[Fic Harry Potter] My Lacuna tmr/oc | END

ตอนที่ 51 : CHAPTER 51 : Quidditch

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,244
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 208 ครั้ง
    8 พ.ค. 63

CHAPTER 51

Quidditch

 

ลูเน็ตต้ารู้ตัวดีว่าเธอไม่ใช่คนประเภทที่ชอบใช้กำลังหรือแรงมากนัก ดังนั้นกิจกรรมทุกประเภทที่ต้องใช้พละกำลังเป็นหลักล้วนอยู่ไกลตัวเธอมาก ถึงแม้จะเคยผ่านมาบ้างแต่ก็ใช่ว่าเธอจะเชี่ยวชาญเหมือนกับกิจกรรมอื่น ๆ

 

เท่าที่ลูเน็ตต้าพอจะจำได้ เธอเคยเล่นกีฬาชนิดนี้แบบจริง ๆ จัง ๆ เพียงครั้งเดียว ทั้งยังเล่นในตำแหน่งเชสเซอร์ ดังนั้นประสบการณ์เกี่ยวกับการจับลูกสนิชของเธอจึงเท่ากับศูนย์อย่างไม่ต้องสงสัย

 

แต่มันไม่ใช่ปัญหาอะไรเลย เพราะลูเน็ตต้ามีพื้นฐานการบินอยู่ในระดับที่ดีพอ ๆ กับวิกตอเรียที่เป็นคู่ซ้อมให้กับวิกเตอร์ตลอดฤดูร้อน ทั้งยังมีประสาทสัมผัสที่ค่อนข้างดีเป็นทุนเดิมทำให้อะไรหลาย ๆ อย่างเป็นไปอย่างง่ายดาย

 

แต่แน่นอนว่าลูเน็ตต้าและคนอื่นในทีมไม่คิดประมาทขนาดนั้น เธอโดนเรียกไปซ้อมอย่างหนักหนักไม่ต่างไปจากนักกีฬาคนอื่น ฝึกท่าบินต่าง ๆ ที่อาจจะต้องนำมาใช้ในยามจำเป็น ทั้งยังต้องไปออกกำลังกายกับคนอื่น ๆ ในทุก ๆ เช้าด้วย

 

และนั่นทำให้ลูเน็ตต้าเข้าใจแล้วว่าทำไมหนุ่ม ๆ ถึงได้มีสภาพเหลือแต่ร่างไร้วิญญาณทุกครั้งที่เพิ่งกลับมาจากการซ้อม

 

 

เพราะเมื่อไหร่ที่เซซิล เลสแตรงจ์ได้รวมร่างกับวิกตอเรีย ฟลินต์และกีฬาควิดดิช พวกเขาก็จะบ้าพลังไม่ต่างไปจากก็อดดริก กริฟฟินดอร์ที่มักจะพังประตูหอพักเพื่อเรียกเธอไปเรียนฟันดาบเลยแม้แต่น้อย

 

 

"พรุ่งนี้เธอ—"

 

"ห้ามมีแผล ห้ามเจ็บ แล้วก็ห้ามแพ้— ฉันจำได้ขึ้นใจแล้วทอม" คนตัวเล็กร้องบอกด้วยเสียงเหนื่อยอ่อน ทั้งที่เพิ่งกินมื้อเย็นมากกว่าปกติเพื่อทดแทนพลังงานทั้งหมดที่เธอใช้ไปกับการซ้อม แต่ความรู้สึกไร้เรี่ยวแรงนี้กลับไม่ได้หายไปเลยสักนิด

 

"ก็ดี" มือหนาเลื่อนขึ้นมาลูบเรือนผมสีดำราวน้ำหมึกอย่างเบามือเมื่อศีรษะเล็กซบเข้าหาโดยอัตโนมัติ สัมผัสอบอุ่นที่ลูเน็ตต้ารับรู้ได้กำลังทำให้ความเหนื่อยล้าของเธอค่อย ๆ จางหายไปพร้อมกับรอยยิ้มพึงพอใจที่ปรากฏขึ้นมาบนใบหน้า

 

"เรื่องที่อยู่ของ—" ทอมพลิกหน้าหนังสือด้วยมือข้างเดียวในขณะที่มืออีกข้างยังคงลูบศีรษะเล็กช้า ๆ อยู่เช่นเดิม

 

"พวกเขาจะหาคำตอบให้นายได้ ไม่ต้องให้ฉันเอ่ยปากหรอก" ลูเน็ตต้าตอบเสียงเอื่อยทั้งที่ยังคงหลับตาอยู่ กลิ่นมะพร้าวจาง ๆ ลอยมาปะทะกับจมูกสวยได้รูปทำให้เธอรู้ว่าทอมกินทอฟฟี่อีกแล้ว

 

"แล้วเธอจะไปกันฉันไหม?" ร่างสูงเอ่ยถามอีกครั้ง ดูเหมือนเขาจะยังไม่อยากให้ลูเน็ตต้าผล็อยหลับไปเสียก่อนแม้ว่าการกระทำของเขานั้นจะไม่ต่างไปจากการกล่อมนอนเลยก็ตาม

 

"หากนายปรารถนา" คนตัวเล็กหาววอดอย่างเสียกิริยา ศีรษะเล็กขยับไปมาเพื่อหาจุดที่ดีที่สุดสำหรับการพักผ่อนจนทอม ริดเดิ้ลเริ่มรู้สึกรำคาญ มือหนาที่ลูบศีรษะเล็กอยู่ตัดสินใจออกแรงดันเบา ๆ ให้คนตัวเล็กทิ้งตัวลงนอนบนตักของตัวเอง

 

กลิ่นอบเชยจาง ๆ แทรกขึ้นมาแทนกลิ่นมะพร้าวเมื่อลูเน็ตต้าสามารถหาจุดที่ดีที่สุดสำหรับการพักผ่อนได้ ใบหน้าเล็กหันหน้าเข้าหาหน้าท้องที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามของทอมจนเขารู้สึกได้ถึงลมหายใจอุ่นร้อนของอีกฝ่ายผ่านชุดนอน

 

"เธอกำลังเล่นอะไรอยู่ ลูเน็ตต้า" เสียงทุ้มกดต่ำลงอย่างพยายามระงับอารมณ์ นัยน์ตาสีดำสนิทละสายตาออกจากหนังสือมามองลูเน็ตต้าที่แสร้งทำเป็นผล็อยหลับอยู่บนตัก

 

"ฉันไม่ได้เล่นอะไรสักหน่อย" เสียงหวานอู้อี้เพราะลูเน็ตต้าซุกหน้าเข้าหาเรือนร่างสมส่วนของคนตัวสูง ริมฝีปากสีชมพูระเรื่อยกยิ้มร้ายกาจโดยที่ทอมมองไม่เห็น

