JustLoJae

ตอนที่ 4 : [OS](LxJ): Healer

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 36
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    21 ธ.ค. 60

[OS](LxJ): Healer

Warning: 0% Reality, 100% Imagine

 


จุนฮงรู้สึกว่าตัวเองโชคร้ายเหลือเกิน

เขากำลังพามุนจงออบ คนที่เขาแอบรักไปทานข้าว

แล้วใครบางคนก็วิ่งออกมาตัดหน้ารถทำให้เขาต้องหักหลบ

และชนกับเสาไฟฟ้าอย่างช่วยไม่ได้

 

ดวงตาของเขาบาดเจ็บ หมอบอกว่าเขาจะมองเห็นในไม่ช้า

ส่วนจงออบ จุนฮงได้ยินว่าเค้าขาหัก และนอนรักษาตัวอยู่ในห้องพักอีกตึกหนึ่ง

ตอนแรกที่เราประสบอุบัติเหตุแรกๆ จงออบเคยมาเยี่ยมเขาครั้งหนึ่ง และบอกว่าจะมาเยี่ยมบ่อยๆ

แต่หลังจากนั้น มันก็นานมากแล้วที่เราไม่ได้เจอกัน

จุนฮงเริ่มกระวนกระวาย แต่เขาก็ไปหาไม่ได้เพราะดวงตามองไม่เห็น

เขาเคยขอให้พยาบาลพาไปแต่ถูกปฏิเสธเพราะนอกจากดวงตาที่มองไม่เห็นแล้ว สมองของเขายังได้รับการกระทบกระเทือนด้วย

ทุกฝ่ายไม่อยากเสี่ยงให้เขาออกนอกห้อง เขาจึงฝากขอร้องให้จงออบมาเยี่ยมเค้าบ้าง

แต่ทุกอย่างก็เงียบไป

จนกระทั่งเช้าวันหนึ่ง ระหว่างที่เขากำลังงอแงขอร้องให้พยาบาลพาเขาไปพบจงออบฮยอง มือของเขาก็คว้าจับเอามือเล็กทว่านุ่มนิ่มของผู้ชายคนหนึ่งเข้าอย่างจัง

“จงออบฮยอง?”

เขาเอ่ยถามอย่างไม่แน่ใจนัก

อีกฝ่ายบีบมือของเขาแรงขึ้นเป็นคำตอบ

จุนฮงจับมืออีกฝ่ายเขย่าอย่างดีใจ

“ผมคิดถึงพี่มากเลย พี่เป็นยังไงบ้าง”

“ฉันโอเคดี”

เสียงที่ไม่คุ้นเคยทำให้จุนฮงขมวดคิ้วด้วยความสับสน

“ฉันเป็นหวัดน่ะ”

เสียงไอที่ตามมาทำให้หน้านิ่วนั้นสดใสขึ้น

“มิน่าพี่ถึงไม่มาหาผมซะนาน รู้ไหมผมคิดถึงพี่มากขนาดไหน”

“อืม..”

