[Fic Harry Potter] My Lacuna tmr/oc | END

ตอนที่ 5 : CHAPTER 5 : Diagon Alley

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,966
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 344 ครั้ง
    15 เม.ย. 63

CHAPTER 5

Diagon Alley

 

มีก๊อบลินอีกตัวยื่นอะไรบางอย่างที่เหมือนถุงหนังและข้างในเต็มไปด้วยโลหะให้กับมัวเรล ก๊อบลินแก่ที่นำทางทั้งสองในระหว่างที่พวกเขากำลังจะเดินเข้าประตู มันส่งเสียงกรุ้งกริ้งตลอดทางตั้งแต่ก๊อบลินตัวนั้นรับมันมา มันพาลูเน็ตต้ากับทอมเข้ามาที่ช่องทางเดินแคบ ๆ ที่ปูด้วยหินลาดชันลงไปด้านล่าง ทางเดินนี้สว่างได้โดยคบเพลิงที่ติดเรียงรายตามผนังหิน

 

ทอมอดคิดไม่ได้ว่าถ้าหากเดินไม่ระวัง พวกเขาอาจจะต้องลื่นสไลด์ลงไปแทนการเดิน และไม่นานนักรางรถไฟเล็ก ๆ ก็ปรากฏสู่สายตา มันค่อนข้างน่าแปลกใจที่หลังจากพ้นห้องโถงหินอ่อนนั้นมาก็ไม่เหลือความหรูหราอะไรอีกนอกจากทางเดินหินและอะไรก็ตามที่มีลักษณะคล้ายถ้ำขนาดใหญ่อยู่ใต้เมืองลอนดอนที่พวกเขากำลังยืนอยู่

 

เพียงเสียงผิวปากเล็ก ๆ ของก๊อบลินดังขึ้น รถโบกี้เล็ก ๆ คันหนึ่งก็พุ่งมาตามรางและจอดลงตรงหน้าพวกเขาอย่างรวดเร็ว มัวเรลลงไปนั่งอยู่ด้านหน้าในขณะที่ลูเน็ตต้ากับทอมนั่งด้วยกัน

 

"เรากำลังจะไปไหนอีก" เด็กชายถามเมื่อรถโบกี้เล็ก ๆ เริ่มออกตัวไปตามรางรถไฟเล็ก ๆ ที่คดเคี้ยวไปมาเสียยิ่งกว่าในเขาวงกต ทั้งขึ้นลงบ่อยครั้งจนเด็กชายเริ่มรู้สึกคลื่นไส้

 

"ไปเอาเงินให้เธอ" ลูเน็ตต้าพูดแค่นั้นก่อนจะมองไปทางด้านหน้า ทอมไม่ได้อยากจะถามอะไรหล่อนอีก ในหัวของเขาตอนนี้กำลังคิดอะไรสักอย่างระหว่างทางที่กำลังลงลึกไปเรื่อย ๆ จนเขาไม่สามารถรู้ได้ว่าจากที่เขายืนอยู่ในตอนนี้ลึกจากพื้นดินปกติเท่าไหร่

 

ทอม ริดเดิ้ลมึนหัวจนยืนเซเล็กน้อยเมื่อมาถึงจุดหมาย การเดินทางด้วยรถโบกี้และเส้นทางที่ซับซ้อนแบบนี้เป็นอะไรที่เขาไม่อยากจะเจอมันอีกแล้ว

 

"รู้นะครับว่าต้องทำยังไง" มัวเรลหันมาถามและส่งเครื่องโลหะเล็ก ๆ อะไรสักอย่างให้ลูเน็ตต้า ก๊อบลินนั่นเริ่มเขย่ามันซึ่งเด็กชายไม่รู้เลยว่าเขาจะทำไปทำไมให้มันน่าหนวกหูแบบนี้

 