 

ลูเน็ตต้ารู้ตัวดีว่าสิ่งที่เธอทำอยู่มันกำลังทำให้ความอดทนอดกลั้นอันน้อยนิดของทอม ริดเดิ้ลหมดลง แต่กระนั้นเธอกลับอดไม่ได้จริง ๆ ที่จะแกล้งเขาเมื่อตัวเองสบโอกาส

 

"ฉันเพิ่งสิบหก" ถึงปากจะพูดออกไปแบบนั้น แต่การกระทำของทอมกลับไปในทิศทางตรงกันข้าม เพราะเขาไม่ได้มีท่าทีขัดขืน หนำซ้ำยังนั่งลูบเรือนผมสีดำของลูเน็ตต้าอยู่เช่นเดิม แม้จะรู้ดีว่าเส้นความอดทนของตัวเองใกล้จะขาดอยู่รอมร่อ

 

"เกี่ยวตรงไหน? ฉันแค่ง่วงเอง" คนตัวเล็กพูดอย่างเอาแต่ใจ

 

"ลูเน็ตต้า" แม้จะไม่เต็มใจสักเท่าไหร่ แต่ลูเน็ตต้าก็ยอมผละออกจากตักของร่างสูงอยู่ดี เพราะเธอคิดว่าเธออาจจะได้กลายเป็นฝ่ายถูกแกล้งเสียเองหากยังคงดื้อดึงที่จะกลั่นแกล้งเขาต่อไป

 

"นายจะไปดูไหม" นัยน์ตาสีเทาหม่นที่จ้องมองเขาเต็มไปด้วยความคาดหวัง

 

"ไม่" ทอมตอบในทันทีราวกับว่ามันไม่ใช่เรื่องที่เขาจำเป็นจะต้องคิดอะไรให้ยุ่งยาก ทั้งที่ความจริงเขาเตรียมการทุกอย่างเอาไว้เรียบร้อยหมดแล้ว

 

"หรอ— งั้นอวยพรหน่อยสิ่" เด็กสาวดูมีท่าทางหงอยลงไม่น้อยเมื่อได้รับคำตอบ แต่เพียงครู่เดียวเธอก็ปรับท่าทางให้กลับมาเป็นปกติอีกครั้ง

 

"เธอต้องชนะ— และห้ามมีแผล" ทันทีที่สิ้นสุดเสียงเข้มของทอม เสียงหัวเราะเบา ๆ ของลูเน็ตต้าก็ดังขึ้นมาตามมา

 

"พูดบ่อยขนาดนี้ฉันหวังรางวัลแล้วนะ— ราตรีสวัสดิ์ทอม" คนตัวเล็กยกยิ้มกริ่ม นัยน์ตาเป็นประกายวาววับครู่หนึ่งก่อนที่เธอจะหยัดตัวลุกขึ้นยืนเมื่อเห็นว่าได้เวลาที่เธอควรจะไปพักผ่อนเอาแรงแล้ว

 

"ราตรีสวัสดิ์ลูเน็ต"

 

 

.

 

.

 

.

 

 

"เชื่อฉันได้หรือยังว่าแผนของพวกเรามันไม่จำเป็นแล้ว" เซซิลเปิดบทสนทนาแรกของวันที่โต๊ะอาหารของสลิธีรินที่ไร้ซึ่งผู้คน

 

"แล้วมันยังไง? พวกเขาไม่ยอมทำอะไรให้มันชัดเจนเลยสักอย่าง" วิกตอเรียงัวเงียตอบเพราะเธอยังไม่ตื่นดี

 

ตอนนี้ทั้งโต๊ะสลิธีรินมีเพียงวิกตอเรีย ฟลินต์กับเซซิล เลสแตรงจ์นั่งกินมื้อเช้าอย่างเอื่อยเฉื่อยอยู่สองคนตามความเคยชินตลอดหนึ่งสัปดาห์ที่ผ่านมาโดยที่วิกตอเรียพยายามอย่างมากสำหรับการปรับตัวเสียใหม่เพื่อควิดดิชแมตช์นี้โดยเฉพาะ

 

"ฉันคิดว่าเราควรกระตุ้นพวกเขา" วิกตอเรียเทซีเรียลลงชามช้า ๆ อย่างระมัดระวังเพราะพักหลังมานี้เธอมักจะเผลอเทมันจนล้นชามตลอด

 

"ถ้าจะหามือที่สามมาสอดล่ะก็พวกเราตายกันหมดแน่ถ้าโดนจับได้" เซซิลโคลงหัวไม่เห็นด้วย

 

อีกอย่างทุกวันนี้ทอม ริดเดิ้ลของพวกเขาก็แสดงท่าทางเกินหน้าเกินตาไปมากแล้ว ดังนั้นต่อให้พวกเขาจ้างด้วยอะไรก็ตาม เซซิลก็เชื่อว่าไม่มีทางที่จะมีใครโง่พอจะสอดมือเข้าไปยุ่งเรื่องของสองคนนั้นแน่ ๆ

 

"แล้วนายจะให้เวลามันผ่านไปเรื่อย ๆ แบบนี้น่ะหรอ? ไม่มีผู้หญิงคนไหนอยากอยู่กับความไม่ชัดเจนกันหรอกนะ" วิกตอเรียถลึงตามองเพื่อนชายอย่างเอาเรื่อง

 

"จริง ๆ วิธีอื่นก็พอจะมีอยู่หรอก— แต่ลองคิดดูสิ่ คนรอพลีกายให้ลูเน็ตของพวกเราน่ะมีให้ว่อน— มันขึ้นอยู่กับว่าพวกเราจะกล้าเสี่ยงดึงตัวคนพวกนั้นมาใช้หรือเปล่า" มือเรียวสวยของวิกตอเรียหยิบช้อนมาคนซีเรียลให้เข้ากันกับนมจนมันอืดแล้วตักเข้าปาก

 

"อีตาสเปนเซอร์มูนของแอนน์ก็เข้าท่าอยู่นะ" เธอพูดออกมาหน้าตาเฉยราวกับไม่ได้ใส่ใจเลยว่าคนที่พูดถึงคือคู่หมั้นของเพื่อนตัวเอง

 

"เธอจะบ้าหรอ— แอนน์ได้อกแตกตายก่อนที่จะได้รู้ว่ามันเป็นแค่แผนกันพอดี" เซซิลรีบแย้งในทันที

 

"ตัดเรื่องนั้นออกไปสิ่ พวกเราก็รู้ ๆ กันอยู่ว่าหมอนั่นทำอะไรลงไปบ้าง— นี่คือการแก้แค้นไปในตัวเชียวนะ แต่ก็น่าเสียดายตรงที่เวลาคงไม่มากพอให้เราใช้อีตานั่น" วิกตอเรียลดเสียงลงจนกลายเป็นการกระซิบเมื่อเหลือบไปเห็นว่านักกีฬาควิดดิชของเรเวนคลอกำลังเดินเข้ามาในห้องโถง

