[Fic Harry Potter] My Lacuna tmr/oc | END

ตอนที่ 52 : CHAPTER 52 : Ring

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,141
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 197 ครั้ง
    5 พ.ค. 63

CHAPTER 52

Ring

 

การสอบว.พ.ร.ส.ของลูเน็ตต้า ทอมและทุกคนล้วนดำเนินไปได้ด้วยดี ถึงแม้ผลสอบจะถูกประกาศในภาคเรียนหน้าพร้อมกับตารางเรียนวิชาที่สามารถลงเรียนได้ แต่พวกเขาทุกคนก็มั่นใจว่าทุกวิชาจะต้องเปิดประตูต้อนรับอย่างแน่นอน

 

ชานชาลาที่เก้าเศษสามส่วนสี่ยังคงเนืองแน่นไปด้วยผู้คนแม้ว่ารถไฟจะจอดเทียบชานชาลาได้ราว ๆ สิบนาทีแล้วก็ตาม เด็ก ๆ ส่วนใหญ่กำลังบอกลากันในขณะที่พวกผู้ใหญ่ต่างยืนจับกลุ่มคุยกันอย่างออกรสระหว่างรอให้บุตรหลานเดินเข้าไปหา

 

ลูเน็ตต้ายังยืนยันกับทอม ริดเดิ้ลเป็นรอบที่เจ็ดว่าเธอจะไม่ให้เขาเข้านอกออกในบ้านของเธอตามใจชอบอีกแล้ว มันไม่ใช่เพราะว่าเธอไม่ไว้ใจหรือมีปากเสียงอะไรกับเขา แต่เป็นเพราะลูเน็ตต้าไม่ไว้วางใจลูซิเฟอร์ที่ชอบผลุบ ๆ โผล่ ๆ ไปทั่วทุกที่ทุกเวลาเหมือนผีไม่มีศาลเสียมากกว่า

 

 

ใครจะรู้— วันดีคืนดีทอมอาจจะเจอกับลูซิเฟอร์เข้าแล้วพวกเขาอาจจะทำพันธสัญญาอะไรกันโดยที่ลูเน็ตต้าไม่รู้ก็ได้

 

 

ทอมเองก็ยอมตกลงแต่โดยดีแม้ว่าเขาจะไม่ค่อยเต็มใจสักเท่าไหร่ ถึงแม้จะรำคาญแต่เขาก็ยังยินยอมที่จะทำให้ลูเน็ตต้าสบายใจด้วยการบอกกับเธออย่างจริงจังทุกครั้งว่าเขาปัดแผนการที่เคยคิดเอาไว้ออกไปจนหมดสิ้นแล้ว

 

 

แต่การยืนยันนั้นก็ยังตบท้ายด้วยการข่มขู่เธออยู่ดี

 

 

"ไว้ฉันจะจัดการเรื่องที่อยู่ใหม่ให้— หลังจากที่ฟื้นแล้วน่ะนะ" ลูเน็ตต้าลดเสียงลงจนกลายเป็นการกระซิบเมื่อเอ่ยประโยคหลัง

 

เธอรู้ว่าทอมเกลียดโรงเลี้ยงเด็กกำพร้าวูลส์ยิ่งกว่าอะไรดี อีกอย่างเธอคิดว่าเขาออกจะโตเกินไปสักหน่อยแล้วสำหรับการอยู่ในสถานที่ที่มีแต่เด็กเล็กแบบนั้นต่อไป ดังนั้นลูเน็ตต้าที่คอยจัดการเรื่องการเงินและอะไรหลาย ๆ อย่างให้ทอมจึงไม่คิดค้านอะไรตอนที่เขาเปรยกับเธอว่าอยากออกไปอยู่ที่อื่น

 

"ฟื้น?" คิ้วหนาเลิกขึ้นเล็กน้อย

 

"นายก็รู้ว่าฉันจะแปลงร่างเป็นใครหรืออะไรก็ได้— ทุกอย่างมีราคาที่ต้องจ่ายทอม และสิ่งนี้จ่ายด้วยพลังเวทมนตร์มหาศาล ดังนั้นการพักผ่อนที่ยาวนานจึงเป็นเรื่องที่ไม่อาจเลี่ยงได้สำหรับฉันที่ทำมันมาเกือบทั้งปี" ลูเน็ตต้าพยายามอธิบายง่าย ๆ ให้ทอมเข้าใจ นัยน์ตาสีเทาหม่นมีแววของความเหนื่อยล้าปรากฏออกมาให้เขาเห็น

 

"แล้วเธอจะจัดการยังไง? อย่าบอกนะว่าเธอจะใช้เวทมนตร์กับยัยแมวแก่นั่น" นัยน์ตาสีดำสนิทของเขามีแววแข็งกร้าวขึ้นมาครู่หนึ่งเมื่อนึกถึงมิซซิสโคล มักเกิ้ลที่เป็นผู้ดูแลโรงเลี้ยงเด็กกำพร้าที่เขาอาศัยอยู่

 

"ก็มันง่ายที่สุดแล้วนี่— อีกอย่างพวกกระทรวงน่ะไม่ได้ว่างมาเล่นตรวจจับเวทมนตร์ที่พวกผู้วิเศษแอบใช้กับมักเกิ้ลได้ทุกบทหรอกนะทอม" คนตัวเล็กขยิบตาให้เขาแล้วพูดกลั้วหัวเราะ

 

"เชื่อฉันเถอะว่าถ้านายได้นั่งเก้าอี้นั่นนายก็ไม่คิดจะทำมันหรอก" ใบหน้าหล่อเหลาฉายแววตกตะลึงครู่หนึ่งก่อนที่มันจะหายไปเพราะคนตัวเล็กพูดในสิ่งที่เขากำลังคิดอยู่พอดี

 

"นกของเธอยังไม่กลับมา" เด็กสาวหัวเราะคิกคักเมื่อรู้ว่าเขาพยายามจะสื่ออะไรกับเธอในขณะที่ร่างสูงกลอกตาไปมาเบา ๆ อย่างหงุดหงิดเล็กน้อยเพราะท่าทางรู้ทันของลูเน็ตต้า

