คัดลอกลิงก์เเล้ว

Bad Luck and White Web | (Ghost-Spider/Black Cat)

โดย Zorrowski

ชีวิตรักของเราฟังดูน่าสนุกดี ฉันเจอเธอที่ธนาคาร เธอเป็นโจรส่วนฉันเป็นซูเปอร์ฮีโร่

ยอดวิวรวม

64

ยอดวิวเดือนนี้

1

ยอดวิวรวม


64

ความคิดเห็น


1

คนติดตาม


4
จำนวนโหวต : ยังไม่มีคนโหวต
เรื่องสั้น
อัปเดตล่าสุด :  17 ต.ค. 61 / 22:33 น.
นิยาย Bad Luck and White Web | (Ghost-Spider/Black Cat) Bad Luck and White Web | (Ghost-Spider/Black Cat) | Dek-D

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้
ในจักรวาลที่เกว็น สเตซี่เป็น Ghost-Spider เธอได้พบ Black Cat เช่นเดียวกัน

เนื้อเรื่อง อัปเดต 17 ต.ค. 61 / 22:33


     ชีวิตรักของเราฟังดูน่าสนุกดี ฉันเจอเธอที่ธนาคาร

     เธอเป็นโจรส่วนฉันเป็นซูเปอร์ฮีโร่

     ฉันไม่เคยจับเธอได้เลยเว้นเสียแต่ว่าเธอจะยอมให้ฉันทำแบบนั้น ซึ่งก็มีไม่กี่ครั้งเท่านั้น

     "ฉันไม่สนใบหน้าของคุณหรอก ฉันสนแค่ริมฝีปากของคุณเท่านั้น" เฟลิเชียพูด เรายืนอยู่บนดาดฟ้าในคืนธรรมดาๆ ที่ฉันไม่ได้คาดหวังที่จะพบเธอและยิ่งกว่านั้น ฉันไม่ได้คาดหวังถึงประโยคนั่นจากปากของหล่อน

     หัวใจของฉันเต้นแรงจนฉันกลัวว่าเธอจะได้ยิน สมองของฉันแล่นเร็วจี๋ คำนวณว่าฉันควรจะปฏิเสธหรือไม่ แต่พลังมากมายที่ฉันมีไม่ได้ทำให้ฉันเข้มแข็งเมื่อต้องเผชิญกับเรื่องแบบนี้

     ในขณะที่ฉันเงียบไป เธอก็เดินเข้ามาใกล้ ฉันไม่กล้าแม้แต่ขยับ ฉันรู้สึกถึงมืออุ่นๆ สัมผัสแก้มของฉัน

     "ฉันรู้ว่าคุณคิดอะไรอยู่" เธอพูดก่อนจะค่อยๆ เลิกหน้ากากของฉันขึ้นจากใต้คาง มากพอที่จะเผยแค่ริมฝีปาก "แต่ฉันไม่ได้อยากให้คุณคิด ฉันอยากให้คุณรู้สึก"

     นั่นฟังดูเป็นความคิดที่ดีทีเดียว เหนือไปกว่านั้นคือฉันรู้สึกดีและฉันก็ปล่อยให้ตัวเองเลิกคิด ฉันหลับตา รู้สึกถึงลมหายใจของเธอบนใบหน้าของฉัน ริมฝีปากของเธอบนริมฝีปากของฉัน ลิ้นของเธอ เธอมีรสชาติเหมือนน้ำอัดลมในน้ำแข็งที่ละลายแล้วกับเพปเปอร์มิ้นต์และฉันไม่เคยเมาให้กับอะไรมากขนาดนี้มาก่อน

