้าขอร้องพี่ชายหนึ่งให้ช่วยไปมาก
กว่านี้ จากนี้ไปมิ่งหวังว่าพี่ภัทรจะสบายดี สุขภาพแข็งแรง และมีแรงใจในการฝึก พักนี้คงฝึกหนักน่าดูเชียว อยากให้ทราบไว้ว่ามิ่งนั้นยังคงเป็นกำลังใจให้พี่ภัทร และรอคอยวันที่เราจะได้พบเจอกันอีกครั้ง


คิดถึงพี่ภัทรสุดหัวใจ

มิ่งขวัญของพี่ภัทร

 

คุณภัทรยิ้มบางให้กับกระดาษในมือ เขายิ้มกับทุกข้อความในจดหมาย แต่ทว่าในย่อหน้าสุดท้ายก็แทบทำให้เข้าเสียน้ำตา เพราะข้อความที่บอกว่าคงไม่ได้ติดต่อกันอีกพักใหญ่ ทำให้เขาเจ็บปวดใจยิ่ง และรู้ถึงเหตุผลที่หลายวันมานี้ เขาสัมผัสได้ว่าท่านชายของเขารู้สึกไม่สู้ดีนัก กว่าจดหมายฉบับนี้จะมาถึงมือเขาก็คงราวสองวันได้ ในตอนนี้ท่านชายก็คงเสด็จไปประทับที่วังริมหาดแล้ว และกองพันหัวหินก็กลายเป็นสถานที่ในความทรงจำตลอดกาล




เสียงเฮของเหล่าอันฬาและบรรตาชายดังขึ้นเกรียวกราว ยิ่งค่ำมากเพียงใด เสียงของผู้คนในบาร์ฝรั่งก็ยิ่งดังขึ้นจนแทบจะกลบเสียงดนตรีสดที่บรรเลงอยู่บนเวที ค่ำคืนนี้เป็นค่ำคืนพิเศษ เนื่องจากมีเศรษฐีหน้าใหญ่ใจโตจัดการเหมาร้านให้เพื่อนร่วมรุ่นสมัยเรียนมารวมตัวกัน เศรษฐีที่ว่าจะเป็นใครไปไม่ได้หากไม่ใช่ดั่งเพลิง อันฬา
ผู้เป็นขาประจำของบาร์

คุณชายสองท้องต้องฉลองปานนี้เลยหรือวะพี่” ดนตร์ที่นั่งกระดิกเท้าอยู่โต๊ะเดียวกับคุณภัทร และจรัญเอ่ยขึ้น นอกจากดั่งเพลิงจะเหมาร้านแล้ว ภายในร้านยังสามารถดื่มกินแบบบุฟเฟต์ได้ไม่จำกัด สิทธิพิเศษให้แค่เพียงเพื่อนร่วมสถาบันสวนกุหลาบและคู่ควงเท่านั้น

ทำยังกับไม่รู้จักไอ้เพลิงมัน เบี้ยวนัดเก่งนักล่ะ แต่เชื้อมันแรงจริงว่ะ แต่งกันเดือนเจ็ด เดือนนี้ก็ท้องได้เกือบสามเดือนแล้ว” จรัญว่าพลางยกแก้วสุราขึ้นดื่ม ส่งสายตาเล็ก ๆ ไปยังบรรตาสาวสวยที่อยู่โต๊ะไม่ใกล้ไม่ไกล

แล้วไอ้เพลิงมันไม่มาหรือ วันหยุดทั้งทีก็อุตส่าห์มาให้ นึกว่าจะได้เจอมัน” คุณภัทรถามขึ้นบ้าง เพราะนี่ก็ปาไปสองทุ่มแล้ว ยังไร้วี่แววเจ้าของงาน

มันเหมาร้านให้ แต่มันไม่มาหรอก โน่น เฝ้าคุณชายสองอยู่บ้านโน่น” จรัญหัวเราะร่วน คุณภัทรเมื่อได้ยินดังนั้นก็อดที่จะส่ายหัวแล้วยิ้มน้อย ๆ ไม่ได้ ที่เขาว่ากันว่าดั่งเพลิงเลิกเที่ยวคงจะเป็นเรื่องจริงแล้วล่ะมัง

