นิยาย Dek-D

ไม่พลาดทุกการอัปเดต
เพียงอ่านผ่านแอปนิยาย Dek-D

แอปที่จะทำให้คุณสามารถอ่านนิยายได้ทุกที่ ทุกเวลา พร้อมฟังก์ชันการใช้งานหลากหลาย รับรองสนุกไม่มีเบื่อ! ดาวน์โหลดฟรีได้แล้ว บน Android, iOS และ HUAWEI

คัดลอกลิงก์เเล้ว
นิยาย [SF #MINHOON #WINNER] :: PHOTO ::

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้

เนื้อเรื่อง อัปเดต 16 ก.ค. 61 / 20:04


'ซงมินโฮ' รักการถ่ายรูป ...

เขารักแสงและสีที่ปรากฏในภาพถ่าย รักบรรยากาศซึ่งสามารถเก็บรักษาเอาไว้ได้บนกระดาษมันๆ แผ่นเล็ก รักกล้องถ่ายรูปตัวช่วยในการบันทึกความทรงจำให้เดินทางข้ามห้วงเวลาจากอดีตสู่ปัจจุบัน รักภาพสวยๆ แม้จะถูกบันทึกลงคอมพิวเตอร์แต่นั้นคือสิ่งบันทึกเรื่องราวว่าในครั้งหนึ่งเคยได้เห็นสิ่งสวยงามกับตาตัวเองแล้ว

แต่สิ่งที่เขารักมากที่สุด ...

คงไม่พ้น 'รอยยิ้ม' ของคนตรงหน้าเลนส์กล้อง

โดยเฉพาะรอยยิ้มของชายหนุ่มหน้าตี๋ ผิวขาวใส หน่วยตาเล็กคู่นั้นปกปิดด้วยแว่นสายตากลมๆ แต่เมื่อยกยิ้มกว้างโหนกแก้มจะยกตัวจนตานั้นจะชิดเข้าหากันจนแทบปิด เรียวปากบางยังคงระบายรอยยิ้มเมื่อสายลมอ่อนๆ โชยกระทบกับร่างกายจนรู้สึกเย็นสบายและสดชื่น ร่างกายผอมบางและสูงโปร่งถูกสวมทับด้วยเสื้อเชิ้ตสีอ่อนตัดกับเนคไทสีเข้ม กางเกงผ้าสีดำสนิทยิ่งทำให้ขายาวนั้นเล็กลงไปอีก ชายคนนั้นงดงามยิ่งกว่าต้นดอกหญ้าพริ้วไหวตามลมเอื่อย งดงามกว่าสายน้ำเพื่อมไหวเมื่อกระทบกับแสงตะวันยามเย็นจนสะท้อนเป็นสีทองระยิบระยับ งดงามกว่าฝูงนกโผบินฝูงใหญ่กำลังเตรียมกลับรังเพื่อพักผ่อน และงดงามยิ่งกว่าแสงอาทิตย์ยามอัสดงพลอยทำให้รู้สึกอบอุ่นและอ่อนไหว

ชายร่างผอมนั้นดูดีเป็นบ้าจนเขาต้องรีบยกกล้องถ่ายรูปขึ้นมาบันทึกเอารอยยิ้มนั้นมาเก็บรักษาเอาไว้ ...

แต่เสียงชัตเตอร์คงจะดังเกินไปจนทำให้คนคนนั้นรีบหันมาตามต้นเสียง สีหน้าเปลี่ยนเป็นสงสัยแทบจะทันทีเมื่อสบเข้ากับตาเรียวเมื่อเลื่อนกล้องถ่ายรูปลง

"เอ่อ ... ขอโทษที่ต้องถือวิสาสะถ่ายรูปคุณนะครับ"

น้ำเสียงทุ้มเอ่ยคำขอโทษขอโพยก่อนศีรษะจะก้มโค้งให้โดยอัตโนมัติ แต่เมื่อมินโฮเงยหน้าขึ้นกลับต้องแปลกใจเมื่อเห็นใบหน้าขาวนั้นส่งยิ้มให้เขา

อยู่ดีๆ หัวใจก็เต้นเร็วและถี่รัวมากขึ้น ดวงหน้าคมของเขาร้อนฉ่าบวกชาไปวูบใหญ่เมื่อชายร่างบางคนนั้นก้าวเข้ามาใกล้เขาในระยะห่างเพียงหนึ่งไม้บรรทัดเท่านั้น

"ขอดูรูปหน่อยได้ไหม ?"