"อยากลองไหม แต่ถ้าไม่อยากก็อย่าอยู่ห่างจากฉัน" ลูเน็ตต้าก้มหน้าถามเด็กชายในขณะที่ยื่นเครื่องมือโลหะเล็ก ๆ ให้เขา ทอมส่ายหน้าในขณะที่รู้สึกว่าที่นี่มันออกจะร้อนไปสักหน่อยสำหรับเขา และเขาไม่รู้ว่าจะสั่นไอนั่นไปทำไมเพราะฉะนั้นจึงเลือกที่จะไม่ทำมันดีเสียกว่า แต่เมื่อผ่านไปเพียงแค่สองก้าวเดินทอมก็ได้คำตอบ

 

 

สัตว์ประหลาดขนาดใหญ่กำลังนอนอยู่ตรงหน้าของเขา

 

 

จมูกของมันพ่นไอร้อนระอุออกมาตามทางที่พวกเขาต้องเดินตามก๊อบลินแก่ตัวนั้นไป มือเรียวของลูเน็ตต้าสั่นเครื่องมือโลหะนั่นเป็นระยะในขณะที่อีกข้างก็รับรู้ถึงมือเล็กที่จับมือเธอแน่นมากขึ้นเรื่อย ๆ และไม่ทันจะถึงสิบวินาที เด็กชายก็เข้ามาอยู่ในเสื้อคลุมของเธอเสียแล้ว ใบหน้าของเขาไม่ได้แสดงอะไรออกมาให้ลูเน็ตต้าเห็น แต่ขาเล็ก ๆ ที่ออกอาการสั่นออกมาเบา ๆ นั่นเป็นเครื่องยืนยันว่าทอมกำลังกลัวตัวอะไรสักอย่างที่เขาไม่รู้จักมันแม้แต่ชื่อ

 

"มังกรน่ะ มันมีหน้าที่เฝ้าของที่นี่" ลูเน็ตต้าอธิบายเมื่อผ่านมันมาได้แล้ว เด็กชายรีบออกจากเสื้อคลุมของเธออย่างรวดเร็วราวกับว่าเขาไม่ได้เข้าไปอยู่ในนั้นเมื่อกี้นี้

 

มือเรียวส่งเครื่องมือโลหะคืนให้ก๊อบลินก่อนที่มือยาว ๆ เหี่ยว ๆ ของมัวเรลจะเริ่มไขกุญแจที่ได้รับมาจากด้านบนพร้อม ๆ กับแตะเข้าที่ประตูเหล็กบานสูงตรงหน้าพวกเขา

 

"เชิญครับ" ก๊อบลินผายมือเมื่อเห็นว่าประตูเหล็กก่อนหน้าละลายหายไปจนหมด

 

สิ่งที่ปรากฏสู่สายตาของเด็กชายหลังจากที่คบเพลิงภายในห้องติดขึ้นมาโดยการสะบัดมือเบา ๆ ของหญิงสาวคือห้องขนาดกว้างซึ่งเต็มไปด้วยตู้สูงที่เรียงรายอยู่เต็มผนังห้องและหีบมากมายที่ทั้งปิดสนิทและเต็มไปด้วยเหรียญ ทองคำและอัญมณีมากเสียจนไม่สามารถจะปิดฝาหีบได้กองสุมกันอยู่เต็มไปหมดทุกที่จนแทบจะไม่มีที่ให้เดิน สิ่งที่เด็กชายสังเกตได้ชัดที่สุดของเก้าอี้ขนาดใหญ่ที่อยู่สูงที่สุดในห้อง มันมีสีทองอร่ามและเป็นประกายด้วยอัญมณีมากมายที่ประดับอยู่จนเขาเกิดแสบตา

 

 

ภาพที่เขาเห็นมันทำให้เขาอึ้งจนทำอะไรไม่ถูก

 

 

ร่างบางของหญิงสาวข้างตัวหายลับเข้าไปในนั้นในขณะที่ทอม ริดเดิ้ลยังยืนค้างอยู่หน้าห้อง เมื่อเขาตั้งสติได้และเริ่มที่จะสำรวจภายในห้อง หล่อนก็เดินออกมาพร้อมถุงหนังถุงหนึ่งที่อัดแน่นไปด้วยเหรียญ ซึ่งโชคดีมากที่ลูเน็ตต้าออกมาเร็วมากพอที่จะไม่ทันให้ทอม ริดเดิ้ลได้มีความคิดที่จะแอบหยิบสมบัติเล็ก ๆ น้อย ๆ ออกไปจากห้องนิรภัยของเธอ

