JustLoJae

ตอนที่ 3 : [OS](LxJ): Goodnight like yesterday

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 29
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    21 ธ.ค. 60

[OS](LxJ): Goodnight like yesterday

 

Warning: 100% Imagine, 0% Reality

 

 

BGM: Lovelyz: Goodnight like yesterday

 

 

 

 

มันจะไม่เป็นไรใช่ไหมถ้าวันพรุ่งนี้เราไม่ได้พบกันอีก?

Will it be nothing for you if we don’t see each other again starting from tomorrow?

 


         ปลายนิ้วที่แตะบนแผ่นกระดาษสั่นริก


         มันนานเท่าไหร่แล้วที่เราสองคนเป็นแบบนี้

 

   

         สิบวัน.ยี่สิบวัน..สี่สิบวัน?

 

         หรือมากกว่านั้น?

 

 

 

         รอยขีดของปากกาหมึกซึมที่เรียงเป็นแถวเริ่มเลอะเลือนจากน้ำใสที่หยาดลงมากระทบ เริ่มจากไม่กี่หยด ก่อนจะพรั่งพรูลงมาอย่างไม่ขาดสาย รอยเปื้อนจากหมึกสีดำแผ่ขยายอาณาบริเวณไปเรื่อยๆราวกับไม่มีที่สิ้นสุด เช่นเดียวกับช่องโหว่ดำมืดในหัวใจที่ขยายตัวเพิ่มขึ้นทุกที

 

         ความเจ็บปวดที่กัดกร่อนอยู่ทุกวันทำให้เขาแทบไม่อยากมีชีวิตอยู่


         พร่ำภาวนาในทุกลมหายใจ


         เฝ้าร้องขอในคำถามที่ไร้คำตอบ

 

         เมื่อไหร่กัน...ที่ความทรมานนี้จะสิ้นสุดลง

 

 

--- Goodnight like yesterday ---

 

 

         “ยองแจ”


         เสียงเรียกอย่างร่าเริงมาพร้อมกับอ้อมกอดอบอุ่นที่ซ้อนจากเบื้องหลังทำให้เจ้าของชื่อเอี้ยวตัวมองพร้อมส่งยิ้มอ่อนโยนกลับไปให้


         “หลบออกมาดูดาวอีกแล้วเหรอ”


         “อืม”


         “ใส่เสื้อผ้าบางๆอีกแล้ว เดี๋ยวจะไม่สบายนะครับ”


         “จุนฮง ฉันไม่...”


         “ไม่ต้องเถียงเลยครับ เข้ามาข้างในเร็วๆเลย” 


         เด็กตัวสูงตัดบทคำพูดนั้นกลางคันก่อนจะต้อนเอาคนตัวเล็กกว่าเข้ามาข้างในห้องแล้วล็อคประตูระเบียงอย่างเรียบร้อย


         อากาศที่อุ่นขึ้นเล็กน้อยจากฮีทเตอร์ทำให้รู้สึกสบายตัวมากขึ้นทว่าคนขี้เป็นห่วงยังไม่พอใจ มือขาวจึงปรับอุณหภูมิของฮีทเตอร์ขึ้นเล็กน้อยแล้วโอบร่างเล็กของอีกคนเข้ามากอดแนบอก

          มือใหญ่ประคองมือเล็กเย็นเฉียบเอาไว้ทั้งสองข้างแล้วเป่าลมหายใจร้อนลงไปเบาๆ


         “ดูสิ แอบออกไปตากลมข้างนอกนาน มือเย็นหมดเลยเห็นไหม”


         ส่งเสียงตำหนิอย่างไม่จริงจังนักออกไปโดยไม่สนใจสายตาร้าวรานของอีกฝ่ายที่จ้องตรงมา มือใหญ่ยังคงพยายามถ่ายทอดความอบอุ่นให้มือบอบบางที่เกาะกุมอยู่อย่างต่อเนื่องแม้มันจะไม่สามารถช่วยได้แม้เพียงนิด