มือขวายื่นเข้ามาตรงหน้ามินโฮ ตาเล็กภายใต้กรอบแว่นเหล็กกลมยังคงเป็นประกายและปากเรียวบางยังคงแย้มยิ้ม ยิ่งใกล้กันแบบนี้ ชายคนนี้ยิ่งดูดีมากยิ่งขึ้นจนมินโฮเผลอเงอะงะทำอะไรไม่ถูกกันเลยทีเดียว

เอาจริงๆ นะ ... ชายคนตรงหน้าช่างเหมือนพระเอกการ์ตูนญี่ปุ่นที่ชอบอ่านเป็นประจำ

แลดูอบอุ่นแต่ก็ซ่อนความร้อนแรงเอาไว้ภายใน

แลดูสุขุมนุ่มลึกแต่ก็แอบเซ็กซี่

แลดูน่าทะนุถนอมแต่ก็น่าจับฟัดสักทีจนอยากขย้ำแล้วกลืนกินลงท้อง

นี่ซงมินโฮกำลังคิดอะไรอยู่ ?

"อ่า ... ครับๆ"

ความประหม่าพลอยทำให้มือหนาสั่นไปเสียหมด กล้องถ่ายรูปถูกยื่นไปวางบนมืออีกคนอย่างทุลักทุเลจนเกือบหลุดมือเสียหายจนชายหน้าตี๋หลุดขำออกมาเล็กๆ ก่อนประคองตัวกล้องขึ้นมาเลื่อนดูรูปภายใน ยิ้มบางๆ นั้นกว้างขึ้นก่อนหันให้ผู้เป็นตากล้องดูบ้าง

"รูปนี้สวยนะ"

"ครับ ... สวย"

"ผมชอบนะ แสง สี บรรยากาศ ทุกอย่างเข้ากันหมดไปหมดเลย คุณถ่ายรูปสวยจริงๆ"

"ไม่ขนาดนั้นหรอกครับ เดี๋ยวผมต้องไปปรับแต่งภาพอีกทีน่ะ"

"คุณเป็นช่างภาพมืออาชีพหรอ ?"

"อ่า ... เปล่าหรอกครับ ผมชอบถ่ายรูปเป็นงานอดิเรกน่ะ จริงๆ แล้วผมยังเป็นนักศึกษาอยู่"

"เอ๋ ? จริงหรอครับ ? คุณนี่เก่งจัง"

"ไม่หรอกครับ" มือหนาถูกยกขึ้นเกาท้ายทอยตัวเองแก้อาการเขิน มินโฮเป็นคนที่เก่งเฉพาะสิ่งที่ตัวเองสนใจเท่านั้น อย่างการถ่ายรูป มินโฮต้องใช้เวลาฝึกหัดค่อนข้างนานกว่าจะเนรมิตภาพสวยๆ ออกมาได้ และยังเป็นหนึ่งในสมาชิกชมรมถ่ายภาพของมหาวิทยาลัย "จริงสิครับ คุณชื่ออะไรหรอครับ ?"

"อ่า ... ลืมแนะนำตัวไปเลย ผมชื่อ 'อีซึงฮุน' ครับ เป็นอาจารย์มหาวิทยาลัย"

"อาจารย์หรอครับ ?"

"ใช่ ... มหาวิทยาลัยตรงนั้นไง"

เรียวนิ้วชี้มุ่งไปตึกอาคารสีขาวตั้งอยู่ไกลๆ แต่สามารถมองเห็นได้อย่างชัดเจนเพราะสถานที่นั้นอยู่ตรงที่ลาดเชิงเขาสูงพอดี มินโฮมองตามนิ้วนั้นไปก่อนจะตกใจเล็กน้อยออกมาอย่างไม่น่าเชื่อ

"นั้นมหาวิทยาลัยที่ผมเรียนอยู่นี่ครับ ทำไมเราไม่เคยเจอกันเลยล่ะ ?"