 

"เธอมันร้ายกาจวิก— ร้ายกาจพอ ๆ กับปีศาจ" เซซิลรู้ดีว่านิโคลัส สเปนเซอร์มูนเคยทำอะไรไว้บ้าง เพราะเขากับเพื่อนเป็นคนไปยับยั้งสิ่งเหล่านั้นก่อนที่มันจะเกิดขึ้นด้วยตัวเองเสมอ นั่นจึงเป็นเหตุผลว่าทำไมลูเน็ตต้าถึงยังอยู่รอดปลอดภัยมาถึงทุกวันนี้ทั้งที่คนลือกันให้ทั่วว่าเธอจะเป็นรายต่อไปที่จะเข้าไปอยู่ในคอลเลคชั่นของสเปนเซอร์มูน

 

"แน่นอน— นายไม่รู้หรอว่าพวกปีศาจน่ะหน้าตาดีเสมอ" เด็กสาวคนเดียวบนโต๊ะอาหารเชิดหน้าขึ้นพลางยืดตัวรับคำชม

 

เซซิลโคลงหัวให้กับความคิดที่อันตรายต่อชีวิตของเพื่อนสาว เขาเลือกที่จะไม่พูดอะไรออกมาอีกเพราะเห็นว่าเพื่อนร่วมทีมทุกคนกำลังทยอยเข้ามาในห้องโถงแล้ว

 

 

.

 

.

 

.

 

 

"เอ่อ— ศาสตราจารย์ดัมเบิลดอร์— ผมพูดได้เลยใช่ไหมฮะ?ฮะ โอเคฮะ เทส! ว้าวมันดังแล้ว!"

 

"สวัสดีฮะชาวฮอกวอตส์! ยินดีต้อนรับเข้าสู่การแข่งขันควิดดิชแมตช์สุดท้ายของฤดูกาลระหว่างสลิธีรินกับเรเวนคลอ! ผมวิลเลี่ยม ฮาร์เปอร์จากบ้านกริฟฟินดอร์ ตอนนี้อยู่ปีสามแล้วฮะ วันนี้รับหน้าที่พากย์แทนพี่วิลโลว์ ฮาร์เปอร์ที่เจ็บคอเพราะกินทาร์ตน้ำตาลข้นมากเกินไปฮะ!"

 

อัฒจันทร์ที่ล้อมสนามควิดดิชเอาไว้ในตอนนี้กำลังเต็มไปด้วยนักเรียนทุกชั้นปี รวมไปถึงศาสตราจารย์และพวกผู้ใหญ่ที่ว่างเว้นจากการทำงาน เสียงตะโกนเชียร์ดังขึ้นมาเป็นระลอกจับความได้บ้างไม่ได้บ้าง

 

"สำหรับการแข่งในวันนี้จะเป็นตัวตัดสินว่าตกลงแล้วจะเป็นเรเวนคลอหรือสลิธีรินกันแน่ที่จะได้ถ้วยของฤดูกาลนี้ไปครองถือว่าเป็นแมตช์ที่ดุเดือดน่าจับตามองมาก ๆ เลยฮะ! ผมขอให้เรเวนคลอชนะ! เรเวนคลอจงเจริญ! ขอโทษฮะศาสตราจารย์ ผมไม่พูดแล้วฮะ— ฮะ

 

เรามาไล่รายชื่อนักกีฬากันดีกว่าฮะ เรเวนคลอวันนี้นำธีมโดยกัปตันสุดหล่อ นิโคลัส สเปนเซอร์มูนในตำแหน่งซีกเกอร์ ตำแหน่งคีปเปอร์คืออิไลซ่า เพรอเว็ต บีตเตอร์มีแอมเบอร์ คอนราด กับสตีเฟ่น ไบรตันจอมหวด และตำแหน่งเชสเซอร์ได้แก่โรเบิร์ต ซัมเมอร์ เรน่า เกวนน็อคกับพลัมป์ตัน พอร์สคอฟ!

 

ส่วนสลิธีรินมีการเปลี่ยนตัวนักกีฬาเล็กน้อยเพราะผีสิงห่วงอย่างวิกเตอร์ ฟลินต์ได้รับบาดเจ็บระหว่างการฝึกซ้อม และริชาร์ด พรอมสันที่ยังแขนเดี้ยงอยู่เพราะโดนลูกบลัดเจอร์ของกริฟฟินดอร์อัดจนน่วมเมื่อแมตช์ก่อนทำให้ไม่สามารถลงแข่งได้ในแมตช์นี้

 

ดังนั้นสลิธีรินจึงมีกัปตันชั่วคราวเป็นเซซิล เลสแตรงจ์ในตำแหน่งเชสเซอร์ อีกคนคืออะบราซัส มัลฟอยผู้สนับสนุนไม้กวาดรุ่นใหม่ล่าสุดให้กับสลิธีรินทำไมพี่อวดรวยจังฮะ!ขอโทษฮะ ผมไม่สงสัยแล้ว และเชสเซอร์คนสุดท้ายคือจัสติน นอตต์ฮะ

 

สำหรับบีตเตอร์ก็ยังคงเป็นเซฟไฟรัส โรซิเออร์กับเนเลอัส เอเวอรี่เหมือนเดิม ผมหวังว่าพวกพี่จะไม่หวดใครเข้าเซนต์มังโกอีกนะ! โอ้เมอร์ลินต้องลุกออกจากโลงมาเต้นแท็ปแน่— แบบนี้เรียกว่าพวกเขากลืนน้ำลายตัวเองกันใช่ไหมฮะ เพราะคีปเปอร์ในวันนี้คือวิกตอเรีย ฟลินต์ น้องสาวของพี่วิกเตอร์ล่ะฮะทุกคน!!

 

แล้วก็กางเกงในเมอร์ลินตัวที่หย่อนยานที่สุด!! นี่ร้ายกาจเกินไปแล้ว! ทุกคนเห็นแล้วใช่ไหมฮะ? พี่ออสการ์อย่าลืมถ่ายไปลงฮอกวอตส์มันธ์ลี่นะฮะ! ขอเสียงปรบมือให้กับเจ้าหญิงสลิธีรินอย่างลูเน็ตต้า เซลวินด้วยฮะ วันนี้เธอลงเล่นในตำแหน่งซีกเกอร์ล่ะฮะทุกคน!