     "แล้วเจอกันใหม่นะคะ" เธอพูดหลังจากถอนจูบแล้วก็จากไปรวดเร็วพอๆ กับตอนที่เธอมา

     เธอเป็นผู้หญิงรักสนุก ชีวิตโลดโผนของฉันดูน่าเบื่อไปเลยเมื่อได้เห็นรอยยิ้มของเธอ ฉันเจอเธอบ่อยขึ้นแต่ไม่ใช่ในที่เกิดเหตุ ตามดาดฟ้าของตึกบ้าง ในสถานีรถไฟใต้ดินบ้าง ตามตรอกมืดๆ บ้าง ถ้าเธอยอมให้โชคดีเข้าถึงฉันได้บ้าง ฉันก็จะพบเธอช่วยฉันในบางการต่อสู้ หลังจากวันที่เหน็ดเหนื่อย เราจะกลับมาที่อพาร์ทเม้นท์ของฉันด้วยกัน ใต้แสงนีออนของนิวยอร์กที่สาดเข้ามาในห้อง บางครั้งเธอก็ปล่อยให้ฉันสวมหน้ากาก บางครั้งเธอก็ยอมสวมผ้าปิดตา เราร่วมรักกันอย่างสิ้นหวัง ฉันต้องการสัมผัสของเธอเฉกเช่นเดียวกับที่ฉันต้องการอากาศหายใจ บางทีเราไม่เสียเวลาแม้แต่ปลดเปลื้องเสื้อผ้าของกันและกันด้วยซ้ำ และบางครั้งมันก็ไม่ได้เกิดขึ้นในห้องนอน เธอเร่าร้อน รุนแรงในบางครั้ง เธอฝากรอยช้ำให้ฉัน ฉันฝากรอยข่วนที่แผ่นหลังให้เธอ แต่ถึงอย่างนั้น ในหลายๆ ครั้งเธอก็อ่อนโยนจนฉันคิดว่าฉันตกหลุมรักจนโงหัวไม่ขึ้น เธอไม่เคยอยู่กับฉันในตอนที่ฉันตื่นขึ้นมาในเช้าวันใหม่เลยและฉันไม่เคยติดใจในเรื่องนั้น

     คืนนั้นเราอยู่ด้วยกันเช่นทุกครั้ง เธอจูบแก้มฉันเป็นการบอกฝันดี ฉันนึกว่าเธอจะไป แต่เธออยู่ในอ้อมกอดของฉันทั้งคืนจนถึงเช้า

     "วันนี้คุณอยู่" ฉันพูด

     เธอยิ้ม "ก็ดีไม่ใช่เหรอคะ"

     "ฉันแค่สงสัยว่าทำไม"

     "ฉันจะเลิก"



*****



     มันเป็นฤดูร้อนที่ดีที่สุดในชีวิตของฉัน ฉันโหนไปทั่วนิวยอร์กพลางยิ้มเหมือนแมงมุมเสียสติ ฉันดึงผู้หญิงผมสีแพลทินัมบลอนด์คนนั้นเข้ามาจูบแม้กระทั่งข้างถนนท่ามกลางสายตาชาวบ้านเพราะเป็นครั้งแรกที่ฉันรู้สึกว่าฉันรักเธอได้จริงๆ และเธอสามารถเป็นคู่หูที่ดีทีเดียว ฉันจะขออะไรไปมากกว่านี้ได้อีก เธอเหมือนของขวัญจากพระเจ้า แต่บางอย่างเกิดขึ้นในช่วงต้นฤดูใบไม้ร่วง ช่วงที่มีข่าวลือวิลสัน ฟิสก์กำลังวางแผนอะไรบางอย่าง เฟลิเชียหายไป เธอไม่ติดต่อมาเลยหลายเดือนจนฉันคิดว่าเธอทิ้งฉันไปแล้ว แต่ลึกๆ ในใจฉันไม่เชื่อแบบนั้น แฮร์รี่ ออสบอร์นกลับมาจากยุโรป ฉันเล่าให้เขาฟังทุกอย่าง

     "ฉันเสียใจจริงๆ เกว็น แต่หล่อนดูไม่ใช่ผู้หญิงที่ไว้ใจได้ตั้งแต่แรก"

     เขาพูดถูก เฟลิเชียขอให้ฉันเลิกคิดแล้วฉันก็ทำ มันรู้สึกดีนะ สักพัก แต่ตอนนี้ฉันรู้สึกเหมือนเพิ่งตื่นจากความฝันและหัวใจฉันก็พังยับเยิน