"อ่า ... อาจเพราะผมเพิ่งมาเข้าไปสอนได้เพียงสามวันล่ะมั้งครับ" คราวนี้เป็นผู้มีอายุมากกว่าเป็นฝ่ายเขินบ้าง ซึงฮุนยกมือทั้งสองข้างปิดแก้มเนียนที่เริ่มแดงเรื่อ เป็นกริยาน่ารักๆ เชื้อเชิญให้มินโฮอยากยกกล้องขึ้นถ่าย แต่เมื่อย้อนคิดดู มันคงจะเสียมารยาทเกินไป "ผมสอนภาควิชาอักษรศาสตร์น่ะครับ"

"อ่า ... น่าเสียดายนะครับ ผมเรียนภาควิชาศิลปกรรมศาสตร์" สีหน้าผิดหวังของมินโฮฉายชัด ในใจของเขาอยากเจออาจารย์ซึงฮุนทุกวัน หากแต่ทั้งสองคณะนั้นอยู่ไกลกันคนละฟากของมหาวิทยาลัย "ให้ผมเลี้ยงกาแฟเป็นการขอโทษที่แอบถ่ายรูปอาจารย์เมื่อครู่ได้ไหมครับ ?"

"เอ๋ ? อย่าดีกว่าครับ ..." สองมือของร่างบางโบกไหวๆ เป็นเชิงปฏิเสธ การกระทำน่ารักๆ นั้นกระตุ้นให้หัวใจของคู่สนทนาเต้นรัวขึ้นอีกครั้ง แต่ก็ชวนให้สงสัยจนคิ้วเข้มๆ เลื่อนมาผูกกันให้เป็นปมตรงกลางหน้าผากกว้าง "คือ ... ผมอายุมากกว่าแถมเป็นอาจารย์อีก ให้ผมเป็นฝ่ายเลี้ยงคุณดีกว่า แลกกับรูปถ่ายของผมรูปนั้นแล้วกัน"

 

 

คอมพิวเตอร์แลปทอปถูกเปิดขึ้นหลังจากที่โดนพับเก็บไว้อยู่เป็นเวลานาน แสงสว่างบนหน้าจอแอลอีดีบางวูบไหวไม่แพ้ประกายในสายตาของมินโฮ สายยูเอสบีเชื่อมต่อข้อมูลระหว่างกล้องถ่ายรูปตัวโปรดและคอมพิวเตอร์ ภาพถ่ายทั้งหมดค่อยๆ ทยอยถูกถ่ายโอนข้อมูลจนมาปรากฏบนหน้าจอกว้าง ความละเอียดของรูปถ่ายนั้นมีมากจนเห็นสีสันของภาพได้ชัดเจนขึ้น

ปากหยักได้รูปของชายหนุ่มร่างหนายกยิ้มเขินอายเมื่อรูปของชายหนุ่มอีกคนปรากฏบนหน้าจอ ความละเอียดสูงดึงให้รอยยิ้มยิ่งสวยงาม บวกกับหน่วยตาเล็กที่ปิดลงรับอากาศภายใต้แว่นสายตานั้นทำให้รู้สึกสดชื่นและสดใสตามไปด้วย

แก้วอเมริกาโน่ซึ่งเป็นพลาสติกใสยังคงถูกวางไว้ข้างตัวแม้ไร้ของเหลวสีเข้มหรือก้อนน้ำแข็ง เป็นแก้วเปล่าๆ ที่มินโฮพร้อมจะเก็บรักษาเอาไว้ว่าครั้งหนึ่งคนที่เขา 'รัก' ตั้งแต่แรกเห็นนั้นซื้อเลี้ยงเขา

แลกกับรูปถ่ายเพียงรูปเดียว ...

