JustLoJae

ตอนที่ 23 : [ToYoo](LxJ): Through your heart

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 46
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    22 ธ.ค. 60

[ToYoo](LxJ): Through your heart

Warning: 100% Imagine, 0% reality


 

ขอเวลาให้ฉันหน่อยนะ

นานเท่าไหร่ผมก็จะรอ

เพราะตอบไปแบบนั้น ตอนนี้ชเวจุนฮงเลยปวดหัวสุดๆเลย

ก็อยากพิชิตใจยองแจฮยองให้ได้เร็วๆ เลยต้องหาสารพัดวิธีมาจีบ

เรื่องชาร์ตแบต เติมพลังที่เคยได้ผลนี่ลืมไปได้เลย

เคยเนียนอ้อนขอด้วยสีหน้าลูกหมาแล้วแต่ยองแจฮยองกลับทำหน้าเอือม แถมท้ายด้วยคำพูดที่ว่า

หักสิบแต้ม ชเวจุนฮง

ปกติคะแนนของจุนฮงก็ไม่ได้มากอะไรอยู่แล้ว โดนหักสิบแต้มนี่น้ำตาตกในเลยครับ

คนใจร้าย!

พอจีบด้วยเล่ห์ไม่ได้ก็ต้องเอาด้วยกล

เคยอ่านเจอในทวิตเตอร์ เค้าว่ากันว่าให้ลองติดต่อไปสามครั้งแล้วหยุด ถ้าอีกฝ่ายชอบเดี๋ยวเค้าก็จะติดต่อมาเอง

จุนฮงเลยลองทำมั่ง โทรไปคุยสามวันติดต่อกันแล้วเงียบไป หน้าก็ไม่ยอมเจอ

ผลปรากฏว่ายูยองแจหายไปจากชีวิตชเวจุนฮงเป็นอาทิตย์เลยครับ ไม่มีข้อความที่พูดถึง ไม่มีสักสายที่โทรกลับมา ไม่มีแม้จะถามหาด้วยซ้ำ

พอซมซานกลับไปก็ได้แค่คำทักทายที่ว่า

อ้าว มาซ้อมแล้วเหรอ

ชีวิตชเวจุนฮงรันทดมากครับท่านผู้ชม

 

---Through your heart ---

 

เมื่อวิธีวอแวไม่ได้ผล วิธีหายหน้าก็ไม่ได้ผล

วิธีประชดประชันก็ต้องมาครับ

ช่วงนั้นจุนฮงกอดอ้อนไปทั่ว

พี่ๆแดนเซอร์มั่ง

จงออบฮยองมั่ง แดฮยอนฮยองมั่ง แม้แต่ฮิมชานฮยอง จุนฮงยังบากหน้าไปกอดให้โดนด่าเลย

พอเห็นคนใส่บีนนี่เดินอยู่ไกลๆ จุนฮงรีบวิ่งไปกอดเลย

อันยองครับ วันนี้อากาศดีจังเนอะ

ทำเสียงฉอเลาะอ้อนเต็มที่แบบที่ใครเห็นก็ต้องเอ็นดู ไม่คิดเลยว่าจะได้ยินเสียงแหบดุดังขึ้นข้างหู

ปล่อยฉันซะ ชเวจุนฮง

ง่า ขอโทษครับ ยงกุกฮยอง

ถึงจะพลาดไปคนนึงแต่จุนฮงยังไม่ละความตั้งใจเดิม เขากอดคนเกือบทั้งบริษัทแล้วมั้ง ทั้งกอดต่อหน้า ทั้งกอดลับหลัง แต่ยองแจฮยองก็เอาแต่ยิ้ม

รู้ตัวอีกทีก็ตอนที่ตัวเองทำหน้าบูดเมื่อพี่ชายสุดที่รักอยู่ในอ้อมกอดของใครหลายๆคน

จงออบฮยองมั่ง แดฮยอนฮยองมั่ง

พีคสุดก็ตอนซ้อมโต้รุ่งกับจงออบฮยองยันเช้า กลับมาตอนหกโมงกว่า จงออบฮยองเข้าห้องนอนไปแล้ว จุนฮงเลยไปตามหายองแจฮยองบ้าง รู้หรอกว่าทีมซ้อมเช้ายังไม่ตื่น แค่อยากมาดูหน้าตอนหลับให้กระชุ่มกระชวยหัวใจกลับไปนอนหลับฝันดีซะหน่อย