ไอ้คุณภัทร เหล้าเสียหน่อยไหม” อันฬาสาวรูปร่างสูงทักขึ้น เจ้าหล่อนวางขวดเหล้าแล้วเท้ามือยันตัวกับโต๊ะที่คุณภัทรนั่งอยู่ เมื่อเงยหน้าไป ชายหนุ่มก็นึกออกทันทีว่านี่ไม่ใช่ใครที่ไหน หากแต่เป็นเพื่อนรุ่นเดียวกันสมัยเรียนไม่ใช่ใครอื่น

ไม่ล่ะ ขอบใจ ฉันเลิกเด็ดขาดแล้ว วันนี้มาก็เพราะไอ้เพลิงมันชวน” คุณภัทรยิ้มบางแล้วเงยหน้าตอบเพื่อนอันฬาสาว พอเห็นขวดเหล้าตรงหน้าก็พลันทำให้นึกถึงตนเมื่อสองเดือนก่อนที่กินเหล้าเช้าเย็นจนดูไม่ได้ นึกแล้วก็ภูมิใจนิด ๆ ที่ตอนนี้ตนเลิกได้แล้ว หวังแค่เพียงรอคอยให้คนไกลมาพิสูจน์กับตาในเร็ววัน

หนีลูกเมียมาเที่ยวหรือไงครับ คุณนิล” จรัญทักขึ้นบ้าง คุณภัทรหัวเราะกับดนตร์ทันที เมื่ออันฬาสาวทำหน้าตาหลุกหลิก เรื่องที่พวกเขาเอามาแซวอันฬาทายาทห้างดังได้เสมอก็คือเรื่องที่นิลชอบหนีภรรยามาเที่ยว

คุณภัทรยอมรับว่าตอนแรกคิดว่าดั่งเพลิงจะเป็นเหมือนกับนิล แต่สงสัยคงต้องมองลูกพี่ลูกน้องตนเสียใหม่ ช่วงที่ฝึกอยู่ที่กองพัน เขาก็ได้ยินมาว่าดั่งเพลิงนั้นรักคุณชายสองจนหมดใจ นึกแล้วก็น่าอิจฉา ขนาดหนุ่มเจ้าสำราญอย่างดั่งเพลิงยังหนีไปมีครอบครัวแล้ว ในขณะที่ตัวเขานั้นกลับต้องนั่งคิดถึงใครสักคนที่ใจร้ายไม่ยอมส่งข่าวคราวมาเกือบสองเดือน

สวัสดีครับ พ่อแม่พี่น้องมิตรสหายสวนกุหลาบที่รัก กระผม จรัญ กล่อมวาทิน บรรตาผู้หล่อเหลาและทรงเสน่ห์ที่สุดในพระนคร จะขออนุญาตส่งสารแทน นาย 
ดั่งเพลิง เกริกวานิช เจ้าภาพผู้ติดภารกิจดูแลภรรยานะครับผม’

คุณภัทรหัวเราะกับท่าทางที่ดูกรึ่มได้ที่ของจรัญ เขาเผลอละสายตาเพียงครู่เดียว เพื่อนของเขาก็ตะกายขึ้นไปพูดออกไมโครโฟนบนเวทีเสียแล้ว

คุณดั่งเพลิงฝากกระผมมาบอกว่า ราตรีนี้กินดื่มได้ไม่อั้นและขอให้ทุกท่านมีความสุข จาก ดั่งเพลิงผู้กำลังเป็นพ่อคน ครับผม เอ้า เฮขอให้เจ้าภาพจงเจริญ!’

ด้วยฤทธิ์น้ำเมาและความคึกคะนอง อันฬาและบรรตาชายภายในร้านจึงบ้าจี้ส่งเสียงโห่ร้องอย่างสนุกสนานในคืนวันศุกร์ คุณภัทรและดนตร์ก็ปล่อยตัวไปตามบรรยากาศเช่นกัน เนื่องจากการซ้อมใหญ่ที่กินเวลาหลายเดือน ทำให้พวกเขาไม่มีเวลาออกมาสังสรรค์ใด ๆ

อ้อ มีอีกเรื่องที่อยากประกาศครับผม ผมขอถือโอกาสนี้ แสดงความยินดีกับผู้นำขบวนสวนสนามของกองพันที่ ๑ ในปีนี้ด้วยนะครับผม...’