มือที่กุมมือเขากระชับแน่นขึ้น

หัวใจของจุนฮงอดเต้นแรงกับแรงจับนั้นไม่ได้

--- Healer ---

นับจากวันนั้นจงออบก็มาหาจุนฮงทุกวัน

เสียงที่ไม่เคยคุ้นเปลี่ยนเป็นคุ้นเคย...รวมทั้งสัมผัสด้วย

จุนฮงเคยจับมือจงออบมาก่อน แต่นั่นก็เพียงชั่วขณะตามสถานการณ์

แต่ไม่เคยบ่อยเท่านี้

ทันทีที่เขาเริ่มควานหา มือเล็กๆนุ่มนิ่มก็จะจับมือเขาไว้ทันที

มันทำให้เขาอุ่นใจและมีความหวังไปด้วยเช่นกัน

จงออบมักจะชวนเขาคุยเรื่องต่างๆรอบตัว เช่นวันนี้ข้างนอกห้องมีอะไรพิเศษ

จุนฮงต้องการอะไรเพิ่มรึเปล่า เดี๋ยวเขาจะหามาให้

แต่จุนฮงไม่ต้องการอะไรเพิ่มแล้วล่ะ

แค่จงออบก็พอ

เขาขอแค่นี้จริงๆ

--- Healer ---

เรื่องราวระหว่างเราดำเนินไปพร้อมกับอาการทางสายตาของเขาที่ดีขึ้นเรื่อยๆ

หมอบอกว่าอีกไม่นานเขาจะกลับมามองเห็นได้ตามปกติ

จุนฮงรีบบอกข่าวดีนี้กับจงออบ

อีกฝ่ายไม่ได้พูดอะไรนอกจากบีบมือของเขาแน่น

จุนฮงคิดว่าจงออบคงกำลังยิ้มอยู่แน่นอน

อา... เขาเมื่อไหร่เขาจะได้เห็นยิ้มของมุนแองเจิ้ลด้วยตาตัวเองสักทีนะ

จุนฮงแทบจะรอเวลานั้นไม่ไหวแล้ว

เขาอยากเห็นรอยยิ้มนั้น...จริงๆ

--- Healer ---

“ ผมขอแสดงความยินดีด้วยนะครับ ดวงตาคุณชเวใกล้หายดีแล้ว สมองก็ไม่พบความปกติด้วย วันนี้คุณคงเห็นได้รางๆ พรุ่งนี้ผมจะเปิดผ้าปิดตาคุณจุนฮงนะครับ”

คำพูดของคุณหมอทำให้จุนฮงดีใจเป็นอย่างมาก เขารีบหันหน้าไปพูดกับจงออบที่นั่งอยู่ด้วยอย่างยินดี

“จงออบฮยองได้ยินไหม ผมกำลังจะได้เห็นพี่แล้วนะ”

“อืม พี่ก็ดีใจที่นายกำลังจะหายเหมือนกัน”

เสียงจงออบตอบมาอย่างตื่นเต้น

มือของจุนฮงยื่นออกไปไขว่คว้า จงออบก็ส่งมือของเขามาให้จับเหมือนทุกที

แต่วันนี้จุนฮงกลับรู้สึกว่ามันเย็นกว่าปกติ

“พี่หนาวเหรอครับ ดูสิ มือเย็นเชียว”

“อืม แอร์มันแรงน่ะ คุณหมอครับ ผมขอพาจุนฮงกลับห้องนะครับ”

เมื่อได้รับอนุญาต คุณพยาบาลก็เข้ามาเข็นรถของจุนฮงออกไป

มือของจุนฮงกุมมือของจงออบแน่น หวังว่าจะถ่ายเทความร้อนของตนไปให้คนตัวเล็กบ้าง เขากุมมือนุ่มนิ่มนั่นเอาไว้จนมันอุ่นขึ้น แต่ก็ยังไม่ยอมปล่อยจนกระทั่งกลับมาถึงห้องของตัวเอง

“จงออบฮยองยังหนาวอยู่รึเปล่า” จุนฮงถามอย่างเป็นห่วง

“ไม่แล้วล่ะ”

จุนฮงรู้สึกว่าจงออบอยู่ข้างเตียง

เพราะเราสนิทกันมากขึ้น เขาจึงมีความกล้า

ยกมือขึ้นสัมผัสใบหน้าของอีกฝ่ายโดยตรง

ตอนแรกมันคงเงอะงะไปหน่อย แต่เขาก็จับทางได้ในไม่ช้า

แก้มกลมนุ่มกำลังอยู่ในมือสองมือของเขา

“จุนฮง ปล่อยเถอะ”

มือเล็กยื้อแขนเสื้อของเขาเอาไว้เป็นการประท้วง ก่อนเจ้าตัวจะผงะไปเมื่อเขายื่นหน้าเข้าไปใกล้

“จ..จุนฮง”

