[Fic EXO] Crave - KrisLay ft. ChanBaek

ตอนที่ 9 : | Chapter 7 | Lie 100%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 999
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 3 ครั้ง
    27 ส.ค. 60

7 | Lie



  อี้ชิงแปลงโฉมกลับมาเป็นผู้ชายหน้าหวานเหมือนเดิม อี้ตบๆใบหน้าตัวเองเบาๆหลังจากที่เพิ่งล้างเครื่องสำอางค์ออก เขารู้สึกว่าใบหน้ามันเบาหวิวและโล่งสบายมาก แถมยังไม่ต้องใส่อะไรเยอะแยะให้อึดอัดตามตัวอีก อี้ชิงยิ้มให้กับตัวเองผ่านกระจกก่อนจะหันมาเก็บของใส่กระเป๋าเป้ของตัวเอง



  ประตูห้องแต่งตัวหลังเวทีถูกเปิดออกพร้อมกับร่างสูงที่สาวเท้าเดินเข้ามาในห้อง อี้ชิงเงยมองผู้ที่เข้ามาใหม่ก็ส่งยิ้มให้โดยอัตโนมัติก่อนจะก้มหน้าก้มตาเก็บของต่อ คริสเดินมายืนข้างหลังก่อนจะสวมกอดเอวบางไว้หลวมๆและซุกไซร้ใบหน้าคมคายที่ซอกคอขาว



  “ฮื่ออ~ คุณคริส~” ทั้งที่รู้ว่าอี้ชิงบ้าจี้ที่คอ แต่คริสก็ยังแกล้งเขาเหมือนเดิม


  “วันนี้เธอสวยมากเลยนะ อี้ชิง” กระซิบเสียงทุ้มที่ข้างหูก่อนจะฝังปลายจมูกโด่งที่แก้มขาว


  “เดี๋ยวคนอื่นเข้ามาเห็นนะฮะ” แก้มขาวเริ่มขึ้นสีระเรื่อ คริสอดอมยิ้มไม่ได้กับอาการเขินของร่างบางจนอยากจะฟัดแรงๆสักสองสามที



  “อายหรอ หื้ม?” อี้ชิงเขินยิ่งกว่าเดิมเพราะน้ำเสียงของร่างสูง อี้ชิงเลือกที่จะไม่ตอบแต่อาการเขินก็เป็นคำตอบให้กับร่างสูง “คืนนี้นอนที่คอนโดของฉันนะ”



  “แต่ว่า...”



  “ฉันบอกเจ๊ฮีชอลให้แล้ว”



  “คุณคริสเจ้าเล่ห์” พูดจบก็ตีมือของร่างสูงเบาๆ


  “หึๆ ไปกัน” ร่างสูงจับมือพาร่างบางเดินออกจากห้องแต่งตัวไปด้วยกัน





  ถึงแม้จะเดินจูงมือกันบ่อยแค่ไหน แต่อี้ชิงก็ยังคงรู้สึกอายเวลาที่มีคนอื่นมองมาที่พวกเขา คุณคริสเขามีฐานะ รูปร่างหน้าตาดี การงานก็ดี เมื่อลองเทียบกับอี้ชิงแล้ว เขาแทบไม่มีดีอะไรเลยสักอย่างนอกจากความใจดีและความน่ารักที่แม่ของเขามักจะชมเขาเสมอ แต่นั้นมันก็เทียบไม่ได้กับสิ่งที่อี้ชิงเป็นอยู่ตอนนี้ เป็นแค่ที่ระบายอามรมณ์ของผู้ชายคนนี้ เป็นแค่ของเล่นของผู้ชายคนนี้ก็เท่านั้นเอง...



  ลึกๆแล้ว อี้ชิงก็อยากให้คุณคริสคิดเหมือนกับเขา ถึงแม้ว่าคุณคริสจะทำเหมือนกับว่าคิดเหมือนกันแต่อี้ชิงก็ไม่สามารถรู้ได้ว่าเขาทำแบบนั้นเพราะจริงใจ หรือทำไปเพราะสงสารอี้ชิงกันแน่ อี้ชิงแอบคิดเข้าข้างตัวเองตลอดว่าคุณคริสจะต้องชอบเขาแน่ๆ สามารถพาเขาออกมาจากที่แบบนั้นได้และรับได้ในสิ่งที่อี้ชิงเป็น แต่นั้นเป็นแค่ควางหวังลมๆแร้งๆเท่านั้นที่อี้ชิงอยากให้มันเกิดขึ้นจริงๆ อี้ชิงขอแค่นั้นเอง....



  “อี้ชิง”



  “.....”



  “อี้ชิงคะ”



  “อ..อะไรนะฮะคุณคริส อี้ไม่ทันได้ฟัง” หลังจากที่นั่งคิดอะไรเพลินอยู่นานสองนาน อี้ชิงก็รู้สึกเหมือนสะดุ้งตื่นขึ้นมาจากความฝัน



  “ฉันเห็นเธอนั่งเหม่ออยู่น่ะ”



  “งั้นหรอฮะ แฮ่ๆ” อี้ชิงหัวเราะแห้งๆพร้อมกับลูบท้ายทอยตัวเองเบาๆ 



  “คิดอะไรอยู่ล่ะสิ” คริสไม่ได้ถามอย่างเดียว เขาเอนตัวมาทางอี้ชิงทันทีทำให้ใบหน้าห่างกันไม่มากนัก



  “ก..ก็คิดเรื่อยเปื่อยน่ะฮะ” อี้ชิงเองก็เอนตัวมาจนชิดกับกระจกรถและพยายามหันหน้าหนีไปทางอื่น คนพี่ก็ไม่ยอมหยุดเอนตัวมาหาจนปลายจมูกโด่งใกล้จะแตะเข้ากับแก้มขาวแล้ว



  “คุณคริสฮะ~” อี้ชิงโดนแกล้งอีกแล้ว คริสเป่าลมเบาๆใส่ต้นคอขาวเพื่อแกล้งร่างบางก่อนจะขำออกมาเบาๆ แล้วค่อยเอนตัวกลับมาและเดินประตูลงจากรถ คริสเดินอ้อมมาอีกฝั่งเพื่อเปิดประตูรถให้อี้ชิง ร่างบางก้าวลงจากรถแล้วค่อยเดินตามร่างสูงไปที่ลิฟท์หลังจากที่คริสล็อครถเสร็ตเรียบร้อยแล้ว แต่...



