นิยาย Dek-D

ไม่พลาดทุกการอัปเดต
เพียงอ่านผ่านแอปนิยาย Dek-D

แอปที่จะทำให้คุณสามารถอ่านนิยายได้ทุกที่ ทุกเวลา พร้อมฟังก์ชันการใช้งานหลากหลาย รับรองสนุกไม่มีเบื่อ! ดาวน์โหลดฟรีได้แล้ว บน Android, iOS และ HUAWEI


ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้
L o s t .....

Paring : Izumi no kami kanesada x Kasen kanesada

Rate : Drama,PG

Note : ภาษาไม่สวยเท่าไหร่เพราะพึ่งแต่งเป็นเรื่องแรกค่ะ ฟฟฟฟ 
ยังไงก็ขอฝากคู่ที่แสนจะแรร์คู่นี้ไว้หน่อยนะคะ

เนื้อเรื่อง อัปเดต 3 ธ.ค. 59 / 22:23


ปล.คาร์แรคเตอร์หลุดแน่ๆค่ะไม่ต้องห่วง     ฮาาาาาาาาา

                        

 

เขาก็คิดว่าตนเองช่างเป็นคนที่บาปหนาเหลือเกิน..

ทั้งเปรอะเปื้อน..และสกปรก..

ที่ต้องมามีความรู้สึกแปลกๆให้กับคนที่ไม่เคยเรียกเขาว่า พี่’ เลยสักครั้ง...

 

โฮ่ยๆผมของข้าไม่ใช้ของที่เจ้าจะมาเคี้ยวเล่นนะเฮ้ย!” เสียงทุ้มอันคุ้นเคยดังมาจากคอกม้าที่อยู่ไปไม่ห่างจากชานเรือนเรียกให้ร่างที่เดินผ่านมาต้องหันไปมอง..เสียงหัวเราะของคนที่เป็นคู่หูลอยแว่วมาแต่ไกลพร้อมกับการปรากฏตัวของดาบสั้นอย่างโฮริคาว่า คุนิฮิโระ ที่หยุดหัวเราะแล้วเดินมาช่วยคนตัวสูงกว่าแกะผมสีดำขลับนั้นออกจากตำแหน่งที่ควรจะเป็นหญ้าที่ม้าเคี้ยว...

มือเรียวเล็กใช้มือกวักน้ำที่ตนพึ่งไปตักมาขึ้นมาลูบผมคู่หูตนเองเบาๆเพื่อล้างน้ำลายที่ติดอยู่ก่อนจะยิ้มให้อย่างเป็นมิตร..นัยเนตรสีอความารีนรีบเบือนหนีเมื่อสบกับนัยตาคู่คมที่บังเอิญมองมาทางเขา..ขาเรียวภายใต้ฮากามะรีบเดินจ้ำอาวออกมาจากตรงนั้นให้เร็วที่สุดเท่าที่ทำได้..

แล้วทำไม..เขาต้องหนีด้วย...

ไม่เข้าใจตัวเองเลยจริงๆ

มือเรียวที่จับดาบและพู่กันบ่อยๆยกขึ้นมาทาบที่หน้าอกตนเอง..รู้สึกได้ถึงความเจ็บแปล๊บที่ไม่เคยได้สัมผัสมาก่อน..เผลอจิกมือตนเองแต่ก็ต้องสะดุ้งและรีบคลายออกเมื่อเสียงของใครบางคนดังขึ้นข้างหลัง...

รุ่นสอง..ไม่มีเวรทำงานรึไง..ถึงได้มาเดินป้วยเปี้ยนแถวนี้น่ะ..

แล้วเจ้าล่ะ..ไม่ไปเลี้ยงม้ารึ..

พอดีว่าม้ามันเผลอเคี้ยวผมข้า..คุนิฮิโระก็เลยบอกให้มาล้าง

คะเซ็น คาเนะซาดะเม้มปากตนเองเล็กน้อยก่อนจะยิงคำถามต่อ.. แล้วทำไมมิไปล้างเสียเล่า..เจ้าจะได้ไปช่วยโฮริคาว่าเลี้ยงม้าต่อ..ดวงตาคู่สวยหรี่มองเส้นผมสีดำขลับ..ภาพความทรงจำในวันวานย้อนเข้ามาในหัวราวกับภาพยนตร์ฉายซ้ำ..ภาพของเขาที่กำลังหวีผมให้กับอิสึมิ โนะ คามิ คาเนซาดะ ในร่างเด็กน้อยอย่างทะนุถนอมปรากฏขึ้นมาในห้วงความคิด..เรียกรอยยิ้มบางมาประดับที่ริมฝีปากบางได้อย่างไม่ยาก..แต่เสียงเรียกของคนตรงหน้าทำให้เขาหลุดออกจากห้วงความคิดของตนเอง..

โฮ่ย..คะเซ็น..ยิ้มอะไรของเจ้าน่ะ..?

ใบหน้าเรียวส่ายไปมาปฎิเสธว่าไม่ได้ยิ้มเลยสักนิดพร้อมกับรอยยิ้มเมื่อครู่ที่หายไป..มือเรียวเอื้อมหมายจะสัมผัสเรือนผมสีเข้มนั่นแต่ก็ต้องชะงักอีกรอบเมื่อคนที่คิดว่าน่าจะเลี้ยงม้าอยู่กลับโผล่มาด้านหลังร่างหนาพร้อมกับน้ำเสียงเจื้อยแจ้ว..

คาเนะซัง!ข้าเลี้ยงม้าเสร็จแล้วนะครับ!”

