[Fic EXO] Model&Cameraman - KrisLay ft. HunHan

ตอนที่ 16 : ::Final Chapter::

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 686
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 5 ครั้ง
    22 พ.ย. 59

Final Chapter

 “ผมเกลียดคุณ...” อี้ชิงพูดเสียงเรียบ พอคริสได้ยินคำนั้นก็ยิ่งออกแรงกอดรัดร่างบางไว้มากขึ้น


  “ฟานขอโทษครับ ฟานจะไม่ได้ทำแบบนี้อีกแล้วครับ...” คริสพูดออกมาด้วยความสำนึกผิดพร้อมกับใช้ศีรษะถูไถไปมาบริเวณหน้าท้องแบนราบ พออี้ชิงเห็นการกระทำของร่างสูงก็อดขำไม่ได้


  “คึๆๆ ดีมากครับ” พูดจบก็ยกเรียวแขนโอบกอดร่างสูงไว้ คริสยิ้มออกมาก่อนจะกดจูบเบาๆที่หน้าท้องแบนราบผ่านเนื้อผ้า


  “อี้อยากมีลูกป่าว” คริสเงยหน้าขึ้นถาม


  “จะบ้าหรอ คิดไกลไปไหนเนี่ยฟาน”


  “อ้าว ถ้าอยากมีจะได้ทำตอนนี้เลยไง” คริสทำหน้าทะเล้นก่อนจะเลื่อนลงมาจะจับที่ก้นนุ่มแต่มือของเขาก็โดนอะไรบางอย่างเข้า “อะไรอยู่ตรงตูดอี้เนี่ย”


  “หือ?” มือบางล้วงหยิบกล่องแหวนที่เขาเหน็บไว้ที่หลังมาก่อนจะยื่นให้ร่างสูง “พ่อฟานเอามาให้น่ะ”


  “นี่มัน...” ร่างสูงรับมาอย่างประหลาดใจ กล่องใบที่เขาเคยเห็นมันเมื่อหลายปีก่อนและก็โดนยึดไป แต่ตอนนี้มันกลับมาอยู่ในมือเขาอีกครั้ง เขาเปิดมันออกก่อนจะหยิบแหวนวงที่เล็กกว่าออกมาและวางกล่องไว้ข้างๆตัว


  “ฟานจะทำอะไรเนี่ย” อี้ชิงเอ่ยถามหลังจากที่มือหนากุมมือบางข้างซ้ายขึ้นมาแล้วก็สวมแหวนวงนั้นเข้ากับนิ้วนาง


  “แต่งงานกับฟานนะ” พูดจบก็กดจูบไปที่แหวนวงสวยแล้วก็เงยหน้าขึ้นมามองใบหน้าหวานที่ตอนนี้ใต้ตาเริ่มจะแดงก่ำขึ้นมาแล้ว


  “อื้อ อี้ตกลง...” อี้ชิงพูดพร้อมกับพยักหน้าเล็กน้อยก่อนจะย่อตัวลงนั่งบนเตียงและสวมกอดกับร่างสูงอย่างแนบแน่น มือหนายกขึ้นลูบผมสีดำเงาอย่างอ่อนโยนพร้อมกับซุกใบหน้ากับซอกคอขาว คริสได้ยินเสียงสะอื้นของร่างบางแต่คริสก็ยิ้มออกมาพร้อมกับใช้มือหนาอีกข้างลูบแผ่นหลังของร่างบางเป็นการปลอบ


  “อย่าเพิ่งร้องไห้สิ มาสวมแหวนให้ฟานก่อน” คริสแอบขำเล็กน้อยก่อนจะคลายกอดออกช้าๆ มือบางหยิบแหวนอีกวงหนึ่งออกมาจากกล่องก่อนจะสวมเข้ากับนิ้วนางข้างซ้ายของมือหนา


  “ฮิ้ววว~” หลังจากนั้นก็มีเสียงคนโห่ร้องดีใจกันดังขึ้นมา ทั้งคริสและอี้ชิงหันไปมองที่ประตูพร้อมกันก็พบว่ามีลู่หาน เซฮุน กับหมอเฉินยืนอยู่ คงจะแอบฟังอยู่ได้สักพักแล้วและในมือของลู่หานก็ถือโทรศัพท์ไว้อยู่ อี้ชิงรีบลุกขึ้นยืนและเอามือทั้งสองข้างปิดหน้าเพราะความเขิน