ไอดีผู้ใช้ของแอปพลิเคชันแชทชื่อดังถูกแลกเปลี่ยนกันระหว่างนั่งดื่มกาแฟที่คาเฟ่เล็กๆ ไม่ใกล้ไม่ไกลจากจุดที่เขาเจออาจารย์หนุ่มเจ้าของรอยยิ้มสดใสราวอรุณรุ่งของเช้าวันใหม่ การได้นั่งพูดคุยกันอย่างใกล้ชิดยิ่งทำให้มินโฮรู้จักอาจารย์หนุ่มคนนี้มากขึ้น ซึงฮุนเป็นผู้ชายไหล่กว้างแต่รูปร่างบอบบางราวกับพระเอกการ์ตูนญี่ปุ่น เอสเพรสโซร้อนและน้ำอัดลมคือเครื่องดื่มสุดโปรด ไม่ชอบดูละครแต่กลับชอบรายการวาไรตี้ สายตาสั้นเพราะชอบอ่านหนังสือและเล่นคอมพิวเตอร์เป็นเวลานานๆ และหลากหลายเรื่องราวสารพัดที่มินโฮยกมาพูดคุยเพื่อทำความรู้จักคนคนนี้ให้มากขึ้น

มือหนาคว้าโทรศัพท์มือถือขึ้นมาก่อนนิ้วหัวแม่มือจะเลื่อนเปิดแอปพลิเคชันแชท รูปโปรไฟล์ของอาจารย์ซึงฮุนนั้นยังคงสดใสจนเรียกให้ใบหน้าคมร้อนผ่าวๆ

รูปปากแดงจู๋ห่อเข้าหากันช่างน่าจับมาฟัดสักที ตาเล็กๆ ภายใต้กรอบแว่นนั้นทำให้อาจารย์คนดีดูน่ารักมากขึ้น ดวงหน้าขาวใสผลัดให้ดูมีเสน่ห์ดึงดูด ผมสีดำสนิทถูกปล่อยให้ปอยผมหน้าม้าปรกปิดหน้าผากแทนที่จะถูกจัดทรงให้เปิดขึ้นเหมือนที่เห็นเมื่อตอนเย็นทำให้ดูอ่อนเยาว์ยิ่งขึ้นไปอีก

คงปฏิเสธอะไรไม่ได้แล้วว่ามินโฮน่ะ ... ชอบอาจารย์ซึงฮุนเข้าให้แล้ว

หน้าจอโทรศัพท์ถูกเปลี่ยนเป็นหน้าห้องแชท นิ้วหัวแม่มือทั้งสองข้างเคลื่อนไหวไปมาเพื่อพิมพ์ข้อความ

'ผมกำลังแต่งรูปนะครับ อีกสักพักผมจะส่งให้'

หัวใจของเด็กหนุ่มยังคงเต้นรัวไม่เป็นจังหวะแม้จะวางโทรศัพท์มือถือไว้ข้างๆ คอมพิวเตอร์ พยายามรวบรวมสมาธิทั้งหมดแม้สมองจะประมวลความคิดถึงไปหาคนที่เพิ่งรู้จักกัน รีบจัดการปรับแต่งภาพให้สวยงามที่สุด เพื่อเป็นของขวัญให้แก่ 'รักแรกพบ' ของเขา

ยิ่งตกแต่งภาพ ความงดงามของชายร่างสูงก็ยิ่งเปล่งประกาย

ราวๆ ครึ่งชั่วโมงรูปถ่ายพร้อมการปรับแต่งก็ถูกส่งไปหาเจ้าของรอยยิ้มสวย ก้อนเนื้อหัวใจของมินโฮแทบระเบิดหลังจากมีข้อความตอบกลับมา

'ขอบใจมากนะ นอกจากถ่ายรูปสวยแล้วยังแต่งสวยด้วย ผมชอบมันมากจริงๆ'

อ่า ... ผมก็ชอบนะ

หมายถึงชอบอาจารย์น่ะ

 

 

นับวัน ความสัมพันธ์ระหว่างอาจารย์และลูกศิษย์ยิ่งแน่นแฟ้นมากขึ้น มินโฮไม่อาจทึกทักเอาเองว่าสิ่งที่อาจารย์คนดีกำลังทำอยู่นี่เป็นความรักหรือไม่ หรือเพียงเห็นเขาเป็นนักศึกษาธรรมดาคนหนึ่งเท่านั้น แต่ความขี้ขลาดและความกลัวมีมากกว่าจะอ้าปากถามไปว่าจริงๆ แล้วข้างในใจของซึงฮุนกำลังคิดอะไรอยู่