  “แหม่ พามากกที่คอนโดเลยหรอคะ คุณคริส” เสียงหญิงสาวที่ทั้งสองคนคุ้นเคยดังขึ้น ทั้งคู่หันมามองเจ้าของเสียงทันที



  “ค..คุณเจียเหม่ย” อกด้านซ้ายของอี้ชิงเต้นรัวขึ้นทันมีเพราะความกลัว คริสเดินมายืนบังหน้าไว้ก่อนจะจับมือบางไว้แน่น



  “ฉันเคยบอกเธอแล้วว่าอย่ามาที่นี่อีก” คริสกดเสียงต่ำ



  “เหอะ ก็แค่เด็กธรรมดาๆที่ขายตัว มันจะมีดีอะไรนักหนา” เจียเหม่ยจิกตามองร่างบางอย่างโกรธเคือง



  “อี้ชิงไม่มั่วเหมือนเธอไง”



  “คุณคริส!!”



  “ค..คุณคริสฮะ พอเถอะฮะ” อี้ชิงเอ่ยเบาๆพร้อมกับดึงแขนเสื้อของร่างสูง คริสกำมือแน่นก็จะยอมเดินเข้าไปในตัวอาคาร อี้ชิงก็กำลังจะเดินตามร่างสูงไปแต่กลับถูกเจียเหม่ยคว้าแขนเอาไว้ก่อนจะง้างมือเตรียมจะตบ



  เพี๊ยะ!



  “โอ๊ย!...” อี้ชิงหันหน้าไปตามแรงตบก่อนจะเอามือขึ้นมากุมแก้มของตัวเองไว้



  “เจียเหม่ย!!” คริสหันกลับมาก่อนจะตะคอกเสียงดัง “ฉันจะไม่ทนแล้วเธอนะ พรุ่งนี้เจอกันที่เขต”



  “คุณคริส! ฉันไม่หย่า!” เจียเหม่ยตะหวาดเสียงอย่างไม่พอใจ แต่คริสก็ไม่สน เขาพาอี้ชิงไปที่ลิฟท์ปล่อยให้เจียเหม่ยยืนหัวเสียอยู่คนเดียว



  “จางอี้ชิง ฉันไม่เอาแกไว้แน่....”





  คริสเดินประคองร่างบางมาจนถึงที่ห้องของเขา ทั้งคู่นั่งลงที่โซฟาในห้องนั่งเล่นก่อนที่มือหนาจะค่อยๆลูบแก้มขาวที่ตอนนี้มีอาการช้ำเล็กน้อย ตาหวานมีน้ำตาคลอเล็กน้อยเพราะรู้สึกเจ็บ อี้ชิงปล่อยให้อีกฝ่ายลูบแก้มไปสักพักก่อนจะค่อยๆหันหน้าไปทางอื่น



  “เจ็บมากมั้ยอี้ชิง ฉันขอโทษนะ”



  “นิดหน่อยฮะ” อี้ชิงตอบเสียงค่อยพร้อมกับก้มหน้ามองมือบนตักของตัวเอง “ถ้าอี้ไม่มายุ่งกับคุณ คุณคงไม่ต้องทะเลาะกับคุณเจียเหม่นแบบนั้น”



  “อี้ชิง เลิกโทษตัวเองได้แล้วนะ เธอไม่ผิดอะไรเลยแล้วฉันก็มีปัญหากับเจียเหม่ยมาสักพักแล้ว” คริสพูดพร้อมกับกุมมือบางเอาไว้



  “คุณแต่งงานกับคุณเจียเหม่ยแล้ว แสดงว่าคุณก็รักเธอมาก่อน...” เสียงหวานเริ่มสะอึกสะอื้น ถึงคุณคริสจะบอกอี้ชิงไม่ผิดแต่เขาก็มีส่วนที่ทำให้สองคนนั้นทะเลาะกัน



  “เคยรัก และจะไม่กลับไปรักอีก”



  “จริงหรอฮะ”



  “จริงสิอี้ชิง เธอเชื่อฉันนะ” คริสดึงร่างบางเข้ามากอดพร้อมกับลูบหัวเบาๆ แขนขาวค่อยๆยกขึ้นกอดตอบก่อนจะซุกใบหน้าหวานกับไหล่กว้าง 



  อี้ชิงรู้สึกโล่งใจอย่างบอกไม่ถูก จะบอกว่าอี้ชิงนิสัยไม่ดีก็ได้ที่เข้ามาเป็นมือที่สามแต่คุณคริสบอกเองว่าไม่ได้รักเธอแล้ว อี้ชิงเองก็แอบรักคุณคริสมาได้สักพักถึงแม้ว่าจะเจอกันได้ไม่นาน ถึงแม้ว่าอี้ชิงยังไม่รู้จักคุณคริสดีเท่าที่ควร แต่อี้ชิงก็รักผู้ชายคนนี้และอยากให้เขารักอี้ชิงเหมือนกัน





  วันต่อมา ทั้งคู่ตื่นสายกันไปหน่อย เพราะกะว่าจะออกไปแต่เช้า ผลัดกันไปอาบน้ำ ระหว่างที่อี้ชิงกำลังอาบน้ำ คริสก็เตรียมใส่เสื้อให้อี้ชิงซึ่งเขาซื้อมาเตรียมไว้อยู่แล้ว และเขาก็ทำอาหารแบบง่ายๆให้ทานรองท้องไปก่อน หลังจากนั้นคริสก็ตั้งใจจะขับรถไปส่งอี้ชิงที่บ้านของซูเหยา



  Rrrrrr
 


  “ฮะม๊า” อี้ชิงกดรับสายพร้อมกับรอยยิ้ม



  [อี้ชิง ตอนนี้ม๊าอยู่ที่ปักกิ่งล่ะ]



  “จริงหรอฮะ!?” อี้ชิงตกใจมาก เขาหันมองหน้าคนข้างๆอยู่แป๊ปนึงก่อนจะพูดกับแม่ของเขาต่อ “ม๊ามาทำอะไรที่ปักกิ่งหรอฮะ แล้วทำไมไม่บอกอี้เลย”