 

"ฉันยังพอมีวิธีอยู่บ้าง เมื่อถึงเวลาแล้วนายจะรู้เอง" แม้ผิวเผินจะดูปกติดีทุกอย่าง แต่ทอมกลับสัมผัสได้ถึงความกังวลที่แผ่ออกมารอบตัวของลูเน็ตต้า

 

ทอมรู้มาตลอดว่าพรินซ์ฟรานซิสหรือนกฮูกเค้าอินทรียูเรเซียตัวใหญ่ของลูเน็ตต้าหายไปเกินครึ่งปีแล้ว ถึงแม้ว่าเธอจะไม่เคยพูดถึงมันออกมาให้เขาหรือใครฟังตลอดทั้งภาคเรียน แต่เขารู้ดีว่าในใจของเธอคงรู้สึกวิตกเรื่องมันอยู่ไม่น้อย

 

ทอมมั่นใจว่ามันจะต้องมีอะไรไม่ชอบมาพากลเกิดขึ้น แต่เขาไม่คิดจะเปิดปากเอ่ยอะไรออกมา เพราะทุกอย่างยังเลือนรางเกินกว่าจะมั่นใจอะไรได้ มือหนาเลื่อนขึ้นมาลูบเรือนผมสีดำสนิทของคนตัวเล็กเบา ๆ อย่างปลอบประโลม

 

 

เวลานี้เขาคงทำได้ดีที่สุดเพียงเท่านี้

 

 

"แล้วเรื่องรางวัลนายจะให้ฉันแค่นั้นจริง ๆ หรือ ฉันอุตส่าห์คว้าถ้วยมาให้สลิธีรินเชียวนะ" ลูเน็ตต้าเปลี่ยนเรื่องคุยหลังจากที่รับไออุ่นจากฝ่ามือของทอมอยู่นานสองนาน ร่างเล็กเดินนำเขามาต่อแถวเพื่อออกจากชานชาลา

 

อันที่จริงลูเน็ตต้าก็ไม่ได้คาดหวังจะได้รางวัลจากเขามากนัก แต่พอได้ยินบ่อยเข้า ๆ เธอก็อดไม่ได้ที่จะเผลอไผลคิดไปเองว่าเขาคงเตรียมอะไรเอาไว้ให้หากเธอชนะจริงอย่างที่เขาต้องการ

 

และตอนนี้ลูเน็ตต้าไม่ปฏิเสธเลยว่าเธออยากได้มากกว่าการที่เขาลูบหัวเธอแล้วบอกว่านั่นคือรางวัล—

 

 

บ้าเอ๊ยเขายังเป็นแค่เด็ก! ทั้งยังไม่บรรลุนิติภาวะ! เธอมันเป็นบ้าไปแล้ว!

 

 

"ไว้จะเลี้ยงไอศกรีมซักถ้วย" ทอมพูดออกมาอย่างรวดเร็วราวกับว่าเขาคิดเอาไว้แล้ว

 

"เผื่อนายลืม— เงินที่กองพะเนินอยู่ในตู้นิรภัยนายมันของฉัน"

 

"งั้นก็ไม่ต้องกิน" คนตัวเล็กทำหน้าเหรอหราเมื่อได้ยินแบบนั้น

 

ลูเน็ตต้าไม่เคยคิดหยุมหยิมกับเงินไม่กี่หีบที่เธอคอยโอนย้ายไปให้ทอมเลยสักคนุตส์เดียว เพราะมันเล็กน้อยมากหากเทียบกับตอนที่เธอถลุงเงินหลายร้อยหีบเพื่อสร้างปราสาทนูร์เมนการ์ดให้เก็บเกลเลิร์ต กรินเดลวัลด์ที่เคยพูดเล่น ๆ ว่าอยากจะมีปราสาทเป็นของตัวเอง

 

หากลูเน็ตต้าเลือกที่จะฝืนขีดจำกัดของตัวเองแล้วดูนิมิตตั้งแต่แรก ปราสาทหลังนั่นย่อมไม่มีทางได้ถูกสร้างขึ้นอย่างแน่นอน เพราะเธอไม่เห็นด้วยที่เกลเลิร์ตเอาปราสาทหลังนั้นไปใช้เป็นคุกจองจำคนที่ไม่เห็นด้วยกับอุดมการณ์ของเขา

 

 

และลูเน็ตต้ายอมรับว่าทุกวันนี้เธอยังเคืองเขาไม่หาย แต่ก็เลือกที่จะปล่อยผ่านไปอยู่ดีเพราะเห็นแก่กิลดี้น้อยที่พยายามตามง้อตามขอโทษเธอถึงสองปีเต็ม ๆ

 

 

"กิน! ว่าแต่... ทอม— ฉันว่าฉันลืมอะไรไปสักอย่าง" ลูเน็ตต้าร้องสวนในทันทีเพราะไม่คิดว่าเขาจะจริงจังกับคำพูดหยอกเย้าของเธอก่อนจะนึกอะไรขึ้นได้แล้วพูดมันออกไป

 

"จำเรื่องของพรินซ์ที่ฉันเคยเล่าได้ไหม" ทอมครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะพยักหน้าเบา ๆ ตอบเธอ

 

"ปีหน้าอาจจะไม่มีแล้วก็ได้— หรือถ้ามีก็ค่อยไปดูก็ยังไม่สาย" ใบหน้าหล่อเหลาส่ายไปมาเบา ๆ เมื่อเห็นลูเน็ตต้าตบแก้มตัวเองสองสามครั้งแล้วบ่นกับตัวเองว่าเธอกำลังจะเป็นโรคความจำเสื่อม

 

ทอมไม่ได้ลืมเรื่องที่เด็กพรินซ์ขอเหมือนลูเน็ตต้าแต่เขาเลือกที่จะไม่ลงมือทำอะไรมากกว่า เพราะมันไม่ใช่กงการอะไรของเขา

 