ไม่วาเปล่า..มือบางของผู้เป็นคู่หูยื่นมาหยิบกลุ่มเส้นผมนั้นมาพิจารณาก่อนจะพองแก้มและเหลือบมองเจ้าของเรือนผมนั้น.. ยังไม่ได้ล้างหรอกหรอครับ

ยังน่ะ..กะว่าจะให้เจ้ามาช่วยล้างอยู่พอดี

ถ้าอย่างนั้นก็รีบไปกันเถอะครับ..โอ๊ะ คะเซ็นซัง!สวัสดีครับ!”

พี่ใหญ่ร่างเล็กจากบ้านคุนิฮิโระเดินออกมาข้างหน้าพร้อมกับโค้งตัวสวัสดีเขาอย่างมีมารยาททำให้ร่างโปร่งของคนที่ถูกทักทายเกร็งเล็กน้อยก่อนจะโค้งตัวกลับ

คราวหน้ามิต้องโค้งก็ได้..เสียงทุ้มที่เต็มไปด้วยความเยือกเย็นทุกครั้งไม่ว่าจะอยู่กับใครทิ้งท้ายไว้แค่นั้นก่อนจะหมุนตัวหันหลังเดินกลับห้องตนเอง..ทิ้งให้คู่หูดาบของรองหัวหน้าของหน่วยชินเซ็นกุมิยืนงงอยู่กันสองคน..

 

ร่างโปร่งบางในชุดทำสวนสบายๆเดินเข้ามาในห้องของตนเองพร้อมกับเปลี่ยนเครื่องแต่งกายให้เป็นอาภรณ์ในการออกรบเผื่อจะมีคำสั่งกะทันหันจากหญิงสาวผู้เป็นนาย...

คะเซ็นไม่ปล่อยเวลาให้สูญเปล่า..เขาหยิบพู่กัน กระดาษ และแท่นหมึกออกมาวางไว้บนโต๊ะญี่ปุ่นและเริ่มลงมือฝนแท่งหมึก..จรดปลายพู่กันเพื่อให้น้ำหมึกซึมเข้ามาก่อนจะเริ่มแต่งแต้มลงบนกระดาษสีหม่น..ใบหน้างามขมวดคิ้วเล็กน้อยเมื่อพิจารณาสิ่งที่ตนเองเขียนเสร็จไปเมื่อครู่..บทกลอนที่เต็มไปด้วยความไพเราะแต่กลับน่าเศร้าอย่างประหลาด..

เสียงเลื่อนประตูกระดาษดังขึ้นทำให้เขาต้องละจากสิ่งที่ตนเองเขียนและเงยหน้ามองผู้มาใหม่..เด็กชายผู้มีเรือนผมสีฟ้าจากบ้านซามอนจิ ซาโยะ ซามอนจิ  ที่คาดว่าพึ่งน่าจะกลับมาจากการรบเดินเข้ามานั่งที่เบาะฝ่ายตรงข้ามก่อนจะเท้าคางมองเขาอย่างตั้งใจ..

ไม่พักผ่อนรึ..ซาโยะ?” มือเรียววางพู่กันไว้บนแท่นดังเดิมก่อนจะหันมาสนทนากับผู้มาใหม่..เด็กชายมีดสั้นส่ายหน้าก่อนจะเบือนสายตาออกไปข้างนอก.. ไม่มีใครได้รับบาดเจ็บ..สบายดี..” คะเซ็นพยักหน้าเป็นเชิงเข้าใจและวางมือจากสิ่งที่ทำทั้งหมด..

แล้วพี่ๆของเจ้าเล่า..มิมาดูแลเจ้ารึ?” นัยน์ตาคู่สวยหันไปมองจุดๆเดียวที่คนตัวเล็กมองไป..ซาโยะส่ายหน้าอีกรอบก่อนที่จะหลุบตาต่ำ "ผมไม่ค่อยอยากรบกวนตอนสวดมนต์สักเท่าไหร่..ขออยู่ที่นี้ก่อนได้ไหม?" นัยตาคู่สวยหันมามองเด็กชายที่นั่งอยู่ตรงข้ามก่อนจะคลี่ยิ้มออกมาอย่างนึกเอ็นดู

"ได้อยู่แล้วละ.."

เมื่อเห็นว่าซาโยะไม่มีอะไรทำ คะเซ็นจึงลุกขึ้นเดินไปหยิบกระดาษอีกแผ่นมาให้เด็กชายได้ฝึกเขียนตัวอักษรแก้เบื่อ..จนกระท้องฟ้าข้างนอกเริ่มเปลี่ยนเป็นสีแสด..บ่งบอกถึงยามราตรีที่กำลังจะมาเยือนหลังจากที่หมดแสงเหล่านี้ไป..

"ซาโยะ"มือเรียวเอื้อมไปสะกิดร่างเล็กที่นอนฟุบไปตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้ให้ลุกขึ้นมานอนดีๆ..เด็กชายปรือตาขึ้นเล็กน้อยก่อนจะเงยหน้ามองเขาด้วยแววตาที่แสดงถึงความง่วงอย่างปิดไม่มิด...

"อื้อ.."เด็กชายครางรับก่อนจะลุกขึ้นเพื่อเดินกลับเรือนไปนอนดีๆ แต่ก่อนที่เท้าเล็กจะพาเขาออกจากห้องนั้น..เสียงที่แผ่วเบาของเด็กชายแต่กลับดังก้องกวานในหัวของคะเซ็น คาเนซาดะนั้นได้เอ่ยขึ้นมาว่า..