 

"นี่เงินของเธอ" ลูเน็ตต้ายื่นให้ทอม แม้ปกติเธอจะชอบโยนมากกว่าเพราะต้องการฟังเสียงเหรียญกระทบกันขณะที่ถุงลอยอยู่ในอากาศ แต่เธอคิดว่าหากโยนให้เขานอกจากทอมจะรับไม่ทันแล้วเหรียญพวกนั้นคงร่วงกระจายเต็มพื้นพร้อม ๆ กับสีหน้าไม่พอใจของเด็กชายอย่างแน่นอน

 

"ผมอยากมีห้องนิรภัยเป็นของตัวเอง" ทอมพูดออกมาทันทีที่เขาได้รับถุงเงินที่ค่อนข้างจะหนักเป็นพิเศษ ลูเน็ตต้าเผลอหลุดยิ้มออกมาโดยไม่ทันตั้งตัว

 

"เอาสิ่ ขึ้นไปด้านบนแล้วฉันจะจัดการให้" เธอพยักหน้าก่อนจะพากันกลับขึ้นมาด้านบนด้วยวิธีเดิมซึ่งทอมสัญญาว่าเขาจะไม่ลงมาลึกขนาดนี้อีกแล้ว เขาอยากได้ห้องที่มันอยู่ใกล้ ๆ กับทางเดินที่ปูด้วยหินนั้นมากกว่า แม้ว่าลูเน็ตต้าจะพูดให้เขาฟังว่าห้องมันจะเล็กนิดเดียวก็ตาม

 

"เชิญครับ" มัวเรลพูดพร้อมผายมืออีกครั้งเมื่อพวกเขาสามารถขึ้นมาบนห้องโถงหินอ่อนด้านบนได้เป็นที่เรียบร้อยและปลอดภัยดี เว้นเสียแต่ทอมที่ยังคงมีสีหน้าเหมือนอยากจะอาเจียนออกมานิดหน่อย

 

"ฉันต้องการเปิดห้องนิรภัยใหม่" ลูเน็ตต้าบอกเสียงเรียบอีกครั้งเมื่อได้รับกุญแจสีทองคืนจากก๊อบลินแก่

 

"ให้เปิดเป็นชื่อของใครครับ"

 

"ทอม มาร์โวโล ริดเดิ้ล" ลูเน็ตต้าเว้นวรรค

 

"ฉันพูดถูกใช่ไหม?" เธอก้มหน้าลงมาถามเด็กชาย

 

"ครับ" เด็กชายพยักหน้า

 

"คุณรู้ชื่อของผมได้ยังไง ศาสตราจารย์ดัมเบิลดอร์บอกคุณหรือ" เด็กชายถามเมื่อเห็นว่าก๊อบลินบนเคาน์เตอร์ไม่ได้ถามอะไรผู้หญิงข้าง ๆ เขาอีก และเป็นอีกครั้งที่เด็กชายรู้สึกว่าเขากำลังพลาดอะไรไปสักอย่าง

 

มันคือการที่เขาไม่รู้ด้วยซ้ำว่าผู้หญิงคนนี้เป็นใคร แม้แต่ใบหน้าก็ยังไม่ทันจะได้เห็นแบบชัดเจนเลยสักครั้งแต่เขาก็ดันตามผู้หญิงคนนี้มาเกือบจะสองชั่วโมงโดยไม่นึกระแวงอะไรมากเท่าที่ควรจะเป็น

 

 

พลาด เขาพลาดอย่างรุนแรง!