"แล้วเจอกันทอม" ร่างเล็กบอกลาพร้อมกับรอยยิ้มเล็ก ๆ เมื่อถึงตอนที่เธอจะต้องผ่านแผงกั้นชานชาลาแล้ว

 

"แล้วเจอกันลูเน็ต" รอยยิ้มเล็ก ๆ ปรากฏอยู่บนใบหน้าหล่อเหลาของทอม ริดเดิ้ลคือสิ่งสุดท้ายที่ลูเน็ตต้ามองเห็นก่อนที่เธอจะเดินออกมาจากแผงกั้นแล้วหามุมมืด ๆ เพื่อหายตัวกลับบ้าน

 

"ยินดีต้อนรับนายหญิงกลับมาขอรับ" พินซ์ที่คลายคาถาป้องกันการหายตัวไว้รอนายหญิงเดินทางกลับมาตั้งแต่เมื่อตอนบ่ายเอ่ยพร้อมกับก้มหัวให้อย่างนอบน้อม

 

"มีใครแวะมาที่นี่บ้างหรือเปล่าพินซ์" ลูเน็ตต้าวางกระเป๋าสัมภาระใบใหญ่เทอะทะของตัวเองไว้ที่พื้น มือเรียวสะบัดครั้งหนึ่งคาถาป้องกันการหายตัวก็กลับมาทำงานอีกครั้ง

 

"เด็กสคามันเดอร์มาหาครั้งหนึ่งราว ๆ ปลายเดือนที่แล้วขอรับนายหญิง กระผมตอบไปว่านายหญิงติดภารกิจอยู่จึงไม่ว่างให้ใครเข้าพบ" มันตอบหลังจากที่ดีดนิ้วเพื่อให้กระเป๋าสัมภาระของเจ้านายลอยไปเก็บด้วยตัวมันเอง

 

"คนไหน— เขายอมบอกหรือเปล่าว่ามาทำไม" แม้ความเหนื่อยล้าจะถาโถมเข้ามาราวกับมรสุมลูกใหญ่ แต่ความสงสัยที่มีอยู่ในหัวของลูเน็ตต้านั้นมีมากกว่าเธอจึงยังครองสติเอาไว้ได้ในขณะที่พยายามเดินขึ้นบันไดไปที่ห้องนอน

 

"ทั้งพี่ทั้งน้องเลยขอรับนายหญิง มีแม่มดผู้หนึ่งกับมักเกิ้ลอ้วนตุ๊ต๊ะอีกคนมากับพวกเขาด้วย พวกเขาบอกเพียงว่าต้องการคำปรึกษา" พินซ์คอยประกบลูเน็ตต้าที่ยืนโงนเงนอยู่ไม่ห่างเผื่อว่านายหญิงของมันเป็นอะไรไปจะได้ช่วยเหลือทัน

 

"เหรอ— เด็กหนอเด็ก ผ่านไปตั้งหลายปีกลับไม่เคยเปลี่ยนไปเลยแม้แต่น้อย" ใบหน้างามพิลาศโคลงไปมาเบา ๆ ให้กับคนเหล่านั้น เจ้าของบ้านไม่ได้แสดงท่าทีเป็นเดือดเป็นร้อนอะไรกับแขกที่เธอไม่ได้มีโอกาสอยู่ต้อนรับ

 

เพราะลูเน็ตต้ามั่นใจว่าการที่พวกเขาไม่ได้วกกลับมาหาเธอเป็นครั้งที่สองหรือสามนั้นหมายความว่าพวกเขาได้คำตอบในสิ่งที่พวกเขาต้องการกันหมดแล้ว

 

 

และดูเหมือนว่าสิ่งที่ลูเน็ตต้าไม่อยากจะสอดมือเข้าไปยุ่งกำลังวิ่งตรงมาหาเธอด้วยตัวเองเสียแล้ว

 

 

.

 

.

 

.

 

 

ตอนนี้ลอนดอนเข้าสู่หน้าร้อนเต็มตัวแล้ว และมันร้อนอบอ้าวเสียจนลูเน็ตต้าอดไม่ได้ที่จะต้องถอนหายใจออกมาอย่างคนปลงตกหลาย ๆ ครั้งต่อวัน แต่ต่อให้เธอถอนหายใจกี่ร้อยกี่พันครั้ง ลูเน็ตต้าก็รู้ดีว่าเธอไม่สามารถจัดการอะไรกับสภาพอากาศเดี๋ยวดีเดี๋ยวร้ายของลอนดอนได้อยู่ดี

 

ตลอดระยะเวลาสองสัปดาห์ที่ผ่านมาหลังจากที่เธอฟื้นขึ้นมาอีกครั้ง ลูเน็ตต้าก็ใช้มันไปกับการจัดหาที่อยู่ใหม่ให้กับทอม ริดเดิ้ลอย่างที่เคยคุยกันเอาไว้ และวันนี้เป็นวันที่เธอจะรับเขาออกมาจากโรงเลี้ยงเด็กกำพร้าแล้วพาไปยังที่อยู่ใหม่ของเขา

 

หญิงสาวคนหนึ่งปรากฏตัวขึ้นที่ตรอกเล็ก ๆ ที่อยู่ถัดจากโรงเลี้ยงเด็กกำพร้าวูลส์ไปหนึ่งช่วงตึก แม้จะใส่เสื้อผ้าตามแบบสมัยนิยมดูคล้ายคลึงกับผู้คนที่เริ่มออกมาใช้ชีวิตกันแบบปกติหลังสงครามผ่านพ้นเกาะอังกฤษไป แต่หากได้ลองสังเกตสักหน่อยก็จะดูออกได้ไม่ยากว่าทุกอย่างบนเรือนร่างของเธอนั้นล้วนเป็นของมีราคามากเกินกว่าที่คนละแวกนี้จะมีใช้มีใส่ได้

 

ชุดกระโปรงลายดอกเดซี่สีเหลืองอ๋อยที่สามารถมองเห็นได้อย่างชัดเจนแม้จะอยู่ห่างออกไปอีกสามช่วงตึกพลิ้วไหวไปตามจังหวะก้าวเดินของหญิงสาว ใช้เวลาเพียงไม่นานเธอก็ก้าวเข้ามาในอาณาเขตของโรงเลี้ยงเด็กกำพร้า