"นายท่านบอกว่า...ทั้งสองนั้น..คบหาดูใจกันอยู่.."

นัยเนตรสีอความารีนเบิกกว้าเล็กน้อยก่อนจะรับปรับสีหน้าให้เป็นปกติและทำเพียงพยักหน้ารับเท่านั้น..แต่พอเด็กชายออกไปจากห้องนี้โดยไม่เห็นแต่เงา ความเจ็บปวดที่หน้าอกเหมือนจะทวีความรุนแรงขึ้นตั้งแต่ครั้งก่อนจนต้องพยายามระงับอารมณ์ตนเอง..ริมฝีปากอิ่มเมมเข้าหากันแน่น..

ความรู้สึกแบบนี้อีกแล้ว..เขาไม่ชอบเอาซะเลย...

เพราะดูแล้ว..ถึงมันจะเป็นความรักยังไง..เขาก็คงจะเป็นได้แค่ 'รุ่นสอง' ในสายตาของอิสึมิ โนะ กามิ คาเนซาดะผู้นั้น..

ช่างน่าสมเพชเสียจริง....


"เอ้า!!ดื่ม!!"

เสียงทุ้มของหอกผู้ชื่นชอบการดื่มเป็นชีวิตจิตใจดังขึ้น..ทุกคนต่างร้องเฮลั่นเรือนก่อนจะยกสาเกขึ้นดื่ม..ยกเว้นเด็กๆบ้านโทชิโร่ที่ถูกซานิวะสั่งว่าห้ามดื่มวิ่งเล่นกันอยู่ตามชานเรือน..แต่บางคนก็นั่งกินขนม..

ร่างโปร่งในชุดประจำตัวเดินเลี่ยงจากงานรื่นเริงมายังหลังเรือนที่เป็นสวนขนาดเล็กไว้ใช้พักผ่อนยามที่เครียดๆหรือเหนื่อยล้า..ทิ้งกายนั่งลงกับชานเรือนก่อนจะกระชับเสื้อคลุมและก้มมองมือขาวของตนที่เริ่มจะซีดเพราะอากาศหนาวอย่างเงียบๆ..แสงหิ่งห้อยยามค่ำคืนที่ค่อยๆเพิ่มจำนวนขึ้นจนรวมกันเป็นฝูงโบยบินขึ้นมาเหนือนพื้นดินราวกับลูกไฟดวงเล็กๆที่ร่ายระบำยามค่ำคืน...

เปลือกตาบางปิดลงก่อนจะรับรู้ได้ถึงเสียงฝีเท้าของร่างทั้งสองร่างที่ใกล้เข้ามา..แต่ดาบแห่งศิลป์ก็หาได้ระแวงไม่...เพราะผู้มาใหม่คือหญิงสาวในชุดมิโกะที่ปิดบังใบหน้าไว้ด้วยหน้ากากโอนิมารุ ส่วนอีกคนที่ตามมาก็คือร่างสูงในชุดออกรบสีแดงที่ถูกคลุมทับด้วยเสื้อฮาโอริสีฟ้าลายภูเขาสีขาวที่เป็นสัญลักษณ์ของชินเซ็นกุมิ..

"คะเซ็นซามะ...ไม่ไปร่วมฉลองกับอื่นๆหรอคะ.."

"ข้าอยากพักผ่อนมากกว่าน่ะขอรับ"

เสียงหวานที่นานๆทีจะเปล่งออกมาเอ่ยถามเขาอย่างใครรู้..คนถูกถามเหลือบมองร่างที่อยู่ด้านหลังเล็กน้อยก่อนจะส่ายหัวเบาๆเป็นเชิงปฎิเสธ เพราะตั้งแต่ไปตามหามีดสั้นเล่มใหม่ เขายังไม่ได้พักเลย และยังต้องออกไปสำรวจอีก....แววตาของหญิงสาวฉายประกายกังวลเล็กน้อยก่อนจะยื่นหน้าไปกระซิบบางอย่างข้างหูร่างโปร่งที่ยังคงมองไปข้างหน้าอย่างไร้จุดหมายเท่านั้น...

"ถ้าหากท่านลำบากใจ...ก็ไม่เป็นไรนะคะ.." ริมฝีปากภายใต้หน้ากากยิ้มให้อย่างใจดีก่อนจะเดินออกมาจากตรงนั้น..กลับเข้าสู่ห้องรับประทานอาหารที่ถูกใช้เป็นห้องเฉลิมฉลองเนื่องในโอกาสต้อนรับมีดสั้นเล่มใหม่อย่าง โกโตะ โทชิโร่ และคนที่ดีใจที่สุดก็น่าจะหนีไม่พ้นพี่ชายแสนดีแต่แฝงไปด้วยความอำมหิตอย่าง อิจิโกะ อิโตฟุริ

"....."

"....."

ไม่มีการเริ่มต้นบทสนธนาใดๆระหว่างสองพี่น้องบ้านคาเนซะดะ..สายลมที่พัดมาแตะผิวกายที่โผล่พ้นชายผ้ามาทำให้ต้องสอดแขนเข้าไปในแขนเสื้อเพื่อป้องกันความหนาวเหน็บ..อิซึมิเดินเข้ามาทิ้งตัวนั่งข้างเขาอย่าเงียบๆ..

