คัดลอกลิงก์เเล้ว

ยอดวิวรวม

1,837

ยอดวิวเดือนนี้

109

ยอดวิวรวม


1,837

ความคิดเห็น


9

คนติดตาม


94
จำนวนโหวต : ยังไม่มีคนโหวต
เรื่องสั้น
อัปเดตล่าสุด :  28 ส.ค. 62 / 00:02 น.
นิยาย WAITING Until ... #ͨҹ #ҹ WAITING Until ... #ป๋อจ้าน #อี้จ้าน | Dek-D

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้


รอคอย .. ความหมายที่มากกว่าการรอ

WAITING Until ...



เนื้อเรื่อง อัปเดต 28 ส.ค. 62 / 00:02


WAITING until ...

รอจนกระทั่ง ..



"รอคอย"

เป็นคำที่..น่าหลงใหล

เป็นคำที่..ให้ความหวัง


"สำหรับผม ถ้ามีใครสักคนบอกกับผมว่า รอคอยอยู่ตรงนี้นะ

ผมจะรู้สึกว่ามันช่างอบอุ่นและมีความหมาย"



ผมว่าการรอคอยมันเป็นถ้อยคำที่โรแมนติกนะ


...สำหรับคนฟัง

แต่ในทางกลับกัน

มันไม่ใช่

...สำหรับคนรอ



ในบางครั้งต่อให้คุณรอคอยนานแค่ไหน

บางอย่างที่รอมันก็ไม่มีวันเกิดขึ้นจริงได้


ไม่มีวัน



คลุมเครือ

ไม่ชัดเจน

และไม่มีวันเด่นชัด



หวังอี้ป๋อก็เหมือนภูเขาน้ำแข็ง

มองเห็นได้แค่นั้น แค่เท่าที่เขาอยากให้เห็น

แต่ลึกๆ ลงไปใครจะรู้ว่ามีอะไรมากมายซ่อนอยู่

และเขาไม่มีวันเปิดเผยให้ผมได้รู้ทั้งหมด



"นายเหมือนภูเขาน้ำแข็ง"

"พี่จะว่าผมเย็นชาสินะ"

"เปล่า"

"..."

"ฉันเหมือนจะรู้จักนายดีแต่ไม่ใช่ นายมีอะไรมากมายซ่อนอยู่ด้านล่าง

ข้างใต้ผืนน้ำที่ฉันไม่มีวันมองเห็น"


เหมือนจะรู้จัก เหมือนจะรู้ใจ

เหมือนจะใกล้กันแค่เอื้อมมือถึง

แต่มันกลับกลายเป็นไม่ใช่

เขายังอยู่ไกลแสนไกล

ทั้งยังจับต้องไม่ได้ คว้าเอามาไว้ให้อยู่ข้างกาย คงเป็นได้แค่ฝัน

...ว่างเปล่า



"พี่จ้านเหมือนผีเสื้อ"

"ฉันเนี่ยนะ"

"อื้อ"

"ยังไง"

"สวยงามแม้จะอยู่ท่ามกลางดอกไม้"

"อวยเหรอ แกล้งฉันอีกแล้วสินะ"

"ผมไม่ได้แกล้ง ผีเสื้อสวยจะตาย ปีกของมันมีความงดงามในตัวเอง"

"..."

"เหมือนพี่ พี่สวยงามทั้งภายนอก ทั้งความคิด ทั้งจิตใจ"

"หวังอี้ป๋อ นายแกล้งฉันชัดๆ "


ใครจะคิดว่าคำพูดของเขาในตอนนั้น มันคือความรู้สึกจริงๆ

ท่าทางทีเล่นทีจริง ทำใครต่อใครคิดไปเองตั้งมากมายเท่าไหร่



ใครจะไปกล้าคิด...



"แต่นายเกลียดแมลง"

"ผีเสื้อเป็นแมลงเหรอ"

"ก็ใช่น่ะสิ"

"ไม่ ผีเสื้อก็คือผีเสื้อ และผมก็ชอบมัน"

"..."