 

จะว่าไปวันนี้สลิธีรินมีแต่เลือดบริสุทธิ์กันทั้งนั้นเลยฮะ เฮ้! เดี๋ยวนะ ถ้าตัดพี่จัสตินออกไป คนที่เหลือก็เป็นเพื่อนในกลุ่มพี่เซซิลกันทั้งนั้นเลยนี่ เมอร์ลิน พี่เซซิล ผมถามจริง ๆ เถอะ พี่ไม่กะให้คนนอกกลุ่มพี่ได้เล่นกันเลยหรอ!? แต่ช่างมันไปเถอะฮะ เพราะวันนี้พี่เซลวินนางฟ้าแม่ทูนหัวของผมสวยมากเลยฮะ ผมชอบพี่นะฮะ!— ผมขอให้พี่จับลูกสนิชได้นะ! สลิธีรินจงเจริญ!!!"

 

เสียงฮือฮาและเสียงปรบมือของทุกคนที่อยู่บนอัฒจันทร์ดังกระหึ่มจนไม่มีใครฟังออกว่าใครกำลังพูดอะไรออกมา คนจำนวนไม่น้อยเลือกที่จะจับจ้องไปยังสเปนเซอร์มูนผู้ที่เป็นถึงขวัญใจสาว ๆ เกือบทั้งโรงเรียน ในขณะที่อีกหลายคนก็เลือกที่จะชี้มือชี้ไม้ไปที่วิกตอเรียสลับกับลูเน็ตต้า

 

 

ดูท่าแล้วเรื่องนี้คงถูกหยิบขึ้นมาพูดถึงอีกนานทีเดียว

 

 

ปี๊ดดดดดดด!!!!

 

 

"เริ่มแล้วฮะ! ลูกควัฟเฟิลที่ถูกปล่อยโดยกรรมการในวันนี้ซึ่งก็คือศาสตราจารย์เซเวียร์ตอนนี้ไปอยู่กับโรเบิร์ต ซัมเมอร์สลับไปที่พลัมป์ตัน พอร์สคอฟ เรน่า เกวนน็อคเหมือนจะมีปัญหาอยู่กับจัสติน นอตต์ล่ะฮะอะบราซัส มัลฟอยแย่งลูกควัฟเฟิลมาได้แล้วฮะ แถมหลบลูกบลัดเจอร์จากแอมเบอร์ได้อย่างเฉียดฉิว หวดให้มันแม่นเหมือนตอนเล็งหัวฉันหน่อยเส้!! แล้วพี่อิไลซ่าจะปกป้องห่วงไว้ได้หรือไม่สลิธีรินนำไปก่อนสิบแต้ม! บู่!!

 

อ้ะผมไม่ได้หมายถึงพี่นะฮะ พี่เซลวิน วันนี้พี่รวบผมแล้วสวยมากเลย! ขอโทษฮะศาสตราจารย์กลับมาที่เกมกันต่อ ตอนนี้ลูกควัฟเฟิลกลับไปอยู่ในมือเรน่า เกวนน็อค เรเวนคลอเริ่มบุกเข้าถิ่นสลิธีรินแล้วฮะ อู้ววเมื่อกี้พี่เรน่าหัวแตกได้เลยนะพี่เซฟไฟรัส! และน่าเสียดายเรเวนคลอยังทำแต้มไม่ได้เพราะพี่วิกตอเรียเธอคว้าลูกเอาไว้ได้อย่างสวยงาม!

 

ซีกเกอร์ทั้งสองทีมยังคงลอยเคว้งคว้างอยู่ที่เดิมกันอยู่เลยฮะ แต่ก็ดีแล้วล่ะฮะ ผมว่าพี่เซลวินอยู่เฉย ๆ บนไม้กวาดก็สวยแล้วฮะ!โอ๊ย! ศาสตราจารย์อย่าตบหัวผม!"

 

"เลิกพูดถึงเธอแบบนั้นได้แล้วถ้ายังอยากกลับบ้านแบบครบสามสิบสอง คุณฮาร์เปอร์" เสียงหัวเราะดังไปทั่วสนามเมื่อพวกเขาได้ยินเสียงของศาสตราจารย์ดัมเบิลดอร์ดังลอดออกมา

 

ลูเน็ตต้าปรายตามองหนึ่งศาสตราจารย์หนึ่งลูกศิษย์ที่กำลังก่อสงครามเล็ก ๆ อย่างไม่ใส่ใจเท่าไหร่นัก นัยน์ตาสีเทาหม่นกวาดตามองไปแถว ๆ บริเวณอัฒจันทร์ของสลิธีรินเพื่อหาใครบางคนทั้งที่รู้อยู่แล้วว่าเขาจะไม่มา

 

"สุดยอดไปเลย! ทุกคนเห็นวิธีการสลัดพลัมป์ตัน พอร์สคอฟของจัสติน นอตต์ไหมฮะ! ส่วนโรเบิร์ต ซัมเมอร์ก็ร่วงลงพื้นไปแล้วด้วยลูกบลัดเจอร์ของเนเลอัส เอเวอรี่เป็นที่เรียบร้อย! อูยยผมหวังว่าหน้าพี่โรเบิร์ตจะยังไม่แหกแล้วก็ได้ลุกมาสอบทันเพื่อน ๆ นะ แล้วสลิธีรินก็ได้ไปอีกสิบแต้มเพราะอิไลซ่า เพรอเว็ตปกป้องห่วงของเธอไม่ได้อีกแล้ว รวมเป็นยี่สิบต่อศูนย์!

 

"เธอไม่ตื่นเต้นเลยหรอเซลวิน"

 

"——— และอีกสิบแต้มก็ยังคงเป็นของสลิธีรินด้วยฝีมือของเซซิล เลสแตรงจ์ ตอนนี้สลิธีรินขึ้นนำสามสิบต่อศูนย์แล้วล่ะฮะทุกคน!"

 

"จำเป็นต้องตื่นเต้นด้วยหรอคะ" ร่างเล็กตอบกลับด้วยน้ำเสียงราบเรียบเมื่อเห็นว่าคนพูดเป็นใคร

 

"สี่สิบต่อศูนย์! พี่อิไลซ่า! พี่ตื่นหรือยังเนี่ย!? ส่วนพี่เรน่า พี่พลัมป์ตัน แย่งลูกกลับมาซักทีสิ่! พอพี่โรเบิร์ตโดนสอยร่วงไปแล้วพวกพี่ก็ไม่มีกะจิตกะใจจะทำแต้มกันแล้วหรือไงฮะ!!"