อีกฝ่ายเรียกเขาเสียงแผ่ว ทว่าจุนฮงหยุดตัวเองไม่ได้แล้ว เขายื่นหน้าเข้าไปใกล้

แล้วแตะหน้าผากตนกับหน้าผากของจงออบอย่างระมัดระวัง

“อืม อุณหภูมิปกติ พี่ไม่ได้เป็นไข้ผมก็สบายใจ”

เขาพูดพลางละสัมผัสที่หน้าผาก ทว่ามือทั้งสองยังคงกุมแก้มนิ่มไม่ปล่อย

ความร้อนฉ่าที่แผ่ออกมาทำให้เขาอมยิ้ม

ถึงตอนนี้เขาจะเห็นอีกฝ่ายเป็นเงาตะคุ่มหลังผ้าก็อซพันดวงตา แต่เขารู้ดีว่า ใบหน้าของจงออบจะต้องซับสีเลือดแดงจัดอย่างแน่นอน

ความรู้สึกที่ดูเหมือนจะใกล้กันเต็มทีทำให้หัวใจของเขาพองฟู

อยากเร่งเวลาให้ถึงวันพรุ่งนี้ไวๆ

เขาจะได้มองอีกฝ่ายด้วยตาของตน

ประสานสายตากัน

และเขาจะเป็นฝ่ายสารภาพรักกับจงออบเอง

--- Healer ---

เย็นวันนี้จงออบขออนุญาตพาเขาออกมาผ่อนคลายที่ดาดฟ้าของโรงพยาบาล

แสงอาทิตย์ยามเย็น ส่องเป็นแสงสีส้มทำเอาดวงตาของเขาพร่าไปหมด

มันทำให้เขาปวดตานิดๆ แต่ก่อนที่เขาจะยกมือบังมันเอาไว้

เงาร่างของจงออบฮยองก็เอี้ยวตัวมาบังแสงให้เขาพอดี

“ขอบคุณนะจงออบฮยอง”

มือเล็กทั้งสองบีบมือของเขาแทนคำตอบ

เสียงของจงออบเล่าบรรยายบรรยากาศโดยรอบด้วยน้ำเสียงสดใส รอบตัวของเขารู้สึกได้ว่ามีคนมากมายขึ้นมาพักผ่อนบนนี้เช่นกัน

พวกเขาอยู่ด้วยกันจนกระทั่งฟ้าเริ่มมืด คนที่มาพักผ่อนข้างบนเริ่มทยอยกลับกันไปหมดแล้ว ทว่าจงออบฮยองยังไม่มีท่าทีที่จะพาเขากลับ เสียงสดใสยังคงพูดคุยกับเขาต่อไปให้เขาสบายใจ

“พรุ่งนี้ก็จะถึงเวลาที่นายจะได้เปิดตาแล้วนะ”

เสียงสดใสพูดอย่างตื่นเต้น

“สัญญาได้ไหมว่าพรุ่งนี้คนที่ผมจะได้เห็นคนแรกจะเป็นพี่”

จงออบฮยองนิ่งไปสักพัก ก่อนจะเอ่ยออกมาแผ่วเบา

“ได้สิ”

เขาพูดออกมาแค่นั้นแล้วบีบมือของจุนฮงแรงขึ้น

ลมเย็นที่พัดโชยมากับบรรยากาศที่ราวกับเป็นใจทำให้จุนฮงใจเต้นรัว

จนเผลอหลุดปากออกมา

“ผมรักพี่นะ จงออบฮยอง”

มือเล็กที่อยู่ในอุ้งมือของเขานิ่งแข็งไปทันทีที่ได้ยินคำสารภาพนั้น

ความเงียบที่น่าใจหายทำให้จุนฮงรู้สึกกระวนกระวายจนอดไม่ได้ที่จะกระชับมือที่กุมกันไว้แน่นขึ้น