"ไม่อยู่กับโฮริคาว่า คุนิฮิโระหรอกรึ เจ้าน่ะ.." ฝ่ายผู้เป็นพี่เริ่มบทสนทนาก่อนทั้งๆนัยตาคู่นั้นยังคงไม่หันมามองเขา..ร่างสูงครางรับในลำคอก่อนจะเอ่ยตอบด้วยน้ำเสียงที่ติดจะหงุดหงิดเล็กน้อย..

"แล้วทำไมต้องเป็นคุนิฮิโระ?"

"ก็พวกเจ้าคบหาดูใจกันอยู่ไม่ใช่รึไง?"

อิซึมิเงียบไปพักใหญ่ก่อนจะถอนหายใจออกมา..

"ใครบอกเจ้า.."

"ข้าไม่จำเป็นต้องบอกเจ้าเรื่องนั้น.."

คราวนี้ร่างสูงของอดีตดาบรองหัวหน้าแห่งหน่วยชินเซ็นกุมิเริ่มรู้สึกว่าคิ้วตนเองกระตุก..ฝ่ายคนย้อนเมื่อเห็นผู้เป็นน้องตนเองทำสีหน้าแบบนั้นจึงได้แต่หัวเราะออกมาเบาๆ..ถึงแม้ว่าภายนอกจะแสดงท่าทีแบบนั้น..แต่ในใจกลับรวดร้าวเหลือเกิน..

เผลอจิดฝามือตนเองแน่นเผื่อจะบรรเทาความเจ็บปวดในใจนี้ได้บ้าง..แต่เหมือนว่าจะส่งผลตรงข้าม..เมื่อนัยตาคู่คมเห็นว่าฝามือขาวซีดของคนเป็นพี่เริ่มจะมีเลือดออกจนซึมออกมาจากแขนเสื้อ..มือหนายื่นไปคว้ามือบางของคนตรงหน้ามาพลิกไปมาอย่างพิจารณา..นั่นทำให้คะเซ็นเบิกตากว้างเล็กน้อยก่อนจะทำท่าจะชักมือกลับ..แต่ก็ต้องเกร็งแน่นเมื่อลิ้นร้อนของดาบที่อายุน้อยกว่าจรดบนปากแผลที่ตนได้ทำไว้..ลากผ่านทุกรอยเหมือนกับจะปลอบประโลม..

เบือนหน้าหนีเมื่อนัยตาคู่คมนั้นเคยหน้าขึ้นมามองเขา...ริมฝีปากเมมแน่นเพื่อสะกดกลั้นเสียงเพราะสัมผัสแปลกๆที่ฝามือ..จากใบหน้าที่เคยสงบนิ่งและซีดขาวเพราะอากาศหนาว..บัดนี้แปรเปลี่ยนเป็นประหม่าอย่างเห็นได้ชัดและเริ่มขึ้นสีจางๆเมื่อสัมผัสจากลิ้นสากนั่นไม่ได้หยุดอยู่แค่ที่ฝ่ามือแต่กลับตวัดดูดดุนปลายนิ้วนิ้วเบาๆ..เลื่อนผ่านรอยแผลสดและกัดตรงข้อมือจนเป็นรอยแดง..

เมื่อรู้ว่าอีกฝ่ายรู้สึกอย่างไร..คะเซ็นจึงรีบสะบัดมือออกทันที!

"จ..เจ้าจะทำอะไร.."

เสียงทุ้มหวานเอ่ยขึ้นอย่างประม่า..อิสึมิยักไหล่อย่างไม่ใส่ใจอะไรก่อนจะมองคนเป็นพี่ของตนอย่างงุนงง..ดวงหน้างามซับสีเลือดฝาดพร้อมกับกุมมือข้างที่อยู่เขายึดไปเมื่อครู่ไว้แนบอกก่อนจะลุกขึ้นและเดินจาไปอย่างดื้อๆ

"ข้าขอตัว"

ถึงจะพูดอย่างนั้นก็ตาม แต่เขาก็ลุกตามไปอยู่ดี..

"เดี๋ยวสิ คะเซ็น!"

ร่างสูงเดินตามเขาเข้ามาจนถึงในหน้าห้องแต่ก็ไม่กล้าเข้าไป..ในขณะที่อีกคนก็ยืนพิงประตูอย่างเหนื่อยล้าและเจ็บปวดไปพร้อมๆกัน..

ความรู้สึกแบบนี้..มันไม่ถูกต้อง....

มือบางถอดเสื้อคลุมออกก่อนจะพับเก็บไว้อย่างดีบนชั้นไม้..ทรุดตัวนั่งลงและฟุบหน้าลงกับโต๊ะอย่างเหนื่อยล้า..ภาพของทั้งสองคนที่ปรากฏขึ้นมาในหัวราวกับจะตอกย้ำถึงความเป็นจริงที่ว่า..เขาไม่ได้อยู่ในสายตาของอิสึมิเลยแม้แต่น้อย..ไม่เลย...

ปิดเปลือกตาลงโดยที่ยังไม่อยากคิดอะไร..คิดถึงเรื่องของดาบเล่มนั้นมากไปก็เหมือนจะคอยซ้ำเติมความรู้สึกตัวเองไปเปล่าๆ..ปล่อยให้น้ำอุ่นๆไหลออกมาจากนัยตาอย่างไม่คิดจะยกมือขึ้นเช็ด..สติที่เลื่อนลานสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายและความอบอุ่นที่แผ่ออกมา..รับรู้ได้ว่าร่างของตนเองถูกรั้งเข้ามาอยู่ในอ้อมกอดของใครบางคนเข้าเสียแล้ว..

สัมผัสนี้..ใครกัน..