 

"ปากดีเหมือนเดิม— คิดไม่ผิดจริง ๆ ที่เล็งเธอเอาไว้" สเปนเซอร์มูนกระตุกยิ้มร้าย สายตาสื่อความนัยบางประการจ้องมองมาที่ร่างเล็ก

 

"อย่าทำตัวโง่เง่าเหมือนลีโอนาร์ดไปมากกว่านี้เลย— ผ่านมาจะครึ่งปีแล้ว คุณเองก็รู้ดีอยู่แก่ใจว่าอย่างไรคุณก็จะไม่มีทางได้ในสิ่งที่คุณปรารถนา"

 

ลูเน็ตต้ารู้มาตลอดว่าสเปนเซอร์มูนทำอะไรลงไปบ้าง แล้วเธอก็รู้เช่นกันว่าทอมกับเพื่อนของเธอจัดการมันอย่างไร และเธอก็เลือกที่จะหลับหูหลับตาแสร้งเป็นไม่รู้เรื่องอะไรมาตลอด เพราะคิดว่าหากเขาพยายามจนเบื่อ เขาก็อาจจะเลิกอยากได้มันไปเอง แต่ตอนนี้ทุกอย่างล้วนกระจ่างแก่ใจของลูเน็ตต้าแล้ว

 

 

นิโคลัส สเปนเซอร์มูนไม่เคยคิดรามือเลย เหมือนกับพ่อของเขาไม่มีผิด

 

 

"มันต้องอย่างงี้สิ่! ลูกควัฟเฟิลกลับมาอยู่กับเรน่า เกวนน็อคแล้วฮะ และอะบราซัส มัลฟอยก็ยังคงรักษาใบหน้าหล่อ ๆ ของเขาให้พ้นจากลูกบลัดเจอร์ที่สตีเฟ่น ไบรตันหวดไปได้แบบเส้นยาแดงผ่าแปดพี่สตีเฟ่น! พี่เล่นงานมัลฟอยได้แต่อย่าพาลไปเล่นงานนางฟ้าแม่ทูนหัวของผมสิ่ฮะ!!!"

 

"ฉันไม่เคยพลาดในสิ่งที่ฉันต้องการลูเน็ตต้า เรามาทำข้อตกลงกันดีไหมล่ะ" เด็กสาวก้มหัวหลบลูกบลัดเจอร์ที่ลอยมาหาเธอทางด้านหลังในขณะที่เขาพูด เสียงโห่ร้องดังขึ้นตามมา

 

"โอ๊ะ เดี๋ยวก่อนทุกคนเห็นไหม! ลูเน็ตต้า เซลวินหลบลูกบลัดเจอร์ได้โดยที่ไม่ได้หันไปมอง! นางฟ้าแม่ทูนหัวของผมเก่งมากเลยฮะโอ๊ย! และวิกตอเรีย ฟลินต์ก็คว้าลูกควัฟเฟิลเอาไว้ก่อนที่มันจะเข้าห่วงได้อีกรอบ ลูกควัฟเฟิลกลับไปอยู่ในมือของเซซิล เลสแตรงจ์ขนาบข้างด้วยคู่หูเจ้าเก่าเจ้าเดิมอย่างอะบราซัส มัลฟอยที่พากันบุกกลับถิ่นเรเวนคลออีกครั้ง

 

และสลิธีรินก็ได้ไปอีกสิบแต้มเป็นห้าสิบต่อศูนย์! ร้ายกาจสุด ๆ ไปเลย! แล้วเมื่อไหร่พี่วิกตอเรียจะพลาดบ้างเนี่ย!— พี่เป็นพี่วิกเตอร์ปลอมตัวมาหรือเปล่า!? เฮ้! พี่วิกตอเรียอย่าทำตัวไม่สุภาพสิ่ฮะ! ถึงผมจะอยู่ไกลแต่ก็ยังมองเห็นนะ ผมจะฟ้อง!!! ศาสตราจารย์เซเวียร์ปรับสลิธีรินให้ฟาวล์ได้ไหมฮะ โทษฐานที่คีปเปอร์แสดงท่าทางร้ายกาจใส่นักพากย์ตัวน้อยแบบผมโอ๊ย! ศาสตราจารย์จะไม่ตบหัวผมซักวิไม่ได้เลยหรอฮะ เธอชูนิ้วกลางใส่ผมจริง ๆ นะ"

 

"ยอมให้ฉันลูเน็ตต้า— ให้ฉันชนะในแมตช์นี้แล้วเธอจะให้สิ่งที่ดีที่สุดสำหรับเธอ"

 

"สิ่งที่ดีที่สุดหรือ— ขอโทษทีฉันฟังมันผิดไปหรือเปล่า?" ร่างเล็กแค่นเสียงหัวเราะในลำคอด้วยความรู้สึกสมเพช ลูเน็ตต้าทำข้อตกลงกับคนมามาก แต่ข้อเสนอที่ให้ความรู้สึกเหยียดหยามกันเช่นนี้เธอเพิ่งจะเคยได้ยินมันเป็นครั้งที่สองในชีวิต

 

 

เพราะครั้งแรกมันออกมาจากปากของลีโอนาร์ด สเปนเซอร์มูน พ่อของคนที่พยายามจะทำข้อตกลงกับเธอในตอนนี้

 

 

"สำหรับตระกูลเซลวินที่ไม่เหลืออะไรเลยแบบเธอน่ะ ไม่ควรปฏิเสธมันหรอกนะ—" ลูกสนิชสีเหลืองทองที่ลูเน็ตต้าเห็นมันมาตั้งแต่เริ่มเกมแต่ไม่คิดจะจับมันเพราะอยากให้เพื่อน ๆ ของเธอได้เล่นสนุกกันเสียก่อนบินผ่านตัดหน้าทั้งสองไป

 

"ดูสิ่ฮะทุกคน! ซีกเกอร์ทั้งสองเริ่มขยับตัวแล้วโว้วว นิโคลัส สเปนเซอร์มูนหน้าแหกแน่ครับถ้าเมื่อครู่นี้เขาหลบลูกบลัดเจอร์ของอัศวินประจำกลุ่มอย่างเซฟไฟรัส โรซิเออร์ไม่ทัน! ผมว่าสาวน้อยสาวใหญ่ทั้งฮอกวอตส์คงรุมสาปแช่งพี่เซฟไฟรัสแน่ถ้าพี่ทำประธานนักเรียนหน้าเหวอะ

 

ขอโทษฮะ ผมไม่นอกเรื่องแล้วฮะ เพราะลูกบลัดเจอร์มหันตภัยของพี่เซฟไฟรัสทำให้ตอนนี้ลูเน็ตต้า เซลวินกำลังเป็นฝ่ายนำหน้าอยู่ล่ะฮะ นิโคลัส สเปนเซอร์มูนตีตื้นกลับมาแล้ว ดูท่าเจ้าลูกสนิชนี่จะเล่นตัวหนักกว่าทุกทีเลยฮะ ดูสิ่มันหนีไม่หยุดเลย เฮ้! แกช่วยบินไปหาพี่เซลวินได้ไหม ผมอยากให้เธอชนะขอโทษฮะศาสตราจารย์

 

อะไรกันฮะเนี่ย! พวกเขาเปลี่ยนทิศทางกะทันหันสุด ๆ ไปเลยฮะทุกคน เชื่อผมเถอะฮะ ถ้าไม้กวาดของพวกเขาไม่ดีพอซีกเกอร์ของทั้งสองทีมมีหวังได้หัวโหม่งเสาห่วงกันแน่ ๆ เอาหัวพี่วิลโลว์ของผมเป็นประกันเลยฮะ!"