 

"อรุณสวัสดิ์คุณผู้หญิง มีอะไรให้ดิฉันช่วยไหมคะ?" เสียงเอื่อยเฉื่อยของผู้หญิงคนหนึ่งเรียกความสนใจจากคนที่เพิ่งเข้ามาใหม่ มือเรียวสวยที่สวมถุงมือลูกไม้สีขาวขยับแว่นกันแดดเล็กน้อยเพื่อสบตากับเธอแล้วดันกลับเข้าไปที่เดิม

 

"ฉันสนใจจะรับเลี้ยงเด็กสักคน" ทันทีที่สิ้นเสียงหวานทรงอำนาจของเธอ เด็ก ๆ ที่บังเอิญได้ยินบทสนทนาเข้าก็พากันมารุมล้อมเธอกันอย่างรวดเร็ว มือเล็ก ๆ หลายคู่กระตุกชายกระโปรงของหญิงสาวพร้อมกับส่งเสียงเรียกร้องความสนใจ

 

"หวังว่าคุณสมบัติของฉันจะเพียงพอนะคะ" เธอพูดเสียงเรียบพร้อมกับหยิบกระดาษเปล่าที่เตรียมเอาไว้ออกมาจากกระเป๋าถือใบจิ๋ว ร่างบางขยับเข้าหาผู้ดูแลแล้วกระซิบกระซาบอะไรบางอย่างโดยที่เด็ก ๆ ไม่ได้ยิน

 

"เอ่อ.. ค่ะ เชิญด้านในก่อนเถอะค่ะ— ดิฉันคิดว่าคุณควรจะเข้าไปคุยกับมิสซิสโคล" ผู้ดูแลบอกด้วยท่าทางเลื่อนลอย เธอเดินนำหน้าหญิงสาวเข้าไปด้านในตึกแล้วตรงไปที่ห้องซึ่งมีป้ายเขียนเอาไว้ว่า 'มิสซิสโคล' ในขณะที่เด็ก ๆ เลิกให้ความสนใจกับเธอไปเสียดื้อ ๆ

 

มิสซิสโคล มักเกิ้ลที่ดูแลที่นี่ดูแก่ตัวลงมากหากเทียบกับครั้งแรกที่ลูเน็ตต้าเคยเจอ แต่ทุกอย่างในห้องทำงานผสมห้องรับแขกของที่นี่ยังคงรกเหมือนรังหนูอยู่เช่นเดิม หญิงสาวไม่ได้คิดจะใส่ใจอะไรมากนัก เธอจัดการทุกอย่างด้วยความรวดเร็วโดยที่มิสซิสโคลและผู้ดูแลที่พาเธอเข้ามายังคงมีท่าทีเลื่อนลอยไม่เปลี่ยน

 

"ดิฉันจะไปตามเขาลงมาพบคุณ" ผู้ดูแลที่อยู่ด้วยมาตั้งแต่แรกเอ่ยปาก

 

"ไม่เป็นไร— ไม่จำเป็นต้องลำบากขนาดนั้นหรอกค่ะ ฉันจะขึ้นไปรับเขาเอง" มือเรียวโบกไปมาประกอบคำพูดพร้อมกับร่ายเวทมนตร์อีกสองสามบทเพื่อให้แน่ใจว่าทุกอย่างที่เธอจัดการไปจะเรียบร้อยและไร้ซึ่งช่องโหว่

 

หญิงสาวหยิบแว่นกันแดดที่ถอดเก็บไปตั้งแต่เดินเข้ามาในห้องขึ้นมาสวมอีกครั้งแล้วเดินไปตามทางที่ตนพอจะจำได้ เสียงรองเท้าส้นเตี้ยกระทบกับพื้นอาคารดังขึ้นและหยุดลงที่หน้าประตูบานหนึ่ง

 

 

ก๊อก ก๊อก ก๊อก

 

 

"ฉันมารับ" โดยไม่รอให้คนในห้องอนุญาตหรือเดินมาเปิดให้ หญิงสาวที่ทอม ริดเดิ้ลไม่คุ้นหน้าคุ้นตาก็ถือวิสาสะเปิดประตูห้องของเขาทันทีที่เธอพูดจบ

 

"คุณเป็นใคร" ทอม ริดเดิ้ลที่นั่งอ่านหนังสืออยู่บนเตียงจ้องมองคนมาใหม่อย่างไม่ไว้วางใจ

 

นัยน์ตาสีดำสนิทของทอมจ้องมองไปยังเรือนผมสีแดงเพลิงที่ดัดลอนตามสมัยนิยมไล่ลงมาที่ใบหน้าโฉบเฉี่ยวซึ่งถูกบดบังไปส่วนหนึ่งเพราะแว่นกันแดดราคาแพงลงมาที่ชุดกระโปรงที่ทำให้ทอมรู้สึกเกลียดสีเหลืองขึ้นมาดื้อ ๆ พร้อมกับกระเป๋าถือใบจิ๋วซึ่งคล้องอยู่ที่แขนของเธออย่างประเมิน

 

"อยากจะตามขอโทษฉันอีกสักเดือนไหมทอม" สาวเจ้ายกมือขึ้นกอดอก ใบหน้าโฉบเฉี่ยวของเธอบูดบึ้งจนดูไม่ได้

 

 

แบบนี้ใช้ได้ที่ไหน— ไม่เจอกันแค่สองสัปดาห์ก็มาลืมกันเสียแล้ว

 

 

"นั่นเธอหรอลูเน็ต" คิ้วหนาเลิกขึ้นสูงอย่างประหลาดใจ ในตอนแรกทอมเกือบควักไม้กายสิทธิ์ขึ้นมาเสกคาถาลบความทรงจำของผู้หญิงที่ยืนอยู่หน้าห้องของเขาแล้วหากเธอไม่พูดแบบนั้นและเขาไม่เห็นสร้อยเส้นเล็กจิ๋วที่คอเธอเสียก่อน