  [ม๊ามีธุระน่ะ ม๊าไม่อยากรบกวนลูกเพราะลูกคงจะทำงานอยู่ แต่จินเหมยก็มาเป็นเพื่อนม๊านะ]



  “ดีแล้วล่ะฮะ นี่ก็ใกล้เที่ยงแล้ว ม๊าหาอะไรทานด้วยนะฮะ”



  [ได้จ้ะ แล้วลูกพักเที่ยงรึยัง ม๊าอยากทานข้าวด้วย]



  “เอ่อ...” เขาหันมองคริสอีกครั้ง ใบหน้าคมพยักหน้าให้ตอบตกลงไป ภายในรถนั้นเงียบคริสจึงพอได้ยินที่อี้ชิงคุยกับแม่ “ได้ฮะม๊า งั้นเดี๋ยวเจอกันนะฮะ”



  [จ้ะลูก~] และแล้วอี้ชิงก็เป็นคนวางสายไป



  อี้ชิงกำโทรศัพท์ไว้แน่นบนตัก ตั้งแต่ทำงานที่ผับของเฮียเล่ยเขาก็ไม่ค่อยได้โทรหาแม่เลยแถมยังปิดเป็นความลับอีกว่าเขาทำงานอะไร ถ้าเขาบอกความจริงแม่ต้องเสียใจมากแค่ไหน แต่ถ้าไม่บอกอี้ชิงก็ต้องโกหกแม่ต่อไปเรื่อยๆจนกว่าเรื่องมันจะแดงขึ้นมาเอง ไม่ว่าทางไหนอี้ชิงก็ทำให้แม่เสียใจ ทำไงดีล่ะอี้ชิง ลูกคนดีของม๊าไม่เหมือนเดิมแล้ว จะทำยังไงดี



  “ไม่ต้องคิดมากนะอี้ชิง” คริสเอ่ยพร้อมกับเอื้อมมือมากุมมือบางของอี้ชิงไว้ “เลือกวิธีที่ดีที่สุดสำหรับเธอนะ ฉันจะอยู่ข้างๆเธอ”



  “ขอบคุณนะฮะคุณคริส” อี้ชิงจับมือหนาตอบพร้อมอมยิ้มเล็กน้อย





  สักพักใหญ่ๆต่อมา คริสก็ขับมาถึงที่ห้างสรรพสินค้า พอจอดรถเสร็จเรียบร้อยแล้วเขาก็เดินเข้ามาในตัวห้างพร้อมกับอี้ชิง เดินเล่นอยู่สักพักระหว่างที่อี้ชิงกำลังโทรคุยกับแม่ 


  คริสมองร่างบางอยู่ตลอดเวลาพร้อมกับยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ในความน่ารักของอี้ชิง บางมีเขาก็แอบนึกเสียดายว่าถ้าเขาเจออี้ชิงเร็วกว่านี้ ชีวิตของเขาก็คงมีความสุขมากกว่าตอนนี้



  “คุณคริสฮะ”



  “หื้ม ว่าไง?”



  “เปล่าหรอกฮะ เห็นคุณเหม่อๆน่ะ” อี้ชิงยิ้มขำเล็กน้อย คริสเห็นแบบนั้นจึงเขยิบเข้าไปใกล้และแอบฉวยหอมแก้มขาวไปหนึ่งที อี้ชิงเลยตีไหล่ของร่างสูงเพราะเขิน “คุณคริส! อายคนอื่นเค้านะฮะ”



  “อ้าวหรอ นึกว่าบนโลกใบนี้มีแค่เราสองคน”



  “งื้อออ~ ม๊าอี้ใกล้ถึงแล้ว ไปรอรับกันนะฮะ”



  “ครับๆ ได้ครับ”
  




  ตอนนี้คริส อี้ชิง ม๊าของอี้ชิง และจินเหมยนั่งร่วมโต๊ะด้วยกันในร้านอาหารจีน อี้ชิงคอยสั่งอาหารให้ม๊าแล้วก็พูดคุยกันตามภาษาแม่ลูก คริสเองก็เอาแต่นั่งมองสองคนนั้นคุยกันแล้วก็แอบยิ้มออกมาเล็กน้อย



  “อี้ลืมแนะนำให้ม๊ารู้จักเลย นี่คุณคริสนะฮะ เป็น....” อี้ชิงส่งสายตาให้คริสเป็นเชิฃขอความช่วยเหลือ



  “เป็นเจ้านายของอี้ชิงน่ะครับ ยินดีที่ได้รู้จักนะครับ” พูดจบ คริสก็ก้มศีรษะลงเล็กน้อย



  “เช่นกันนะคะ อี้ชิงทำงานดีรึเปล่าคะ”



  “ดีครับ ถึงจะเป็นงานเล็กๆน้อยๆ อี้ชิงก็ตั้งใจทำงานดีครับ” อี้ชิงยิ้มเจื่อนๆ พร้อมกับเอามือลูบท้ายทอยแก้เขิน



  “จินเหมยเป็นไงบ้าง สบายดีมั้ย” อี้ชิงเปลี่ยนประเด็นเลยเอ่ยปากถามคนที่นั่งตรงข้ามพร้อมกับส่งยิ้มให้



  “ก็สบายดี แล้วนายอ่ะ” 



  “สบายดี แล้วก็ขอบคุณนะที่มาเป็นเพื่อนม๊า” พออี้ชิงพูดจบแล้ว จินเหมยก็ส่งยิ้มให้



  “ทานข้าวกันดีกว่านะครับ ถ้าอาหารเย็นแล้วมันจะไม่อร่อย” หลังจากที่คริสพูดจบ ทั้งสี่คนก็เริ่มลงมือทานอาหารที่อี้ชิงเป็นคนสั่ง ซึ่งคริสก็ปล่อยให้อี้ชิง แม่ของอี้ชิงและจินเหมยสั่งได้ตามใจชอบ



  ระหว่างที่ทานอาหารกันอยู่ อี้ชิงกับแม่ก็คุยกันตามประสาแม่ลูก คริสก็คอยแอบมองและตักกับข้าวให้อี้ชิงเป็นพักๆ อี้ชิงเองก็หันหน้ามองคริสและส่ายหน้าเป็นเชิงปฏิเสธทุกครั้งที่คริสตักอาหารให้อย่างเกรงใจ จนจินเหมยเริ่มสังเกตคริสและอี้ชิงเพราะว่ามีท่าทางแปลกๆเกินกว่าจะเป็นเจ้านายกับลูกน้อง 