แต่กลับเจอสุดที่รักนอนอยู่บนเตียงฮิมชานฮยอง แถมยังโดนกอดเป็นหมอนข้าง

ชั่วชีวิตชเวจุนฮงยังไม่เคยได้อย่างนี้เลยนะ

จิตใจพี่ทำด้วยอะไรกัน

ทรุดตัวลงบนพื้นด้วยความหมดอาลัยตายอยาก

ไม่รู้ว่าผ่านไปนานแค่ไหนจึงได้ยินเสียง ยองแจฮยองหาวแล้วลงจากเตียงเดินมาหา

หยุดอยู่หลังจุนฮงแล้วว่า

มานั่งงึมงำอะไรที่มุมห้องฮึจุนฮง ตื่นมาเจอแบบนี้มันน่ากลัวนะ

โอ้ใจหนอใจ ทำไฉนถึงจะลืมเขา

 

---Through your heart ---

 

เมื่อพยายามด้วยตัวเองไม่สำเร็จ ชเวจุนฮงก็ต้องหาตัวช่วย

คนแรกที่เขาไปปรึกษาคือพี่ชายที่สนิทที่สุด

มุนจงออบ

จงออบฮยองแปลกใจนิดหน่อยกับความสัมพันธ์ของเขากับยองแจฮยอง แต่ก็ถ่ายทอดประสบการณ์ตอนจีบสาวมาให้

ทว่า พอถามถึงกลเม็ดพิชิตใจยองแจฮยอง จงออบฮยองก็ยิ้มกว้างแล้วว่า

ฉันก็ไม่รู้หรอก ปกติไม่ได้ทำอะไรยองแจฮยองก็เข้ามากอดเอง

ครับ สั้นๆแต่ความอิจฉาของชเวจุนฮงท่วมตัวเลยครับ

คนต่อมาที่จุนฮงเข้าไปถามคือแดฮยอนฮยอง

เพราะว่ารู้อยู่แล้ว จุนฮงเลยไม่ต้องเล่าอะไรมาก พอเปิดปากถาม แดฮยอนฮยองก็หัวเราะใหญ่แล้วว่า

ยองแจน่ะ เข้าถึงยากก็จริง แต่ถ้าแกทำให้มันไว้ใจ ไม่ว่าอะไรมันก็เล่าให้แกฟังหมดแหละ

แล้วผมต้องทำยังไงให้ยองแจฮยองยอมเปิดใจอะ

มันต้องใช้เวลา ใช้ความสนิทสนมสร้างมันขึ้นมาว่ะ

ถ้าผมอยากได้เร็วๆล่ะ

วะ ไอ้เด็กใจร้อน เรื่องนี้มันต้องรอสถานเดียวเว่ย

หน้าบูดสนิทของจุนฮงทำให้แดฮยอนฮยองหัวเราะยังกับจะตาย ก่อนกระซ้าว่า

ถ้านายอยากรู้จริงๆก็ไปถามอิมแจบอมสิ

แน่นอนว่าชเวจุนฮงไม่ยอมไปถามแน่นอนครับ

เสียศักดิ์ศรี!

 

ยงกุกฮยอง~”

จุนฮงอาศัยช่วงที่ยงกุกฮยองอารมณ์ดีเพราะเตรียมอัลบั้มเสร็จเข้าไปตีสนิทเล่าปัญหาหนักอกให้ฟัง

ยงกุกฮยองฟังแล้วเลิกคิ้วอย่างประหลาดใจ

กับยองแจน่ะเหรอ

ครับ

ปกติเจ้าเด็กนั่นก็เชื่อฟังดี ไม่นอกลู่นอกทางเท่าไหร่ ไม่น่าจะพูดยาก

ยากไม่ยาก จุนฮงก็ยังจีบไม่ติดครับ

ยงกุกฮยองมองหน้าจุนฮงแล้วนิ่งคิดสักพักจึงว่า

ฉันไม่ค่อยเก่งเรื่องความสัมพันธ์เท่าไหร่ แกลองไปถามฮิมชานดูสิ

 

เพราะคำพูดของยงกุกฮยอง ชเวจุนฮงจึงบากหน้ามาหาฮิมชานฮยองอย่างไม่มีทางเลือก อดทนฟังพี่รองหัวเราะเยาะอยู่ครึ่งชั่วโมง พอเสียงแหบแล้วไอออกมา ฮิมชานฮยองจึงหยุดหัวเราะแล้วว่า

ทำไมฉันถึงต้องช่วยแก

ก็ยองแจฮยองไว้ใจพี่

ยองแจไว้ใจฉันแล้วเกี่ยวกับแกยังไง

ก็ผมจะจีบยองแจฮยอง ยงกุกฮยองบอกว่ามีพี่คนเดียวที่ช่วยผมได้

ใส่ไข่คำพูดยงกุกฮยองไปนิดหน่อย ฮิมชานฮยองคงไม่รู้หรอก

คราวนี้ไอ้บังพูดดีนะเนี่ย

ฮิมชานฮยองพูดพลางหัวเราะร่วน

เห็นแก่ไอ้บัง ฉันจะสอนนายจีบก็ได้

ปกติจุนฮงไม่ค่อยเชื่อฟังฮิมชานฮยองเท่าไหร่หรอก

แต่วันนี้จะรับฟังทุกคำชี้แนะเลยครับ

อาวุธชนิดแรกของเราคือดอกไม้

ฮะ?”