 

 

"ใช่"

 

"แล้วคุณเป็นใคร" เด็กชายพูดออกมาทันทีเมื่อได้รับคำตอบ ตอนนี้ใบหน้าของเขาแสดงออกมาว่าไม่ไว้ใจและระแวงลูเน็ตต้าเป็นอย่างมาก

 

"แม่มดใจดีคนหนึ่งที่ยินดีจะออกค่าใช้จ่ายให้แก่เด็กที่จะเข้าเรียนฮอกวอตส์ในปีนี้" ลูเน็ตต้าเลี่ยงที่จะพูดชื่อของตัวเองออกไปแต่กลับทวนคำพูดของดัมเบิลดอร์แทน 

เธอพอจะเดาได้ว่าหากเขาได้ยินชื่อของเธอที่ฮอกวอตส์เข้า เขาอาจจะหมายหัวเธอให้เป็นบุคคลที่น่าระแวงที่สุดในชีวิตของเขา เพราะเด็กหญิงวัยสิบเอ็ดปีคนนั้นมีใบหน้าที่ออกจะคล้ายคลึงและมีชื่อเดียวกับผู้หญิงคนที่เขาเผลอตัวพูดและแสดงความเป็นเขากับเธอมากเกินจำเป็น ซึ่งเขาเพิ่งจะมารู้ตัวหลังจากที่ทำมันออกไปแล้วนับครั้งไม่ถ้วน

 

ทอม ริดเดิ้ลรู้ได้ทันทีว่าผู้หญิงคนนี้กำลังเลี่ยงที่จะบอกชื่อกับเขา และแน่นอนว่าเขาจะไม่ซักไซ้เธอเพราะมันอาจจะเป็นการกระทำที่โง่เง่ามากที่สุด เพราะมันจะทำให้เธอรู้จักตัวตนจริง ๆ ของเขาไปมากกว่านี้ ซึ่งเขาไม่ต้องการให้มันเป็นแบบนั้น

 

ทอมไม่ได้สนใจสิ่งที่ก๊อบลินกับผู้หญิงข้างตัวเขากำลังพูดคุยกัน ในหัวเล็ก ๆ กำลังวุ่นวายอยู่กับการคิดอะไรบางอย่างอยู่จนกระทั่งหญิงสาวข้างกายยื่นกุญแจสีทองดอกหนึ่งให้เขา

 

"เรียบร้อยแล้ว นี่เป็นกุญแจห้องนิรภัยของเธอ" ลูเน็ตต้าบอก

 

"หากเธอมีความจำเป็นที่จะต้องใช้เงินก็มาที่นี่แล้วบอกพวกเขาพร้อมกับยื่นกุญแจให้" เด็กชายหลุดจากภวังค์ความคิดของตัวเองแล้วยื่นมือออกไปรับกุญแจนั้นโดยไร้ซึ่งคำขอบคุณ

 

"ผมไม่ต้องการคุณแล้ว ต่อจากนี้ผมไปคนเดียวเองได้" เด็กชายกล่าวขึ้นเมื่อออกมาจากกริงกอตส์แล้วมือของเขาและเธอยังคงจับกันอยู่

 

"หรอ งั้นก็ปล่อยมือฉันสิ่" ลูเน็ตต้ายกยิ้มน้อย ๆ ในขณะที่ก้มมองมือของเธอที่ไม่ได้เกาะกุมเขาอยู่แม้แต่น้อย กลับกันมันกลายเป็นมือเล็กของเขาที่ยังคงจับมือของเธอแน่นอยู่เสียเอง เมื่อเห็นดังนั้นเด็กชายจึงรีบปล่อยมือและเดินจากเธอไปโดยไม่หันกลับมามองอีกและไร้ซึ่งคำกล่าวลาอย่างที่ควรจะมี

 

ลูเน็ตต้าไม่ได้ทักท้วงอะไรเธอเพียงแค่มองแผ่นหลังเล็ก ๆ ของเขาจนลับสายตาก่อนจะเริ่มเดินไปจัดการเรื่องที่สมควรจะทำมากที่สุดอย่างการไปรับไม้กายสิทธิ์คืนอย่างที่ดัมเบิลดอร์บอก

 

 

.

 

.

 

.