มินโฮกลัวว่าหากถามอะไรทำนองนั้นออกไป ซึงฮุนจะหายไปจากชีวิตของเขา

ทุกวันนี้จึงทำได้เพียงเก็บงำทั้งความรู้สึกและคำถามเอาไว้ แม้หลายครั้งมันมากมายเกินกว่าจะปิดบัง พยายามบังคับปากเอาไว้ไม่ให้พลั้งเผลอพูดคำๆ นั้นออกไป ทั้งๆ ที่มันยากเย็นเหลือเกิน

และวันนี้ก็เป็นอีกหนึ่งวันที่มินโฮแวะเวียนมาหาซึงฮุนที่คณะเพื่อชวนไปถ่ายรูปเหมือนทุกๆ วัน แต่ไม่ว่าจะเดินหรือมองไปทางไหนก็ไร้เงาของอาจารย์ร่างสูง จนเจ้าตัวนึกแปลกใจว่าวันนี้อาจารย์คนเก่งนั้นลาป่วยหรือติดงานนอกสถานที่หรือเปล่า ?

"เอ่อ ... ขอโทษนะครับ" เสียงทุ้มกดถามกลุ่มนักศึกษาที่คาดว่าจะเป็นรุ่นน้องนั่งทานขนมอย่างเอร็ดอร่อยอยู่หน้าตึกคณะ เด็กๆ เหล่านั้นสบมองมินโฮเป็นสายตาเดียวก่อนเลิกคิ้วทำหน้าตาสงสัยเนื่องจากไม่เคยเห็นมินโฮในคณะมาก่อนเลย "วันนี้อาจารย์อีซึงฮุนไม่มาหรอครับ ?"

"อาจารย์เพิ่งลาออกไปเมื่อวานนี้เองครับ"

อาการใจหายแล่นไปทั่วทั้งแผ่นอก ความรู้สึกหนักหน่วงกดทับตามลาดไหล่จนอยากจะทรุดลงคุกเข่า ร่างกายหนาชาวูบไปทั้งตัว มือประคองกล้องถ่ายรูปอยู่นั้นอ่อนแรงไปเสียหมด ในห้วงความคิดเอาแต่ย้ำคิดว่าเพราะอะไรอาจารย์คนดีถึงไม่บอกกันก่อนว่าจะลาออก ทั้งๆ ที่เข้ามาสอนได้เพียงแค่หนึ่งเดือนเท่านั้น

"ขะ ... ขอบใจมากนะ"

สองขายาวเริ่มออกวิ่งแม้ไม่รู้จุดหมายปลายทาง ในสมองไม่สามารถคิดอะไรได้อีกแล้วนอกจากย้ำคำถามเดิมๆ ซ้ำๆ ว่าทำไมซึงฮุนถึงต้องลาออก และเพราะอะไรถึงไม่ยอมบอกเขาตรงๆ ทั้งๆ ที่เมื่อวานยังคุยกันเป็นปกติ ทั้งต่อหน้าและในแอปพลิเคชันแชท

โทรศัพท์มือถือถูกดึงออกจากกระเป๋ากางเกงแม้จะยังวิ่งอยู่ นิ้วหัวแม่มือพิมพ์ข้อความสั้นๆ แม้จะพิมพ์ผิดพิมพ์ถูก โดยหวังให้อีกคนตอบกลับมา อย่างน้อยให้มินโฮรู้ได้ไหมว่าอยู่ที่ไหน ทำอะไรอยู่ ?

สองเท้าที่สืบวิ่งหยุดชะงักพร้อมลมหายใจเหนื่อยหอบถูกระบายเข้าออกรวดเร็วและถี่รัว ก้อนเนื้อหัวใจฝังในบริเวณอกข้างซ้ายเร่งจังหวะการเต้นเพื่อสูบฉีดโลหิตหลังจากร่างกายใช้พลังงานอย่างมากโขในการออกแรงวิ่ง โทรศัพท์มือถือที่เจ้าตัวกำเอาไว้แน่นนั้นสั่นเบาๆ ให้รู้ว่ามีข้อความตอบกลับ ไม่รอช้าเจ้าของเครื่องรีบเปิดมันอ่านทันที

'ผมอยู่ริมแม่น้ำ ที่ที่เราเจอกันครั้งแรก'

มินโฮเผลอแย้มยิ้มบางๆ กับข้อความสั้นๆ แต่เพราะเหนื่อยเกินกว่าจะวิ่งออกอีกครั้ง สองขาเดินทอดน่องก้าวไปตามทางลาดเรียบฉาบด้วยซีเมนต์สีเทาหม่นเรื่อยๆ เพราะอีกไม่กี่เมตรก็ถึงจุดหมายแล้ว