"อ..อิสึมิ.."

ฝืนความง่วงปรือตาขึ้นมามองเจ้าของความอบอุ่นนี้..ใบหน้าหล่อเหลาของผู้เป็นน้องอยู่ห่างกับเพียงไม่ถึงคืบ..ก่อนจะสัมผัสได้ถึงริมฝีปากของอีกคนที่เข้ามาทาบทับริมฝีปากของตน..สัมผัสร้อนวูบวาบนั้นชวนให้หน้าร้อน..แต่ความรู้สึกยินดีทั้งหมดนั้นก็พลันหายไปเมื่อเสียงทุ้มได้เอือนเอ่ยชื่อนึงออกมาพร้อมๆกับเบือนหน้าไปทางประตู..

"คุนิฮิโระ.."

"คะเนะซัง.."

นั่งคือสิ่งสุดท้ายที่เขาได้ยินก่อนที่ความง่วงและความเหนื่อยล้าจากการทำงานในวันนี้จะทำให้สติดับวูบลง..



เขายืนรออยู่หน้าห้องจนเสียงในห้องนั้นเงียบไป..

เขาไม่ได้คบกับคุนิฮิโระ..แต่เป็นคุนิฮิโระกับยามันบะกิริต่างหาก..

เขาต้องอธิบายเรื่องนี้ให้กับคะเซ็นฟังให้เข้าใจ..

แต่เมื่อเลื่อนประตูกระดาษออก..สิ่งที่ประจักษ์คือร่างของดาบที่ตนเรียกว่า 'รุ่นสอง' กำลังนอนฟุบลงไปกับโต๊ะญี่ปุ่น..นัยตาคู่คมทอประกายอ่อนโยนเเละห่วงหา..ถือวิสาสะเดินเข้าไปในห้องก่อนจะรั้งร่างนั้นมาไว้ในอ้อมแขน..กลิ่นอายแห่งความทรงจำยังเด่นชัด..ชวนให้นึกถึงตอนเด็กๆตอนที่คะเซ็นคอยดูแลเขาทุกเรื่อง..ก่อนที่จะถูกส่งต่อให้โฮริคาว่า คุนิฮิโระดูแลต่อ..

บางครั้งคะเซ็นอาจจะคิดกับเขาแบบพี่น้อง..แต่สิ่งที่เขาคิดมันถลำลึกเกินไป..

และบางครั้งก็หงุดหงิดอย่างไม่มีสาเหตุเมื่อคิดว่าคนๆนี้จะถูกแย่งชิงไป..

อิซึมิ โนะ กามิ คาเนซาดะ ไม่สนว่ามันจะถูกหรือผิด..แต่สิ่ที่เขาทำลงไปตอนนี้ก็ยืนยันได้แล้วว่า..เขารักดาบเล่มนี้..

นัยตาคู่สวยของคนในอ้อมกอดปรือขึ้นมองหน้าเขาช้าๆ..เสียงแหบที่ไม่สมกับเป็นดาบที่มักจะเคร่งขรึมและรักทุกอย่างที่เป็นศิลป์นั้นดังขึ้น..ทำให้เขาต้องขมวดคิ้วหน่อยๆ

"อ..อิสึมิ.."

ใช้มือข้างหนึ่งประคองใบหน้าเรียวไว้ก่อนโน้มตัวลงไปแนบริมฝีปากตนเองเข้ากับริมฝีปากอีกฝ่าย..คะเซ็นมีท่าทีที่จะขัดขืนแต่ก็ต้องหยุดลงเมื่อเขารวบมือบางนั้นไว้ด้วยมือข้างเดียว..แต่ก่อนที่จะได้ทำอะไรไปมากกว่านี้ เสียงฝีเท้าที่ดังขึ้นถี่ๆและหนักหน่วงทำให้เขาต้องถอนริมฝีปากออกก่อนจะหันไปมองผู้มาใหม่..คู่หูของเขาในสภาพพร้อมรบยิ้มร่าก่อนจะเดินเข้ามาหา..

"คุนิฮิโระ.."

"คาเนะซัง.."

มือบางที่หยาบเล็กน้อยจากการจับดาบยื่นม้วนกระดาษสีหม่นให้กับร่างสูง..อิสึมิรับมันมาก่อนจะคลี่อ่านโดยที่ยังไม่ปล่อยคนในอ้อมแขนที่คิดว่าน่าจะหลับไปแล้ว..

"ภารกิจจากท่านซานิวะงั้นหรือ?"

"ครับ..นายท่านบอกว่าให้ทั้งคะเนะซังและคะเซ็นซังเตรียมตัวให้พร้อม..เพราะภารกิจจะเริ่มภายในวันพรุ่งนี้ตอนเย็นน่ะครับ.."

อิสึมิพยักหน้ารับเข้าใจก่อนจะมองไล่รายชื่อที่ต้องร่วมทัพกันในคราวนี้..

'หัวทัพ:โกโตะ โทชิโร่

เฮชิกิริ ฮาเซเบะ

โมโนโยชิ ซาดะมุเนะ

อิซึมิ โนะ กามิ คาเนซาดะ

โฮริคาว่า คุนิฮิโระ

คะเซ็น คาเนซาดะ'

มือหนาเก็บม้วนกระดาษสีหม่นก่อนจะค่อยๆวางคนในอ้อมแขนลง..ปลดฮาโอริของตนและห่มให้ดาบผู้มีศักดิ์เป็นพี่อย่างทะนุถนอม..จ้องมองใบหน้าขาวนวลยามกระทบแสงจันทร์นั้นอย่างไม่วางตา..