เออ ดอกไม้คือเบสิคที่สุด หาดอกไม้สวยๆ ความหมายดีๆไปเซอร์ไพรซ์

จุนฮงฟังแล้วคิดตาม

ง่ายๆก็กุหลาบ สวยและความหมายดี แถมใครๆก็รู้ความหมายอยู่แล้วไม่ต้องไปนั่งหาคำแปล

“..”

หรือจะให้ลิลลี่สีขาวก็ได้เหมาะกับไอ้นุ่มนิ่มดี

จุนฮงยังคงฟังแล้วคิดตาม

เดี๋ยวฉันแนะนำร้านให้ ไม่แพงหรอก

ฮยอง

จุนฮงเรียกขัดแต่ฮิมชานฮยองยังไม่เลิกขายไอเดีย

เลือกดอกไม้แล้วให้เค้าจัดให้เลย บอกเค้าว่าคิมฮิมชานแนะนำมาได้ลดสิบเปอร์เซนต์

ฮยอง

ส่งเสียงเรียกอีกครั้ง คราวนี้ฮิมชานฮยองหยุดแล้วมองหน้า

มีอะไร

ยองแจฮยองไม่ชอบดอกไม้

แกรู้ได้ไง

ยองแจฮยองพูดในวีแอปตอนเราโปรโมตอัลบั้มโรส

แกอาจจะจำผิดก็ได้

วงเราไม่มีใครชอบดอกไม้สักคน

“…”

ฮิมชานฮยองชอบดอกไม้รึเปล่าล่ะ

“…”

 

แน่นอนว่าตัวเลือกดอกไม้เป็นอันตกไป

 

อาวุธอย่างที่สอง ตุ๊กตา

“…”

ยองแจไม่มีทางไม่ชอบตุ๊กตา ฉันเคยเห็นมันตั้งกองทัพตุ๊กตาที่ได้จากเบบี้ในงานแฟนไซน์

ยองแจฮยองค่อนข้าง..เอ่อ ทำตัวแมน

ทำตัวแมนก็มีมุมมุ้งมิ้งได้

ฮิมชานฮยองจบประโยคเสียงสูง

แกดูยงกุกสิ แมนแค่ไหน ยังกอดทิกเกอร์ ขี่เวสป้าความเร็วสามสิบกิโลเมตรต่อชั่วโมงเลย

“…”

ยังไงยองแจก็ไม่รังเกียจตุ๊กตาแน่ๆ แกลองใช้แผนนี้ดูก่อนเถอะ

 

---Through your heart ---

 

เพราะคำแนะนำของฮิมชานฮยอง จุนฮงเลยเดินเข้าร้านตุ๊กตา เดินเลือกอยู่สักพักจึงหยิบออกมาตัวนึง มองอย่างพึงพอใจแล้วเอาไปจ่ายเงิน

เพราะจุนฮงเป็นเมมเบอร์ที่สูงที่สุดในวง เขาเลยเลือกตุ๊กตาสัตว์ที่เหมือนเขามากที่สุด

ยีราฟ

แถมยังตัวใหญ่ยักษ์ขนาดนอนกอดก่ายได้เลย

หวังว่ายองแจฮยองได้ไปจะนอนกอดแล้วคิดถึงจุนฮงสักนิด

 

---Through your heart ---

 

จุนฮงเอาตุ๊กตาไปฝากไว้ที่พี่เมเน แอบกระซิบว่าให้บอกยองแจฮยองว่าแฟนบอยของยองแจฮยองให้มา พี่เค้าจะได้รับเอาไว้

พอพี่เมเนเซย์โอเค จุนฮงก็ไปซ้อมกะดึกอย่างสบายใจ กลับบ้านไปนอนตอนใกล้เช้า แล้วรีบมาถึงห้องซ้อมให้เร็วกว่ากำหนดเพื่อดูผลลัพธ์