 

"ก็ใช่น่ะสิ" ลูเน็ตต้าตอบ เธอถือวิสาสะเดินเข้ามาในห้องของทอมแล้วปิดประตูห้องลงก่อนจะโบกมือไปมาเบา ๆ แล้วข้าวของทุกอย่างของทอมก็เข้าไปอยู่ในกระเป๋าสัมภาระที่เขาเพิ่งจะรื้อของออกเมื่อสองสัปดาห์ก่อนอย่างรวดเร็ว

 

"อะไรทำให้เธอแต่งตัวแบบนี้" ทอมไม่สามารถเก็บความสงสัยของเขาได้อีกต่อไป นัยน์ตาสีดำสนิทหรี่ตามองเธออย่างพิจารณาขณะถาม

 

ทอมรู้จักนิสัยนี้ของลูเน็ตต้าดี ปกติแล้วเขาจะปล่อยผ่านไปตลอด เพราะเขาสามารถปรับตัวให้ชินกับเสื้อผ้าที่ไม่เคยซ้ำกันแต่ละวันของเธอได้แล้ว แต่นี่มันออกจะเกิดความคาดหมายของเขาไปสักหน่อย เพราะปกติแล้วลูเน็ตต้ามักจะแต่งตัวด้วยเสื้อผ้าโทนสีพื้น ๆ มากกว่าที่จะมีสีสันสดใสเช่นนี้

 

"ก็แต่งให้เข้ากับบรรยากาศไง" ลูเน็ตต้ายักไหล่ตอบอย่างไม่ยี่หระในขณะที่ร่างสูงลุกขึ้นมาจากที่นอนเก่า ๆ แล้วหยิบกระเป๋าสัมภาระมาไว้กับตัวก่อนที่คนทั้งสองจะหายไปจากห้องนั้นราวกับว่าพวกเขาไม่เคยอยู่ที่นี่มาก่อน

 

ทอมไม่มีปัญหาอะไรกับที่อยู่ใหม่มากนัก มันเป็นอพาร์ตเมนท์ที่มีเจ้าของเป็นสควิบและผู้อยู่เป็นพวกพ่อมดแม่มดเสียส่วนใหญ่ แต่ที่นี่ก็มีมักเกิ้ลอาศัยอยู่ด้วยเช่นกัน

 

ที่นี่อยู่ไม่ไกลจากสถานีคิงส์ครอสสักเท่าไหร่ อีกทั้งการเดินทางไปตรอกไดแอกอนก็ไม่ลำบากเพราะพวกเขามีทางเข้าตรอกเป็นของตัวเอง ไม่จำเป็นต้องเสียแรงเดินไปร้านหม้อใหญ่รั่วที่อยู่ห่างออกไปอีกเจ็ดช่วงตึก

 

แต่สุดท้ายแล้วที่นี่ก็ยังสร้างปัญหาให้ทอมอยู่ดี และมันทำให้ทอมหงุดหงิดตั้งแต่ย้ายเข้ามา มันไม่ใช่เรื่องที่มีใครก็ไม่รู้มาเคาะประตูห้องเขาบ่อย ๆ ตอนกลางคืนหรือนกฮูกบินเข้าผิดห้อง แต่มันคือเรื่องที่ที่นี่ตั้งอยู่คนละฝากกับบ้านลินด์เซย์ของลูเน็ตต้าต่างหากที่ทำให้เขารู้สึกแบบนั้น

 

และทุกครั้งที่ทอมคิดแบบนั้น ทุกอย่างก็มักจะจบลงตรงที่ทอมเผลอระเบิดโซนครัวของตัวเองนับครั้งไม่ถ้วนทั้งที่เพิ่งย้ายเข้ามาได้เพียงเดือนกว่า ๆ เสมอ ถึงแม้ว่าจะไม่น่าอภิรมย์สักเท่าไหร่ที่มีควันฟุ้งทั่วห้อง แต่ผลลัพธ์ที่ตามมาก็ทำให้ทอมอารมณ์ดีขึ้นไม่น้อย

 

เพราะลูเน็ตต้าจะรีบมาที่นี่ทันทีพร้อมกับอาหารที่เธอทำและเสียงบ่นเหมือนป้าแก่ ๆ คนหนึ่งเสมอ

 

 

.

 

.

 

.

 

 

"อาทิตย์หน้าเธอว่างหรือเปล่า?" เสียงทุ้มของเจ้าของห้องดังลอดออกมาจากโซนรับแขก เขาเอ่ยถามคนที่กำลังทำอาหารอยู่ในครัวทั้งที่สายตายังคงจับจ้องอยู่กับจดหมายที่นกฮูกจากบ้านเลสแตรงจ์บินมาส่ง

 

"ถ้านายไม่พังครัวเป็นรอบที่ห้าสิบเจ็ดเพื่อให้ฉันมาที่นี่ล่ะก็ว่าง มีอะไรหรือเปล่า?" คำตอบเหน็บแนมดังออกมาจากห้องครัว เธอไม่แม้แต่จะโผล่หน้าออกมาดูเขาเพราะกำลังวุ่นวายอยู่หน้าเตา

 

"ไปลิตเติ้ลแฮงเกิลตันกับฉัน"

 

"นายได้ที่อยู่ของก๊อนท์มาแล้วหรอ?" ทอมครางตอบในลำคอขณะที่กำลังพับจดหมายกลับเข้าซองเช่นเดิมก่อนที่จะไปเหลือบเห็นอะไรที่เขาไม่คุ้นตาเข้า

 

"จริงสิ— ฉันมีอะไรจะคืนให้ นายเห็นกล่องที่วางอยู่บนโต๊ะหรือเปล่า" เธอถามพร้อมกับทอมที่หยิบกล่องไม้เล็ก ๆ เก่า ๆ ที่วางอยู่บนโต๊ะเตี้ย ๆ ตรงโซนรับแขกของห้องขึ้นมาแล้วเดินไปหาคนที่กำลังทำอาหารอยู่ในครัว

 