ทันทีที่จรัญกล่าวประโยคเมื่อครู่ไป คุณภัทรก็หันหน้าไปมองยังร้อยโท
มนัส คู่ปรับตัวฉกาจของตนที่ยืนอยู่อีกด้านหนึ่งของบาร์ฝรั่ง เมื่อเขาและมนัสสบตากัน อีกฝ่ายก็แสยะยิ้มออกมา

ขอเสียงปรบมือให้กับหม่อมหลวงภัทรดนัย หรือไอ้คุณภัทรสหายของพวกเราด้วยครับผม!’

มนัสยกแก้วเหล้าในมือชูขึ้นเล็ก ๆ เป็นเชิงยอมรับ ขณะที่ดนตร์ก็เป็น
หน้าม้าปรบมือให้คุณภัทรก่อนใคร เพียงไม่นานคนอื่น ๆ ในงานก็ปรบมือให้คุณภัทรกันเกรียวกราว เมื่อบ่ายที่ผ่านมาที่กองพันมีการประกาศอย่างชัดเจนแล้ว ว่านายทหารผู้นำขบวนและดูแลธงในปีนี้คือหม่อมหลวงภัทรดนัยโดยวัดจากผลงานการฝึกและความอดทนของคุณภัทรที่มีสูงกว่ามนัส ตัวมนัสแม้จะผิดหวังนิด ๆ แต่ก็ไม่ได้แสดงกิริยาก้าวร้าวใด ๆ ทุกอย่างเป็นตามธรรมเนียมของทหาร ชนะเป็นชนะ แพ้เป็นแพ้ คุณภัทรจำได้ว่าตนดีใจมากเสียจนยืนยิ้มทั้งวัน ในที่สุดเป้าหมายของเขาก็สำเร็จไปหนึ่งอย่าง

คุณภัทรยืนขึ้นแล้วก้มหัวให้กับเพื่อน ๆ รุ่นพี่รุ่นน้องที่ปรบมือให้ตนอย่างอาย ๆ ไม่นึกมาก่อนว่าจรัญจะเล่นประกาศออกไมโครโฟนอย่างนี้ ไม่นานบรรยากาศในร้านก็กลับเข้าสู่ปกติหลังจากที่วงดนตรีกลับมาเล่นสดอีกครั้ง คุณภัทรยกแก้วน้ำเปล่าของตนขึ้นดื่ม เมื่อสายตาคมลอบเห็นว่ามนัสเดินออกจากบาร์ไปหลังไว ๆ เขาจึงเดินตามออกไปด้วยเพราะต้องการพูดคุยอะไรบางอย่าง

ว่าไงครับ ท่านหัวขบวน” มนัสจุดบุหรี่ขึ้นสูบ แล้วจึงพ่นควันให้ลอยขึ้นหายไปในอากาศ

ว่าจะออกมาขอบใจ” คุณภัทรกล่าวเสียงเรียบ เขาต้องการพูดคุยกับมนัสส่วนตัวอย่างลูกผู้ชาย เมื่อจบเกมทุกอย่างก็จบ และคุณภัทรเองก็ไม่อยากสร้างความบาดหมางกับบุตรชายท่านนายพลไปมากกว่านี้

ขอบใจงั้นหรือวะ เรื่องอะไรล่ะ” มนัสเลิกคิ้วแล้วหันมามองที่เขา

ที่ไม่เอาเรื่องกูติดเหล้าไปป่าวประกาศทั้ง ๆ ที่ทำได้ และขอบใจที่เป็นคู่แข่งที่สูสีเสมอมา” คุณภัทรยื่นมือไปด้านหน้าของมนัสอย่างต้องการกระชับมิตร “ทั้ง ๆ ที่กู—”