 

 

"สวัสดี" เสียงนุ่ม ๆ น่าฟังทักขึ้นเมื่อลูเน็ตต้าเดินเข้ามาในร้านเล็กจ้อยที่ด้านหน้ามีเพียงแค่เก้าอี้หมุนตัวหนึ่งกับเคาน์เตอร์ไม้เล็ก ๆ ด้านหลังเป็นชั้นสูงเต็มไปด้วยกล่องยาววางซ้อนกัน

 

"สวัสดี" ลูเน็ตต้าทักพร้อมกับส่งยิ้มให้กับชายวัยกลางคนที่เดินออกมาหาเธอด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม

 

"ไม่เจอกันนานเลยนะครับ" เขายิ้มให้

 

"มารับไม้กายสิทธิ์คืนหรือ?"

 

"ใช่ ฉันจำเป็นจะต้องใช้มัน" หญิงสาวตอบก่อนจะนั่งลงที่เก้าอี้หมุนตัวนั้นในขณะที่ชายหนุ่มไม่ตอบอะไรเธออีก เขาเดินหายไปตามเส้นทางที่เขาเดินออกมาหาเธอ

 

เสียง กุกกัก ดังลอดออกมาหลายครั้งระหว่างที่เขาหายตัวไป ผ่านไปครู่หนึ่งเขาถึงเดินกลับออกมาพร้อมกับฝุ่นฟุ้งรอบ ๆ ตัวเขา

 

"มันตื่นเต้นน่าดูเลยล่ะครับที่รู้ว่าคุณกลับมาหามัน" โอลลิแวนเดอร์เปิดฝากล่องออกก่อนจะหยิบไม้กายสิทธิ์สีเข้มออกมาจากกล่อง

 

"ไม้เฟอร์ ยาวสิบสองนิ้วไม่ขาดไม่เกินกับแกนกลางเอ็นหัวใจมังกร แข็งที่สุดเท่าที่ผมเคยเห็น" เขาสาธยายลักษณะของมันให้เธอฟังแม้ว่าเธอจะไม่ค่อยใส่ใจมันเท่าไหร่นัก

 

"ขอบคุณที่เก็บไว้ให้อย่างดีค่ะ" ลูเน็ตต้าพูดอย่างสุภาพในขณะที่เธอรู้สึกได้ว่าพลังอำนาจบางส่วนกำลังไหลเข้าสู่ตัวเธอ มือเรียวหยิบเหรียญเกลเลียนออกจากเสื้อคลุมเพื่อจ่ายให้เขาเป็นค่าที่เขาอุตส่าห์ดูแลมันอย่างดี

 

"ขอให้โชคดีครับสาวน้อย" โอลิแวนเดอร์ยิ้มจนตาหยีเมื่อเห็นว่าคนที่เขาเคารพมากแปลงร่างตัวเองให้เหลือเพียงตัวนิดเดียวเหมือนกับเด็กที่กำลังจะเข้าเรียนที่ฮอกวอตส์ เขาไม่ได้แปลกใจอะไรกับการที่เธอทำมันต่อหน้าเขา ซึ่งมันเป็นเพราะดัมเบิลดอร์มาบอกเขาเมื่อสองสามวันก่อนว่าลูเน็ตต้าจะเดินทางมาเขาจึงเตรียมไม้กายสิทธิ์ไว้รอเธอ แม้ว่าเขาจะเผลอลืมไปว่าเก็บมันไว้ที่ไหนก็ตาม เด็กสาวหันมายิ้มให้เขาเล็กน้อยก่อนจะเดินออกจากร้านไป

 

ขาเรียวเล็กของเด็กหญิงในชุดกระโปรงน่ารักพาเจ้าของร่างเดินไปตามทาง เธอเองก็จำเป็นจะต้องซื้อหาตำราเรียนและเสื้อคลุมตามที่จดหมายของฮอกวอตส์ได้แจ้งเอาไว้เหมือนกัน เด็กหญิงเดินย้อนกลับขึ้นมาทางเดิมอีกครั้งและแวะเข้าร้านตัวบรรจงและหยดหมึก