ดวงอาทิตย์ยามเย็นอ่อนกำลังลงแล้ว ลูกไฟสีส้มอบอุ่นดวงใหญ่คล้อยต่ำลงปิดซ่อนตัวเองหลังตึกสูงตั้งเรียงรายเย้ยฟ้าเบื้องบน แสงสีทองตกสะท้อนกับผิวน้ำและเปล่งรังสีออกไปทั่วบริเวณผืนฟ้า บรรยากาศอบอุ่นของเวลาเย็นย่ำกำลังดึงดูดให้ชายร่างสูงผอมเชิดหน้ามองวิวสวยงามเบื้องหน้าเหมือนครั้งแรกที่มินโฮเจออีกครั้ง

กล้องถ่ายรูปถูกยกขึ้นก่อนนิ้วชี้ของดขาจะออกแรงกดเพื่อบันทึกภาพสวยงามเอาไว้ กว่าซึงฮุนจะรู้ทันว่าโดนแอบถ่าย มินโฮก็มีรูปในกล้องถ่ายรูปเพิ่มเข้ามาอีกห้ารูป

"ซงมินโฮ"

"อาจารย์จะปิดบังเรื่องลาออกกับผมไปถึงเมื่อไรครับ ?"

สีหน้าจริงจังและเจ็บปวดฉายชัดผ่านใบหน้าขาว คำขอโทษถูกประกายออกมาจากดวงตาจนมันทะลุออกมานอกแว่นสายตาใส สัมผัสได้ว่ามือไม้เกะกะจนต้องเลื่อนมากอดประสานกันตรงหน้าอก ท่าทีอ้ำอึ้งนั้นมันทำให้มินโฮรู้สึกขัดใจอยู่ไม่น้อย แต่ก็พยายามข่มใจให้เย็นไว้เพื่อรอฟังเหตุผลจากคนตรงหน้า

ริมฝีปากบางขบเน้นนั้นคลายออกก่อนซึงฮุนจะเริ่มขยับเพื่ออธิบาย

"คือ ... ผมกำลังทำทุกอย่างเพื่อความถูกต้อง"

"ความถูกต้อง ?"

"เพราะผมเป็นอาจารย์ ส่วนคุณเป็นลูกศิษย์ ถ้ายังเป็นแบบนี้ต่อไปเราก็จะยิ่งเหมือนถลำลึกก้าวเท้าข้ามเส้นความถูกต้องไปนะ ..."

"คุณกำลังจะหมายความถึงอะไรกันแน่ ?"

มินโฮก้าวเท้าเนิบๆ ขยับเข้าไปใกล้ผู้เป็นหัวใจของเขา ผู้ที่ได้หัวใจของเขาไปตั้งแต่วันแรกของการรู้จักกัน แต่ดูเหมือนยิ่งรักมากขึ้นเท่าไรก็ยิ่งเจ็บปวดหัวใจมากขึ้นเท่านั้น

มือหนาเอื้อมไปประคองแก้มฟูๆ ของผู้อายุมากกว่าอย่างเผลอลืมตัว แต่ทำไมกันนะ ? ทำไมคว้าตัวผู้ชายคนนี้ได้กลับช่างรู้สึกห่างไกลจนก้อนน้ำตาที่ตนกลั้นเอาไว้หลอมละลายจนหยาดน้ำอุ่นๆ เริ่มเรื่อตามขอบตาเรียว

เป็นเพราะที่ผ่านมา เขาทำผิดอย่างนั้นหรอ ?

เขาทำผิดเพียงแค่ตัวเขาเป็นลูกศิษย์ และซึงฮุนเป็นอาจารย์อย่างนั้นหรอ ?