  “เฮียคิดว่าโลกนี้มีกันสองคนหรอ ถึงไม่รู้ว่าพวกเราเข้ามาอ่ะ” ลู่หานเอ่ยแซวก่อนจะเปิดคลิปที่เพิ่งอัดมาเมื่อกี้ดู


  “ฮ..เฮ้ย! ลบเลยนะลู่หาน” หูของคริสเริ่มแดง คริสจึงชี้นิ้วไปที่ร่างเล็กของน้องชายและสั่งให้ลบคลิป


  “เพื่อนกูจะได้แต่งงานแล้วโว้ยยย” เฉินเอ่ยแซวพร้อมกับทำหน้าตาทะเล้นใส่ คริสทำท่าจะลุกออกจากเตียงเฉินจึงวิ่งไปหลบหลังอี้ชิงที่กำลังเขินอยู่ “แซวหน่อยก็ไม่ได้”


  “ฮือออ ห้ามลงคลิปนั้นนะครับคุณลู่หาน” อี้ชิงพูดออกมาอย่างเขินก่อนจะถูกร่างสูงดึงให้นั่งลงที่เตียงคนไข้แล้วก็ถูกท่อนแขนแกร่งโอบเอวจากด้านหลังไว้


  “ได้ครับคุณอี้ชิง~” ลู่หานเก็บโทรศัพท์ใส่กระเป๋ากางเกงก่อนจะพยุงร่างของเซฮุนมานั่งที่โซฟา


  “ยินดีด้วยนะครับพี่อี้ชิง แล้วผมขอเป็นเพื่อนเจ้าบ่าวได้มั้ยครับ ฮ่าๆๆ” เซฮุนเอ่ยขึ้น


  “ไม่ได้” พอคริสพูดจบทั้งห้องก็เงียบ “หล่อไม่เท่าเจ้าบ่าว ก็เป็นไม่ได้หรอกเว้ย”


  “เอ้า ผมหล่อกว่าคุณอีกนะ..โอ๊ย!” เซฮุนร้องออกมาเพราะถูกคนข้างๆหยิกที่เอว “เอ่อ...เฮียหล่อมากเลยครับ ผมยอมแล้วครับ”


  “ฮ่าๆๆ” ทุกคนขำออกมาพร้อมกัน หมอเฉินก้มดูนาฬิกาข้อมือก็พบว่าอีกยี่สิบนาทีจะต้องเตรียมตัวผ่าตัดคนไข้แล้วจึงกล่าวบอกลาทุกคนและเดินออกจากห้องไป


  “แล้วนายสองคนน่ะ ตกลงยังไง” คริสเอ่ยถามคู่รักที่นั่งอยู่ที่โซฟา


  “พ่อกับแม่โอเคแล้ว พรุ่งนี้ลู่ว่าจะพาเซฮุนไปกินข้าวที่บ้าน”


  “เหอะ ทีเฮียกับอี้ชิงยังไม่เห็นยอมรับเร็วขนาดนี้เลย” คริสพูดอย่างน้อยใจก่อนจะเอาคางเกยไหล่บางไว้


  “แต่ตอนนี้ก็ยอมรับแล้วนี่” อี้ชิงเอ่ยก่อนจะกุมมือหนาไว้


  “ไปกันเถอะครับคุณลู่หาน ผมไม่อยากเป็นเบาหวานนะ” เซฮุนแซวพร้อมกับวาดยิ้มออกมาเล็กน้อย


  “นั้นสิ ลู่ไปก่อนนะเฮีย ไปแล้วนะครับคุณอี้ชิง” ลู่หานโค้งตัวลงเล็กน้อยก่อนจะพยุงร่างสูงของเซฮุนเดินออกจากห้องไป เหลือแค่ร่างสูงกับร่างบางสองคน