เลิกทำตัวพ่อพระสักทีได้ไหมวะ ตงิดตีนฉิบหาย” มนัสหัวเราะร่วน แล้วจึงยื่นมือมาจับมือของเขา ชายหนุ่มทั้งสองหัวเราะให้แก่กัน และเริ่มพูดคุยนั่นนี่เรื่อยเปื่อยเคล้ากับเสียงเพลงที่ดังออกมาจากด้านในของบาร์

แขนมึง—” คุณภัทรมองไปที่แขนของมนัสที่มีผ้าพันแผลพันอยู่

ไอ้มนัสตายซะเถอะมึง!” ชายร่างท้วมตะโกนขึ้นจากทางด้านหลังของร้อยโทผิวเข้ม หากแต่คนที่เห็นมันคนแรกไม่ใช่มนัสแต่อย่างใด ในขณะที่มนัสหันกลับไปมอง คุณภัทรก็เห็นว่ามันกำลังเหนี่ยวไกปืนและเป้าหมายคือมนัส

ปัง! เสียงปืนดังขึ้นหนึ่งนัด พื้นถนนสีเทาเจิ่งนองไปด้วยเลือด ชายหนุ่มทั้งสองร่วงลงไปกองกับพื้นก่อนที่หนึ่งในนั้นจะลุกขึ้นตรงไปต่อยมือปืนฝึกหัดล้มลง ผู้คนที่สัญจรไปมาเริ่มเข้ามามุงดูเหตุการณ์ ขณะที่ด้านในของบาร์ยังคงขับกล่อมเพลงอาทิตย์อับแสงอันแสนเศร้า


...ทิวาทราม ยามห่างดวงกมล

สุริยาหมองหม่น

ปวงชีวิตในโลกอับจนเสื่อมทราม

หวังคอย คอยเฝ้าโมงยาม

จวบจนทิวาเรืองงาม

สบความรักยามคืนคง...


ไอ้คุณภัทร!”


 



คุณภัทรกะพริบตาขึ้นลงช้า ๆ รู้สึกเจ็บแปลบไปทั่วช่วงท้อง มันเจ็บปวดจนไม่อาจจะเอ่ยคำพูดใด ๆ ออกมาได้ เขาเห็นบุคคลสวมชุดขาวมากหน้าหลายตาวิ่งตามเตียงรถเข็นที่เขานอนอยู่อย่างร้อนรน เสียงโหวกเหวกทำให้เขาไม่เข้าใจนักว่าคนเหล่านั้นพูดคุยอะไรกัน และเมื่อเขาเข้าไปยังห้องห้องหนึ่งซึ่งมีไฟขนาดใหญ่ส่องลงมาที่เขา ไม่นานทุกอย่างก็มืดดับลง

 





ชายหนุ่มร่างสูงสะดุ้งตื่น เขายันตัวลุกขึ้นนั่งแล้วหันซ้ายหันขวามองไปทั่วบริเวณที่เขานอนอยู่ ไม่ผิดแน่ว่าที่นี่คือชายหาดริมทะเลที่กองพันหัวหิน เบื้องหน้าของเขาในขณะนี้คือผืนฟ้าและท้องทะเลสีคราม เพียงแค่หันมองไปรอบ ๆ เขาก็คล้ายกับว่าจะเห็นภาพซ้อนเรื่องราวต่าง ๆ ที่เกิดขึ้นที่นี่

คุณภัทรกำลังรู้สึกสับสน เขาพอจะจำเหตุการณ์ก่อนหน้านี้ได้ว่าเขาอยู่หน้าบาร์ฝรั่งที่เฟื่องนคร และมีคนจะมาลอบทำร้ายมนัส ซึ่งเป็นเขาเองที่ผลักมนัสออกเพื่อรับกระสุนแทน แล้วไฉนเขาถึงมาอยู่ที่นี่ได้ ในเมื่อภาพสุดท้ายก่อนจะหลับตาสิ่งที่เขาจำได้คือเขากำลังใกล้ตายอยู่ที่โรงพยาบาล

น่าแปลกที่ชายหาดหัวหินในวันนี้กลับเงียบงัน จนกระทั่งเขาได้ยินเสียงเจื้อยแจ้วของเด็ก นายทหารหนุ่มไม่รอช้าหันไปมองหาต้นเสียง เมื่อมองไป เขาก็พบกับเด็กชายตัวเล็กสองคนกำลังวิ่งเลียบชายหาดตรงมาทางเขา แต่ไม่ทันจะวิ่งมาถึงเด็กชายที่ตัวสูงกว่าก็ล้มลงกับหาดทราย จากนั้นก็ร้องไห้จ้าออกมา