“พี่ไม่ต้องกังวลหรอกนะ ถ้าพี่ไม่ได้ชอบผม พี่ก็พูดออกมาได้เลยนะ ไม่ต้องเกรงใจ”

ถึงจะพูดออกไปอย่างนั้นแต่จุนฮงก็รู้สึกวาบโหวงในใจด้วยความกลัว

จงออบนิ่งไปนานมากจนเขาแทบถอดใจไปแล้ว

ทันใดนั้น ร่างนิ่มหอมกรุ่นก็ขยับมาใกล้

แล้วแตะริมฝีปากสั่นๆเข้ากับริมฝีปากของเขา

แม้จะเป็นเวลาแค่เสี้ยววินาทีแต่จุนฮงรู้สึกว่ามันช่างเนิ่นนานและเต็มอิ่มเหลือเกิน

“ฉันชอบนาย จุนฮง”

--- Healer ---

รุ่งเช้า จงออบก็พาจุนฮงเข้ามาในห้องตรวจเพื่อให้คุณหมอเอาผ้าก๊อซที่ปิดตาออกให้

จุนฮงรู้สึกว่ามือนิ่มในอุ้งมือของเขามันสั่นราวกับควบคุมไม่ได้ เขาจึงเงยหน้าขึ้นถามด้วยความกังวล

“พี่เป็นอะไรไป”

“ฉันกลัวนิดหน่อยน่ะ”

จุนฮงยิ้มให้กับคำตอบนั้น ก่อนจะใช้มืออีกข้างของเขาตบมือนิ่มเบาๆเป็นการให้กำลังใจ

“ผมไม่เป็นไรหรอก พี่ไม่ต้องกลัวนะ”

“ฉัน..ขอออกไปรอข้างนอกได้ไหม”

“ได้สิ แต่สัญญานะว่าคนแรกที่ผมจะได้เห็นต้องเป็นพี่”

“นายต้องเห็นคุณหมอก่อนแน่นอน”

จงออบพูดกลั้วหัวเราะแม้น้ำเสียงจะกังวลอยู่มาก

“นั่นต้องหลังจากคุณหมอสิ”

จุนฮงพูดกระเง้ากระงอด

“แต่ผมพูดจริงนะ สัญญาได้ไหมว่าผมต้องเห็นพี่ก่อนใคร”

จงออบเงียบไปพักหนึ่ง ก่อนจะให้คำตอบอย่างหนักแน่น

“ได้สิ”

เท่านั้นจุนฮงก็เข้าไปพบคุณหมอได้อย่างสบายใจแล้ว

--- Healer ---

แม้จะรู้สึกสบายใจว่าจงออบจะรอเขาอยู่นอกห้อง แต่จุนฮงก็อดตื่นเต้นไม่ได้

ในที่สุด เวลาที่เขารอคอยก็มาถึงแล้ว

ผ้าก๊อซปิดตาถูกเปิดออกทีละชั้นจนกระทั่งชั้นสุดท้าย จุนฮงหลับตาสักพักจึงเปิดตาขึ้น

คุณภาพของภาพที่เห็นไม่ต่างกับที่เคยเห็นเลยสักนิด

คุณหมอที่เขาเพิ่งได้เห็นจากป้ายชื่อว่าชื่อ บังยงกุก ตรวจดูความเรียบร้อยของดวงตาสักพักจึงเอ่ยขึ้นมาด้วยน้ำเสียงโล่งอก

“ยินดีด้วยนะครับ คุณชเว ผมตรวจตาของคุณแล้ว ดวงตาคุณเป็นปกติดีแล้ว คุณสามารถออกจากโรงพยาบาลได้แล้วครับ”

“ขอบคุณครับ คุณหมอบัง”

เขาก้มศีรษะให้คุณหมอประจำตัวครั้งหนึ่งแล้วพยายามพยุงตัวเดินออกมาโดยไม่ยอมให้พยาบาลช่วยเหลือ