 

 

"เสียใจด้วยสเปนเซอร์มูน— สิ่งที่ดีที่สุดที่คุณเสนอมาฉันมีมันหมดแล้วล่ะ อ้อ... กรุณาไสหัวกลับไปอยู่ในที่ที่คุณควรจะอยู่และพึงปฏิบัติในสิ่งที่ควรกระทำด้วย— แล้วจะหาว่าฉันไม่ปราณี"

 

 

"ซีกเกอร์ฝั่งสลิธีรินเร่งสปีดแล้วฮะทุกคน ซีกเกอร์ฝั่งเรเวนคลอเองก็ตีคู่ตามกันมาติด ๆ เหมือนมีโซ่ล่ามไม้กวาดเอาไว้พร้อมกับศาสตราจารย์เซเวียร์ดูสิ่ฮะทุกคน ผมว่านี่มันน่าตื่นเต้นสุด ๆ ไปเลย! พวกเขากำลังไล่จับเจ้าลูกสนิชที่กำลังดิ่งพสุธา! จะมีใครหน้าแหกกันไปก่อนได้ลูกสนิชมาไว้ในมือหรือไม่!?"

 

 

ปี๊ดดดดดดด!!!!

 

 

"จบเกม! ลูเน็ตต้า เซลวิน ซีกเกอร์คนสวยของสลิธีรินหรือนางฟ้าแม่ทูนหัวของผมจับลูกสนิชได้ฮะทุกคน วันนี้ปากผมนี่มันศักดิ์สิทธิ์จริง ๆ ! วู้วววววโอ๊ย! ขอโทษฮะดังนั้นสลิธีรินจึงได้ถ้วยไปครองเพราะชนะเรเวนคลอด้วยคะแนนที่ประหลาดที่สุดในฤดูกาล สองร้อยต่อศูนย์ในเวลาสามสิบสามนาทีกับอีกยี่สิบเจ็ดวินาที! วิกตอเรีย ฟลินต์คือผีสิงห่วงตัวจริง!

 

ผมวิลเลี่ยม ฮาร์เปอร์อยู่ปีสามบ้านกริฟฟินดอร์ต้องขอตัวลาไปก่อนที่ศาสตราจารย์ดัมเบิลดอร์จะดุแล้วก็ตบหัวผมจนสมองไหลไปมากกว่านี้โอ๊ย! แล้วพบกันใหม่ในฤดูกาลหน้านะฮะทุกคน!"

 

 

.

 

.

 

.

 

ในตอนนี้ห้องนั่งเล่นของสลิธีรินคือศูนย์กลางของความวุ่นวาย นักเรียนทุกคนกำลังโห่ร้องกันอย่างสนุกสนาน ศาสตราจารย์ซลักฮอร์นเองก็หิ้วขนมกล่องใหญ่เข้ามาฉลองกับนักเรียนด้วย

 

บารอนเลือดเองก็ลอยเอื่อย ๆ ไปรอบ ๆ พร้อมกับใบหน้าดุดันที่ประดับด้วยรอยยิ้ม ในขณะที่รุ่นพี่ปีเจ็ดผู้คร่ำเคร่งกับการอ่านหนังสือเตรียมสอบส.พ.บ.ส.ก็พร้อมใจพากันแอบออกไปขนบัตเตอร์เบียร์จากร้านไม้กวาดสามอันกลับเข้ามาเพื่อฉลอง

 

"แด่ชัยชนะ! แด่สลิธีริน!" คืนนี้ศาสตราจารย์ซลักฮอร์นเป็นคนนำ มืออวบ ๆ ของเขาชูแก้วที่บรรจุบัตเตอร์เบียร์ไว้ปริ่มแก้วขึ้นสูง ใบหน้ากลมขยับยิ้มกว้างกว่าครั้งไหน ๆ เพราะดูแล้วปีนี้รางวัลบ้านดีเด่นก็คงหนีไม่พ้นบ้านสลิธีรินของเขาอีกครั้ง

 

"เฮ้!" แก้วบัตเตอร์เบียร์และน้ำฟักทองชูขึ้นสูงท่วมหัว มองไปทางไหนก็เจอแต่เด็ก ๆ ที่กำลังทำตัวสนุกสนานสมวัยของพวกเขาผิดกับปกติที่จะมองเห็นเพียงความทระนงตนและถือดีตามฉบับพวกเลือดบริสุทธิ์

 

"เธอเก่งมากลูเน็ต!" เซซิลดีใจจนคว้าตัวเธอเข้าไปกอด เมื่อรู้สึกได้ถึงรังสีและบรรยากาศแปลก ๆ บางอย่างตามมาเขาก็รีบปล่อยคนตัวเล็กออกจากอ้อมแขนทันที

 

"โทษทีเพื่อน— ฉันดีใจเกินไปหน่อย" แม้น้ำเสียงจะเปี่ยมด้วยความรู้สึกผิดอย่างสุดซึ้ง แต่นัยน์ตาของรองกัปตันทีมกลับเต็มไปด้วยแววยียวนกวนอวัยวะเบื้องล่างเป็นที่สุด

 

 

นี่เขาพลีชีพตัวเองเพื่อให้ทอม ริดเดิ้ลได้รู้ตัวว่าควรจะลงมือทำอะไรสักอย่างได้แล้วเลยนะ วิกตอเรียจะต้องภูมิใจในตัวเขา!