"ชอบมากๆ ด้วย"


เขาไม่เคยรู้หรอกว่าผีเสื้อก็มีบางมุมที่ไม่สวยงาม

มีบางมุมที่บอบบาง อ่อนแอ และบางมุมที่หวาดกลัว


ไม่กล้าขยับเข้าใกล้

แต่ก็ไม่อยากบินหนีไปไกลๆ

อยากจะบินวนเวียนอยู่รอบๆ ตัว

แต่บางครั้งมันก็เหนื่อยล้าเกินกำลัง


จุดเด่นเหมือนดอกไม้งามอย่างเขา

คงจะมีผีเสื้อห้อมล้อมเต็มไปหมด


วันนี้เขาอาจจะเจอแค่ผีเสื้อตัวเดียว คือผม

แต่วันอื่นเขาอาจจะพบกับผีเสื้ออีกมากมาย

ความรู้สึกมันเปลี่ยนกันได้เสมอ


"พี่น่ะเหมือนผีเสื้อจริงๆ นั่นแหละ ยิ่งวิ่งเข้าหา พี่ยิ่งบินหนีไป

แต่ตราบใดที่ผมทำเป็นมองไม่เห็น ผมอยู่นิ่งๆ พี่กลับบินเข้ามาหา"

"ฉันไปหนีนายตอนไหน"

"ตอนนี้แหละ ที่ทำอยู่"

"เปล่าซะหน่อย"

"พี่หนี"

"..."

"หนีความรู้สึกทั้งหมด"



ไร้คำตอบกลับไปให้

รู้สึกเหมือนคนขี้ขลาดและหวาดกลัว

กลัวแม้กระทั่งความรู้สึกที่กดเก็บอยู่ข้างใน



"ผมรู้ว่าพี่ก็คิด คิดแบบเดียวกัน"

"พอเถอะ"

"ไม่! "

"อย่าพูดเลย"

"ทำไม"

"มันเป็นไปไม่ได้"

"ทำไมจะเป็นไปไม่ได้"

"ยังไงก็เป็นไปไม่ได้"

"ถ้าผมจะทำให้มันเป็นไปได้"

"นายจะทำยังไง"

"พี่รอผมได้ไหม อย่าเพิ่งไปไหนผมจะทำให้ดู"

"ได้"

"..."

"ฉันจะรอ"