 

และเนื่องจากขนาดตัวที่เล็กนิดเดียวของเด็กหญิงจึงทำให้กองหนังสือขนาดใหญ่ถูกส่งมาให้ทันทีโดยที่เธอไม่ทันจะได้กล่าวอะไร มันเป็นหนังสือทั้งหมดที่จะใช้เรียนในปีหนึ่ง ลูเน็ตต้าตรวจเช็กมันเล็กน้อยก่อนจะจ่ายเงินและเดินออกมาจากร้านพร้อมกับเอลฟ์ที่บ้านเธอปรากฎตัวออกมารับหนังสืออย่างรู้งาน

 

เพราะเธอไม่มีพ่อแม่หรือญาติเหมือนครอบครัวอื่นที่คอยถือของให้ ดังนั้นจึงเหลือแต่เอลฟ์รับใช้ตัวจ้อยที่ต้องรับกรรมแบกของทั้งหมดแทนเธอโดยที่มันไม่กล้าคิดจะปริปากบ่นอะไรออกมา ลูเน็ตต้ามองมันด้วยสายตารู้สึกผิดวูบหนึ่งก่อนจะรีบเดินเพื่อหวังว่ารีบซื้อของแล้วจะได้รีบกลับ ลูเน็ตต้าผ่านร้านสัตว์วิเศษไปอย่างรวดเร็วเพราะเธอมีนกเค้าอินทรียูเรเซียไว้ในครอบครองอยู่แล้ว แม้ว่าเธอจะไม่รู้ว่าตอนนี้มันไปอยู่ที่ไหนก็ตาม

 

ร่างเล็กแวะเข้าร้านอุปกรณ์เพื่อซื้อหม้อดีบุกผสมตะกั่ว กล้องส่องทางไกล หรืออะไรก็ตามที่ในจดหมายบอกเอาไว้และออกมาจากร้านในสภาพที่ของเต็มไม้เต็มมือไปหมดเพราะเอลฟ์รับใช้ของเธอไม่มีมือมากพอที่จะช่วยเธอถือของเพิ่มอีกสักอย่างสองอย่าง ถ้าไม่ติดว่าดัมเบิลดอร์เป็นคนห้ามไม่ให้เธอนำของเก่าที่เคยซื้อเมื่อนานมาแล้วมาใช้

 

 

ลูเน็ตต้าจะไม่มีวันต้องมาวุ่นวายแบกของพะรุงพะรังและเสียเงินเป็นว่าเล่นแบบนี้อย่างแน่นอน

 

 

ลูเน็ตต้าว่าดัมเบิลดอร์ในใจก่อนที่จะเดินเข้าร้านขายยาแผนโบราณไปคนเดียวโดยที่เธอทิ้งของไว้ด้านนอกทั้งหมดกับเอลฟ์รับใช้ของเธอ เมื่อได้รับเครื่องปรุงยาพื้นฐานที่จำเป็นต้องมีมาไว้กับมือเรียบร้อยเธอก็เพิ่งนึกขึ้นได้ว่าตนเองมีกระเป๋าที่เสกคาถาขยายพื้นที่เอาไว้ตั้งหลายใบแต่กลับลืมที่จะเอามาแม้แต่ใบเดียว

 

นั่นทำให้เธอรู้สึกท้อมากกว่าเดิมเมื่อเดินออกมานอกร้านและพบกับข้าวของที่เธอจำเป็นจะต้องแบกไปจนกว่าจะถึงร้านเสื้อคลุมสำหรับทุกโอกาสของมาดามมัลกิ้น และอีกครั้งที่เธอคิด ถ้าหากว่า เธอไม่จำเป็นต้องแสร้งทำเป็นว่าเธอคือเด็กสิบเอ็ดขวบที่กำลังจะเตรียมตัวเข้าฮอกวอตส์แล้วละก็

 

 

ลูเน็ตต้าสาบานเลยว่าเธอจะเสกคาถาให้ของพวกนี้หายกลับบ้านในทันทีที่เธอซื้อพวกมันเสร็จแน่