  อาหารทุกอย่างที่สั่งมาหมดแล้ว แน่นอนว่ามื้อนี้คริสเป็นคนเลี้ยง ทีแรกแม่ของอี้ชิงจะเป็นคนจ่ายให้เพราะว่าเกรงใจแต่คริสก็พยายามพูดโน้มน้าวให้แม่ของอี้ชิงใจอ่อนและยอมให้เขาเป็นคนจ่าย จินเหมยขอตัวไปเข้าห้องน้ำแต่กลับพาอี้ชิงไปด้วย ส่วนคริสก็หาที่นั่งใกล้ๆแถวนั้นเพื่อนั่งรอและพูดคุยกับแม่ของอี้ชิง



  จินเหมยสาวเท้าเดินมาที่บริเวณหน้าห้องน้ำซึ่งเธอก็พาอี้ชิงมาด้วย ก่อนจะชะโงกดูว่าไม่มีใครตามมาแล้วค่อยเขยิบไปในมุมที่คนเดินผ่านไม่มากนัก



  “มีอะไรจินเหมย”



  “ผู้ชายคนนั้นน่ะ ไม่ใช่เจ้านายของนายใช่มั้ย” อกด้านซ้ายของอี้ชิงเต้นเร็วขึ้นทันทีที่ได้ยินคำถามของจินเหมย 



  “ไม่ใช่นะ...คุณคริสเป็นเจ้านายของฉันจริงๆ” มือบางกำขยำชายเสื้อไว้แน่นพร้อมกับเบนสายตามองทางอื่น



  “นายนี่โกหกไม่เก่งเลยนะอี้ชิง”



  “.....”



  “นาย...เป็นแบบฉันใช่มั้ย” อกข้างซ้ายมันเต้นตุบๆทันที สายตาก็เริ่มลอกแลกและพูดอะไรไม่ออก



  “คือ....”



  “ฉันเข้าใจนายนะ” จินเหมยเอื้อมมือมาจับมือบาง “ฉันจะไม่บอกใคร โดยเฉพาะแม่นาย”



  “ขอบคุณนะจินเหมย ขอบคุณจริงๆ” ปากบางวาดยิ้มหวานพร้อมกับจับมือของเธอตอบ



  สองเพื่อนรักเดินกลับมาที่โต๊ะในร้านอาหาร ผู้เป็นแม่ยิ้มให้กับลูกชายของตัวเองที่กำลังนั่งลงข้างๆร่างสูง คริสตักกับข้าวใส่จานของอี้ชิงหลายๆอย่างจนเกือบจะพูนจาน



  “แม่เธอสั่งมาให้ กินให้หมดเลยนะ” คริสพูดขึ้นพร้อมกับส่งยิ้มให้



  “มันเยอะไปมั้ยฮะเนี่ย” 



  “กินเยอะๆเถอะลูก อี้ผอมไปมากเลยนะ” คนเป็นแม่พูดออกมาด้วยความเป็นห่วงก่อนจะได้รับรอยยิ้มจากลูกชาย





  หลังจากที่ทานอาหารเสร็จกันเรียบร้อยแล้ว แม่ของอี้ชิงบอกว่าจะหาที่พักอยู่หนึ่งคืนแล้วก็จะกลับในตอนเช้าของวันพรุ่งนี้ คริสเลยอาสาพาไปที่อพาร์ตเม้นท์ของเพื่อนเขาที่ปล่อยให้เช่าในราคาถูก อี้ชิงพูดโน้มน้าวให้แม่ของเขายอมรับความช่วยเหลือของคริสและอี้ชิงก็ทำสำเร็จ 



  หลังจากที่ไปส่งแม่ของอี้ชิงกับจินเหมยที่อพาร์ทเม้นท์แล้ว คริสก็ขับรถมาส่งอี้ชิงที่บ้านของซูเหยา คริสอิดออดอยู่สักพักเพราะยังไม่อยากไปที่บริษัทแต่เขาก็ยอมแพ้เพราะอี้ชิงพูดเสียงหวานใส่เขาจึงยอมกลับไปบริษัท แต่ก่อนที่คริสจะไปเขาก็ไม่ลืมที่จะขโมยหอมแก้มจากร่างบาง



  อี้ชิงก้าวขาเดินเข้าไปในตัวบ้านก็ต้องชะงัก เพราะแบคฮยอนกำลังยืนมองเขาด้วยสายตาที่โกรธเคือง พอถอดรองเท้าเสร็จอี้ชิงก็เดินก้มหน้าไปแต่มือเล็กกลับคว้าแขนขาวเอาไว้และออกแรงผลักจนร่างบางล้มลงไปนั่งกับพื้น



  “โอ๊ย!”



  “ไม่ต้อยมาสำออย! เมื่อไหร่แกจะเลิกยุ่งกับคุณคริสสักที ห๊ะ!?” แบคฮยอนตหวาดเสียงดังพร้อมกับยืนคร่อมตัวร่างบางก่อนจะจิกหัวของร่างบางไว้แน่นและง้างมืออีกข้างหนึ่งตบเข้าไปที่แก้มขาว



  เพี๊ยะ!