"ข้ารักเจ้า คะเซ็น..."

--------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

"คราวนี้เป็นเส้นทางเดิมและแมพเดิมที่เราจะต้องไปสำรวจค่ะ..แต่คราวนี้เหมือนจะมีเคบิอิชิออกมาเพ่นพ่านค่อนข้าที่จะเยอะ ทำให้บริเวณนั้นอันตรายมากกว่าเดิม..เพราะฉะนั้น.." ใบหน้าหวานหันไปทางเฮชิกิริ ฮาเซเบะที่ถือห่อผ้ากำมะหยี่สีแดงที่ข้างในนั้นมีเครื่องรางอยู่..เขาแจกจ่ายมันให้กับทุกคนโดยที่เครื่องรางทั้งหมดเป็นสีขาว..แต่ของอิสึมิ โนะ กามิ คาเนซาดะกลับเป็นสีทอง

"ของท่านอิสึมิถูกสั่งทำขึ้นพิเศษน่ะค่ะ.." ชายหนุ่มเรือนผมสีน้ำตาลอ่อนสัมผัสได้ถึงความเศร้าโศกที่อยู่ในน้ำเสียงนั้น..

เครื่องรางสีทอง..เครื่องรางที่ถูกกล่าวขานว่าใช้เป็นตัวตายตัวแทน..

ดวงตาสีฟ้าหันไปหาคู่หูตนเองที่ยังยิ้มระรื่นเหมือนเดิมจนกระทั่งทุกคนมากันครบ..แต่ละคนมีสีหน้าเหวอเล็กน้อยในตอนที่หญิงสายผู้เป็นนายนั้นเดินมาหาฮาเซเบะก่อนจะกระโดดกอด..ใบหน้าหล่อเหลาของโอดะกุมิขึ้นสีเล็กน้อยก่อนจะกอดตอบ..มีเพียงแค่คะเซ็นกับมิคาสึกิเท่านั้นที่ยังคงมีสีหน้าเป็นปกติ เพราะเขารู้ดีว่าความสัมพันธ์ของสองคนนี้มากกว่าเจ้านายกับลูกน้องมานานแล้ว..

"กลับมาอย่างปลอดภัยนะคะ!ทุกคน!"

เสียงควบม้าดังขึ้นโดยมีมีดสั้นแห่งบ้านโทชิโร่นำไปเป็นคนแรก..ตามด้วยคนอื่นๆที่มีหน้าที่เป็นทัพหลัก..


เดินทางเข้ามาในเขตศัตรูได้ไม่นานก็ต้องหยุดเมื่อเห็นว่าท้องฟ้าเบื้องบนเริ่มจะแปรเปลี่ยนเป็นสีดำของรัตติกาล..ทุกคนต่างกระชับอาวุธเอาไว้มั่นเพื่อรอคำสั่งจัดทัพ..สายตาที่ทำงานได้ดีในตอนกลางคืนมากกว่าดาบประเภทอื่นสอดส่องไปทั่วจนกระทั่งได้ยินเสียงแผ่นดินสะเทือน..แสงสีฟ้าสว่างวาบก่อนที่ศัตรูจำนวนหนึ่งจะปรากฏ..

"เคบิอิชิ.."

แต่ละคนต่างฟาดฟันใส่เหล่าศักตรูที่ปรากฏขึ้นมา..แรงกดดันจำนวนมหาศาลที่แผ่ออกมาทำให้ร่างโปร่งประหม่าเล็กน้อย..เสียงโลหะกระทบกันดังก้องบริเวณลานกว้าง..นัยเนตรสีอความารีนเห็นว่ามีศัตรูอีกตัวที่กำลังจะโจมตีน้องตนเองจากทางด้านหลังจึงรีบจัดการตัวที่อยู่ตรงหน้าตนก่อนจะรีบรุดเข้าไปช่วยทันที

"อิซึมิ!!"

เคร้ง!!

ทั้งสองฝ่ายต่างต่อสู้กันอย่างดุเดือนจนกระทั่งสามารถกำจัดฝ่ายศัตรูได้หมด..จนกระทั่งเข้าสู่โหนดสุดท้าย..โหนดบอสคือโหนดที่จำเป็นต้องระวังตัวมากที่สุด..มือเรียวกระชับดาบไว้มั่นก่อนจะพุ่งเข้าห่ำหั่นกับศัตรูอย่างไม่ปราณี..อิสึมิสบถออกมาอย่างหัวเสียเมื่อเผลอเปิดช่องว่างให้ฝ่ายศัตรู..ตอนนี้เขาบาดเจ็บปานกลางแล้ว..แต่โฮริคาว่านี่สิ..

"ไหวไหม?คุนิฮิโระ"

ร่างสูงวิ่งเข้ามาต้านดาบจากฝ่ายศัตรูให้กับคู่หูของตนที่ดูยังไงก็อ่อนแรงเต็มที..แถมยังใช้ท่าไม้ตายไปแล้วด้วย..

"ไม่เป็นไรครับ คาเนะซัง..อีกนิดเดียวเราก็จะชนะแล้ว..อึก.."

"คาเนซาดะ!!ระวัง!!"

เสียงเตือนจากเฮชิกิริ ฮาเซเบะทำให้เขายกดาบขึ้นป้องกันได้อย่างทันท่วงที..แต่สภาพดาบตอนนี้คงต้านไว้ได้ไม่นาน...เพราะตัวดาบเริ่มมีรอยร้าวปรากฏ..