เขาแทบทนรอจะพบหน้าจงออบฮยองไม่ไหวอยู่แล้ว

ประตูเปิดออก

รอยยิ้มสว่างไสวของจงออบฮยองรอเขาอยู่ตรงหน้าประตู

“อันยอง จุนฮง ได้ยินว่านายหายดีแล้ว ดีใจด้วยนะ”

คำพูดของจงออบฮยองทำให้จุนฮงขมวดคิ้วเล็กน้อยด้วยความไม่เข้าใจ ก่อนจะเลื่อนสายตาลงไปที่ขาทั้งสองของจงออบ

มันยังคงเข้าเผือกอยู่ทั้งสองข้าง

แล้วจงออบฮยองจะเข็นรถพาเขาไปที่ดาดฟ้าได้ยังไง

เร็วเท่าความคิด จุนฮงเดินเข้าไปจับมือของจงออบทันที

สัมผัสแรกที่รู้สึกทำเอาใจวูบโหวง

มัน...ไม่ใช่

นี่ไม่ใช่มือที่เขากุมเอาไว้ตลอดเดือนที่ผ่านมา

จุนฮงยืนนิ่งงันด้วยหัวใจที่สั่นสะท้าน

“นายจะจับอีกนานไหม ปล่อยมือแฟนฉันได้แล้ว”

เสียงแหบที่ดังขึ้นข้างๆทำให้จุนฮงหันไปมองอย่างเลื่อนลอย

คนพูดเป็นผู้ชายร่างโปร่ง หน้าตาหล่อเหลาในชุดแพทย์เวรที่มองมาที่เขาด้วยสายตาไม่เป็นมิตร

“ฮิมชานฮยอง ไม่เอานะครับ นี่น้องชายของผมนะครับ”

จงออบฮยองยกมือขึ้นแตะตัวของอีกฝ่ายเบาๆก่อนจะแนะนำ

“จุนฮง นี่คิมฮิมชาน หมอเจ้าของไข้ของฉัน”

“ตลอดเดือนมานี่เขาดูแลฉันดีมากเลย”

“เราเลยคบกันแล้วล่ะ”

เสียงของจงออบฮยองราวกับเข้าหูซ้ายทะลุหูขวา จุนฮงแทบไม่สามารถจับความได้เลย

ในหัวของเขาหมุนติ้วด้วยความงุนงง

หัวใจบีบรัดจนรู้สึกเจ็บในอก

เขาได้พบจงออบฮยองเป็นคนแรกตามสัญญา

แต่คุณคนนั้น

คนที่คอยดูแลเขา

คนที่จับมือของเขา

คนที่ตอบรับความรักของเขา

 

คนที่จูบเขา

 

คุณคนนั้นคือใคร

เขาอยากพบคนๆนั้นเหลือเกิน

--- Healer ---

 

เด็กหนุ่มคนหนึ่งเท้าแขนเข้ากับกำแพงดาดฟ้าของโรงพยาบาล แสงสีส้มของดวงอาทิตย์ที่กำลังลาลับทำร้ายดวงตาของเขาจนต้องหรี่ตาลงครึ่งหนึ่ง ลมเย็นพัดกลุ่มผมสีน้ำตาลเข้มจนปลิวไสว

ดวงตาใสมองตรงไปข้างหน้าอย่างเลื่อนลอย

หลายอาทิตย์แล้วที่เขาขึ้นมาที่นี่ยามเย็นเพื่อปลดปล่อยความรู้สึกหนักอึ้งภายในหัวใจ

....กับสิ่งที่ไม่ควรเกิดขึ้นเลย

ถ้าวันนั้นเขาไม่จับมือนั้นเอาไว้ เรื่องราวคงไม่ดำเนินมาและจบลงแบบนี้

จุนฮงคงเจอจงออบแล้ว ป่านนี้เค้าคงมีความสุขกัน

ส่วนตัวเขาคงเป็นคนแปลกหน้าที่เผลอเดินเข้ามาและจากไปราวกับไม่เคยมีเรื่องราวใดเกิดขึ้น