"ลองเปิดดูสิ" ลูเน็ตต้าที่ปฏิเสธจะอยู่ในร่างของลูเน็ตต้า เซลวินให้สิ้นเปลืองพลังเวทมนตร์ของตัวเองหันไปมองทอมที่เดินเข้ามาใกล้พร้อมกับกล่องที่อยู่ในมือของเขาครู่หนึ่งแล้วหันกลับมาง่วนอยู่กับสตูว์เนื้อที่ใกล้จะได้ที่อีกครั้ง

 

ในหลาย ๆ ครั้งลูเน็ตต้ามักสังเกตเห็นถึงความจริงใจที่เขามอบให้กับเพื่อนในกลุ่ม และท่าทางเย็นชาห่างเหินราวกับว่าทุกคนล้วนอยู่ใต้แทบเท้าของเขาก็ล้วนหายไปจนหมดสิ้น รวมไปถึงแผนการครองอำนาจที่เขาเคยคิดก็ปลิวหายไปนานแล้ว

 

มันทำให้ลูเน็ตต้ามั่นใจว่าข้อตกลงระหว่างเธอกับดัมเบิลดอร์นั้นสำเร็จลุล่วงแล้ว ทอม ริดเดิ้ลกลายเป็นเด็กคนหนึ่งที่กำลังสนุกไปกับช่วงเวลาที่ล้ำค่าที่สุดในชีวิตของเขาอย่างที่เธอคาดหวังเอาไว้

 

ลูเน็ตต้าเชื่อว่าทอมพร้อมแล้วที่จะได้ในสิ่งที่เป็นของเขามาตลอด เธอมั่นใจว่าทอมจะไม่มีทางลงไปเดินในเส้นทางที่เขาละทิ้งไปเป็นครั้งที่สอง นั่นจึงเป็นสาเหตุที่ทำให้เธอนำกล่องไม้เล็ก ๆ เก่า ๆ ติดตัวมาด้วยในวันนี้

 

"ล็อกเก็ต— สลิธีริน?" ตัว 'S' ที่ถูกประดิษฐ์ด้วยลวดลายของงูบนล็อกเก็ตคือสิ่งแรกที่ทอมมองเห็นหลังจากที่เปิดกล่องขึ้นมา มือหนาหยิบสร้อยทองหนัก ๆ ขึ้นมาจากกล่องขึ้นมาพิจารณาใกล้ ๆ

 

"ของแท้ด้วย— และในกล่องก็ไม่ได้มีแค่อย่างเดียวหรอกนะ" ลูเน็ตต้าพูดเสริม

 

"แหวนของพวกก๊อนท์หรอ" เขาพึมพำ ใบหน้าหล่อเหลาสลับมองลูเน็ตต้าที่ตอนนี้ดูตัวเล็กกว่าเขาไปแล้วทั้งที่เมื่อห้าปีที่แล้วเขายังสูงเพียงเอวของเธออย่างไม่เข้าใจ

 

"หวังว่าจะไม่โกรธนะที่ฉันให้นายช้าน่ะ" ใบหน้างามยังคงมองสตูว์เนื้อตรงหน้าไม่วางตาอยู่เช่นเดิมขณะที่พูด เพราะลูเน็ตต้ากลัวว่ามันจะไหม้หากไม่ทันระวัง

 

"ฉันอยากให้เธอเก็บเอาไว้" คิ้วเรียวเลิกขึ้นสูงด้วยความประหลาดใจหลังจากที่ได้ยินแบบนั้น มือข้างขวาที่ว่างเว้นจากการทำอาหารถูกมือหนาของทอมดึงไปหา ไม่นานนักลูเน็ตต้าก็สัมผัสได้ถึงความเย็บเยียบของโลหะที่อยู่บนนิ้วของเธอ

 

"ทอม— นายรู้ความหมายของสิ่งที่ทำลงไปหรือเปล่า" นัยน์ตาสีเทาหม่นละจากสตูว์มามองแหวนทองคำที่ถูกแกะสลักลวดลายอย่างประณีตที่นิ้วสลับกับทอมที่ยังคงจับมือของเธอเอาไว้เช่นเดิม

 

"รู้สิ" เขาตอบด้วยเสียง สายตาและท่าทางที่ดูหนักแน่นจริงจัง

 

"ในฐานะอะไร— นายจับจองฉันแบบนี้ในฐานะอะไร ทอม มาร์โวโล ริดเดิ้ล" ลูเน็ตต้ารู้ดีว่านัยน์ตาสีดำสนิทของทอม ริดเดิ้ลกำลังพยายามจะสื่อความหมายอะไรกับเธอ เพียงแต่เธอต้องการอะไรที่มันชัดเจนมากกว่านี้ ไม่ใช่ความรู้สึกที่มักพาลพาให้เธอเผลอคิดไปเอง

 

"นายรู้ดีว่าพวกเราไม่ใช่คนที่ชอบคิดไปเอง ดังนั้นหากนายไม่พูดฉันก็ไม่รู้หรอกนะ" เธอหันหน้าหนีสายตาของเขา มือเรียวโบกไปมาเบา ๆ เพื่อจัดการกับอาหารที่เพิ่งทำเสร็จ

 

"ฉันไม่ต้องการให้เธอเป็นของคนอื่น— ฉันอยากให้เธอเป็นของฉันแค่คนเดียว" นัยน์ตาสีดำสนิทของทอมเปี่ยมไปด้วยความต้องการอย่างถึงที่สุด เสียงทุ้มของเขายังคงแฝงความจริงจังหนักแน่นเอาไว้เช่นเดิม

 

ทอมรู้ตัวมาตลอดว่าความรู้สึกที่เขากับเธอมีให้กันมันคืออะไร เพียงแต่เขากลับไม่เคยคาดคิดถึงความชัดเจนที่ควรจะมอบให้อีกฝ่ายมาก่อน

 

 

'ถ้าไม่รีบคว้าเอาไว้เอง ก็ระวังจะมีใครมาแย่งไปเสียก่อน'

 

 