     ในวันที่หิมะแรกของปีโปรยปราย วิทยุตำรวจรายงานว่าเกิดเหตุโจรปล้นธนาคาร หัวใจฉันหล่นวูบเมื่อได้ยินแบบนั้น ฉันวางทุกอย่าง สวมชุดก่อนจะกระโดดออกนอกหน้าต่าง แล้วก็ได้เห็นกับตาจริงๆ เมื่อถึงธนาคารนั่น เฟลิเชียใส่ชุดเดิมชุดเดียวกับที่ฉันเจอเธอครั้งแรก

     "จัดการเขาซะ" เธอสั่งลูกน้องของเธอก่อนจะหายเข้าไปในลิฟท์

     อย่างเช่นเคย ฉันใช้เวลาไม่กี่นาทีกับการชัดการลูกน้องของเธอส่งให้ตำรวจที่ล้อมธนาคารไว้ก่อนจะปีนท่อระบายอากาศลงไปที่ชั้นใต้ดิน

     ฉันได้ยินเสียงของเธอคุยกับใครบางคน เธอท่าทางโมโห ค่อยๆ ย่อง ฉันตามเสียงนั้นไปจนถึงห้องนิรภัย ประตูถูกเปิดแล้วและเธอยืนอยู่ด้านหน้า กำลังวางสายโทรศัพท์พอดี ข้างๆ เธอมีชายสวมสูทนอนหมดสติอยู่ ฉันไม่รู้ว่าเขาตายหรือยังแต่ได้โปรด ฉันไม่อยากเกลียดผู้หญิงคนนี้

     "เฟลิเชีย" ฉันตะโกนเรียก

     เธอสวนกลับมาด้วยลูกกระสุน ฉันกระโดดหลบขึ้นไปเกาะที่เพดาน

     "คุณบอกว่าคุณเลิกแล้ว"

     เธอยิงมาที่ฉันอีกสองนัด ฉันรู้ว่าเธอยิงอย่างไม่ตั้งใจ เธอไม่ได้เล็งด้วยซ้ำ เธอแค่อยากให้ฉันเงียบ หรือไม่ก็ขยี้หัวใจของฉันเล่น

     "หลุดนะ เฟลิเชีย" ฉันพูดก่อนจะกระโดดกลับลงมาที่พ้น ตรงหน้าเธอ

     "ฉันจะหยุดได้ยังไง ฉันมาไกลขนาดนี้แล้ว" เธอพูด ไม่หันหน้ามามองฉันด้วยซ้ำ เธอเดินเข้าไปในห้องนิรภัยอย่างใจเย็นเหมือนกับว่าฉันไม่ได้อยู่ตรงนั้นเพื่อหยุดเธอ

      "ได้โปรด อย่าบังคับให้ฉันต้องทำแบบนี้"

     "ไม่มีใครบังคับคุณทำอะไรทั้งนั้น"

     ฉันอดทนพูดกับเธอต่อไม่ได้อีก เราสู้กันที่ชั้นใต้ดิน เธอมีระเบิดควัน ปืนไฟฟ้าและปืนพกอีกสองกระบอก ฉันมีแค่เครื่องยิงใย ฉันริบอาวุธเธอมาได้อย่างสองอย่างแต่ฉันก็ลืมว่าเธอมีกรงเล็บ เธอฝากแผลให้ฉันที่ขาขวาก่อนจะหลบขึ้นไปชั้นบน

     นี่ดูไม่เหมือนเธอเลย หากเธอใช้เวลานานเกินไปในการลงมือแต่ละครั้ง เธอจะหนีเพราะมันเสี่ยงเกินไปที่จะรับมือกับฉันและตำรวจ คืนนั้นเธอไม่หนี ฉันตามเธอมาที่ชั้นบนและยังเห็นเธออยู่ตรงนั้น รอสู้กับฉันยิงรอบ

     "เราไม่จำเป็นต้องทำแบบนี้" ฉันพยายามชนะเธอด้วยคำพูดอีกครั้ง แน่นอนว่าไม่ได้ผล

     เธอเคลื่อนไหวช้าลง ใช้ระเบิดควันที่เหลืออยู่น้อยนิดจนหมด เธอพยายามต่อสู้กับฉันด้วยมือเปล่าซึ่งฉันยอมรับว่าเธอเหนือกว่าในเรื่องนั้น แต่ท้ายที่สุด ฉันก็จับเธอได้ ฉันไม่ภูมิใจเลย