 

 

"ฉันจะฆ่านายเซซิล" แม้จะรู้ตัวดีว่าจะได้รับสิ่งใดตอบแทน แต่ขนอ่อนที่ต้นคอและบริเวณแขนของเซซิลก็ยังคงลุกชันอยู่ดี ใบหน้าหล่อของคุณชายบ้านเลสแตรงจ์ยกยิ้มเจื่อน

 

"บอกริชาร์ดให้เขาฝึกซีกเกอร์คนใหม่ได้เลย ฤดูกาลหน้าฉันขอไปดูบนอัฒจันทร์เฉย ๆ เหมือนเดิมดีกว่า" เซซิลพยักหน้ายอมรับแต่โดยดี เขารู้ดีว่าการได้ยืนเชียร์อยู่บนอัฒจันทร์มันดีกว่าการเสี่ยงชีวิตดิ่งพสุธาเพื่อคว้าชัยชนะเป็นไหน ๆ

 

 

และเขาก็ยังไม่อยากตายเพราะทำของรักของหวงของใครบางคนเป็นแผลด้วย

 

 

"เธอไม่ควรเสี่ยงเป็นเสี่ยงตายขนาดนั้น— มันเป็นแค่เกม" ร่างสูงเดินเข้ามาใกล้ ในมือมีแก้วบัตเตอร์เบียร์ที่ถูกยัดมาไว้ในมือโดยวิกเตอร์ที่เพิ่งกลับมาจากเซนต์มังโกเมื่อวาน

 

"นายไม่ได้ไปดูไม่ใช่หรอ? รู้ได้ยังไง?" ลูเน็ตต้าจับพิรุธ นัยน์ตาสีเทาหม่นหรี่มองทอมอย่างประเมิน

 

"ฉันไม่ได้หูหนวกลูเน็ต— ใคร ๆ ก็พูดถึงเรื่องนี้" ทอมเบนสายตาไปมองทางอื่นด้วยความพยายามที่จะแนบเนียนอย่างยิ่ง ร่างสูงลอบถอนหายใจอย่างแผ่วเบาเมื่อเธอหันไปให้ความสนใจกับเด็กพรินซ์ที่มาแสดงความยินดีด้วยการกระโจนกอดจนร่างเล็กของลูเน็ตต้าเซถอยหลังไปสองสามก้าว

 

ทอมจะไม่ยอมบอกลูเน็ตต้าแน่ว่าเขายอมร่วมมือกับดัมเบิลดอร์ที่จำเป็นจะต้องออกไปทำธุระกับมือปราบมารที่มายื่นข้อเสนอให้ทอมดื่มน้ำยาสรรพรสปลอมตัวเป็นเขาแล้วไปดูเธอลงแข่งแบบที่ไม่ต้องไปเบียดเสียดใคร

 

 

เพราะทอมมั่นใจว่าลูเน็ตต้าจะต้องล้อเขาเรื่องนี้ตลอดหน้าร้อนแน่ ๆ

 

 

_______________

 

Talk :

เหนือสิ่งอื่นใด ไรท์ชอบเอเนอจี้ของน้องวิลเลี่ยม ฮาร์เปอร์มากค่ะ 555555

ตอนนี้ยังไม่มีใครมาขายขนมจีบแต่ตะน้องทอมเขาก็หวงไปไกลแล้วค่ะ 555555 แต่จะมีใครเข้ามาขายจริง ๆ ไหมไรท์ขอเปลี่ยนจากมีแน่ ๆ เป็นไม่มั่นใจก็แล้วกันค่ะ เพราะดูแล้วคงไม่กล้ามีใครเสนอตัวมาขาย ; - ; หรืออาจจะมีนะ เอ๊ะ—

ในอีกไม่นานมาม่าที่ไรท์เคยบอกว่าต้มเอาไว้ก็จะได้ที่แล้วล่ะค่ะ แต่ยังไม่บอกหรอกค่ะว่าจะเสิร์ฟมาม่าตอนไหน //หัวเราะร้ายกาจ และไรท์คาดว่าอีกไม่กี่ตอนหลังจากที่มาม่าถูกเสิร์ฟ นิยายเรื่องนี้ก็จะจบแล้วล่ะค่ะ ; - ;

สำหรับตอนนี้เป็นยังไงกันบ้างคะ คอมเมนต์พูดคุยติชมกันได้เลยนะคะทุกคนน เป็นกำลังใจให้ทอมกับลูเน็ตต้าแล้วก็ไรท์ด้วยนะคะะ รักษาสุขภาพนะคะทุกคนน

รักและเป็นห่วงทุกคนเหมือนเดิมค่าาา

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 208 ครั้ง

846 ความคิดเห็น

  1. วันที่ 23 มิถุนายน 2563 / 08:19
    5555555555555555555555 ว่าแล้วววววววว ว่าแล้วเชียวว่าดัมเบิลดิร์ดูขี้โมโหขี้ลงไม้ลงมือผิดปกติ 5555555555555
    #838
    0
  2. #794 qwennel (@Asusachan) (จากตอนที่ 51)
    วันที่ 19 มิถุนายน 2563 / 16:13
    ชอบเอเนจี้น้องวิลเลี่ยมเหมือนกันค่ะ น้องดูสดใสเพนน่ารักมากแต่สงสารเวลาน้องโดนตบหัว555555555 ชั้นก็ว่าทำไมดับเบิ้ลดอร์ถึงโหดแปลกๆ ไม่สงสัยแล้วค่ะเทอ55555555
    #794
    0
  3. วันที่ 10 มิถุนายน 2563 / 16:50

    ถึงว่าละทำไมอันบัสบทนี้เถื่อนแปลกๆ
    #780
    0
  4. #778 botunflower (@botunflower) (จากตอนที่ 51)
    วันที่ 9 มิถุนายน 2563 / 16:14
    สรุปคนที่ตบหัวพิธีกรคือทอมนั้นเอง555
    #778
    0
  5. #729 Barea (@boonyaratku7) (จากตอนที่ 51)
    วันที่ 30 พฤษภาคม 2563 / 10:33
    ฉันก็นึกว่าเอ๊ะดับเบิ้ลดอร์พูดแบบนี้ด้วยหรอ แต่พอเฉลยว่าจริงๆแล้วเป็นใครก็ไม่แปลกใจเลยค่ะ5555555555
    #729
    0
  6. #654 79.krp (@king-banana) (จากตอนที่ 51)
    วันที่ 6 พฤษภาคม 2563 / 17:22
    ก็ว่าทำไมดับเบิ้ลดอดุจัง5555555555 ที่เเท้ก็ทอมนี่เอง
    #654
    0
  7. #636 sey234 (@sey234) (จากตอนที่ 51)
    วันที่ 5 พฤษภาคม 2563 / 07:39
    ก็ว่าแล้วไม่แปลกๆ-โดนตบหัวบ่อยปกติแล้วไม่ตบหัวขนาดนั้น มีขู่ไม่ครบ 32 ด้วย

    พี่ทอมนี่เอง
    #636
    0
  8. #618 Lolita​ (@Delphi) (จากตอนที่ 51)
    วันที่ 4 พฤษภาคม 2563 / 11:35
    ก็ว่าแล้วทำไมเด็กนั่นโดนตบหัวบ่อยจัง555
    #618
    0
  9. #616 luna Black (@AiCoco1980) (จากตอนที่ 51)
    วันที่ 3 พฤษภาคม 2563 / 23:36