  “แล้วงานที่สตูดิโอของอี้ละ มีรึป่าว” คริสเอ่ยถามพร้อมกับกระชับกอดร่างบาง


  “อี้ให้ลูกน้องดูแลให้อยู่น่ะ แล้วก็ไม่ค่อยมีมาถ่ายภาพสักเท่าไหร่”


  “หลังจากที่อี้รักษาตัวเสร็จ ฟานว่าจะจัดงานแต่งงานเลย อี้คิดว่าดีมั้ย”


  “แล้วแต่ฟานสิ อี้ยังไงก็ได้” อี้ชิงตอบพร้อมกับรอยยิ้ม


  “ถ้าแล้วแต่ฟานก็แต่งตอนนี้เลยนะ” คริสยิ้มขำก่อนจะหอมแก้มนุ่มไปหนึ่งฟอด แต่ใจจริงคริสก็อยากให้อี้ชิงรักษาตัวให้หายก่อนค่อยจัดการเรื่องแต่งงาน


  “งื้อออ แล้วถ้ารักษาแล้วอี้จำได้แต่อดีตละ”


  “พูดให้เป็นลางทำไมหื้ม? เดี๋ยวจะโดนทำโทษ” พูดจบก็มองร่างบางที่กำลังล้อเลียนเขาอยู่ คริสจึงประกบปากกับปากนุ่มและออกแรงดูดเบาๆ มือบางตีไปที่ไหล่กว้างอย่างเบามือเป็นเชิงบอกว่าอย่ามาแกล้งนะแต่ก็ลิ้มรสจูบที่ร่างสูงป้อนมาอย่างเต็มใจ ริมฝีปากทั้งสองบดเบียดกันไปมาอยู่สักพักก่อนจะค่อยๆผละออกจากกันอย่างอ่อยอิ่ง


  “ฟานรักอี้นะครับ”


  “อี้ก็รักฟานนะ”


.


.


.


.


.


  3 เดือนผ่านไป


  ร่างบางเดินถือถ้วยข้าวต้มไปวางไว้ในอ่างล้างจาน ก่อนจะเปิดตู้เย็นออกและหยิบขวดน้ำส้มคั่นออกมาแล้วเทน้ำส้มใส่แก้วใส เก็บขวดน้ำส้มไว้ที่เดิมแล้วเดินถือแก้วน้ำส้มมานั่งที่โซฟาในห้องนั่งเล่น ยกแก้วดื่มไปหนึ่งอึกก่อนจะวางแก้วบนโต๊ะด้านหน้าและหยิบนิตยาสารเกี่ยวกับเด็กขึ้นมาอ่าน ไม่นานก็ได้ยินเสียงคนเดินลงบันไดมาจากชั้นสองของบ้านและเสียงฝีเท้าก็เริ่มเดินใกล้เข้ามาเรื่อยๆ กลิ่นแปลกๆลอยมาแตะจมูก คนที่นั่งอยู่ก่อนแล้วจึงยกมือขึ้นมาปิดจมูก


  “อี้บอกแล้วไงว่าอี้เหม็นน้ำหอมอ่ะ” อี้ชิงพูดเสียงอู้อี้พร้อมกับมองร่างสูงที่ก้มหน้าลงดมกลิ่นน้ำหอมบนเสื้อที่ใส่อยู่


  “ฟานลืมเองคร้าบ ขอโทษคร้าบบบ” พูดจบร่างสูงก็เดินไปและขึ้นไปที่ชั้นบนอีกครั้ง มือบางผละมือออกจากจมูกก่อนจะกลับมาสนใจนิตยาสารเหมือนเดิม อ่านข้อความในนั้นพลางใช้มืออีกข้างหนึ่งลูบที่หน้าท้องของตัวเองเบาๆ