     "ทำไมคุณทำแบบนี้" ฉันถาม

     เฟลิเชียพยายามขยับมือสองข้างที่ถูดมัดไว้ด้วยใยแต่ไม่ได้ผล "ฉันจำเป็นต้องทำ"

     "จำเป็นเหรอ"

     "คุณไม่รู้หรอกว่าเกิดอะไรขึ้น แต่จะได้รู้เร็วๆ นี้ คุณสร้างศัตรูไว้มากมาย"

     ฟิสก์ ชื่อของเขาผุดขึ้นมาในทันที ฉันคาดไม่ถึงว่าเขาจะใช้เธอช่วยเขาทำเรื่องสกปรก

     "ทำไมคุณไม่บอกฉันล่ะ"

     "เขาสัญญาว่าจะให้พลังกับฉัน พลังแบบที่คุณมี ฉันจะได้เป็นแบบคุณ เราจะได้อยู่ด้วยกัน แต่เขาสั่งให้ฉันฆ่าคุณ ไม่งั้นเขาจะฆ่าฉัน แต่ฉันทำไม่ได้"

     หัวใจของฉันหล่นวูบเป็นครั้งที่สองของวัน ตลอดเวลาที่เธอหายไปฉันไม่รู้จริงๆ ว่าเธอต้องเผชิญกับอะไร และตลอดเวลาที่เราอยู่ด้วยกัน ฉันไม่รู้ว่าเธอรู้สึกอย่างไรกันแน่ ฉันทำให้เธอรู้สึกด้วยค่าหรือเปล่า แน่นอนสิว่าเธอต้องรู้สึกแบบนั้น ฉันควรเป็นแค่เกว็น สเตซี่ให้เธอด้วย ไม่ใช่แค่โกสต์-สไปเดอร์ 

     "หนีไปกับฉันเถอะค่ะ ไปอยู่ที่ไกลๆ ที่ที่เขาจะหาเราไม่เจอ" เธอพูด เดินเข้ามาใกล้ฉัน

      ฉันได้แต่หวังว่าฉันจะออกไปฆ่าวิลสัน ฟิสก์ได้เดี๋ยวนั้น แววตาของเฟลิเชียเต็มไปด้วยความสิ้นหวัง ฉันหวังว่าเธอจะได้เห็นแววตาของฉันบ้าง

     "ฉันทำไม่ได้เฟลิเชีย ฉันมีหน้าที่ต้องรับผิดชอบที่นี่" ฉันต้องฝืนพูดออกไปแบบนั้น รู้ทั้งรู้ว่าเธอจะเสียใจที่ได้ยิน แต่ฉันเองก็เสียใจเช่นกัน

     "งั้นฉันก็ไม่ใช่หนึ่งในความรับผิดชอบของคุณ ฉันรอดไปรอดอยู่แล้วแม้ฟิสก์จะไล่หลังฉันอยู่" เธอพูด หันออกไปมองที่นอกกระจกก่อนจะหันกลับมาหาฉัน

     "ฉันปล่อยคุณไปไม่ได้ เฟลิเชีย ฉันบอกตำรวจได้นะ ให้คุณอยู่ในระบบคุ้มครองพยาน แล้วเราอาจได้เจอกันอีกครั้ง"

     "ฟิสก์มีคนในกรมตำรวจ ส่งฉันให้ตำรวจมีค่าไม่ต่างกับส่งฉันไปตาย"

     ถึงตอนนั้นฉันก็จนปัญหา เฟลิเชียเหลือบไปมองกระจกอีกครั้งและฉันก็รู้ว่าใกล้ถึงเวลาแล้ว เสียงไซเรนของรถตำรวจที่ดังอยู่เรื่อยๆ เร่งเวลาของเฟลิเชียให้เดินเร็วขึ้นไปอีก ฉันจึงคว้าตัวเธอเอาไว้ด้วยมือข้างหนึ่ง ส่วนมืออีกข้างเลิกหน้ากากขึ้น

     "ฉันรักคุณ" ฉันกระซิบ

     เธอยิ้ม "ฉันก็รักคุณค่ะ"