  “ฮึก!...อี้เปล่านะฮะ โอ๊ย!!” แบคฮยอนออกแรงดึงผมของอี้ชิงจนทำให้อี้ชิงน้ำตาไหลอาบแก้ม 



  “อย่ามาตอแหล! คิดว่าที่คุณคริสเขาสนใจแกเป็นเพราะเขารักแกรึไง! ฝันไปเถอะ!!” แรงดึงที่มากขึ้นนิ่งทำให้อี้ชิงร้องไห้เสียงดังมากขึ้น และนั้นทำให้แบคฮยอนรู้สึกรำคาญมากกว่าเก่า มือเล็กง้างเตรียมจะตบอีกครั้งแต่ก็มีคนมาห้ามไว้ก่อน



  “แบคฮยอน!!” เจ๊ฮีชอล โจควอน ซิ่วหมินและคนองซูที่เพิ่งกลับมาจากผับก็ตกใจกับภาพที่เห็น ฮีชอลกับโจควอนรีบเข้าไปดึงตัวแบคฮยอนออกมา ส่วนซิ่วหมินกับคยองซูก็ช่วยกันพยุงตัวอี้ชิงขึ้นมา



  “เจ๊ปล่อย!! แบคจะสั่งสอนมัน!” ร่างเล็กออกแรงดิ้นเต็มทีจนฮีชอลกับโจควอนห้ามไว้ไม่อยู่



  “จ..ใจเย็นก่อนนะน้องแบค” โจคอวนเอ่นเสียงสั่น



  “ไม่เย็น!! มันแย่งทุกอย่างไปจากแบค! มันจะมาแทนที่แบค!....โอ๊ย!!” ยังไม่ทันที่แบคฮยอนจะพูดจบ ก็กลับโดนตบหน้าเข้าอย่างจัง แบคฮยอนมองฮีชอลด้วยความตกใจเพราะนี่เป็นครั้งแรกที่ฮีชอลทำกับเขาแบบนี้ “เจ๊...”



  “ถ้าแกยังเป็นแบบนี้อยู่ เจ๊จะไล่แกออกจากบ้าน”



  “เจ๊จะไล่แบคทำไม ไล่มันออกไปสิ ไล่จางอี้ชิงออกไป!!”



  “พอได้แล้ว!! ไปสงบสติอารมณ์ไป จะได้เลิกบ้า” แบคฮยอนกำมือแน่นพร้อมกับน้ำตาที่ไหลออกมา เขาตวัดสายตามองร่างบางที่ยืนร้องไห้ตัวสั่นก่อนจะเดินขึ้นห้องไป



  “พี่อี้ชิงไม่เป็นอะไรนะ” คยองซูเอ่ยถามก่อนจะใช้ผ้าเช็ดหน้าซับน้ำตาบนใบหน้าหวาน



  “ม..ไม่เป็นไร”



  “เจ็บก็บอกมาเถอะอี้ชิง” ฮีชอลเอ่ยพร้อมกับสวมกอดร่างบางและลูบหลังเพื่อเป็นการปลอบ “เจ๊ขอโทษนะที่พาหนูเข้ามาในบ้านหลังนี้”



  “ไม่เป็นไรฮะเจ๊ ตอนนั้นอี้ก็ไม่มีทางเลือกเหมือนกัน” อี้ชิงผละออกจากอ้อมกอด ฮีชอลเอื้อมมือมาจัดทรงผมให้อี้ชิงใหม่ 



  “วันหลังต้องตอบโต้บ้างอะไรบ้างนะ จะยอมเป็นฝ่ายโดนกระทำอย่างเดียวไม่ได้” 



  “ฮะ อี้จะลองดูนะฮะ” อี้ชิงยิ้มบาง ก่อนจะเดินขึ้นไปที่ห้องโดยมีโจควอน ซิ่วหมินและคยองซูเดินตามไปด้วย



  ฮีชอลถอนหายใจก่อนจะไปที่รถที่จอดอยู่บ้าน แต่ก็ต้องตกใจเมื่อเห็นร่างสูงของชานยอลยืนอยู่ ใบหน้าไม่ได้แสดงสีหน้าอารมณ์อะไรแต่กลับมีน้ำตาไหล ชานยอลยื่นถุงเสื้อผ้าให้กับฮีชอลก่อนจะเดินออกไป ฮีชอลถอนหายใจอีกครั้งก่อนจะเปิดถุงดูก็พบว่ามีเสื้อของแบคฮยอนอยู่...










50%










  ร่างสูงเปิดอ่านเอกสารภายในห้องทำงานส่วนตัวของเขาที่บริษัท มือข้างหนึ่งก็ควงปากกาเล่นระหว่างที่ตาคมกำลังกวาดมองตัวเลขต่างๆบนกระดาษ แต่เขาก็ต้องละสายตาจากมันเมื่อมีคนเปิดประตูเข้ามาในห้องของเขาโดยที่ไม่มีการเคาะก่อน แต่คริสก็ไม่ได้รู้สึกโมโหอะไรเพราะมีแค่แม่ของเขาคนเดียวเท่านั้นที่ทำแบบนี้และก็พาลูกสะใภ้มาด้วย 


  แม่บอกแล้วใช่มั้ยว่าอย่าพูดเรื่องหย่ากับหนูเจียเหม่ย! คุณนายอู๋ตะหวาดเสียงดังพร้อมกับทุบโต๊ะทำงานของคริส 


  แล้วไงครับ ผมพูดแล้วผมได้หย่าจริงหรือเปล่า คริสวางปากกาลงก่อนจะเอนหลังพิงพนักพิง 


  คริส! ทีหลังจะพูดอะไรก็นึกถึงความรู้สึกของเมียแกบ้าง แล้วก็เลิกยุ่งกับคนต่ำๆพวกนั้นได้แล้ว 


  ..... คริสไม่พูดอะไรก่อนจะหมุนเก้าอี้หันหลังให้กับแม่ของเขา 


  เข้าใจมั้ยตาคริส!? 


  คุณแม่คะพอเถอะค่ะ คุณคริสคงเครียดกับงานน่ะค่ะ เจียเหม่ยพูดเสียงหวานพร้อมกับจับมือของคุณนายอู๋ไว้ 


  ก็ได้จ้ะ คุณนายอู๋ยิ้มเล็กน้อยก่อนจะพาลูกสะใภ้สุดที่รักออกไปจากห้องทำงานคริส  


  คุณแม่คะ เจียเหม่ยเอ่ยขึ้นหลังจากที่เดินออกห่างจากห้องของคริสมาเล็กน้อย 


  ว่าไงจ๊ะ 


  หนูขอคุยกับคุณคริสสักพักนึงได้มั้ยคะ 


  ได้สิจ๊ะ คุยกับพี่เขาดีๆนะลูก มือกร้านยกขึ้นลูบผมสวยของเจียเหม่ยเบาๆ 


  ได้ค่ะคุณแม่ พูดจบก็ยิ้มเล็กน้อย 


  แม่ไปรอที่รถนะ คุณนายอู๋ยิ้มให้ก่อนจะเดินตรงไปที่ลิฟท์ ส่วนเจียเหม่นก็เดินย้อนกลับไปที่ห้องทำงานของคริส 