 

 

เมื่อขาเล็ก ๆ ของเธอหยุดลงที่หน้าร้านเสื้อคลุมสำหรับทุกโอกาสของมาดามมัลกิ้นเธอก็ทิ้งของไว้ข้างนอกพร้อมกับเอลฟ์อีกครั้งก่อนจะเดินเข้ามาด้านใน

 

"เครื่องแบบของฮอกวอตส์หรือเปล่าจ๊ะ" น้ำเสียงใจดีดังขึ้นจากผู้หญิงคนหนึ่งด้านหน้าเธอ หล่อนส่งยิ้มใจดีที่สุดเท่าที่เธอจะทำได้ให้กับลูเน็ตต้า

 

"ใช่ค่ะ" เด็กหญิงพยักหน้า

 

"ทางนี้เลยจ้ะสาวน้อย ขึ้นไปยืนบนนั้นเหมือนพ่อหนุ่มน่ารักคนนั้นนะจ๊ะ" หล่อนชี้ไปทางแป้นรองเท้าเตี้ย ๆ ที่ว่างอยู่ เมื่อดวงตากลมโตมองไปตามที่ผู้หญิงตรงหน้าชี้เธอก็รู้สึกตกใจนิดหน่อย เพราะลูเน็ตต้าไม่คิดว่าจะได้เจอเขาในวันนี้อีก เด็กชายแค่เหลือบมองเธอเล็กน้อยก่อนจะหันไปมองทางอื่น ดูเหมือนเด็กชายแทบจะไม่ได้สนใจเธอด้วยซ้ำ

 

ในขณะที่สายวัดตัวลอยได้กำลังวัดขนาดตัวของทอม ริดเดิ้ล เด็กผู้หญิงคนหนึ่งก็เดินขึ้นมายืนข้างกันกับเขา หล่อนมีสีหน้าเหมือนจะตกใจเล็กน้อยซึ่งเขาพอจะชินแล้ว เพราะตัวเขาได้รับสายตาแบบนั้นตลอดทางตั้งแต่แยกกับผู้หญิงคนนั้นไปซื้อของด้วยตัวเอง

 

ทอมเหลือบมองเธอเล็กน้อยก่อนจะหันไปมองทางอื่น ไม่รู้ว่าเขาตาฝาดหรือเปล่าแต่เขากลับคุ้นกับเด็กผู้หญิงคนนี้อย่างไรชอบกล ราวกับว่าเคยเจอกันมาก่อนทั้งที่เด็กในโรงเลี้ยงกำพร้าไม่มีใคร-- เอ่อ-- หน้าตาดีเท่าเด็กหญิงข้างตัวเขาเลย เพียงวูบหนึ่งเขาก็นึกถึงผู้หญิงที่เพิ่งแยกจากกันมา

 

เด็กคนนี้อาจจะร้ายเหมือนกันกับผู้หญิงคนนั้นก็ได้ ผู้หญิงสว-- ผู้หญิงและเด็กผู้หญิงที่สวยอันตรายเสมอ คงต้องระวังตัวให้มากกว่านี้ เขาท่องแบบนั้นในหัว

 

ลูเน็ตต้าไม่ได้สนใจทอม ริดเดิ้ลอีก เธอมองอะไรไปเรื่อย ๆ และแน่นอนว่าโดยที่เธอไม่ได้มองไปแถว ๆ ริดเดิ้ลอีกเลย

 

เพราะเธอคิดว่ายังไงก็คงได้เจอกันที่โรงเรียนอยู่แล้ว และอาจจะได้อยู่บ้านเดียวกันด้วยความช่วยเหลือเล็ก ๆ น้อย ๆ จากดัมเบิลดอร์และความสามารถในการบังคับหมวกคัดสรรของเธอ

 