  ย้อนไปสามเดือน หลังจากที่คริสออกจากโรงพยาบาลได้หนึ่งวันแล้วก็ให้หมอเฉินเริ่มการรักษาของอี้ชิงทันที การรักษาผ่านไปได้ด้วยดีและความพยายามของคริสที่ช่วยฟื้นความทรงจึงทำให้ความจำเริ่มกลับมาเรื่อยๆจนอี้ชิงจำได้หมกทุอย่างแล้ว และหลังจากนั้นก็จัดงานรื่นเริงอย่างงานแต่งงานขึ้น คริสเลือกที่จะจัดเป็นงานเล็กๆและเชิญแค่ครอบครัวและเพื่อนบางส่วนมาเท่านั้นแล้วทั้งสองคนก็ได้พบกับเรื่องดีๆอีกครั้งเมื่อคริสพาอี้ชิงไปตรวจร่างกายเพราะอี้ชิงมีอาการแปลกๆ ซึ่งหมอเฉินก็บอกว่าอี้ชิงกำลังตั้งครรภ์ จนถึงตอนนี้อี้ชิงก็กำลงอุ้มเจ้าตัวน้อยมาประมาณสองเดือนแล้ว


  “มาแล้วคร้าบ~” ร่างสูงเดินลงมาจากชั้นสองแล้วก็เข้ามาที่ห้องนั่งเล่นอีกครั้งและเห็นว่าร่างบางกำลังดื่มน้ำส้มคั้นพอดี จึงนั่งลงที่ที่วางแขนของโซฟาก่อนจะลูบผมสีดำอย่างอ่อนโยน “ไม่รู้สึกอาเจียนหรอหื้ม?”


  “ไม่อ่ะ เปรี้ยวๆดี” มือบางยื่นแก้วให้ร่างสูงเป็นเชิงว่าจะไม่กินแล้ว คริสขำออกมาเบาๆก่อนจะรับแก้วมาและดื่มน้ำส้มจนหมด


  “ไปกัน” พูดจบ คริสก็เดินเข้าไปในครัวและเอาแก้วเปล่าวางในอ่างล้างจานแล้วก็กลับมาพยุงตัวร่างบางเดิน


  “อี้เดินเองได้หน่า” ถึงจะพูดแบบนั้นแต่ก็ยอมให้อีกฝ่ายพยุงไปจนถึงรถ ซึ่งเป็นรถเก๋งยี่ห้อดังสีบลอนด์คันใหม่และจุดประสงค์คือเมื่อมีลูกสักคนสองคนแล้วก็ใช้รถคันนี้ไปเที่ยวกันเป็นครอบครัว มือหนาเปิดประตูรถออกเพื่อให้ร่างบางขึ้นไปนั่งบนรถ ดันประตูรถให้ปิดลงก่อนจะอ้อมไปขึ้นฝั่งคนขับก่อนจะหันไปมองที่เบาะหลังเพื่อให้แน่ใจว่าหยิบของมาหมดแล้ว จึงขับรถออกจากบ้านไปด้วยความเร็วปกติ


.


.


.


  รถสีบลอนด์จอดอยู่ข้างๆกำแพงของบ้านเดี่ยวหลังหนึ่งก่อนที่เครื่องยนต์จะดับลง คริสเปิดประตูลงจากรถแล้วก็เดินประตูรถฝั่งด้านหลังคนขับและหยิบตะกร้าเสื้อผ้าเด็กกับของใช้สำหรับเด็กออกมา ส่วนร่างบางที่เพิ่งลงมาจากรถก็จะเข้ามาช่วยถือของแต่คริสก็บอกว่าให้อี้ชิงไปกดกริ่งรงรั้วหน้าบ้านแทน อี้ชิงยู่ปากเล็กน้อยก่อนจะเดินไปที่หน้าบ้านและกดกริ่งไปหนึ่งครั้ง ประตูบ้านเดี่ยวเปิดออกพร้อมกับร่างสูงของผู้ชายคนหนึ่งเดินออกมาและเปิดประตูรั้วให้


  “นึกว่าจะหลงกันซะแล้ว ฮ่าๆๆ” เจ้าของบ้านเอ่ยแซวนิดหน่อยเพราะคริสกับอี้ชิงมาเลทไปประมาณยี่สิบนาที เพราะคริสไม่กล้าที่จะขับรถเร็วเหมือนแต่ก่อน อี้ชิงก็บ่นมาตลอดทางว่าให้ขับเร็วๆแต่คริสก็ไม่ยอมฟัง