         มือนี้จะอบอุ่นได้อย่างไร....ในเมื่อหัวใจมันเป็นน้ำแข็งไปเสียแล้ว


        “พอเถอะ จุนฮง”


         มือเล็กถอนออกในเวลาเดียวกับที่ร่างเล็กผละออกจากอ้อมอก ยองแจมองเมินแววตาเจ็บปวดที่ส่งมาให้อย่างไม่ปิดบังก่อนจะเดินไปนั่งที่เก้าอี้ข้างเตียง


         “ยองแจ ดึกมากแล้วนะ ขึ้นมานอนกันเถอะ”


         เสียงใสพยายามอ้อนขอ ทว่าอีกฝ่ายกลับส่ายศีรษะให้แทนคำตอบ


         “นายนอนไปก่อนเถอะ จุนฮง”


         “ไม่เอาอะ ยองแจไม่นอนผมก็ไม่นอน จะนั่งจ้องหน้ายองแจไปแบบนี้แหละ”


         เด็กน้อยยังคงดื้อตาใส ยองแจเหลือบตามองคนตัวสูงที่นั่งอยู่บนเตียงแล้วก็ต้องถอนหายใจ


         “ตามใจก็แล้วกัน”

 

         เวลาผ่านไปนานเท่าไหร่แล้วจุนฮงก็ไม่อาจทราบได้ ดวงตาของเขาเอาแต่จ้องมองร่างเล็กที่นั่งอยู่ตรงข้ามอย่างไม่วางตา สำหรับจุนฮงแล้ว ยองแจของเขายังคงเหมือนเดิมไม่ต่างจากก่อนหน้านี้แม้สักนิดแม้จะรู้เต็มอกว่าหัวใจรักของอีกฝ่ายจะเป็นน้ำแข็งไปแล้วก็ตาม

 

         ภาพตรงหน้าค่อยๆเลือนไปเพราะสติที่กำลังขาดหาย ร่างกายที่เหนื่อยล้ามาตลอดกำลังร้องขอการพักผ่อน ดวงตาของเด็กน้อยหรี่ปรือทว่าเจ้าตัวยังไม่ยอมปิดตาลง


         คืนนี้เป็นคืนสุดท้ายของเราแล้ว


        เพราะอย่างนั้น...ขอเวลาอีกสักนิด


         ขอให้ได้มองนานอีกนิด...ก็ยังดี


         เสียงถอนหายใจที่ดังขึ้นอย่างระอาทำให้เปลือกตาขยับขึ้นเพียงเสี้ยว  จุนฮงเห็นร่างเล็กขยับกายเข้ามาใกล้ อ้อมแขนของเขาจึงอ้าออกพร้อมเรียกเสียงระโหย


          "ยองแจ”


         เสียงถอนหายใจดังขึ้นอีกครั้งก่อนที่ร่างเล็กจะยอมทิ้งกายลงในอ้อมกอดนั้น


         “ นายเหนื่อยมากแล้ว พักผ่อนเถอะนะจุนฮง”


         “ถ้าผมตื่นขึ้นมาแล้วยองแจจะยังอยู่ข้างผมใช่ไหม”


         “....”


         “ใช่ไหมครับ?


         “จุนฮง เรา...”


         “ผมรักพี่นะ ยูยองแจ รักพี่มากจริงๆ”


         อ้อมแขนอุ่นรัดร่างอีกฝ่ายแน่นเสียจมอก


         “...”


         “พี่...จะไม่ไปได้ไหม”


         ริมฝีปากอิ่มแนบลงที่ริมฝีปากอุ่นเบาๆแทนคำตอบ รอยร้าวรานในดวงตาคู่นั้นทำให้หยาดน้ำตาในดวงตาคู่คมแทบรินไหล


         “อย่าร้องไห้ ฉันไม่อยากลานายไปทั้งน้ำตาแบบนี้”


         “อย่าพูดคำว่าลา!