น้ำใสทำให้ตาพร่า เขารีบเช็ดมันออกไปโดยเร็ว

ลมเย็นทำให้เขารู้สึกหนาวนิดหน่อย พอรู้ตัวอีกทีดวงอาทิตย์ก็จวนเจียนจะลับขอบฟ้าอยู่แล้ว

เขากระชับเสื้อนอกเข้าหาตัวแล้วหันหลังกลับ ตั้งใจจะเข้าไปข้างใน

ก่อนจะต้องชะงักเมื่อเงาร่างคุ้นตาปรากฏอยู่ตรงหน้า

รอยยิ้มที่คุ้นเคยทำให้ใจสั่นไหว

“ผมหาพี่ตั้งนานเลยนะ”

“...”

“ไม่คิดว่าจะอยู่ใกล้ตัวผมขนาดนี้”

“....”

“เอ็กซ์เทิร์นประจำตัวผม ยูยองแจ”

“....”

“ถูกต้องไหมครับ”

ร่างสูงใหญ่เดินเข้าหา ทว่าคนตัวเล็กกลับถอยหลังกรูด

“ค... คุณพูดเรื่องอะไรกันครับ ผมไม่รู้เรื่อง”

เสียงกระท่อนกระแท่นนั้นทำให้คนฟังแย้มรอยยิ้มกว้างขึ้นเรื่อยๆ

“อย่าปฏิเสธเลยครับ ผมรู้ทุกอย่างหมดแล้ว โดยเฉพาะ...”

มือแข็งแรงฉวยมือเล็กไปกุมเอาไว้

“สัมผัสแบบนี้”

“...”

“ไม่มีมือของใครให้สัมผัสดีเท่าพี่อีกแล้ว”

นิ้วทั้งห้ากางออก เกี่ยวนิ้วของอีกฝ่ายแล้วจับอย่างทะนุถนอม

ดวงหน้าใสก้มลง ไม่ยอมสบตา จนจุนฮงต้องเชยคางอีกฝ่ายขึ้นมาแล้วสัมผัสใบหน้านิ่มเบาๆ

ดวงตาเรียวสวยที่กำลังสั่นไหวเรียกรอยยิ้มของจุนฮงให้เปิดออกมาอีกครั้งก่อนจะยื่นหน้าเข้าไป แนบหน้าผากลงกับหน้าผากของอีกฝ่าย

“ลมหายใจนี้ด้วย ไม่มีใครเหมือนพี่อีกแล้ว”

“....”

“ยอมรับกับผมดีๆเถอะครับ”

“....”

“ยอมรับว่าเป็นคนที่อยู่กับผมในช่วงเวลาที่ยากลำบาก”

“....”

“ยอมรับว่าเป็นคนจับมือผมเอาไว้ตลอดเดือนที่ผ่านมา”

“...”

“ยอมรับว่าเป็นคนที่จูบผมที่นี่”

“...”

“ยอมรับว่าพี่รู้สึกไม่ต่างกับผม”

“...”

“ยอมรับว่าเรารักกัน”

ดวงตาใสมีแววตื่นตระหนก จุนฮงจึงลูบแก้มนิ่มเบาๆเป็นการปลอบประโลม

“คบกับผมนะครับ”

ลมหายใจอุ่นที่คลอเคล้าพวงแก้มทำให้ยองแจหายใจติดขัดจนแทบหายใจไม่ออก

“ล..แล้วจงออบของนาย”

“ไม่มีจงออบของผม มีแค่ยองแจของผมครับ”

เพราะอยู่ใกล้แทบแนบชิดทำให้จุนฮงรู้ว่าใบหน้าของอีกฝ่ายเห่อร้อนแค่ไหน

“นะ คบกับผมนะครับ”