ฮึก...ฮือ ๆ ๆ” เด็กชายที่ดูอายุมากกว่ายกมือทั้งสองข้างขยี้ตาไปมา เขาร้องไห้เสียงดังเต็มไปด้วยความเจ็บ คุณภัทรเดินตรงเข้าไปหาเด็กชายทั้งสองทันที เขาย่อตัวลงแล้วมองไปที่เข่าเด็กคนพี่ จึงเห็นว่าที่หัวเข่าของเด็กคนนี้เป็นแผลถลอก

ไม่เอาสิ คนเก่งต้องไม่ร้อง!” เด็กชายคนน้องพูดขึ้นพลางสวมกอดเด็กชายอีกคนเอาไว้

หนู ให้อาดูให้ไหม” คุณภัทรเอ่ยปากพลางหยิบผ้าเช็ดหน้าของตนขึ้นมาซับ เขาใช้มันผูกห้ามเลือดให้กับเด็กชาย

“…” เมื่อมองใกล้ ๆ เขากลับรู้สึกคุ้นหน้าคุ้นตาเด็กคนนี้อย่างประหลาด เขาเหมือนเห็นใครสักคนผ่านแววตาของเด็กคนพี่ ดูเหมือนจะเป็นคนที่เขาคุ้นเคยเป็นอย่างดี ในขณะที่เด็กคนน้องเขากลับรู้สึกว่าเขาเห็นความเป็นตัวเอง

เมื่อครู่วิ่งมาทำไมหรือ ดูซีเป็นแผลเลย” ชายหนุ่มว่าพลางใช้มือหนาซับน้ำตาให้กับเด็กคนพี่ นึกสงสัยว่าเด็กสองคนนี้เป็นลูกเต้าเหล่าใคร ช่างดูคุ้นหน้าเสียเหลือเกิน

กลับไปนะ กลับไป” เด็กชายคนน้องร้องแล้วกระโดดเกาะแขนเขาทันที ในขณะที่คนพี่ก็สวมกอดเขาเอาไว้ น้ำหนักของเด็กทั้งสองที่พุ่งใส่เขาทำเอาคุณภัทรล้มตัวไปนั่งกับหาดทราย ชายหนุ่มหัวเราะร่าออกมาทันที

กลับไปไหนล่ะ” คุณภัทรเอ่ยปากถามเจ้าเด็กทั้งสอง เขาไม่เข้าใจนักว่าสองพี่น้องกำลังพูดเรื่องอะไรกันแน่

ที่โน่น มีคนรอครับ!” เจ้าคนน้องพูดเสียงดัง ดวงตากลมโตเป็นประกายทำให้คุณภัทรแอบรู้สึกไม่ได้ว่ามีส่วนคล้ายกับคุณชายภาคผู้เป็นบิดา

แล้วอาจะได้เจอพวกหนูอีกไหม” เขายกมือขึ้นลูบศีรษะของเด็กชายคนพี่ที่ซบอยู่กับไหล่ของเขา

ไม่นานหรอก” เด็กชายคนพี่เงยหน้ามองเขา ดวงตาเย่อหยิ่งของเด็กชายคนพี่ทำให้เขานึกออกทันทีว่าเด็กคนนี้คล้ายกับใคร

พี่ภัทร!” เด็กทั้งสองยิ้มร่าแล้วมองหน้ากัน เมื่อเสียงหวานของใครคนหนึ่งดังขึ้นจากทางด้านหลัง แต่ไม่ทันที่คุณภัทรจะได้หันหลังกลับไปมอง ภาพที่ชายหาดหัวหินก็ดับมืดลงไปอีกครา..