ผลักประตูเข้าไปก็เห็นยองแจฮยองซบหัวกับหัวตุ๊กตาแล้วเอาขาก่ายตัวมันไว้

แค่เห็นจุนฮงก็โคตรฟินแล้วครับ

เหมือนได้ยินเสียงพลุในใจและป้าย ยินดีด้วยนะ ที่ทิ้งตัวลงมา

ตัวเปื้อนเหงื่อไปกอดมันเดี๋ยวมันก็เหม็นพอดี

แดฮยอนฮยองว่า

เหม็นก็ซักดิ ตอนนี้โคตรล้า นอนกอดแล้วสบายดี

ความรักของจุนฮงทำให้พี่สบายได้ จุนฮงก็บรรลุไปหนึ่งขั้นแล้วครับ

ว่าแต่ใครให้มาน่ะ

ยังคงเป็นแดฮยอนฮยองที่ซักไซร้

เห็นว่าเป็นแฟนบอยอะ

แฟนบอยอันดับหนึ่งด้วยนะครับ อยากพูดออกไปแต่ไม่กล้าหรอก

เออ คงอยากให้นายกอดแล้วรู้สึกว่าได้กอดมันล่ะมั้ง

ฮิมชานฮยองว่าพลางอมยิ้มแล้วแหล่ตามาที่จุนฮง

บางทีก็เบื่อคนรู้ทันอะ พูดเลย

ว่าแต่นายเถอะ กอดแล้วคิดถึงใครล่ะ

คำถามของฮิมชานฮยองทำให้ใจจุนฮงเต้นรัวเหมือนตีกลอง ยิ่งยองแจฮยองปรายตามาทางเขา หัวใจก็ราวจะกระเด็นออกจากอก

คิดถึงใครน่ะเหรอ?”

ยองแจฮยองมีสีหน้าครุ่นคิด

จุนฮง

จุนฮง

 จุนฮง

ยองแจฮยองต้องคิดถึงจุนฮง

พยายามส่งกระแสจิตหวังให้พี่ชายแสนรักได้รับรู้ถึงความรู้สึกที่ส่งผ่านไปผ่านตุ๊กตาตัวนั้น

ยองแจฮยองรู้แล้วว่าจุนฮงชอบยองแจฮยอง

แล้วตัวของจุนฮงก็สูงเหมือนยีราฟด้วย

แน่นอนว่ายองแจฮยองต้องตอบว่า

จุน

อีกวางซูซอนเบนิมไง

“…”

ไม่เคยดูกันเหรอรันนิ่งแมนอะ อีกวางซูซอนเบนิมเป็นยีราฟทรยศ

ยองแจฮยองว่าพลางยิ้มจนแก้มยก

เสียงถอนหายใจเฮือกดังมาจากทั้งแดฮยอนฮยองและฮิมชานฮยอง

ทำไมอะ ฉันพูดอะไรผิด

เห็นยีราฟก็ต้องคิดถึงอีกวางซูซอนเบนิมสิ

จริงไหม

จุนฮง

พี่ไม่เห็นหัวใจที่กำลังหลั่งน้ำตาของผมสินะ ยองแจฮยอง

 

---Through your heart ---

 

อาวุธชิ้นต่อไปของเราคือ ข้าว

ฮิมชานฮยองว่า

ชวนไปเลี้ยงข้าวบ่อยๆ กินไปคุยไปเดี๋ยวก็สนิทกันไปเอง พอสนิทก็มีแนวโน้มจะตกหลุมรักได้ง่ายขึ้น

งั้นที่พี่ชวนจงออบฮยองออกไปบ่อยๆก็หวังแบบนี้ไว้อะดิ

พอจุนฮงโพล่งออกไปก็เห็นฮิมชานฮยองยิ่มกรุ้มกริ่ม

เป็นแผนที่เนียนดีใช่ไหมล่ะ

นี่มันคิมฮิมชานสายเปย์ชัดๆ!!

ก่อนหน้านี้จุนฮงไม่ได้สนใจเลยว่าพี่รองจะพาจงออบฮยองไปเลี้ยงข้าวอะไรยังไง มาตอนนี้แหละที่เพิ่งรู้ว่ามีคนเลี้ยงต้อยรอเคลมอยู่

ว่าแต่จงออบฮยองที่จุนฮงรู้จักไม่ใช่คนโง่หรอกนะ

งานนี้มีคนถูกหลอกกินฟรีแน่นอน

ฉันว่าอาหารฝรั่งเศสก็เป็นตัวเลือกที่ไม่เลวหรอกนะ

ฮิมชานฮยองพยายามช่วยเสนอไอเดีย

แต่วงเราอยู่ด้วยกันได้เพราะเนื้อนะ

เฮ้ยย เดททั้งทีจะพาไปกินเนื้อย่างได้ยังไง แทนที่จะได้มีเวลาจิบไวน์คุยกัน ก็ต้องเอาเวลาไปย่างเนื้อ หน้าร้อนผมเหม็นอีกต่างหาก ไม่โรแมนติกเอาซะเลย