  มือสวยผลักประตูห้องเข้าไปพร้อมกับสีหน้าที่เรียบตึงต่างจากตอนที่คุยกับคุณนายอู๋เมื่อกี้นี้ คริสเงยหน้าขึ้นจากแฟ้มเอกสารก่อนจะถอนหายใจ ร่างของหญิงสาวเดินเข้ามาหยุดยืนตรงหน้าโต๊ะทำงานของเจ้าของห้องก่อนจะวางกระเป๋าราคาแพงบนโต๊ะอย่างแรง 


  เธอต้องการอะไรอีก คริสเอ่ยถาม 


  ฉันรู้ว่าคุณยังติดต่อกับอิเด็กในซ่องนั้นอยู่! คุณเห็นฉันเป็นอะไรคะคริส!? 


  ให้เกีรติคนอื่นบ้างนะเจียเหม่ย! อี้ชิงเขายังไม่เคยเรียกใครว่าไอ้ว่าอีเหมือนเธอเลย เขายังเกรงใจเธอในฐานะที่เธอเป็นเมียฉันตามทะเบียนสมรส 


  หึ! มันก็ตอแหลใส่คุณทั้งนั้นแหละ ในใจมันคงคิดจะแย่งคุณไปจากฉัน! เจียเหม่ยตะหวาดเสียงดังทำให้เลขาข้างนอกห้องเปิดประตูเข้ามา 


  คุณหลิว ตามรปภ.มาด้วยครับ คริสเอ่ยสั่งเลขาทันที ทำให้เจียเหม่ยยิ่งไม่พอใจเข้าไปอีก 


  คุณคริส! ไหนคุณบอกว่ารักฉันไงคะ 


  เธอยังจะกล้าถามอีกหรอ ว่าแต่คนอื่นว่าต่ำ เธอเองก็ต่ำไม่แพ้กัน เผลอๆอาจจะต่ำกว่าด้วยซ้ำ คริสลุกขึ้นยืนเต็มความสูงก่อนจะสาวเท้ากำลังจะเดินออกจากห้อง 


  กรี๊ดดดดดด!! คุณคริส! 


  รีบกลับไปซะ เดี๋ยวแม่ของฉันจะรอนาน คริสพูดทิ้งท้ายเอาไว้ก่อนจะเดินออกจากห้องไป  เจียเหม่ยกวาดของบนโต๊ะทำงานของคริสลงบนพื้นจนเละเทะ เธอหยิบกระเป๋ามาถือไว้ก่อนจะเดินกระแทกเท้าออกไปและปิดประตูห้องทำงานอย่างแรง 






  วันนี้เป็นวันที่ผับรึกครื้นเป็นพิเศษเพราะเป็นวันเกิดของแบคฮยอน ลูกค้าขาประจำก็หอบของขวัญมากันเกือบทุกคนและส่วนใหญ่ก็กระเป๋าหนักกันทั้งนั้นจึงไม่แปลกที่ของขวัญของแบคฮยอนจะมีแต่ของแพงๆ ลังใบใหญ่ที่ไว้สำหรับใส่ของขวัญดูท่าจะไม่พอ จึงมีใบที่สองและสามตามมาเรื่อยๆ  


  ส่วนเจ้าของวันเกิดก็เตรียมความพร้อมอยู่หลังเวที วันนี้เขาจะร้องเพลงที่ชอบที่สุดและใช้เวลาฝึกซ้อมมานานพอสมควร แบคฮยอนวาดยิ้มกว้างเมื่อเห็นบ๋อยสองคนเดินเข้ามาในห้องแต่งตัวพร้อมกับถือของขวัญมามากมาย บ๋อยวางไว้บนโต๊ะกว้างตรงกลางห้องก่อนจะเดินออกจากห้องไป ขณะนั้นเองฮีชอลก็เดินเข้ามาในห้องพอดี 


  แหมๆ ของขวัญเยอะเชียวนะ ฮีชอลเอ่ยแซวพร้อมกับหยิบของขวัญแต่ละอันขึ้นมาดู โห ของแพงๆทั้งนั้น 


  ก็ดีแล้วนี่ครับ แบคจะได้ไม่ต้องเสียเงินซื้อเอง คนตัวเล็กยิ้มน้อยยิ้มใหญ่พร้อมกับเช็คความเรียบร้อยของตัวเองที่หน้ากระจก  


  พี่แบคฮยอนนนน เสียงใสของคยองซูดังขึ้นพร้อมกับเดินกอดกล่องของขวัญมาหาแบคฮยอน ส่วนโจควอนและซิ่วหมินก็เดินตามมาพร้อมกัน  


  Happy Birthday~!! ทั้งสามคนพูดพร้อมกันพร้อมกับยื่นของขวัญให้แบคฮยอนกันคนละชิ้น 


  งื้อ~ ขอบคุณมากนะทุกคน แบคฮยอนลุกขึ้นยืนพร้อมกับรับของขวัญมาด้วยรอยยิ้ม 


  อันนี้อี้ชิงเขาฝากมาให้ด้วยน่ะ รับไปด้วยนะ โจควอนพูดก่อนจะยื่นกล่องของขวัญขนาดเล็กให้กับแบคฮยอน

 

  ฝากมางั้นหรอ คนตัวเล็กเบ้ปากเล็กน้อย มือเล็กรับกล่องของขวัญนั้นมาพลิกดูรู่หนึ่งก่อนจะโยนทิ้งลงถังขยะ คนที่อยู่ร่วมห้องด้วยต่างก็ตกใจในการกระทำของแบคฮยอน คนตัวเล็กทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้ วางของไว้บนโต๊ะกลางห้องก่อนจะเดินออกจากห้องไป 


  หมินไม่เข้าใจแบคฮยอนเลยอ่ะเจ๊ จะเกลียดอี้ชิงอะไรนักหนา ซิ่วหมินส่ายหน้าไปมาอย่างไม่เข้าใจ 


  นั้นสิ อี้ชิงก็ไม่ได้ทำอะไรให้แบคฮยอนซะหน่อย โจควอนพูดขึ้นพร้อมกับหยิบของขวัญของอี้ชิงขึ้นมาจากถังขยะ 