"ผมกำลังทำทุกอย่างให้ถูกต้องนะ"

"ถ้าความถูกต้องทำให้ผมไม่ได้เจอกับอาจารย์อีก ผมยินดีจะทำผิดซ้ำแล้วซ้ำเล่านะครับ" คราวนี้ของเหลวร้อนกลับยิ่งไหลออกมามากขึ้นจนดวงหน้าคมเปรอะเปื้อนไปด้วยน้ำตาใส คนอายุน้อยกว่าสะอื้นออกมาอย่างน่าอายก่อนจะชักมือข้างที่ลูบไล้แก้มนิ่มของคนตัวบางมาเช็ดน้ำตาออกลวกๆ ในความคิดของมินโฮเวลานี้ เขาพร้อมจะทำทุกอย่างให้ได้เจอกับคนตรงหน้าทุกวันอย่างที่เคยทำตลอดหนึ่งเดือนที่ผ่านพ้นไป "ขอโทษนะครับอาจารย์ แต่ผมหักห้ามใจไม่ได้จริงๆ"

"มินโฮ ..."

"ผมชอบอาจารย์ครับ" แม้จะยังหลงเหลือคราบน้ำตาเปรอะตามแก้มแต่มินโฮกลับยิ้มกว้างออกมาเมื่อสุดท้ายเขาก็มีความกล้าหาญบอกความในใจออกมาหลังจากเก็บงำไว้เป็นเวลานานนับเดือน "ผมชอบรอยยิ้มสดใสของอาจารย์ ผมชอบแววตาผ่านแว่นของอาจารย์ ผมชอบทุกสิ่งทุกอย่างที่เป็นอาจารย์ครับ"

อารมณ์แปรเปลี่ยนอย่างรวดเร็วจนเจ้าตัวเองก็ตั้งรับไม่ทัน ผิวสีเข้มบนใบหน้าเจือสีแดงเรื่อลามไปถึงใบหู ความเขินกระตุกให้มินโฮรีบก้มหน้าหลบซ่อนความร้อนผ่าวๆ สองมือประคองกล้องถ่ายรูปนั้นทำอะไรไม่ถูกกลับกลายเป็นขัดถูไปมาราวกับกำลังถูตะเกียงวิเศษ โดยไม่รู้เลยว่าการกระทำดังกล่าวทำให้ผู้เป็นพี่นั้นเอ็นดูจนยกยิ้ม ใบหน้าขาวเปื้อนสีเลือดจนแดงลามไปถึงใบหูเช่นกัน วินาทีนี้เรียกได้ว่าต่างคนต่างเขินก็ว่าได้ ...

"เด็กโง่เอ้ย" มือบางวางลงบนศีรษะของคนตัวหนาก่อนลูบเบาๆ การกระทำอ่อนโยนเฉกเช่นปุยนุ่นเรียกให้มินโฮเงยหน้าขึ้นมาสบตาคู่สนทนาไม่รู้ว่ายื่นหน้าเข้ามาใกล้เพียงหนึ่งเซนติเมตรตอนไหน แต่สายตาและรอยยิ้มนั้นกลับเร่งจังหวะการเต้นของหัวใจให้รุนแรงมากขึ้นกว่าเดิมอีกร้อยเท่าจนเขาเองเกิดคำถามในใจว่าก้อนเนื้อเล็กๆ ที่เรียกว่าหัวใจจะวายตายก่อนวัยอันควรหรือเปล่า "พี่ก็ชอบนายเหมือนกันนะ"

สรรพนามแทนตัวเองนั้นเปลี่ยนไป แถมพ่วงด้วยคำบอกชอบนั้นหวานราวน้ำผึ้ง ไม่มีอาจารย์ซึงฮุนและลูกศิษย์คนสนิทอีกต่อไป ต่อไปนี้จะมีเพียงพี่ซึงฮุนและน้องมินโฮ ผู้เป็นรอยยิ้มสวยงามของกันและกันโดยไม่ต้องกดชัตเตอร์บันทึกเอาไว้หลังเลนส์กล้องถ่ายรูป ผู้เป็นวิวงดงาม เป็นความอบอุ่นโดยไม่ต้องรอแสงตะวันคล้อยต่ำยามเย็นย่ำ มีกันและกันในแต่ละวันมันวิเศษยิ่งกว่าการถ่ายรูปเก็บเอาไว้

ใช่แล้ว ... ซงมินโฮรักการถ่ายรูป

แต่ตอนนี้เขามีสิ่งที่รักเพิ่มขึ้นมาอีกหนึ่งอย่าง

นั้นก็คือ

อีซึงฮุนยังไงล่ะ ...