    พ่อคนปากแข็ง~หรือไม่แข็งกันนะน้องลูเน็ตพิสูจน์อีกทีสิ5555
    #616
    0
  10. #615 Thisisrin (@Giftz-Y) (จากตอนที่ 51)
    วันที่ 3 พฤษภาคม 2563 / 20:11

    พี่ท๊อมมมมมมม5555555555555555

    #615
    0
  11. #614 โคมวิเศษ (@nali-rabanos) (จากตอนที่ 51)
    วันที่ 3 พฤษภาคม 2563 / 17:09
    ถึงว่า ทำไมดัมเบิลดอว์ถึงตบลูกศิษย์ตัวเองได้แบบมันมือมาก 5555555
    #614
    0
  12. #613 SNB479 (@nb479) (จากตอนที่ 51)
    วันที่ 3 พฤษภาคม 2563 / 14:56
    รออ่านตอนต่อไปนะคะ
    #613
    0
  13. #611 ARikaSayuki (@kgrockcg) (จากตอนที่ 51)
    วันที่ 3 พฤษภาคม 2563 / 12:39
    ก็ว่าทำไมดัมเบิลดอร์ตบจัง ที่ไหนได้ มีคนปลอมตัวไปตบเพราะหึง55555
    #611
    0
  14. #610 hitamichimasaki (@hitamichimasaki) (จากตอนที่ 51)
    วันที่ 3 พฤษภาคม 2563 / 11:18
    เซซิลสละชีพ555 ลูกชายแม่หนูจะตบฮาร์เล่นไม่ได้นะครับ แม่รู้หนูหวง ภาพลักษณ์ตาแก่นั้นไปหมดละลูก//เหลือบมองอิตามูน ทอมครับได้ยินที่อิตามูนพูดไหมครับบอกแม่^-^
    #610
    0
  15. #609 Moragod Thinnamai (@Moragod-T) (จากตอนที่ 51)
    วันที่ 3 พฤษภาคม 2563 / 08:53
    พอบอกว่าทอมเป็นดัมเบิลดอร์ เราก็ย้อนไปอ่านน้องฮาร์เปอร์พากย์ใหม่อีกรอบ 555555
    มาม่าน่าจะเกี่ยวกับกิลดี้แน่เลย เราขออย่าให้กิลดี้เป็นอะไรนะ ถึงลูเน็ตจะมีทอมแล้ว แต่ก็อยากให้เค้าแก่ตายไปด้วยกันอ่า
    #609
    0
  16. #608 icesupicha (@icesupicha) (จากตอนที่ 51)
    วันที่ 3 พฤษภาคม 2563 / 08:14

    โอ้ยย น้องทอม ความขี้หึงเป็นเหตุให้เด็กบ้านกริฟฟินเกือบสมองไหลตายแล้ว 5555https://www0.dek-d.com/assets/article/images/sticker/jj-big-10.png

    #608
    0
  17. #607 Timpanteen (@simsi) (จากตอนที่ 51)
    วันที่ 3 พฤษภาคม 2563 / 07:26
    ทอมร้ายกาจนักนะ

    ปล.ชอบที่สุดคือนักพากย์55555555
    #607
    0
  18. #606 MyHeart~♡ (@35758) (จากตอนที่ 51)
    วันที่ 3 พฤษภาคม 2563 / 06:19
    พิทอมนี่เองงง ก็ว่าอยู่ทำไมศาสตราจารย์ประตูสองบานถึงดูเก้วกาดผิดปกติ ร้ายกาจ!! ชอบเอเนอร์จี้ของฮาร์เปอร์มากๆเลย น้องน่ารัก5555555+
    #606
    0
  19. #605 Natacha_i-sen (@sroyson47) (จากตอนที่ 51)
    วันที่ 3 พฤษภาคม 2563 / 05:36
    ประตูสองบานช่างเกรี้ยวกราด ตบน้องจนสมองไหลแล้ว!555
    #605
    0
  20. #603 _minz10 (@_minz10) (จากตอนที่ 51)
    วันที่ 3 พฤษภาคม 2563 / 04:42

    ร้ายยกาจ
    #603
    0
  21. #602 SlothMkeyPres (@SlothMkeyPres) (จากตอนที่ 51)
    วันที่ 3 พฤษภาคม 2563 / 04:15
    ที่แท้เป็นคุณทอมนี่เองโถ่ววววว ก็ว่าอยู่ว่าทำไมศาสตราจารย์ดัมเบิลดอร์เก้วกาดผิดปกติ ชอบเอเนอร์จี้น้องฮาร์เปอร์มากๆเลยค่ะ เป็นเหมือนซิกเนเจอร์ขอกคนพากย์ไปแล้วเนอะว่าจะต้องพูดมากและชอบออกนอกเรื่องเหมือนลีจอร์ดัน แอนน์ต้องรีบๆตาสว่างนะ อิตาพี่สเปนเซอร์มูนเป็นคนไม่ดีนะ ชอบความบ้านฟลินต์ที่เป็นผีสิงห่วงทั้งพี่ทั้งน้องมากเลย และทีมคุณชายคือหล่อจริงๆ ดีนะคะที่ไม่มีแผลไม่งั้นสาวๆครึ่งฮอกวอตส์จะต้องร้องไห้แน่ๆ แอบอยากเห็นทอมมาลงเล่นควิดดิชอยู่เหมือนกันต้องแซ่บมากแน่ๆ แต่โมเอ้พ้อยท์ความกินขนมท๊อฟฟีใสรสมะพร้าวกับหวงมันบดนี่น่ารักจริงๆค่อยดูสมเป็นเด็กหนุ่มหน่อย อยากขยี้หัวให้ฟูเสียทรงมากๆเลยค่ะ
    #602
    0
  22. #601 elpanpon (@elpanpon) (จากตอนที่ 51)
    วันที่ 3 พฤษภาคม 2563 / 02:49
    ถึงว่าทำไมวันนี้จารย์ถึงหัวร้อนแท้ เพื่อนๆน่ารักมากดูแลนางดีมากถึงแม้ว่านางจะไม่เป็นไรแน่นอนก็เถอะ บ้านสเปนรุ่นพ่อตกมาถึงรุ่นลูกเลยนะ
    #601
    0
  23. #600 smwn (@smwn) (จากตอนที่ 51)
    วันที่ 3 พฤษภาคม 2563 / 01:58
    อ๋อ ตบหัวบ่อยเพราะงี้5555555555
    #600
    0
  24. #599 naphwaree (@naphwaree) (จากตอนที่ 51)
    วันที่ 3 พฤษภาคม 2563 / 01:52
    ร้ายกาจจจจ
    #599
    0
  25. #598 Abpachinee (@Abpachinee) (จากตอนที่ 51)
    วันที่ 3 พฤษภาคม 2563 / 01:08
    ร้ายกาจมากพิทอม
    #598
    0