อาหารฝรั่งเศสมันแพงมากนะพี่  ไหนจะค่าไวน์อีก

จุนฮงท้วงออกไป ไม่ใช่ว่าไม่อยากเดทนะ แต่เขาจ่ายขนาดนั้นไม่ไหวหรอก

แม่รู้แม่ด่าตายเลย

ฉันแนะนำนายก็ต้องมีวิธีช่วยนายอยู่แล้ว

ฮิมชานฮยองหัวเราะหึหึ ก่อนจะควักกระดาษมันสามใบออกมา

วอชเชอร์กินฟรีจากร้านอาหารฝรั่งเศสที่ฉันเป็นสมาชิกอยู่

จุนฮงรีบยื่นมือไปคว้ามันมา

….แต่วืด

พี่รองเอามันไปซ่อนด้านหลังเรียบร้อย

จุนฮงมองหน้าพี่ชายด้วยสีหน้างอง้ำ

ไม่ต้องทำหน้าแบบนั้น ฉันให้แกจริงๆน่า แต่มีข้อแม้

“…”

ฉันจะไปด้วย

ว่าไงนะ พี่จะไปทำไม นี่มันเดทของผมกับยองแจฮยองนะ

 “ก็นี่มันวอชเชอร์ของฉัน อีกอย่างแกไปครั้งแรกสั่งอาหารถูกเหรอ ฉันไปด้วยน่ะดีแล้วจะได้ช่วยดูไอ้นุ่มนิ่มมันด้วย

“…”

พี่รองแบ่งวอชเชอร์มาสองใบแล้วยื่นให้จุนฮง

ไปชวนมันซะ วันพรุ่งนี้ห้าโมงเย็น แผนที่ร้านอยู่บนวอชเชอร์แล้ว

 

---Through your heart ---

 

เย็นนี้จุนฮงตั้งใจตื่นเร็วหน่อยแล้วรีบไปที่ห้องซ้อมตั้งแต่บ่ายสองโมง แน่นอนว่าทีมซ้อมเช้ายังคงซ้อมอยู่ เปิดประตูเข้าไปจึงเห็นแดฮยอนฮยอง ฮิมชานฮยอง และแน่นอน

ยองแจฮยองด้วย

 

“แดฮยอนฮยองไม่ไปซ้อมละครเวทีเหรอ”

“วันนี้เป็นคิวคนอื่นอะไม่ต้องไป”

 “แล้วทำไมวันนี้แกมาซ้อมเร็วอะ ทุกทีมาดึกดื่น”

คราวนี้แดฮยอนฮยองเป็นฝ่ายถามกลับบ้าง

“ก็...นิดหน่อยน่า”

“อะไรคือนิดหน่อย”

“มันหิวนิดหน่อยเลยตื่นไว แกก็เป็นบ่อยนี่”

ฮิมชานฮยองว่าพลางส่งสายตาให้จุนฮง

“แล้วตอนนี้ฉันก็หิวแล้วด้วย แกไปมินิมาร์ทเป็นเพื่อนฉันหน่อย”

แล้วฮิมชานฮยองเดินเข้าไปฉุดแขนแดฮยอนฮยอง

ตอนแรกแดฮยอนฮยองทำหน้างงแต่พอมองมาที่จุนฮงสลับกับยองแจฮยองที่นั่งเล่นเกมส์อยู่บนโซฟา หน้างงก็เปลี่ยนเป็นยิ้มกริ่มล้อเลียน

“เออ ไปด้วยก็ได้ ยองแจอยากได้อะไรไหม”

“ไม่เอา ไปเหอะ”

ยองแจฮยองตอบ สายตายังคงจดจ้องอยู่กับเกมส์ในมือ

“งั้นไปละนะ เดี๋ยวอีกสิบนาทีกลับมา”

แดฮยอนฮยองตะโกนบอกก่อนเดินออกไป

ทีนี้ในห้องซ้อมก็เหลือแค่จุนฮงกับยองแจฮยอง

จุนฮงมองซ้ายขวาอย่างประหม่า ก่อนจะทำไม่รู้ไม่ชี้เนียนไปนั่งข้างยองแจฮยอง

“ยองแจฮยอง”

เอ่ยเรียกเสียงสั่น ก็มันตื่นเต้นอะ

“มีอะไร”