เขาก็แค่เด็กคนนึง

เด็กที่เอาแต่ใจ

รู้สึกอะไรก็พูดออกไปแบบนั้น

อยากได้อะไรก็จะเอาให้ได้ ณ ตอนนั้น



แต่คงลืมไปว่า การบอกให้รอคอยมันมีความหมายและคงอยู่นานกว่าที่เขาคิด



ไม่เคยแม้แต่จะแตะต้องสัมผัสกาย

แค่ปลายนิ้วบังเอิญชนกันก็ไหวสั่นจนทำอะไรแทบไม่ถูก

จับข้อมือ ประคอง โอบกอด ได้เพียงแค่ในบทละคร

แอบลอบมองเข้าไปในแววตา ก็ทำได้แค่ตอนเผลอ

ไม่เคยสักครั้งที่จะเผชิญหน้าจริงจัง พร้อมพรั่งพรูความรู้สึกในใจ

ไม่เคยเอ่ยปากบอกกล่าวกันสักครั้ง

ไม่มีสักคำพูด



จะเป็นไปได้ยังไง



มันจะใช่ได้ยังไง

ความรู้สึกนั้นมันจะใช่จริงๆ เหรอ


ไม่มั่นใจแต่ก็ยังรอ.. รอให้ความรู้สึกมันชัดเจนขึ้นสักวัน

รอวันที่เขาบอกว่าจะทำให้เห็น

รอวันที่อาจจะได้เป็น...มากกว่าที่เป็นอยู่

ทำได้แค่รอ



การคงไว้ซึ่งระยะห่างของความสัมพันธ์แบบคู่ขนานในตอนนั้น 

คงเป็นสิ่งที่เหมาะสมที่สุด

ไม่เข้าใกล้จนอึดอัด ไม่ห่างไกลจนห่างเหิน

รักษาระยะให้คงอยู่แบบพอดี



แต่ปลายทางของสถานการณ์มักชอบบีบบังคับอยู่เสมอ

เขาบีบเส้นขนานเข้ามาใกล้จนเกินไป ด้วยความเอาแต่ใจ

ในขณะเดียวกันก็ตีเส้นให้กว้างออกไป ด้วยตัวของเขาเอง



เวลาผ่านไป ความรู้สึกก็เลือนลางไปตามกาลเวลา



ความห่างไกล

ความห่างเหิน

ความไม่คุ้นชิน

นำสู่...ความสัมพันธ์ที่เปลี่ยนแปลงไป



ต่างกัน.. ต่างจากผม

ผมยังคงอยู่ ยืนอยู่บนเส้นขนาน

เส้นตรง เส้นเดียว เส้นนี้

ตั้งแต่เริ่มต้น..จนถึงตอนนี้


บางทีก็ตั้งตัวไม่ทัน


ผมเองก็เคยเป็นเด็ก เคยอายุเท่าเขา

ผมเข้าใจดีว่าการเติบโตขึ้นในแต่ละวัน มันจะทำให้คนเราเปลี่ยนแปลงไป


วันนี้เราอาจจะชอบบางอย่าง แต่ในวันพรุ่งนี้เราอาจจะชอบสิ่งอื่นที่มากกว่าวันนี้

หรือในวันข้างหน้าเราอาจจะเกลียดในสิ่งที่เราเคยชอบมากๆ ก็ได้



"สบายดีนะ"

"อื้อ"

"ฉันติดตามผลงานของนายอยู่ หวังอี้ป๋อคนดัง มีชื่อเสียงขึ้นมากมายทีเดียว"

"พี่ก็เหมือนกัน คนรู้จักมากขึ้นตั้งเยอะ"

"ไม่เท่านายหรอก"

"ผมต่างหากที่ไม่เท่าพี่"



ไม่รู้ว่าที่ไม่เท่ากัน หมายถึงคนรู้จักในบทสนทนา

หรือความรู้สึกที่ยังคงอยู่



"หวังอี้ป๋อ"

"หืม"

"ยังเหมือนเดิมอยู่ไหม"

"พี่หมายถึงอะไร"

"ความรู้สึกของนาย"

"เหมือนเดิมสิผมยังเหมือนเดิม"



หลบสายตาหันหน้าไปอีกทาง

ไม่.. ไม่เหมือนเดิม



"อืม เข้าใจแล้ว"



เขายกแขนขึ้นซับเหงื่อบนใบหน้า

ส่งรอยยิ้มเจือจางกลับมาให้ผม



สัมผัสได้ถึงความห่างไกลแบบชนิดที่ว่า 

ไม่น่าหวนกลับคืนมาได้เหมือนเดิม


"นายโตขึ้นนะ"

"ผมก็ว่าอย่างนั้น"

"ยังชอบแข่งรถกับสเก็ตบอร์ดอยู่มั้ย"

"ก็ชอบอยู่"

"..."



"แต่ไม่เท่าเดิมแล้ว"

"ผีเสื้อด้วยหรือเปล่า"


เขาชะงักแววตานิ่งมองมาที่ผม

ผมส่งยิ้มให้เขาอย่างที่เคยทำหวังว่าเขาจะคุ้นเคย

แต่ไม่.. เขาส่งยิ้มตอบกลับแบบไม่เป็นธรรมชาติ


"ก็ด้วย"



บางอย่างก็คงไม่ต้องอธิบายอะไรให้ยืดยาว

แค่คำบางคำก็อธิบายความรู้สึกได้ทั้งหมด

การรอคอยสำหรับผมมันมีความหมายมาก

แต่สำหรับเขาก็คงเป็นแค่เพียงคำพูดผ่านๆ

พูดเพื่อให้เหตุการณ์ในตอนนั้นมันผ่านพ้นไป


ไม่กล่าว่าหรือกล่าวหาอะไร เพราะตอนนั้นเขาคงจะรู้สึกจริงๆ

เพียงแต่ผีเสื้ออย่างผมมันอ่อนไหวและหวาดกลัวทุกอย่างมากเกินไปเอง


แต่หารู้ไม่..ว่ายังไง ก็ยังรอคอย

รอตามที่เขาบอกให้รอ


"เราคงไม่ได้เจอกันอีก"

"พี่คงจะงานเยอะมากเลยสินะ"

"เปล่าหรอก ที่ฉันหมายถึงนายคนเดิมคนนั้นกับฉันคนนี้ คงไม่มีวันได้พบกันอีกแล้ว"


รู้ตัวว่าทำเขาอึดอัด

แต่พูดไปถือเป็นการกล่าวลา


"ผมพยายามแล้ว"

"ฉันเข้าใจ"

"พี่ไม่เชื่อเหรอ"

"ฉันเชื่อนาย"

"..."