พี่ภัทร!” เสียงเดียวกันร้องขึ้นทันที เมื่อเขาค่อย ๆ ลืมตา แสงที่สว่างจ้าภายในห้องทำให้ม่านตาของชายหนุ่มต้องปรับสภาพยกใหญ่ เขาหันหน้าไปมองยังคนที่นั่งกุมมือเขาอยู่ด้านข้างอย่างช้า ๆ แล้วจึงพบว่าเป็นคนที่เขาเฝ้ารอเพื่อจะได้เจอมาโดยตลอด


แม้ในยามที่ใบหน้าซีดเซียวและเต็มไปด้วยน้ำตา

ท่านชายมิ่งขวัญก็ยังดูงามยิ่งในสายตาของเขาอยู่ดี


#ศักดินาอากาศ

 

TALK: สวัสดีค่ะ! ชิววี่นะคะ มาแบบฮึกเหิม แหะ ๆ

ยอมรับว่าฟิกเรื่องนี้เป็นเรื่องที่เรามีความผัดวันประกันพรุ่งบ่อยมาก ๆ เลยค่ะ ป่วยบ้าง ข้อมูลผิดบ้าง คอมพังบ้าง อะไรบ้าง ตอนนี้ก็เริ่มกลัวแล้ว จริง ๆ แล้วตอนนี้มีการปรับแก้เยอะมากค่ะ แทบจะรื้อเส้นเรื่องเลยเชียว แต่เราเองก็พอใจกับมันนะ หลายคนถามว่าทำไมชิววี่เขียนมินฮยอนบินดราม่าทุกเรื่องเลยอ่ะ เราเองก็ไม่มีคำตอบเหมือนกันค่ะว่าทำไม แปลกใจตัวเองเหมือนกัน เพิ่งมาสังเกตตอนมีคนทักนี่ล่ะ..

 

ในส่วนของเนื้อเรื่องบทนี้ก็เกิดอะไรขึ้นหลายอย่างมาก ๆ เลยค่ะ ทั้งเรื่องอาการติดเหล้าของคุณภัทร คุณชายหมอ การคัดผู้นำขบวน แต่เราอยากให้บทนี้ได้เห็นถึงความตั้งใจของคุณภัทรค่ะในการเลิกเหล้า และพยายามจนกระทั่งเอาชนะมนัสได้เป็นคนนำขบวน ถึงแม้ว่าจะมีจะเหตุการณ์ไม่คาดฝัน นั่นก็คือคุณภัทรของเราถูกยิง แต่อย่างน้อยมันก็แสดงให้เห็นแล้วว่าเขาพยายามนะ ที่จะไต่เต้าไปยังดวงจันทร์ และบทนี้แอบมีตัวละครสมทบโผล่มาด้วยนะคะ เรารู้สึกว่าหลายคนน่าจะรู้ว่าเด็กสองคนนี้เป็นใครในเรื่อง (ฮี่ ๆ)

 

ส่วนเรื่องไทม์ไลน์เรื่องนี้จะมีความตัดไปตัดมาบ่อยกว่า มวฬ ค่ะ เนื่องจากตัวเองของเราจำต้องจากกันบ่อย ในขณะที่คู่นั้นเขาอยู่ด้วยกันฉันสามีภรรยาไปแล้ว และเราก็คิดว่า ศดน น่าจะกินเวลานานกว่าด้วยนะ

 

ท้ายนี้เนื้อเรื่องเริ่มเข้มข้นแล้วนะคะ สำหรับเรื่องนี้ เราเฝ้าอ่านฟีดแบ็คเสมอ ๆ เลย ขอบคุณมากนะคะที่ยังติดตามกันอยู่ (ฮือ) หวังว่าจะได้อัพตอนต่อไปเร็ว ๆ นี้ค่ะ ขอบคุณมากเลยนะคะ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1.449K ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

4,371 ความคิดเห็น

  1. #4353 mlinlin (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 10 พฤษภาคม 2563 / 23:09
    เกือบไปแล้ว ฮือออ พี่ภัทรต้องอยู่กับคุณชายก่อนนะ
    #4,353
    0
  2. #4336 sprimmm (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 25 เมษายน 2563 / 16:45