  เจ๊ก็ไม่อยากจะพูดล่ะ เหนื่อย ฮีชอลถอนหายใจเฮือกใหญ่ก่อนจะเดินออกจากห้องไปอีกคน 


  เฮ้อ~ พี่อี้น่ารักจะตาย ทำไมต้องเกลียดด้วยนะ คยองซูเบะปากเล็กน้อย 


  ช่างเถอะๆ ออกไปข้างนอกกัน พอโจควอนพูดจบ ทุกคนก็พากันออกจากห้องไป 


    อนนี้ลูกค้าทยอยกันมาที่ร้านเพื่อมาร่วมงานปาร์ตี้วันเกิดของแบคฮยอน เสี่ยหลายๆคนก็เตรียมเช็คเงินสดไว้ในมือและจับจองที่ด้านหน้าเวทีกันใหญ่ ไฟบนเวทีค่อยๆหรี่ลงจนมืดละเสียงพูดคุยกันก็เงียบตามไปด้วย  


  และแล้วแสงสีบนเวทีก็ค่อยๆสว่างขึ้นอีกครั้งแต่ตอนนี้กลับมีคนตัวเล็กนั่งอยู่บนเก้าอี้สูงบนเวที เสียงเชียร์และเสียงปรบมือดังขึ้นทันทีเมื่อเสียงเพลงได้ดังขึ้น ชานยอลที่นั่งตรงโต๊ะประจำก็นั่งดูอย่างตั้งใจพร้อมกับอมยิ้มออกมาเล็กน้อยเมื่อคนตัวเล็กเริ่มร้องเพลง  


  คนตัวเล็กกวาดสายตามองไปรอบๆจนกระทั่งได้สบตากับชานยอลที่กำลังนั่งมองเขาอยู่ ชานยอลส่งยิ้มมาให้แต่แบคฮยอนเลือกที่จะเบนสายตาไปทางอื่นแทน ชานยอลหันไปมองพวกเสี่ยๆตรงหน้าเวที  เห็นสายตาหื่นกามที่จับจ้องไปที่คนตัวเล็กก็นึกอารมณ์เสีย ยังไงเขาก็ไม่ยอมให้ใครหน้าไหนพาแบคฮยอนไปนอนด้วยทั้งนั้น 


  เสียงปรบมือดังขึ้นหลังจากที่เสียงดนตรีเงียบลง ร่างเล็กลุกคนยืนก่อนจะโค้งตัวลงเล็กน้อยเพื่อเป็นการขอบคุณ พวกเสี่ยๆต่างก็ยื่นธนบัตรให้แบคฮยอนตรงหน้าเวที แบคฮยอนส่งยิ้มให้ตามมารยาทก่อนจะรับเงินพวกนั้นมา ชานยอลที่นั่งมองอยู่ห่างๆก็รู้สึกไม่พอใจเลยกำหมัดแน่น เซฮุนที่นั่งอยู่ข้างๆก็ตบไหล่กว้างเบาๆเป็นการดึงสติของชานยอลกลับมา 


  คุณคริสใจเย็นๆก่อนะครับ ตรงนี้คนเยอะ ลู่หานเอ่ยแซวคริสที่นั่งนัวเนียกับอี้ชิงมาได้สักพักแล้ว 


  งั้นหรอ เราเปิดห้องกันดีมั้ยอี้ชิง คริสพูดประชดเล่นๆแต่ก็ทำให้อี้ชิงหน้าแดงได้ 


  ไม่ดีฮะ แล้วพรุ่งนี้เช้าคุณคริสก็ต้องรีบเข้าบริษัทด้วย  


  หึๆ ตามใจครับ พูดจบก็หอมแก้มขาวไปหนึ่งฟอด 


  โอ๊ะ แบคฮยอนมาแล้ว ลู่หานเอ่ยขึ้น ทำให้ชานยอลรีบหันไปมองทันที ร่างเล็กเดินมานั่งข้างๆชานยอลก่อนจะเอนหลังพิงพนักพิง 


  ร้องเพลงเพราะมากเลยนะแบคฮยอน เซฮุนเอ่ยชมก่อนจะยกแก้วเหล้าดื่ม ระหว่างนั้นเองชานยอลก็กำลังชงเหล้าอ่อนๆแบบที่แบคฮยอนชอบ 


  ใช่ๆ ร้องเพราะขึ้นเยอะเลยด้วย ลู่หานพูดเสริม 


  ไม่ขนาดนั้นหนอกครับพี่ลู่ แบคเพิ่งกลับมาฝึกเมื่อไม่นานนี้เอง แบคฮยอนพูดไปยิ้มไป แต่พอปรายตามองร่างบางที่นั่งข้างๆคริสก็หุบยิ้มลงทันที  


  สักแก้วมั้ย ชานยอลใช้แก้วแตะที่แขนแบคฮยอนเล็กน้อย มือเล็กรับแก้วมาก่อนจะชนแก้วกับทุกคนที่นั่งร่วมโต๊ะด้วย ก่อนจะยกดื่มไปเล็กน้อย ขณะเดียวกันแบคฮยอนก็มองเห็นตรงหางตาว่ามือของคริสยอมปล่อยออกจากตัวอี้ชิงเลยสักนิด 


  เกะกะลูกตา แบคฮยอนพึมพำเบาๆก่อนจะยกแก้วนั้นดื่มจนหมดแก้ว 


  เอ่อ...นี่ของขวัญจากพี่กับพี่ฮุนนะ ลู่หานยิ้มหวานก่อนจะยื่นถุงกระดาษราคาแพงให้กับแบคฮยอน  


  ขอบคุณมากนะครับ แบคฮยอนยิ้มตอบก่อนจะเปิดดูว่าข้างในคืออะไร โหหห น้ำหอมนี่ เปิดถุงมาก็ได้กลิ่นเลย 


  พี่เป็นคนเลือกให้เลยนะ ส่วนพี่ฮุนก็เป็นจ่ายตัง ใช่ป่ะ” ลู่หานหันมาถามคนข้างๆที่กำลังยิ้มเจื่อนๆ 


  “ใช่จ้ะ วงเงินในบัตรเกือบเต็มเลย  


  อะไร ใครให้บ่นห้ะ? 