"ได้แล้วจ้ะ" ผู้หญิงคนหนึ่งยื่นถุงเสื้อให้กับลูเน็ตต้าและทอม ทั้งสองกล่าวขอบคุณหล่อนก่อนเดินออกมาจากร้านพร้อมกัน และแยกย้ายกันไปราวกับว่าในหัวของทั้งสองไม่ได้คิดอะไรกับอีกฝ่ายไปมากกว่าการที่คิดว่าอีกฝ่ายเป็นเพียงแค่คนที่บังเอิญเจอกันเท่านั้น

 

 

_______________

 

Talk :

น้องท๊อมมมมมมมมมมม หนูลูกกกก โง้ยย ในพาร์ทหน้าเด็ก ๆ ของเราน่าจะได้ไปเจอกันที่โรงเรียนแล้วล่ะค่ะ! เยย่ คอมเมนต์ติชมกันได้นะคะ เราจะนำไปปรับปรุงให้ดีขึ้นค่ะ! แล้วก็ขอขอบคุณทุกคนที่เข้ามาอ่านกันนะคะ เป็นกำลังใจให้ด้วยนะคะะ

รักทุกคนค่าา

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 344 ครั้ง

846 ความคิดเห็น

  1. วันที่ 19 มิถุนายน 2563 / 17:38
    โงยยยยย เป็นเรื่องแรกที่เรียกพี่ทอมว่าน้องงงง. เรื่องอื่นคือเรียกพี่หมดเลย แต่เรื่องนี้ นี่มันน้อนนน น้อนชัดๆๆๆๆ ยิ่งเข้าไปซุกผ้าคลุมยิ่งน้อนนน ทำไมน้อนไว้ใจเค้าขนาดนั้นล่ะรูก โงยยย
    #798
    0
  2. #590 โคมวิเศษ (@nali-rabanos) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 2 พฤษภาคม 2563 / 21:41
    เปิดห้องเซฟเป็นของตััวเองแล้ว แล้วข้างในมีเงินไหมคะ ถ้ามีแล้วเป็นเงินของใคร อย่าบอกนะเป็นของนางเอกอ่ะคะ?? ทอมไม่น่าจะมีเงินของตัวเองเยอะนะคะ..
    #590
    1
    • #590-1 whitecatw/champagne (@YunaHarujii_) (จากตอนที่ 5)
      2 พฤษภาคม 2563 / 21:44
      ตอนถัด ๆ ไปมีคำตอบเฉลยไว้แล้วค่าาา ♡︎
      #590-1
  3. #235 SeaStar ☆' (@seastar1222) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 1 เมษายน 2563 / 17:03
    เค้าเอ็นดูน้องทอมกัน แต่ชั้นเป็นเอ็นดูน้องลู น่ารักมาก น้องเป็นชูก้ามัมแน่ะ55555555
    #235
    0
  4. #148 qwennel (@Asusachan) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 25 มีนาคม 2563 / 13:06
    น้องทอมน่ารักมากเลย แง
    #148
    0
  5. #147 foonthippawan18 (@foonthippawan18) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 25 มีนาคม 2563 / 00:43
    สนุกกอ่าาาชอบบครับบ
    #147
    0
  6. #16 Dsai42 (@Dsai42) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 7 มีนาคม 2563 / 00:34

    รอค่ะ น่าติดตาม

    #16
    1
  7. #13 elpanpon (@elpanpon) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 6 มีนาคม 2563 / 12:51
    ผญสวยเป็นผญอันตราย555555
    #13
    0
  8. #12 violetdaffodil (@Happiness_pyc) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 6 มีนาคม 2563 / 12:19
    ชอบในความเด็กน้อยภายในใต้ความร้ายกาจ มุดเข้าไปในผ้าคุม อย่างน้อยๆก็ยังมีความกลัวอยู่ล่ะ
    #12
    1
    • #12-1 whitecatw/champagne (@YunaHarujii_) (จากตอนที่ 5)
      6 มีนาคม 2563 / 13:11
      ขอบคุณที่ชอบตะน้องนะคะะ
      #12-1
  9. #11 yai nu (@piinkhyun) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 6 มีนาคม 2563 / 11:45
    เกลียดความคิดที่หยุดกะทันหันของน้อง ผู้หญิงสว...55555555
    #11
    0