         เสียงตวาดเบาๆของเด็กน้อยทำให้ยองแจเงียบไป ก่อนที่เสียงใสจะดังขึ้นอย่างออดอ้อน


         “แค่พูดว่าราตรีสวัสดิ์....เหมือนทุกคืน”

  

         น้ำใสกำลังคลออยู่ในดวงตาของยองแจเช่นกัน อ้อมแขนของเขารัดร่างอีกคนแน่นเช่นเดียวกับอ้อมแขนของจุนฮงที่โอบกอดเขาเอาไว้


         “ราตรีสวัสดิ์นะ จุนฮง”


         เสียงอวยพรสั่นๆ ดังขึ้นท่ามกลางสติที่เลือนลาง


         ในความรู้สึกกึ่งฝัน จุนฮงเห็นริมฝีปากอิ่มนั้นแย้มออกเป็นรอยยิ้มงดงาม ยามเสียงกระซิบสุดท้ายดังข้างหูของเขา


         “ขอให้นายมีชีวิตดี....ตลอดไป”


         “อย่าลืมว่าครั้งหนึ่ง ยูยองแจเคยรักนายมากนะ ชเวจุนฮง”

 

 

อย่าพูดคำว่าลาก่อนด้วยสีหน้าเศร้าสร้อยแบบที่ผมไม่คุ้นเคยสิ

Don’t say goodbye with that unfamiliar sorrowful face

 

กอดผมและมองมาที่ผมนะ
Hug me and look at me

 

บางทีคุณอาจจะเปลี่ยนใจก็ได้
Then who knows if your heart will change

 

บอกราตรีสวัสดิ์เหมือนเมื่อวาน

Goodnight like yesterday

 

เหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น
As if nothing happened

 

บอกว่าราตรีสวัสดิ์แทนคำว่าลาก่อน
Goodnight instead of farewell

 

เผื่อว่าวันพรุ่งนี้คุณอาจจะเปลี่ยนใจ
Who knows if your heart will change tomorrow

 

  

--- Goodnight like yesterday ---

 


         แสงสว่างสาดส่องเข้ามาในห้องที่มีเพียงร่างสูงนอนอยู่เดียวดาย เปลือกตาของเขาขยับขยุกขยิกพักหนึ่งก่อนจะเปิดขึ้นเพื่อรับอรุณของวันใหม่


         ที่จะมีเขาเพียงลำพังบนโลกใบนี้ นับแต่บัดนี้เป็นต้นไป


         ที่ราวตากผ้ามีสูทดำที่ซักรีดอย่างเรียบร้อยแขวนอยู่ และมีสมุดเล่มเล็กที่วางอยู่เคียงข้าง


         เพียงได้เห็น หยาดน้ำตาที่คลออยู่ในดวงตาร่วงหล่นลงสู่พื้นอย่างไม่อาจห้าม

 


ทุกอย่างเหมือนจะสิ้นสุดลงถ้าหากผมร้องไห้ออกมาตอนนี้

If I cry now it seems like everything is over

แต่น้ำตาก็ยังคงไหลลงมาแม้ว่าผมจะคิดถึงเรื่องอื่นอยู่ก็ตาม
Even though I think of something else, tears keeps trickling down


--- Goodnight like yesterday ---

 


            “ยองแจ ผมมาหาพี่แล้วนะ”


            “ช่วงเวลาที่ได้อยู่กับพี่ ผมมีความสุขมากจริงๆ”


            “ผมจะไม่มีวันลืมพี่เลย”

 

            มือสั่นริกจับปากกาแล้วขีดเส้นสีดำลงไปบนสมุดโน๊ตที่หยิบติดมือมาจากบ้าน แม้หน้ากระดาษจะยับยู่ด้วยเคยเปียกจนหมึกดำนั้นเลอะเทอะไปหมด ทว่าจำนวนขีดบนนั้นยังคงทิ้งรอยแจ่มชัด