    ทำไมต้องเจออะไรแบบนี้ด้วย ㅠㅠ

    #4,336
    0
  3. #4311 PanPloyPannanon (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 6 ธันวาคม 2562 / 10:17
    ประทับใจทุกเรื่องของไรท์ค่ะ เขียนได้ดีมากจริง ไม่ว่าอ่านเรื่องไหนก็อินตาม ขอบคุณที่เขียนขึ้นมาให้ได้อ่านนะคะ
    #4,311
    0
  4. #4211 Solalanp (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 16 กันยายน 2562 / 00:07
    พี่ภัทรรร ยังไม่ทันได้เดินขบวนเลยก็เจ็บซะแล้วว เศร้าเบยTT
    #4,211
    0
  5. #4192 SUCHA_ (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 4 กันยายน 2562 / 15:31
    พี่ภัทรรร พอจะได้พบ ก็เป็นเหตุการณ์แบบนี้ แล้วอย่างงี้ยังจะได้เดินขบวนอยู่ไหมเนี่ยย ;______;
    #4,192
    0
  6. #4163 jaketohack1329 (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 29 กรกฎาคม 2562 / 00:11

    งท้ออกสกสหสหยหวหส​ ใจหายแว่บบบบ​ บ้าเฮ้ยยย​ กำลังดีใจพี่ภัทรทำได้​ แถมยังปรับความเข้าใจแบบแมนๆกับมนัส​ ดันมาโดนลูกหลงเพราะไปช่วยเค้าอี้กกก​ พี่รอดก้อพอแล้ว​ ไม่จำเปนต้อวเปนคนนำขบวนอะไรอีกกกกก​

    #4,163
    0
  7. #4124 gabriel.la(: (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 2 มิถุนายน 2562 / 07:27
    เลิกเหล้าได้ก็โดนยิงชีวิตของภัทรนี่น้าาา
    #4,124
    0
  8. #4096 NichaGosantor (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 14 พฤษภาคม 2562 / 20:27
    เด็ก2คนนั้นคือลูกแน่ๆเลย;-;
    #4,096
    0
  9. #4088 N0ii2d (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 13 พฤษภาคม 2562 / 14:48
    ลูกมาละ เหลือแต่งงาน
    #4,088
    0
  10. #4061 kdn_kangdan (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 6 พฤษภาคม 2562 / 19:45
    เด็กสองคนนั้นคือใครกันคะ?! ไม่รู้อะไรเลย ตอนนี้ทั้งตอนเศร้ามากๆเลย พี่ภัทรเก่งๆมาก เลิกเหล้าได้แล้วแงงงง
    #4,061
    0
  11. #4022 JaiToFu (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 18 มีนาคม 2562 / 02:56

    ชายหมอ? ชายหมอมาทำอีหยังที่นี้วะเนี้ยยยย เนี้ยยยยยย คำพูดคำจานะชายหมอ ถ้าไม่ติดที่เป็นคนดีนี่ด่าไปแล้วนะชายหมอออ เด๊ะเหอะ กริ๊ดดดดดดดดดดดดดด พี่ภัทรได้เป็นผู้นำขบวนสวนสนามแล้ว ดีใจด้วยนะพี่! อ่ออ!! ไอ่อ้วนนี่หรอพี่ที่ยิงพี่ภัทร ไอ่เฬววววววว ไอ่ระกำ ยิงก็ยิงให้มันถูกตัวสิวะ! นอกจากชั่วแล้วยังตาบอดอีก อีควายยยยยย มิงยิงพี่ภัทรของท่านมิ่งงงงงง มิงตายยยยยยยยย ไอ่อ้วนนนนน ไอ่อ้วนนนนนนนนนมิงตายยยยยยยยยยยยยยยย

    เห้ย.... อย่าบอกนะ พี่ภัทร กลับมาก่อน! อย่าตายนะพี่ เห้ยยยยย เด็กสองคนที่ไล่พี่ภัทรคือใครหรอ ลูกในอนาคตหรอ หรือใครอะ น้องไม่ค่อยเข้าใจ แงงงงงงงงงงง