คือคำพูดที่อะบราซัส เซซิล เซฟไฟรัสและเนเลอัสจงใจพูดกลอกหูเขาในคืนสุดท้ายก่อนที่จะเดินทางกลับลอนดอน และมันทำให้ทอมคิดเรื่องนี้มาตลอด ดังนั้นเมื่อสบโอกาสเขาจึงไม่คิดลังเลที่จะคว้าเอาไว้

 

 

ทอม ริดเดิ้ลยังยืนยันคำเดิมอย่างหนักแน่นว่า ลูเน็ตต้าคือของเขา และไม่ว่าใครหน้าไหนก็ล้วนไม่มีสิทธิ์ที่จะแตะต้องหรือเอาเธอไปจากเขาทั้งนั้น

 

 

มันเป็นระยะเวลาเพียงชั่วครู่ที่ความลังเลหลุดลอดเข้ามาภายในใจของลูเน็ตต้า มันคือความลังเลที่ทำให้เธอไม่สามารถตอบรับทอมได้ในทันทีที่ได้ยินสิ่งที่เธอคาดหวังให้เขาพูด

 

ลูซิเฟอร์ไม่ปรากฏมาให้ลูเน็ตต้าได้เห็นมานานแล้ว นั่นหมายความว่าเธอยังคงมีสภาพคงอยู่เช่นเดิม เพราะเขายังไม่ได้ทำการยกเลิกสัญญาใด ๆ กับเธอ แต่ทว่าหากพันธสัญญาของเธอกับเขาจบสิ้นลงจริง ๆ แล้วชีวิตของเธอหลังจากนั้นจะเป็นอย่างไรต่อไปล่ะ

 

 

ดังนั้นทอม ริดเดิ้ลตัดสินใจดีแล้วหรือ? เขาคิดดีแล้วหรือที่จะรับเธอเข้าไปอยู่ในชีวิตทั้งที่ไม่รู้ว่าในอนาคตจะเกิดอะไรขึ้นกับตัวเธอบ้าง

 

 

แต่มันเป็นเพียงชั่วครู่เท่านั้นที่ความลังเลนี้หลุดเข้ามา เพราะไม่นานนักลูเน็ตต้าก็บอกกับตัวเองอย่างหนักแน่นว่าทุกอย่างบนโลกใบนี้ล้วนไม่มีความแน่นอน

 

 

ดังนั้นไม่ว่าในภายภาคหน้าจะเกิดสิ่งใดขึ้น ลูเน็ตต้าก็จะไม่ยอมปิดกั้นตัวเองจากสิ่งที่เธอปรารถนาอีกต่อไปแล้ว

 

 

"อย่าเปลี่ยนใจทีหลังล่ะ" ใบหน้างามพิลาศของหญิงสาวขยับเข้ามาใกล้จนริมฝีปากสีชมพูระเรื่อแนบชิดอวัยวะเดียวกันของอีกฝ่ายอย่างแผ่วเบาในขณะที่มือหนาทั้งสองเลื่อนขึ้นมารั้งร่างเล็กเอาไว้ในอ้อมแขนพร้อมกับตอบรับสัมผัสที่เธอเป็นคนเริ่ม

 

 

_______________

 

Talk :

เขาคบกันแล้วค่ะทุกค๊นนนนนน //จุดพลุปุ้ง ๆ ๆ ๆ (ไรท์คิดนานมั่ก ๆ เลยค่ะว่าจะให้คบตอนนี้หรือจะยังไงดี ; - ;) แต่อย่าเพิ่งหมดหวังเรื่องคนขายขนมจีบนะคะทุกคนน อาจจะมี เอ๊ะ— หรือจะไม่มี เอ๊ะะ //วิ่งหนีก่อนที่คุณรีดจะรุม

สำหรับตอนนี้เป็นยังไงก็อย่าลืมคอมเมนต์มาพูดคุยติชมกันได้เหมือนเดิมเลยนะคะะ แล้วก็เป็นกำลังใจให้กับไรท์และทอมกับลูเน็ตกันด้วยน้าาา แล้วก็รักษาสุขภาพ เทคแคร์ตัวเองกันด้วยนะคะทุกคนน

รักและเป็นห่วงทุกคนตะเหมอค่าาา //แจกมินิฮาร์ททึ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 197 ครั้ง

846 ความคิดเห็น

  1. วันที่ 23 มิถุนายน 2563 / 08:27
    เด็กมันดีสินะลูเน็ต เด็กมันดี๊
    #839
    0
  2. #705 elpanpon (@elpanpon) (จากตอนที่ 52)
    วันที่ 18 พฤษภาคม 2563 / 20:21
    ทอมมี่!!!! นายแน่มาก แน่มาตลอด
    #705
    0
  3. #650 Lolita​ (@Delphi) (จากตอนที่ 52)
    วันที่ 6 พฤษภาคม 2563 / 13:52

    เป็นอีกตอนที่ฟินสุดๆ
    #650
    0
  4. #641 Guitarista (@Guitarista) (จากตอนที่ 52)
    วันที่ 5 พฤษภาคม 2563 / 14:44

    แต่งกันวันไหนคะ >\\\\<
    #641
    0
  5. #640 Luciano_aummy (@Luciano_aummy) (จากตอนที่ 52)
    วันที่ 5 พฤษภาคม 2563 / 13:15
    โอ้ย ดีๆๆๆๆๆๆ
    #640
    0
  6. #639 hitamichimasaki (@hitamichimasaki) (จากตอนที่ 52)
    วันที่ 5 พฤษภาคม 2563 / 08:44
    เหมือนสามีภรรยาเข้าไปทุกวันอ้ายยยย เรื่องนี้จะจบยังไงนะ ห้ามมาม่านะ เค้าต้องได้อยู่ด้วยกันนะไรท์
    #639
    0
  7. #638 sey234 (@sey234) (จากตอนที่ 52)
    วันที่ 5 พฤษภาคม 2563 / 08:40
    ใครเป็นเหมือนเรามากตามที่พี่ทอมบอกว่าเธอเป็นของฉันคนเดียวเท่านั้นนึกถึงตอนที่เป็นดับเบิ้ลดอลแล้วดูการแข่งขันตบหัวนักพากย์อย่างมันเลยภาพนั้นมันลอยมาจะขำมาก ว้าวเขาคบกันแล้วสู้ๆนะคะสนุกมาก
    #638
    1
    • #638-1 hitamichimasaki (@hitamichimasaki) (จากตอนที่ 52)
      5 พฤษภาคม 2563 / 08:46
      +1 นึกแล้วยังขำค่ะ ภาพลักษณ์ดับเบิ้ลดอลคือเกรี้ยวกราด555
      #638-1
  8. #637 UKIHARA (@UKIHARA) (จากตอนที่ 52)
    วันที่ 5 พฤษภาคม 2563 / 08:08
    ดีงามมมมมมมม
    #637
    0
  9. #635 _minz10 (@_minz10) (จากตอนที่ 52)
    วันที่ 5 พฤษภาคม 2563 / 04:18