คนน่ารักส่งเสียงตอบทว่ายังไม่ยอมละสายตาจากเกมส์ในมือ

บางทีจุนฮงก็อิจฉาเกมส์นะ

ถ้ายองแจฮยองใส่ใจจุนฮงเหมือนเกมส์ก็ดีสิ

คิดอย่างน้อยเนื้อต่ำใจ ก่อนจะยื่นวอชเชอร์ในมือไปข้างหน้า

“ฮิมชานฮยองได้วอชเชอร์กินฟรีร้านอาหารฝรั่งเศสมา”

“อาฮะ”

ยองแจฮยองก็ฟังนะ แต่ยังกดยิงศัตรูไม่หยุดเลยอะ

นี่น้อยใจนะ พูดเลย

“ยองแจฮยองสนใจผมหน่อยสิ”

ว่าแล้วก็เขย่าแขนอ้อน ยองแจฮยองเหล่มองมาอย่างไม่ชอบใจนิดหน่อย แต่ก็ยอมกดหยุดเกมส์ให้

“ฮิมชานฮยองชวนผมไว้แล้วบอกให้ชวนพี่ด้วย จองโต๊ะไว้วันนี้ตอนห้าโมงเย็น”

“แล้วทำไมตะกี้ฮิมชานฮยองไม่บอกเองอะ”

“ไม่รู้สิ วอชเชอร์อยู่ที่ผม คงอยากให้ผมบอกมั้ง”

ลื่นยิ่งกว่าปลาไหลก็ชเวจุนฮงแล้วครับ

“นะ พี่ไปด้วยกันนะ ฮิมชานฮยองบอกร้านนี้อร่อยมากแล้วก็ไม่ได้แจกวอชเชอร์ง่ายๆด้วย”

ยองแจฮยองมองมาอย่างจับผิด แต่จุนฮงไม่กลัวครับ รอยยิ้มช่วยได้ทุกสถานการณ์

“ฉันไปก็ได้”

ยองแจฮยองว่าแล้วหยิบวอชเชอร์ไปใบหนึ่ง

จุนฮงแทบจะลุกขึ้นเต้นเลยครับ

“ห้าโมงใช่ไหม”

“ครับ ห้าโมง”

“ฮิมชานฮยองบอกว่าเดี๋ยวจะกลับบ้าน นายจะไปพร้อมฉันเลยรึเปล่า”

“ยงกุกฮยองนัดผมอัดเสียงซ่อมอะ พี่ไปก่อนก็ได้เดี๋ยวผมตามไป”

“โอเค เจอกันห้าโมงเย็นหน้าร้าน”

ยองแจฮยองว่าพลางส่งยิ้มหวานมาให้

ชเวจุนฮงแทบละลายกองอยู่ตรงนั้นเลยครับ

 

---Through your heart ---

 

ตอนที่ฮิมชานฮยองมาถึงร้านก็เกือบห้าโมงแล้ว พี่รองซักซ้อมวิธีการสั่งอาหารแล้วก็หัวข้อที่จะพูดบนโต๊ะอาหารกับจุนฮงเรียบร้อย

ทีนี้ก็เหลือแค่ยองแจฮยองมา

หัวใจจุนฮงเต้นตุบตุบด้วยความตื่นเต้นจนแทบระงับไม่อยู่

ทว่าห้าโมงแล้ว...ยองแจฮยองก็ยังไม่มา

“ฮิมชานฮยองโทรหายองแจฮยองสิ”

“แกก็โทรเองสิ เป็นคนชวนไม่ใช่เหรอ”

“ผมกำลังจีบเค้าอยู่นะ เดี๋ยวยองแจฮยองคิดว่าผมเซ้าซี้ เสียคะแนนหมด”

“ไอ้นี่...”

ฮิมชานฮยองทำท่าเอือมจุนฮงนิดหน่อยแต่ก็ยอมโทรไปหายองแจฮยองให้

“....”

“มันไม่รับว่ะ จุนฮง”

ทำไมไม่ยอมรับอะยองแจฮยอง คนที่รอเสียใจนะ

“เฮ้ย นั่นเรดฮอร์สนี่หว่า”

จุนฮงหันไปตามเสียงของฮิมชานฮยองทันที

ออดี้สีดำที่กำลังเลี้ยวเข้าจอดทำให้ใจที่เหี่ยวแฟบค่อยฟูขึ้นมา

“เรดฮอร์สจริงๆด้วย”

“สงสัยมันจะให้แดฮยอนมาส่ง”

ฮิมชานฮยองว่าพลางขยับขาไปมา

“เดี๋ยวมันมาต้องสั่งสอนซะหน่อยแล้ว ปล่อยให้พี่รอได้ไง”