เชื่อมาโดยตลอดตั้งแต่วันแรกจนถึงวันนี้

เข้าใจทุกสิ่งทุกอย่าง ว่าสักวันมันต้องเป็นไปแบบนี้



"นายรู้อะไรมั้ย"

"..."

"ถ้านายพยายามมากพอ มันจะไม่มีสิ้นสุดแค่คำว่าพยายามแล้ว"



เชื่อ.. รู้ดี.. และเข้าใจ

แต่ก็อดคิดไม่ได้

อดที่จะน้อยใจไม่ได้จริงๆ



ความพยายามของคนเรามันต่างกัน

การอดทนรอก็เช่นกัน

ดึงมันมาเปรียบเทียบกันไม่ได้เลย

เพราะเป็นคนละคน

เพราะไม่ใช่คนคนเดียวกัน



ผมยิ้มกลับไปให้เขา


"เหมือนฉันในตอนนี้ ฉันก็พยายามอยู่ แต่ฉันคงพยายามไม่มากพอ 

เพราะสิ่งที่ฉันรอคอยมันไม่มีวันเกิดขึ้นจริงแล้ว"

"ขอโทษ"

"บางอย่าง ต่อให้พยายามจนแทบจะขาดใจ สุดท้ายมันก็หลุดจากมือเราไปอยู่ดี"

"พี่จ้าน"

"ไม่ต้องพูดอะไรแล้ว ฉันเข้าใจดี"

"ผมผิดเอง"

"อย่าโทษตัวเองเลย ไม่มีใครผิดหรือถูก"

"ผม..."


แววตาเขาเริ่มมีความรู้สึกหลายอย่างวิ่งปะปนกันอยู่

สายตาหลบหลีกและเฉไฉเหมือนอยากจะหนีออกไปจากตรงนี้



"ทุกสิ่งทุกอย่างมันก็แค่นี้แหละ เป็นเรื่องธรรมดา เคยเกิดขึ้น มีอยู่ แล้วก็จบไป"


เขาเริ่มยืนไม่นิ่ง


"ความสัมพันธ์มันก็เหมือนชีวิต ความรู้สึกมันก็เหมือนลมหายใจ ทุกอย่างเปลี่ยนแปลงได้เสมอ"

"..."

"นายอาจจะไม่ชอบผีเสื้อตัวนี้เหมือนเดิม ก็เหมือนกัน ผีเสื้อตัวนี้มันก็ไม่ได้งดงามเท่าเดิม"

"ไม่ พี่ยังเหมือนเดิม"

"ไม่หรอก"

"..."



"ผีเสื้ออย่างฉัน มันโดนภูเขาน้ำแข็งทำลายปีกด้วยความเย็นจัด 

จนกลายเป็นผีเสื้อปีกหักไปแล้วล่ะ"


ผมส่งยิ้มให้เขาอีกครั้งและอาจจะเป็นครั้งสุดท้าย


"ลาก่อนนะ"

"พี่จะไปไหน"

"บินออกไปในที่ของฉันล่ะมั้ง ถึงเวลาหยุดการรอคอยเสียที"

"พี่...จะไปจริงๆ เหรอ"

"ที่ถามไม่ได้ตั้งใจจะยื้อใช่มั้ย"


ผมยิ้ม

ไม่มีเสียงตอบกลับใดๆ



"ที่ตรงนี้ไม่มีดอกไม้ดอกเดิมให้ฉันได้รอคอยอีกต่อไปแล้ว ฉันคงไม่ต้องอยู่แล้วล่ะ"

"พี่จ้าน"

"โชคดีนะ ขอให้ชีวิตนายเจอแต่ความโชคดี"

"พี่..."

"ฉันไปล่ะ"



มือของเขาคว้าเอาชายเสื้อของผมไว้ในมือ

ถ้าเป็นเขาคนเดิมคนนั้น คงจะคว้าเอาข้อมือหรือสอดนิ้วประสานมือแทรกไปแล้ว

เพียงแต่ตอนนี้เขา ไม่ใช่เขาคนเดิม


"ปล่อยฉันไปเถอะนะ"

"..."