"จบๆไปสักทีเหอะน่า!!---"

ยังงไม่ทันขาดคำ..ทุกคนต่างก็ต้องเบิกตากว้างเมื่อตัวดาบของอิสึมิ โนะ กามิ คาเนซาดะ หักเป็นสองท่อน..

แต่ละคนรีบวิ่งเข้ามาดูอาการอย่างงเป็นห่วงและพบว่าลมหายใจของดาบที่มีอายุน้อยที่สุดเริ่มจะรวยริน..ถึงแม้ว่าภาพตรงหน้าเริ่มเลื่อนรางแต่ก็ยังฝืนยิ้มให้กับทุกคน..

"คาเนะซัง!!เป็นยังไงบ้างครับ!!"

"ข้าจะแพ้..อีกแล้วรึ.."

สายตาที่เริ่มจะพร่ามัวพยายามสอดส่องหาใครบางคน..แต่ก็ไม่พบ..

คะเซ็นล่ะ....แตกไปแล้วงั้นหรอ..

"คะเซ็น.."

นั่นคือสิ่งที่เขาพูดออกมาในตอนสุดท้ายก่อนที่สติจะดับวูบลง..



แสงสอดผ่านเข้ามาในห้อง แยงตาจนต้องซุกหน้าลงกับหมอน..แต่เมื่อรับรู้ได้ถึงความเจ็บปวดตามร่างกายจึงรีบลืมตาขึ้นมาทันที!

"โอ๊ย!!"

"อิซึมิซามะ!!/คาเนะซัง!!"

นั่นมัน..เสียงของนายท่านกับคุนิฮิโระนี่...ข้ายังไม่แตกไปงั้นรึ..

ค่อยๆปรือตาขึ้นมามองหนึ่งคนกับอีกหนึ่งดาบที่นั่งอยู่ข้างๆ..กระพริบตาถี่ๆเพื่อปรับจุดโฟกัสก่อนจะลุกขึ้นนั่งอย่างรวดเร็วและ..

"อึก!!"

เมื่อสำรวจตัวเองดีๆจึงพบว่ามีผ้าพันแผลอยู่เต็มตัวและสิ่งที่อยู่ในมือของซานิวะสาวก็คือไม้อุจิโกะที่สำหรับเอาไว้ซ่อมดาบ.."อา..แผลยังไม่หายดี..กรุณาอย่าทำอะไรหุนหันพลันแล่นนะคะ..เดี๋ยวปากแผลจะเปิดเอา.."

เขาพยักหน้ารับก่อนที่ซานิวะสาวจะเดินออกจากห้องไปพร้อมกับโฮริคาว่า คุนิฮิโระที่บอกว่าจะไปเอาอาหารมาให้..

เมื่อเห็นว่าทางโล่งจึงค่อยๆลุกและเดินออกมาจากห้องที่แสนจะอึดอัดนั่น..จากเดินเป็นวิ่ง..วิ่งให้เร็วที่สุดเพื่อให้ไปถึงที่หมาย..อ้อมหลังเรือนแล้วเลี้ยวซ้ายไปยังห้องๆหนึ่ง..

เสียงเลื่อนประตูออกอย่างแรงทำให้คนที่อยู่ในห้องตกใจเล็กน้อย..นั่นทำให้ร่างสูงขมวดคิ้วเมื่อเห็นว่าคนที่เขาอยากจะเจอไม่ได้อยู่ในห้อง..แต่เป็นหญิงสาวในชุดมิโกะ...แล้วคะเซ็นหายไปไหน..?

คำถามถูกเฉลยเมื่อเขาสังเกตเห็นบางสิ่งในมือเรียวของท่านซานิวะผ้าคลุมสีเข้มที่ข้างในถูกปักเป็นลายดอกโบตั๋นอย่างประณีต..แต่สิ่งที่แปลกไปคือ..เปื้อนเลือด..และมีเศษดาบอยู่ในนั้น..หรือว่า...

"ไม่จริงน่า.."

"ท่านอิซึมิ..ใจเย็นๆก่อนนะคะ--"

"คะเซ็นไปไหน!!"เจ้าของเสียงทุ้มตะโกนพร้อมกับรู้สึกได้ถึงความเจ็บปวดที่แล่นริ้วเข้ามาในอก..เขาเผลอบีบไหล่หญิงสาวแน่นจนนางต้องร้องออกมาด้วยความเจ็บ..

"ท่านคะเซ็น แตกไปแล้วค่ะ.."

"ว่ายังไงนะ!!"

"นางบอกว่าคะเซ็นแตกไปแล้ว"

เสียงของใครบางคนขัดขึ้นมาพร้อมกับการปรากฏตัวของดาบคลั่งเจ้านายที่กำลังใช้ปลายปลอกดาบชี้มายังหน้าเขา "ปล่อยนายท่านเดี๋ยวนี้.."

มือหนาปล่อยไหล่บางให้เป็นอิสระก่อนจะถอยออกมา..

"ข้ามีเรื่องที่อยากจะบอกท่านค่ะ"

"จำเครื่องรางสีทองที่ข้าให้ท่านไปได้มั้ยคะ??"

"จำได้สิ..ทำไม??"

"เครื่องรางสีทอง..เสมือนเป็นตัวตายตัวแทนของกันและกัน วันนั้น ่ทานคะเซ็นมาขอร้องให้ข้าสร้างเครื่องรางนี้ขึ้นมาค่ะ..."

"ทำไม'พี่'ต้องทำอย่างนั้น.."