    #4,022
    0
  12. #4010 'มนุษย์ล่องหน' (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 17 มีนาคม 2562 / 20:40
    โห​ ตอนพี่ภัทรโดนยิง​ นี่รีบไปเปิดอาทิตย์อับแสงเลย​ แบบโคตรเข้าถึงอารมณ์ㅠㅠ แต่นี่เปิดเวอร์คุณชายรณพีร์555​ เศร้าเลย
    #4,010
    0
  13. #3967 kor_kod1 (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 21 มกราคม 2562 / 01:35
    ใครกันน้าาาา แอร้ยยยย
    #3,967
    0
  14. #3613 Aommma16 (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 17 พฤศจิกายน 2561 / 11:36
    ฮือออดีใจมนัสกับภัทรคุยกันแล้ว ถึงเป็นเป็นคู่ปรับกันมาตลอด แง้ๆ ไม่เป็นไรนะพี่ ฮือออโดนยิงอีกก
    #3,613
    0
  15. #3422 bimbim1996 (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 11 พฤศจิกายน 2561 / 00:02
    แน่นอน​ว่าเด็กๆนั้นคือหลานชั้นเองงงงงงงอุแงงงตอนนี้น้ำตาแตกทั้งตอนเส้ามั่กๆ
    #3,422
    0
  16. #3409 kkxnthq (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 4 พฤศจิกายน 2561 / 10:17
    จะหาคนดีๆเหมือนพี่ภัทรได้จากที่ไหนอีกคะ แงงงงว เด็กๆคู่นั้นเป็นหลานอาไหมน้ออ
    #3,409
    0
  17. #3395 maybee23 (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 31 ตุลาคม 2561 / 17:24
    หลานป้าใช่มั้ยนั้น55555
    #3,395
    0
  18. #3331 Jolly CCP (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 20 ตุลาคม 2561 / 20:31
    ที่เด็กคนนั้นบอกว่าเดี๋ยวไม่นานคงเจอกันนี่...หมายถึงพี่ภัทรจะไปหาหรือสองคนนั้นจะมาหาพี่ภัทรกันนะ
    #3,331
    0
  19. #3144 rangonnacrazynow (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 17 ตุลาคม 2561 / 23:20
    แอบเดาว่าเด็กสองคนใช่ลูกพี่ภัทรน้องมิ่งรึเปล่าา แง ตอนนี้พี่ภัทรเก่งมากนะ คนดีที่สุดเลยT-T น้องมิ่งเจ็บปวดมากแน่ๆ ฮืออออออ ตอนตัดไปเพลงอาทิตย์อับแสงคืออยู่ๆก็หน่วงดิ่งไปเลยค่ะคุณชิววี่
    #3,144
    0
  20. #3127 YKHBKL (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 13 ตุลาคม 2561 / 17:23
    โอ๊ยพี่ภัทรคนดี พี่พระเอกของน้องTT
    #3,127
    0
  21. #3119 _Honey_ (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 13 ตุลาคม 2561 / 10:54
    โง้ย พี่ภัทรเจ็บงี้ น้องมิ่งคงเจ็บกว่าร้อยเท่า ฮื่อ
    #3,119
    0
  22. #3085 kk lovely (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 10 ตุลาคม 2561 / 22:28
    พี่ภัทรเก่งมากที่เลิกเหล้าได้และยังขยันซ้อมจนได้เป็นผู้นำขบวน แต่ตอนเพลงอาทิตย์อับแสงขึ้นคือจะร้องแล้ว นี่แอบเปิดเพลงบิ้วไปด้วย ส่วนเด็กสองคนคือลูกชายใช่มั้ย ที่บอกว่าเดี๋ยวได้เจอกัน ยิ่งน้องมิ่งมาเฝ้าแบบนี้ท่านพ่อต้องรู้แน่ๆและคงจะได้รู่เรื่องกันเร็วๆนี้
    #3,085
    0
  23. #2904 moomiim (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 7 ตุลาคม 2561 / 09:53
    ตอนท่อนเพลงอาทิตย์อับแสงขึ้นนี้ เราร้องไห้เลยยยน
    #2,904
    0
  24. #2872 Rina-rin (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 1 ตุลาคม 2561 / 21:04
    โถ พี่ภัทร;-;
    #2,872
    0
  25. #2869 `MACALICO (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 1 ตุลาคม 2561 / 17:40
    งู้ยยยเค้ามีลูกด้วยกัน
    #2,869
    0