    โอ๊ยยยตายยยยยกูตายยย
    เขาแบบคืือแบบโอ๊ยยยยย
    โคตรๆๆๆๆดีจ์
    #635
    0
  10. #634 Poison_M.KS. (@kanokwan2538) (จากตอนที่ 52)
    วันที่ 5 พฤษภาคม 2563 / 01:10
    รอดูเลยค่ะว่าจะมีคนกล้ามาขายขนมจีบน้องเปล่า 555
    #634
    0
  11. #633 peakpoonchs (@peakpoonchs) (จากตอนที่ 52)
    วันที่ 5 พฤษภาคม 2563 / 00:38
    เนียนจนได้นะทอมมมี่
    #633
    0
  12. #632 CS_Rabbit (@CS_Rabbit) (จากตอนที่ 52)
    วันที่ 4 พฤษภาคม 2563 / 23:56
    งุ้ยยยย เค้าขอเป็นแฟนกันแล้วอ่ะะะะ ><
    #632
    0
  13. #631 Ethereal. (@saenkaew1345) (จากตอนที่ 52)
    วันที่ 4 พฤษภาคม 2563 / 23:40
    ทำไมคำว่า "สิ" ถึงมีไม้เอกอะคะ พิมพ์ผิดหรือตั้งใจคะ ไม่แน่ใจ55555555555555
    #631
    1
    • #631-1 whitecatw/champagne (@YunaHarujii_) (จากตอนที่ 52)
      4 พฤษภาคม 2563 / 23:47
      ตายแล้ววววว ไรท์พิมพ์ผิดค่ะแงงง ต้องขอโทษด้วยนะคะะ
      #631-1
  14. #630 HDK_RMK (@HDK_RMK) (จากตอนที่ 52)
    วันที่ 4 พฤษภาคม 2563 / 23:38
    ลูเน็ตกินเด็กจ้าา 5555555555
    #630
    0
  15. #629 Cha_Charmy (@Cha_Charmy) (จากตอนที่ 52)
    วันที่ 4 พฤษภาคม 2563 / 23:36
    วันนี้ที่รอคอย กรี๊ดดดดดดดดดด มีความสุขมากๆ ไม่รู้จะพิมพ์อะไร เพราะอิ่มอกอิ่มใจมากจริงๆ
    #629
    0
  16. #628 -Sayuri- (@Cinderera22) (จากตอนที่ 52)
    วันที่ 4 พฤษภาคม 2563 / 23:25
    กี๊ดมาก นายทอมเขาไม่เคยอ่อนโยนกับใจเลยㅠㅠ
    #628
    0
  17. #627 没有 (@kaowfang55) (จากตอนที่ 52)
    วันที่ 4 พฤษภาคม 2563 / 23:06
    แอบอยากรู้เรื่องการแต่งงานของลูเน็ตในบันทึกเลยค่ะว่าแบบทำไมถึงแต่ง5555
    #627
    1
    • #627-1 whitecatw/champagne (@YunaHarujii_) (จากตอนที่ 52)
      4 พฤษภาคม 2563 / 23:12
      ได้อ่านแน่นอนค่าา แต่ตอนไหนต้องขออุบไว้ก่อนนะคะะ
      #627-1
  18. #626 AUDREY (@AUDREY) (จากตอนที่ 52)
    วันที่ 4 พฤษภาคม 2563 / 22:55

    เค้าคบกันแล้วววววว
    #626
    0
  19. #625 HONEY.T​ (@Onijra) (จากตอนที่ 52)
    วันที่ 4 พฤษภาคม 2563 / 22:54
    ในที่สุดวันนี้ก็มาถึงปิดซอยค่ะปิดซอยดิฉันจะฉลอง มันเป็นปี๊มปิ๊ม
    #625
    0
  20. #624 yatadan2004 (@yatadan2004) (จากตอนที่ 52)
    วันที่ 4 พฤษภาคม 2563 / 22:52
    หึยยย
    คบ กัน แล้ว โว้ยยยยยยยยยยย
    เยส!
    #624
    0
  21. #623 SRii🌙 (@LintDmon) (จากตอนที่ 52)
    วันที่ 4 พฤษภาคม 2563 / 22:48
    เจอซีนนี่เข้าไปน้องก็ชื่นใจแล้วค่ะ////
    #623
    0
  22. #622 Moragod Thinnamai (@Moragod-T) (จากตอนที่ 52)
    วันที่ 4 พฤษภาคม 2563 / 22:45
    เย้ เห็นเค้าคบกัน เราก็ดีใจ
    แล้วกิลดี้ล่ะ หายไปนานๆ เราเป็นห่วง
    #622
    0
  23. #621 rainbow4 (@rainbow4) (จากตอนที่ 52)
    วันที่ 4 พฤษภาคม 2563 / 22:43
    อาหารไหม้แล้วมั้งพวกเทออออ!!
    #621
    1
    • #621-1 rainbow4 (@rainbow4) (จากตอนที่ 52)
      4 พฤษภาคม 2563 / 22:44
      ไม่สิ ทำเสร็จแล้วหนิ555
      #621-1