"เพราะเขาเป็นห่วงท่าน..และที่ท่านคะเซ็นแตกไป..เพราะเขารับผลจากการโจมตีแทนท่านค่ะ"

"งั้นหรอ.."

อิสึมิกำมือระงับอารมณ์แน่น..ก่อนจะเดินออกมาจากห้องนั้นด้วยความรู้สึกจุกอย่างบอกไม่ถูก..

ไอ้พี่บ้า..เล่นทิ้งกันอย่างนี้เลยรึ..

เจ้ามันเป็นคนใจร้าย..คะเซ็น...

ข้าเผลอหลงรักคนอย่างเจ้าได้ยังไงนะ..

คิดพร้อมกับหัวเราะทั้งน้ำตา..ความทรมาณในอกราวกับว่าจะตอกย้ำถึงความพลาดพลั้งของเขาที่ไม่บอกบางสิ่งกับพี่ตนเองให้เร็วกว่านี้..

เขาไม่เคยคิดอยากจะเรียกดาบเล่มนั้นว่าพี่..

เขาเพียงแค่อยากบอกความรู้สึกที่แสนจะอัดอั้นนี้ออกไป..

หลายร้อยปี..ที่เขาคอยจะพบกับคะเซ็นมาโดยตลอด..

แต่ไม่ว่าตอนไหน เขาก็มักจะทำมันสูญเปล่าเสมอ...

อยากขอโทษ...อยากกอดอีกฝ่ายให้แน่นๆ แต่ตอนนี้ไม่มีดาบเล่มนั้นอยู่กับเขาอีกแล้ว..

ยกมือขึ้นเช็ดน้ำตาก่อนจะทอดสายตาไปยังทุ่งหญ้าที่ห่างไกลในตอนนี้..สายลมอ่อนๆที่พัดมากระทบผิวกายไม่ทำให้รู้สึกหนาวเลยซักนิด..กลับกลายเป็นว่าในใจนั้นหนาวยิ่งกว่าสิบเท่า..

"ข้ารักพี่..ข้ารักท่าน..คะเซ็น.."

ปล่อยให้น้ำใสๆไหลรินออกมาจากนัยตาคู่คมก่อนจะปิดเปลือกตาลง..หวังว่าสายลมที่พัดมาจะช่วยบรรเทาความคิดถึงและความเจ็บปวดนี้ได้บ้าง...


หากจะมองในอีกมุมหนึ่ง..


ร่างโปร่งใสของพี่ใหญ่แห่งบ้านคาเนซาดะยืนอยู่ข้างๆร่างสูงที่ยังคงไม่รับรู้ถึงการมีตัวตนของเขา..มือบางเอื้อมขึ้นไปลูบแก้มสากนั่นเบาๆก่อนจะหัวเราะออกมา

"ลาก่อน..อิสึมิ.."

ข้าแค่หายไป...เท่านั้นเอง...

ลาก่อน...และ..ข้ารักเจ้า......


-End-


--------------------------------------------------------------------------------------------------

ในที่สุด!!ในที่สุดดดดดด

ก็แต่งฟิคเรื่องแรกจบ55555

อยากได้แบบดราม่าไม่ใส่ไข่อะคู่นี้---

ประเด็นคือเราไม่รู้คำพูดของดาบตอนรบเลยค่ะ ฮืออออQQ//กราบงามๆ

และคู่นี้ก็เป็นคู่ที่แรรรรรรรร์มากๆ ส่วนใหญ่จะไปคาเนะโฮริหมด---

มึนมากคะตอนแต่ง เลยออกมาแบบนี้ แง้วววว

ถ้ามีเวลาอีกจะแต่งโกโตะโมโนะต่อค่ะ-----

ซี ยู อาเกนนนน

ปล.มันจะมี อิสึมิ กับ อิซึมิ คือเราขี้เกียจกดชิพค่ะ---//โดนตรบ

ปลล.อัพเดทเรื่องการแก้คำผิดแล้วค่ะ โฮรววว;w;

20 / 12 / 58

edit : 6 / 6 / 59

edit : 3 / 12 / 59

ผลงานอื่นๆ ของ Taiyaki4410

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

2 ความคิดเห็น

  1. วันที่ 27 กุมภาพันธ์ 2559 / 00:29
    ฟิคนี้มัน...!! ไม่คิดว่าจะเจอคนแต่งคู่นี้ ;w;
    ทำไมเพิ่งจะมาเห็นนิเรา
    ชอบเนื้อเรื่องมากเลยค่ะ  T.T
    ....แงงง.....คะเซ็นนนนนนน TOT
    #2
    0
  2. วันที่ 20 ธันวาคม 2558 / 21:36
    คะเซ็นซัง แงงงงงงงงงงงงงงงง ;;v;;
    คะ คู่แรร์ที่ตามหามานาน แถมยังเนื้อเรื่องตรงสเป็คทุกประการ 
    ขะ ขอลคุณที่แต่งนะครับ! ;;v;; /สครีมแรงมาก
    #1
    1
    • 20 ธันวาคม 2558 / 22:29
      ความจริงอยากให้หักมุมค่ะ...แต่มันตัน สุดท้ายก็ต้องจากกัน อะไรแบบนี้..;-;//แต่งไปมึนไปค่ะแงงง
      ขอบคุณท่านคาเสะที่มาคอมเม้นท์นะคะ ติดตามผลงานอยู่ค่่าา_/กราบงามๆ
      ปล.ถ้าว่างๆจะเขียนคู่นี้อีกค่ะ;v;
      #1-1