            50 ขีด


            50 วัน


            50 วันหลังจากที่มีรายงานข่าวอุบัติเหตุทางรถยนต์ครั้งใหญ่จากพายุหิมะ


            50 วันที่ยูยองแจหายไปจากชีวิตของชเวจุนฮง


            หัวใจของเขากำลังเต้นแรงจนทำให้รู้สึกเจ็บในอก ก่อนที่ความเจ็บนั้นจะบรรเทาลง...จนไม่รู้สึกอะไรเลย


            ช่องว่างดำมืดนั่นค่อยๆกลืนหัวใจของเขาจนหมดสิ้น


            ไม่ใช่เฉพาะยองแจ....หัวใจของเขาก็เป็นน้ำแข็งไปแล้วเช่นกัน


            ช่วงเวลาอันมีค่าของเราผ่านไปแล้ว และคงไม่สามารถย้อนกลับไปได้


            จนกว่าเราจะได้พบกันอีกครั้ง


            จุนฮงทำได้เพียงกลั้นน้ำตาเอาไว้แล้วส่งยิ้มให้กับรอยยิ้มสดใสของคนในรูปภาพที่ตรึงอยู่บนแท่งหินอ่อน


            “ชเวจุนฮงรักยูยองแจมากนะ”

 

 

            “หลับให้สบายนะครับ”

 

 

            “ที่รัก”

 

 

 

ผมจะแสร้งแสดงความรู้สึกดีๆแบบที่คุณชอบ

I will fake the expression that you like

 

ด้วยสีหน้าของคนโง่ที่ร่ำไห้ครั้งแล้วครั้งเล่า
With that foolish face, crying over and over again

 

เพราะไม่ได้พบคุณ
As I cannot see you

 

คุณบอกลาเพียงแค่คืนเดียวเท่านั้น
Goodbye for just one night

 

พรุ่งนี้ทุกอย่างจะเป็นไปด้วยดี
Everything will be fine tomorrow

 

นั่นอาจจะไม่ใช่คำลาจากคนที่จะไม่มีวันได้พบกันอีกต่อไป
Who knows if it is not a goodbye for people who you won’t see again



 

 

[END]

[OS](LxJ): Goodnight like yesterday

 

 

Credit


Korean lyric source: Melon
Translated by & full credit to: eki @ WoollimGirls
Taken from  
http://babyzoul.tumblr.com/  (Thank you!)

 

 

TALK

 

: 49 วันหลังความตาย เป็นช่วงเวลาที่ชาวจีนเชื่อว่าดวงวิญญานจะยังวนเวียนอยู่บนโลกมนุษย์ค่ะ ชาวเกาหลีน่าจะเชื่อด้วยมั้ง คิดว่านะ ซีรีย์เรื่อง 49 Days ก็อ้างอิงเลขเดียวกัน

 

: อธิบายเพิ่มเติมเผื่อนใครอ่านไม่เข้าใจนะคะ คือยองแจตายไปแล้วค่ะ และคืนนี้คือคืนที่ 49 เป็นคืนสุดท้ายบนโลกมนุษย์ เป็นการลากันครั้งสุดท้าย พอจุนฮงตื่นมาในเช้าวันที่ 50 จึงไม่เจอยองแจอีกแล้วค่ะ

 

 

 

46 ความคิดเห็น

  1. #23 viva_kanun (@viva_kanun) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 9 มีนาคม 2561 / 21:27
    แง น่าสงสารจุนฮง อ่านตอนแรกนึกว่ายองแจจะทิ้งจุนฮงไปเพราะไม่ได้รักอีกแล้ว แต่พออ่านถึงตอนจบแล้วก็สงสารมากๆ เลยค่ะ
    #23
    0