"หรืออันที่จริงนายอาจจะปล่อยฉันตั้งนานแล้วก็ได้ เพียงแต่ฉันไม่รู้ตัว"

"ไม่ไปได้มั้ย"


ผมค่อยๆ ใช้มือสัมผัสลงบนมือเขา

กุมทับเพื่อซึมซับความรู้สึกชั่วครู่ชั่วคราว

ก่อนจะค่อยๆ แกะนิ้วออกทีละนิ้ว

ปล่อยมือเขาเป็นอิสระ รวมทั้งตัวและหัวใจของเขาด้วย


แต่ลืมไป.. ลืมไปว่ามันไม่ได้อยู่กับผมตั้งนานแล้ว


"นายอย่าทำแบบนี้เลย"

"คุยกันก่อนเถอะนะ"


คล้ายกับความรู้สึกของเขาเริ่มตีคืนกลับมา ในขณะที่ความรู้สึกของผมกำลังสวนทางกลับไป

แค่ไม่กี่วินาที..ความอดทนมันสิ้นสุดลงเพียงไม่กี่วินาที


"ถ้ามันมีโอกาสในครั้งหน้านะ...ถ้ามันมี"

"..."

"ถึงวันนั้นเราค่อยมาคุยกันใหม่"

"ผมจะรอนะ"

"แต่คงไม่มีวัน"



ผมเดินจากเขามาโดยไม่หันหลังกลับไปใส่ใจ เพราะถ้าหันไปเจอหน้าเขา 

ผมอาจจะเปลี่ยนใจได้และมันก็อาจจะกลับไปเจ็บช้ำเหมือนเดิม


การหันหลังให้กับบางสิ่งบางอย่างเป็นเรื่องทรมาน

ยิ่งเป็นสิ่งที่อยู่ด้วยกันมานานยิ่งยากจะตัดใจ

แต่การเดินหน้าไปสู่หนทางใหม่มันคงดีกว่า


เหมาะสมแล้ว

ถูกต้องแล้ว


ขีดเส้นตรงให้กว้างออกไปบ้างก็คงดี

บินหนีไปให้ไกลบ้างก็คงดี


จดจำเรื่องราวต่างๆ และกักเก็บมันไว้ในส่วนของความทรงจำ

ระลึกไว้เสมอว่ามันเคยสวยงามเพียงใด

ในขณะเดียวกันก็ไม่ลืมว่ามันเจ็บปวดขนาดไหน


หยิบเอาเรื่องราวขึ้นมาชื่นชมให้สุขใจได้

แต่ก็อย่าลืมที่จะหยิบมันขึ้นมาตักเตือนว่าไม่ควรกลับไปเดินย่ำซ้ำที่เดิมอีก


โบกมือลาให้กับความสัมพันธ์เมื่อครั้งก่อน

เปิดใจต้อนรับความสัมพันธ์รูปแบบใหม่


ไม่มีแล้ว เพื่อน พี่น้อง คนรู้ใจ หรือคนที่พิเศษกว่าใครๆ

เหลือเพียงแค่..คนที่เคยรู้จักกัน



เข้ามาแล้วก็จากไป

แค่ช่วงเวลาหนึ่ง

ช่วงเวลาที่สร้างบทเรียนเอาไว้มากมาย

ช่วงเวลาที่สร้าง รอยยิ้ม เสียงหัวเราะ และน้ำตา

ช่วงเวลาที่ไม่มีวันเกิดขึ้นซ้ำได้อีกต่อไป




เหนื่อยแล้วกับการบินวนเวียนอยู่ที่เดิม

เหนื่อยแล้วกับการมองเห็นดอกไม้ค่อยๆ เปลี่ยนแปลงไปกับตา

เหนื่อยแล้วกับการรอคอยโดยไร้จุดหมาย

พอแล้ว.. ทุกอย่างจบแล้ว



จบแล้วจริงๆ


:)


#OS ป๋อจ้านนะคะ

สั้นมากๆ สั้นมากจริงๆ

ขอบคุณที่เข้ามาอ่านนะคะ ^^


#ม่านบูรพา

ผลงานทั้งหมด ของ ม่านบูรพา

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

9 ความคิดเห็น

  1. วันที่ 11 มกราคม 2563 / 22:56
    ไม่เห็นเนื้อเรื่องเลยอะ
    #9
    2
    • 12 มกราคม 2563 / 21:54
      ลองกดเข้าไปตรงบทที่ 1 นะคะ เนื้อเรื่องอยู่ในบทเลยค่ะ ^^
      #9-1
    • 12 มกราคม 2563 / 21:56
      เห็นแล้วขอบคุณค่ะ
      #9-2
  2. วันที่ 5 มกราคม 2563 / 16:12
    โห เขียนได้แบบว่าสุดยอดเลยครับ เหมือนคนที่ผ่านประสบการณ์มากมายมาก่อน ชอบการบรรยายกับการเปรียบเทียบสิ่งต่าง ๆ เห็นภาพง่าย เข้าถึงความรู้สึกได้ดี และเช่นกัน เจ็บครับ เจ็บมาก