  ใครบ่นครับ ไม่มี๊~ เซฮุนยิ้มกว้างก่อนจะดันให้ลู่หานเอนซบไหล่ตัวเอง คนอื่นๆที่นั่งร่วมโต๊ะก็หัวเราะกันเพราะความน่ารักของคู่นี้ 


  แล้ว...ของขวัญที่อี้ให้ล่ะฮะ อี้ชิงเอ่ยถามอย่างกล้าๆกลัวๆ แบคฮยอนหันมาจ้องหน้าพร้อมกับเบ้ปากเล็หน้อย 


  นั้นของขวัญหรอ ฉันนึกว่าขยะก็เลยทิ้งไปแล้ว  


  แบคฮยอน จะพูดกันดีๆไม่ได้รึไง ชานยอลดุแบคฮยอนเบาๆ แต่เจ้าตัวก็ยังเบ้ปากทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้ 


  ไม่เป็นไรหรอกฮะพี่ชานยอล อี้ขอไปเข้าห้องน้ำก่อนนะฮะ อี้ชิงยิ้มเล็กน้อยก่อนจะลุกขึ้นยืนและเดินตรงไปที่ห้องน้ำ 


  น้องน่าสงสารนะ แบคฮยอนอ่า ลู่หานเอ่ยขึ้น 


  ตรงไหนหรอครับ มาทีหลังแบคแล้วแย่งทุกอย่างไปจากแบคนี่น่าสงสารตรงไหนครับ แบคฮยอนแน่นคำว่าทุกอย่างพร้อมกับหันไปมองคริส ชานยอลรู้อยู่แล้วว่าทุกอย่างของแบคฮยอนก็รวมเพื่อนของเขาด้วย... 


. 


. 


. 


  น้องอี้ชิงเข้าห้องน้ำนานจัง สงสัยคนจะเยอะ ลู่หานเอ่ยขึ้นหลังจากที่เวลาผ่านมาได้สักพักแล้ว 


  เหอะ โดนฉุดไปแล้วมั้ง แบคฮยอนพูดประชดแต่ก็ทำให้ใครบางคนโมโหจริงๆ 


  แบคฮยอน คริส กดเสียงทุ้มต่ำพร้อมกับกำหมัดแน่น  


  “เรียกแบคทำไมครับ” แบคฮยอนแสร้งทำเป็นยิ้มเพราะยั่วโมโหอีกฝ่ายได้สำเร็จ ขณะเดียวกันก็มีบริกรของร้านรีบร้อนกึ่งเดินกึ่งวิ่งมาทางโต๊ะของพวกเขา 


  “มีอะไรไอ้อ๋ง ชานยอลเอ่ยถามบริกรที่สนิทด้วย 




  คือว่า...คุณอี้ชิงโดนลักพาตัวไปครับ!! 


















Talk (50%)
เอามาลงไว้ก่อนครึ่งนึงน้าาา อีกครึ่งจะตามมาทีหลังจ้าาา ฝากติดตามด้วยนะคะะะ รู้สึกสงสารพี่ชานขึ้นมาเลย ฮืออออ;-;



Talk 100%
มาอัพแล้วค่าาาา ขอโทษที่เพิ่งมาอัพนะคะ^^; ไรต์กำลังติดจอยลดา5555 ไปตามกันได้นะ เสิร์ชว่า CandyMoney ได้เลยนะคะก็จะเจอเรื่องรักเกิดในบอท ฝากติดตามทั้งเรื่องนี้และเรื่องในจอยลดาด้วยนะคะ ขอบคุณค่าาาา 
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 3 ครั้ง

145 ความคิดเห็น

  1. #118 Pakjira0906 (@Pakjira0906) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 30 ตุลาคม 2560 / 14:17
    คริสรักอี้เข้าใจป่ะแบค จะอะไรนักหนาวะ ชานยอลก้รักแบคนะเว้ยหัดคิดถึงความรุ้สึกคนอื่นบ้าง ไม่ใช่โวยวานเหมือนหมาบ้างแบบนี้! ชานยอลรักแบคมากนะเว้ย แล้วถ้าแบคยังเป้นแบบนี้อีกอะ คนที่ต้องเสียทุกอย่างอะก้คือแบคเว้ย
    #118
    0
  2. #101 hunhunie (@mookhdwk1) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 22 กันยายน 2560 / 22:56
    เกลียดอ่ะเข้าใจแต่ถึงขั้นต้องตีกันเลยหรอถามจริงจิตใจทำด้วยอะไรว้ะแบค ขี้อิจฉาเกินไปละ ส่วนอิพี่คริสคนโกหกไม่คิดจะหย่าก็มาพูดให้อี้ชิงดีใจจะให้อี้ชิงอยู่ในสถานะเมียเก็บหรอเห็นแก่ตัวอี้ชิงก็ด้วยเราก็ไม่ถูกถึงเค้าจะไม่รักกันแต่นั้นก็เมียตีทะเบียนรอให้เค้าหย่ากันก่อนสิค่อยเสียบ

    ใครลักพาตัวอี้ชิงไป!!!
    #101
    0
  3. #100 Dark Bread (@khemjung) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 30 สิงหาคม 2560 / 08:47
    แย่แล้ววววพี่คริสสส
    #100
    0
  4. #99 zyxctk (@nunnycp_np) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 27 สิงหาคม 2560 / 21:13
    ไม่นะะ อย่าทำน้องง พี่คริสรีบไปช่วยน้องเร็วว
    #99
    0
  5. #98 waraporn28 (@waraporn28) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 27 สิงหาคม 2560 / 18:17
    มาต่อเร็วๆนะรออ่านอยู่
    #98
    0
  6. #97 แมวปาจิงโกะ (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 23 กรกฎาคม 2560 / 12:29
    ไร์ทมาแล้ว ฮือออ คิดถึงมากมาย
    #97
    0
  7. #96 waraporn28 (@waraporn28) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 23 กรกฎาคม 2560 / 12:12
    มาต่อเร็วๆนะแต่ไม่เอาดาม่าได้ไมอยากให้ชิงสมหวังพี่คริสก็หย่าสักทีจะไ้ด้เอาชิงไปอยู่ด้วย
    #96
    0