“อย่าทำยองแจฮยองนะ”

ฮิมชานฮยองเหล่ตามามองนิดหนึ่งแล้วแค่นเสียงหึ

“เออ แตะไม่ได้ ดีทุกอย่าง หมั่นไส้ว่ะ”

จุนฮงยักไหล่ให้กับคำพูดนั้น

ก็ดีจริงอะ ใครเถียงขอให้เตี้ย

“นั่นเดินมาแล้ว”

ใครบางคนเดินเข้ามาใกล้ วันนี้จุนฮงสายตาสั้นเล็กน้อยเลยมองไม่ชัด ฮิมชานฮยองดูจะเห็นชัดกว่าเพราะเค้าส่งเสียงทักดังลั่น

“อ้าว แดฮยอน”

แดฮยอน? แดฮยอนฮยอง?

มาได้ไงอะ

“ขอโทษที่ช้า พอดีเพิ่งรู้ นี่ก็ห้าโมงแล้วเราเข้าไปกันเลยไหม”

แดฮยอนว่าพลางยิ้มจนแก้มขึ้นขีดหนวดแมว เค้าเกือบเดินไปถึงประตูแล้วถ้าฮิมชานฮยองไม่รั้งแขนเอาไว้

“เดี๋ยวแดฮยอน แล้วยองแจล่ะ”

“ยองแจ?

ผมให้วอชเชอร์ยองแจฮยองไป ทำไมเป็นพี่มาอะ ยองแจฮยองล่ะ

จุนฮงถามอย่างกระวนกระวาย

นี่วางแผนมานานนะ ทำไมดูท่าจะล่มแบบนี้ล่ะ

แดฮยอนทำหน้ามึน มองจุนฮงกับฮิมชานฮยองสลับกันไปมาสักพักจึงตอบ

มันให้วอชเชอร์ฉันมาอีกทีอะ เห็นว่าแจบอมชวนไปกินเนื้อย่าง

แจบอมฮยองชวนไปกินเนื้อย่าง....

เนื้อย่าง....

ป่านนี้  ปิ้งเนื้อชนเบียร์กับก็อตเซเว่นเพลินไปแล้วมั้ง

คำพูดของแดฮยอนฮยองราวกับดังมาจากที่ไกลแสนไกล

มือของฮิมชานฮยองตบลงมาที่ไหล่ปลอบใจ

ความจริงจุนฮงก็ไม่ได้เกลียดแจบอมฮยองหรอกนะ

แค่รู้สึกว่ายอมไม่ได้

ก็เลยอยากเอาชนะให้ได้สักครั้ง

แต่คงไม่ใช่ครั้งนี้.....

ชเวจุนฮงจะร้องไห้แล้วครับ 

 

---Through your heart ---

 

จุนฮงโซเซเข้ามาในหอบีเอพีอย่างซังกะตาย อาหารวันนี้ก็ดีอยู่หรอก ฮิมชานฮยองสั่งไวน์แพงมาปลอบใจจุนฮงด้วย

แต่อารมณ์จุนฮงก็ยังไม่ดีขึ้นเลยอะ

เหมือนรู้สึกแพ้ตั้งแต่เริ่มเลย

เสียงโทรศัพท์ดังขึ้น พอยกขึ้นมาดูก็เห็นว่าแม่โทรมา เลยบอกแม่ว่าจะค้างที่หอ เสื้อผ้ายังมีเหลืออยู่ที่นี่บ้างเลยไม่เป็นปัญหา

แน่นอนว่าซ้อมวันนี้ก็โดดครับ

ไม่มีอารมณ์ทำอะไรเลย

“จุนฮง อาบน้ำ”

ฮิมชานฮยองตะโกนเรียก จุนฮงเลยเดินเข้าห้องน้ำอย่างแกนๆ อาบน้ำสระผมเสร็จแล้วก็ลากสังขารมาที่ห้องนอน

แล้วล้มตัวลงบนเตียงของยองแจฮยอง

สูดกลิ่นเจ้าของเตียงเข้าไปเต็มปอด

ผิดหวัง

เสียใจ

แต่ก็ยังอยากเจออะ

ยกมือปิดหน้าตัวเองแล้วถอนหายใจยาว

ทำไมรักใครสักคนมันถึงยากแบบนี้นะ

 

---Through your heart ---

จุนฮงหลับไปแล้วตอนที่มีเสียงกุกกักที่หน้าประตู

ยูยองแจถอดรองเท้าแล้วเดินเข้ามาในห้อง

และพบพี่ชายคนรองนั่งกอดอกนั่งรออยู่ที่โซฟา

“เนื้อย่างอร่อยไหม”

คำถามทำให้ยองแจเลิกคิ้วอย่างประหลาดใจ

“ก็อร่อยดี ก็อตเซเว่นเลี้ยงด้วย”

“แล้วรู้ไหมว่าวันนี้ไอ้มักเน่มันรอ”

“....”