ขอกรีดร้องให้กับความบ้า ดี เดือดของตัวเองค่ะ

กรี๊ดดดดดดดดด !!

หนังสือไม่อ่าน แต่พล็อตฟิคนี่มาได้เรื่อยๆ จริงๆ ค่ะ

555555555

สำหรับฟิครูปถ่าย ไซเรนท์คิดพล็อตได้ปุ๊บก็จัดการแต่งปั๊บเลยค่ะ จะเรียกว่าเป็นฟิคชั่ววูบก็ได้ค่ะ

เหตุเกิดจากนั่งรถจากต่างจังหวัดเข้ากรุงเทพเพื่อไปสอบ และนั่งรถจากกรุงเทพกลับต่างจังหวัด ไซเรนท์ไม่มีอะไรทำเลยนั่งเขียนฟิคค่ะ เขียนไปเขียนมาราวๆ หนึ่งสัปดาห์ อ้าว ... จบเฉย 5555555

ขอสารภาพเลยค่ะว่าเรื่องนี้เป็นเรื่องแรกที่เขียนให้คุณพรี่ฮุนเป็นเคะ ซึ่งเขียนยากมาก และดูๆ แล้วคุณพรี่ฮุนไม่ได้เคะสักเท่าไร แต่ไซเรนท์พยายามสุดความสามารถแล้วจริงๆ ค่ะ T T

เรื่องนี้ไม่ได้เน้นการสัมผัสทางกายมากนัก เพราะพยายามเขียนบรรยายให้ตัวเองเขินจนแก้มแตกกับคำว่ารักแรกแทนค่ะ แต่ไม่รู้ว่ารีดเดอร์จะเขินเหมือนกันหรือเปล่า ? ฮือ ~~

แต่ไซเรนท์เขินนะ คึคึ

ขอบคุณทุกๆ คนนะคะที่ให้กำลังใจไซเรนท์กับการแต่งฟิคสั้นคู่มินฮุน (เอ๊ะ !! หรือฮุนมิน ?) เสมอมา ไซเรนท์สัญญาค่ะว่าจะมีฟิคใหม่ๆ มาให้ทุกคนอ่านกัน สามารถมาเม้ามอยกับไซเรนท์ได้ที่ทวิตเตอร์ @zilent_ ได้ตลอดเวลาเลยนะคะ (คุยกับไซเรนท์ได้ทุกเรื่อง ไม่ใช่เฉพาะเรื่องฟิคนะคะ ให้คิดซะว่าไซเรนท์เป็นอนนี่คนหนึ่งก็ได้ค่ะ อีกอย่าง ไม่ต้องเรียกไซเรนท์ว่าไรท์ก็ได้นะคะ อยากให้เรียก 'เรนท์' หรือ 'ไซเรนท์' มากกว่าค่ะ ./////.)

สุดท้าย ขอบคุณน้อง @MNongnoy ที่พูดคุยกับไซเรนท์ตลอดตั้งแต่ไซเรนท์ปล่อยฟิคเหตุผล ซึ่งเป็นฟิคเรื่องแรกของไซเรนท์เลย รักมาก ขอบคุณมากนะคะ

รวมถึงน้องๆ หลายคนนะคะที่เข้ามาพูดคุยกับไซเรนท์ แม้จะไม่ได้ยกเอาชื่อมาออกสื่อ แต่ทุกคนคือหนึ่งกำลังใจเล็กๆ ที่ยิ่งใหญ่ของไซเรนท์ค่ะ

ด้วยรักและขอบคุณมากๆ ค่ะ ^^


ผลงานอื่นๆ ของ Zilent_

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

1 ความคิดเห็น

  1. #1 maetamilk (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 16 กรกฎาคม 2561 / 20:39
    ฟินจนตัวเเตกเลยค่ะ😍😍😍ความจริงเป็นคนที่เข้าใจอะไรยากมากต้องอ่าน2รอบเป็นอย่างต่ำ😅😬พอเข้าใจเเล้วทีนี้ก้อเขินเลยค่ะ555ขอบคุณน่ะค่ะที่เเต่งคู่นี้เป็นอย่าท้อน่ะค่ะกำลังใจให้พี่น่ะค่ะสู้ๆคร้า😊😊
    #1
    0