ริมฝีปากที่คลอเคลียทาบทับกันอย่างละมุนละไม จูบซับความหวานของอีกฝ่ายจนไม่อยากแยกจาก จุนฮงตักตวงความสุขจนพอใจจึงปล่อยอีกฝ่ายเป็นอิสระ ร่างเล็กเอนพิงคนตัวโต ซบซอกคอของอีกฝ่ายแล้วถอนหายใจ

เขายอมแล้ว

อ้อมกอดของจุนฮงรัดร่างของเขา สัมผัสนั้นอุ่นและรู้สึกดีจนบอกไม่ถูก

จนอดไม่ได้...ที่จะเอื้อมมือขึ้นไปกอดตอบ

ยอมรับสัมผัสที่ข้างแก้มอย่างเต็มใจ

ก่อนจะยอมให้ริมฝีปากของอีกฝ่ายลิ้มรสหวานจากริมฝีปากเขาอีกครั้ง

และอีกครั้ง

คลอเคล้าจนพอใจทั้งสองฝ่ายจึงผละออกจากกัน

โดยที่มือทั้งสองยังจับกันแน่น

“คบกับผมนะครับ”

เด็กตัวโตยังคงเซ้าซี้ออดอ้อน

จะให้ยองแจให้คำตอบอื่นใดได้เล่า

นอกจากริมฝีปากสั่นๆที่แตะลงบนริมฝีปากของอีกฝ่ายอีกครั้ง

เหมือนที่เคยทำตอนรับความรักของอีกฝ่ายเป็นครั้งแรก

แต่ครั้งนี้ไม่ใช่ในฐานะ มุนจงออบ

ทว่าเป็น ยูยองแจ คนที่หลงรัก ชเวจุนฮงหมดใจ

ตั้งแต่แรก

 

 

ความทรงจำที่ได้พบคุณราวกับความฝันที่หลอกลวง

ผมยังคงรอคุณอยู่ที่เดิม

ไม่สามารถเคลื่อนไหวได้เพราะหัวใจที่เต้นแรงเมื่อคุณมองมาที่ผม

ทำไมผมถึงไม่สามารถพูดอะไรได้แม้มีคำพูดมากมายที่ต้องการจะพูดกันนะ

ในตอนที่คุณหันหลังไป ทำไมผมถึงรู้สึกว่าเราห่างไกลกันเหลือเกิน

แล้วเพราะอะไรน้ำตาถึงได้ไหลออกมา

 

เมื่อไหร่การได้พบคุณจะเป็นพรหมลิขิตสำหรับผม?

ผมไม่สามารถกลับไปมีชีวิตแบบเดิมหลังจากได้รักคุณ

ผมหลงรักคุณมากแค่ไหนกัน

 

ผมรักคุณ ผมมีเพียงคุณ ผมไม่มีใครอื่นนอกจากคุณ

ถึงแม้มือของผมจะไม่สามารถเอื้อมไปถึงคุณได้

ถึงแม้ผมจะไม่สามารถกอดคุณได้

ถึงแม้ผมจะต้องร้องไห้เพียงลำพังก็ไม่เป็นไร

ผมยังคอยมองหาคุณเสมอ

เพียงแค่คุณ

 

[END]

[OS](LxJ): Healer

 

Credit:

BEN: You (OST. Healer)

Eng sub: http://www.kpop-lyrics.com/2015/02/lirik-ben-you-healer-ost-indoeng.html

 

Talk

: แรงบันดาลใจมากจากเพลง You ประกอบซีรีย์ Healer ค่ะ เค้าชอบเสียง BEN เลยไปหาเพลงมาฟัง แล้วติดใจเพลงนี้ขึ้นมาเลยเอามาเขียนฟิค หวังว่าคงชอบกันนะคะ


 

 

 

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

46 ความคิดเห็น

  1. #24 viva_kanun (@viva_kanun) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 9 มีนาคม 2561 / 22:10
    สงสารยองแจตอนที่ต้องทนเป็นตัวแทนของจงออบมาตลอด แต่ก็เพราะหวังดีและรักจุนฮง ตอนนั้นคงเศร้ามาก
    #24
    0