“รู้ไหมว่ามันตั้งใจชวน”

“...”

“ใจร้ายไปไหม ยูยองแจ”

“....”

“...”

“ขอโทษครับ”

“ไม่ต้องขอโทษฉัน ไปขอโทษไอ้เด็กยักษ์โน่น”

ยองแจแทบไม่กล้ามองตาฮิมชานฮยองตอนที่เดินเลี่ยงไปอาบน้ำ

จริงๆก็พอรู้แหละว่าจุนฮงพยายามสร้างโอกาสมาตลอด

บางทีก็แอบนึกเห็นใจมันอยู่บ้างเหมือนกันที่ไม่ว่ายังไงมันยังไม่ถอดใจ

แต่...ก็ไม่รู้สิ

ไม่เคยเจอแบบนี้มาก่อนมันเลยทำอะไรไม่ถูกไปซะหมด

“มันอยู่ในห้องนอน ไปปลอบมันด้วย”

พี่รองสำทับมาตอนที่เขาออกจากห้องน้ำ ยองแจถอนหายใจยาวก่อนจะเปิดประตูเข้าไปในห้องนอน

ผมที่เพิ่งสระเสร็จยังไม่แห้ง ยองแจเลยใช้ผ้าขนหนูยีมันเล็กน้อยแล้วพาดผ้ากับหัวเตียง

ก้มลงมองดูเจ้าเด็กตัวโตที่หลับสนิทแล้วต้องถอนหายใจอีกครั้ง

รู้สึกผิดมากกว่าที่คิดแฮะ

ค่อยๆก้าวขาขึ้นไปนอนบนเตียงเดียวกัน ท้าวแขนมองเด็กน้อยที่หลับสนิทไปแล้ว

ก่อนจะยิ้ม

ไม่ว่าจะโตแค่ไหน เวลานอนก็ยังดูเป็นเด็กอยู่ดี

ค่อยๆเลื่อนตัวลงนอนเคียงข้าง เอื้อมมือไปลูบหัวแล้วเอ่ยเบาๆ

“ขอโทษนะ เด็กดี”

เด็กตรงหน้ายังคงหลับสนิท ยองแจจึงเคลื่อนตัวไปนอนใกล้ๆแล้วหลับตาลง

ไม่คิดว่ามือใหญ่จะเอื้อมออกมาคว้าตัวเขาไปกอดเอาไว้

“งืม ยองแจฮยอง”

เจ้าตัวโตงึมงำแล้วมุดตัวเข้าหา ลมหายใจสม่ำเสมอบ่งบอกว่าเจ้าตัวยังอยู่ในห้วงนิทรา

หัวใจที่เต้นราวกับรัวกลองของยองแจจึงค่อยสงบลง

แขนขาวเอื้อมออกเกี่ยวเอวของอีกฝ่ายเอาไว้

หลับตาลง แล้วกระซิบ

“ฝันดีนะ จุนฮง”

 

ลมหายใจของยองแจผ่อนเข้าออกสม่ำเสมอแล้วตอนที่ตาใสของคนที่กอดเขาเอาไว้ลืมขึ้นมา

จุนฮงมองคนในอ้อมกอดอย่างพอใจ

ถึงแม้แผนวันนี้จะพลาดแต่สุดท้ายก็ได้นอนกอดจนได้

ถือว่าที่ลงแรงไปเห็นผลคุ้มอยู่เหมือนกันนะ

ยิ่งพอกระชัดอ้อมกอดแล้วยองแจฮยองเคลียใบหน้ากับอกก็ยิ่งชอบใจ

อยากจะกอดให้แน่นขึ้นแต่กลัวจะทำให้ตื่นซะก่อน

จุนฮงเลยได้แต่เก็บความฟินเอาไว้ในอก

 

อย่างที่ทุกคนบอก จุนฮงเป็นคนดวงนก

นกแบบตั้งใจบ้าง ไม่ตั้งใจบ้าง

ยอมรับก็ได้ครับว่าเป็นพญานก

 

แต่คืนนี้

ชเวจุนฮงเป็นพญานกฟินิกส์ นะครับ

 

เท่ห์ไหมเล่า

 

 

[END]

[ToYoo](LxJ): Through your heart

 


 

 

 

 

 

 

46 ความคิดเห็น