    ตอนแรกก็หวังว่าปลายทางการรอคอยของพี่จ้านจะจบลงด้วยดี แต่ไม่ใช่แฮะ ผมนี่นอนน้ำตาซึมเลย เวลารอใครสักคนหรืออะไรสักอย่าง รู้สึกว่าเวลาผ่านไปช้ามาก ๆ ทรมานหัวจิตหัวใจ และพอถึงปลายทางที่รู้ว่า ไม่ต้องรออีกต่อไปแล้ว เขาไม่อยู่ตรงนั้นแล้ว มันทั้งอยากจะยิ้มอยากจะร้องไห้ เพราะมันสิ้นสุดลงแล้ว

    มันไม่ใช่ความผิดของใครเลย ป๋อไม่ต้องขอโทษ ไม่มีใครผิด

    ขอบคุณคุณม่านบูรพามากครับที่เขียนเรื่องความรู้สึกแบบนี้ออกมา ตลอดเวลาที่อ่านก็ใจหายอยู่เรื่อย ๆ คุณเขียนดีมากเลย
    #8
    1
  3. วันที่ 16 พฤศจิกายน 2562 / 22:22

    เจ็บหัวใจ...พี่จ้านนนน กอดดดด

    #7
    0
  4. #6 sorrap (@sorrap) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 13 พฤศจิกายน 2562 / 20:27
    เจ็บจัง....เจ็บมาก...มากจนบอกไม่ถูก....
    #6
    0
  5. วันที่ 10 ตุลาคม 2562 / 00:05

    มันใช่เลย เรื่องพวกนี้ล้วนเกิดขึ้นมาแล้วจริงๆ ใจคนเรามันก็เปลี่ยนแปลงได้เสมอ ตลอดไปไม่เคยมีอยู่จริง เศร้าาาาาาาาาาาาาข่า ไรท์ มาฮิลลลด้วยเรื่องต่อไปเลยนร้า จะตั้งตาคอยนะคะ

    #5
    1
    • 10 ตุลาคม 2562 / 19:01
      ฝากรอติดตามเรื่องต่อไปด้วยนะคะ ขอบคุณค่ะ ^^
      #5-1
  6. #4 NogameNolife (@-kuhaku-) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 9 ตุลาคม 2562 / 20:12
    เอานํ้าตาหนูคืนมาาาาา พี่จ้านนนนนนนฮืออออออออออออTT__TT
    #4
    0
  7. วันที่ 29 สิงหาคม 2562 / 03:13

    โอ้โห แต่งแบบนี้เอามีดมากรีดใจกันเลยเหอะ????????

    #3
    0
  8. #2 Praew08042542 (@Praew08042542) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 28 สิงหาคม 2562 / 09:43
    เค้าชอบเรื่องนี้ เขียนได้ลึกซึ้งมากๆเลย อ่านไปเศร้าไป ชอบๆ เขียนอีกนะคะเป็นกำลังใจให้ 😍????😊
    #2
    1
    • #2-1 ม่านบูรพา (@Zerdee) (จากตอนที่ 1)
      1 กันยายน 2562 / 16:43
      ขอบคุณที่ชอบนะคะ มีแพลนว่าจะเขียนเป็นตอนสั้นๆรวบรวมไว้อีกที แต่คงต้องให้เวลากับเรื่องยาวก่อนนะคะ ^^
      #2-1
  9. #1 Yoseop~Ah :) (@janeeya) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 28 สิงหาคม 2562 / 02:35

    แง้งงงง ทำไมเศร้าล่ะ ฮือออออเราร้องงไห้ก่อนนอนเลยยย อย่างที่เขาว่าเนอะะเวลาเปลี่ยนคนก็เปลี่ยนนน แต่สองคนนี้ไม่เปลี่ยนได้มั้ยยย
    #1
    0