     ฉันโน้มหน้าเข้าไปใกล้เธอ ได้แต่หวังว่ามันจะไม่ใช่จูบสุดท้ายแต่ฉันรู้สึกว่ามันเป็นแบบนั้น มันจึงเป็นจูบที่ให้ความรู้สึกสิ้นหวังและแสนหวานในเวลาเดียวกัน ในวินาทีที่ฉันต้องปล่อยเธอไป เธอหันมาหาฉันเป็นครั้งสุดท้าย

     "ลาก่อน เกว็น"



*****



     วิลสัน ฟิสก์มีแผนจริงๆ และส่วนหนึ่งของแผนก็คือกำจัดฉันด้วย แต่ในที่สุดก็เป็นเขาที่ถูกจัดการ ฉันมองเขาโดนลากเข้าตารางและกลับมาที่อพาร์ทเม้นท์เพื่อดูภาพเดียวกันในจอโทรทัศน์ ฉันโล่งใจ นิวยอร์กโล่งใจ แต่เฟลิเชีย ฮาร์ดี้ไม่เคยกลับมาที่นี่อีก

     ฉันกับแฮร์รี่ไปเยี่ยมหลุมศพของปีเตอร์ มีอะไรให้ทำหลายอย่างหลังจากที่นิวยอร์กสงบสุขอีกครั้ง ฉันเรียนจบ ฉันร่วมงานกับแฮร์รี่ เป็นงานการกุศลที่ดูเหมือนว่าพ่อของเขาจะไม่ชอบใจเท่าไรนักแต่เราไปได้สวย ฉันช่วยป้าเมย์ทำงานที่ศูนย์ช่วยเหลือผู้ไร้บ้านของเธอ บางครั้งเราก็จะพูดถึงปีเตอร์ ฉันดีใจที่ไม่ได่เห็นน้ำตาจากป้าเมย์อีก ชีวิตของฉันราบรื่นแต่ฉันก็ยังคงเป็นโกสต์-สไปเดอร์ ไม่นานนักศัตรูคนอื่นๆ ก็จะผุดขึ้นมาอีก คราวนี้เป็นนักข่าวที่มากับมนุษย์ต่างดาวแบบสวมได้ เขาเรียกตัวเองว่าเวน่อมและเขาแข็งแกร่งกว่าที่ฉันคิดไว้ซะอีก ฉันจึงหนี หอบร่างยับเยินมาที่ดาดฟ้าของอพาร์ทเม้นท์ของฉันและนอนลงตรงนั้น อ่อนแรงเกินกว่าจะปีนกลับเข้าไปนอนด้านใน แต่ถึงอย่างนั้นก็เถอะ บนนี้ก็สวยดี ถึงแสงของนิวยอร์กจะบดบังแสงดาวไปจนหมด อย่างน้อยฉันก็ยังเห็นดวงจันทร์

     ฉันคิดว่าแค่จะงีบสักพักแต่ก็พบตัวเองตื่นมาตอนเช้าที่ดาดฟ้าที่เดิม แผลและรอยช้ำที่ได้มาจากคืนก่อนเริ่มรักษาตัวเองไปบ้างแล้ว ฉันจึงลุกขึ้นปีนกำแพงลงไปที่ห้องของตัวเอง ก่อนจะชะงักเมื่อพบว่าหน้าต่างเปิดอยู่ ฉันมั่นใจว่าไม่ได้เปิดมันไว้เมื่อคืน ฉันจึงปีนกลับเข้ามาอย่างระมัดระวัง ไม่มีอะไรผิดปกติ ถ้าไม่นับดอกกุหลาบสีขาวดอกหนึ่งที่วางอยู่บนเตียงกับกระดาษโน้ตสีเดียวกับกลีบกุหลาบ ฉันหยิบมันขึ้นมาอ่าน

     คิดถึงฉันไหมคะ คุณแมงมุม

ผลงานอื่นๆ ของ Zorrowski

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

1 ความคิดเห็น

  1. วันที่ 18 ตุลาคม 2561 / 08:52
    I like this fic

    very much
    #1
    1
    • 18 ตุลาคม 2561 / 13:14
      ขอบคุณที่เข้ามาอ่านนะคะ :)
      #1-1