  “ก็คนขับเขาขับช้าเองอ่ะพี่ชานยอล” อี้ชิงเบะปากเล็กน้อย


  “ก็เพราะอี้มีตัวเล็กอยู่ในท้องนี่ครับ ฟานเลยไม่กล้าขับรถเร็ว” คริสเอ่ยออกมาเป็นเชิงง้อ


  “ฮ่าๆ เข้าบ้านกัน” เจ้าของบ้านเปิดทางให้คุณแม่ท้องอ่อนกับคุณพ่อมือใหม่เดินเข้ามาก่อนจะปิดประตูรั้วและเดินตามทั้งสองคนนั้นเข้าไปในบ้าน


  “แล้วพี่แบคฮยอนละครับ” อี้ชิงเอ่ยถาม ส่วนคริสก็วางของที่โซฟา


  “แต่งตัวให้ฮียอลอยู่น่ะ นั้นไง...ลงมาพอดีเลย” ทั้งสามหันไปมองที่คนตัวเล็กที่อุ้มเด็กทารกวัยสองเดือนลงมาจากบันได อี้ชิงวาดยิ้มออกมาก่อนจะนั่งลงที่โซฟาหลังจากที่แบคฮยอนนั่งลงที่โซฟาอีกตัวโดยที่อุ้มเจ้าตัวเล็กไว้อยู่ ส่วนชานยอลก็ย่อตัวลงนั่งข้างๆภรรยาตัวเล็ก


  “สวัสดีครับพี่แบคฮยอน”


  “สวัสดีครับ” คริสเอ่ยตามหลังอี้ชิง ก่อนจะวาดยิ้มออกมาเล็กน้อย


  “หวัดดีจ้า~ สบายดีรึป่าว”


  “สบายดีครับผม แล้วเจ้าตัวเล็กแข็งแรงดีมั้ยครับ” อี้ชิงเอ่ยถาม


  “ก็แข็งแรงดีจ้ะ เริ่มจับของเล่นได้แล้วล่ะ” แบคฮยอนพูดพร้อมกับก้มมองเจ้าตัวเล็กให้อ้อมกอดก่อนจะยิ้มหวานให้เด็กน้อย


  “อี้ชิงลองอุ้มดูมั้ย ฝึกไว้ก่อน” ชานยอลถาม


  “ไม่ดีกว่าครับ ผมไม่เคยอุ้มเด็กอ่ะครับ” อี้ชิงสะบัดมือไปมาเป็นการปฏิเสธ


  “ไม่เป็นไรหรอก เดี๋ยวพี่สอน” พูดจบ แบคฮยอนก็ลุกขึ้นยืนและเดินเข้ามาใกล้ๆอี้ชิง ตาหวานหันไปมองร่างสูงข้างๆเป็นเชิงถามว่าจะให้ทำอย่างไร


  “ลองดูสิอี้ชิง” คริสยิ้มให้ก่อนจะมองดูร่างบางที่ลุกขึ้นยืนและใช้แขนทั้งสองข้างรับเจ้าตัวเล็กจากแบคฮยอน อี้ชิงค่อยๆอุ้มฮียอลมาไว้ในอ้อมกอดเหมือนที่แบคฮยอนทำเมื่อสักครู่ เจ้าตัวเล็กจ้องมองใบหน้าหวานอย่างสงสัย อี้ชิงจึงวาดยิ้มออกมาก่อนจะใช้ปลายนิ้วชี้จิ้มเบาๆไปที่ปลายจมูกเล็ก ทำให้เจ้าตัวเล็กยิ้มกว้างเผยให้เห็นเหงือกที่ยังไม่มีฟันขึ้น


  “ฮียอลยิ้มด้วยละครับ” อี้ชิงพูดออกมาด้วยความตื่นเต้น ก่อนจะมองหน้าสามีของตัวเองที่ลุกขึ้นยืนมามองเจ้าตัวเล็กเหมือนกัน


  “มีลูกชายแล้วก็มีลูกสาวด้วยสิครับ จะได้ไม่เหงา” คริสเอ่ยแซวเล็กน้อยก่อนจะทำหน้าตลกๆให้เจ้าตัวเล็กเห็น


  “เอ่อ...คงไม่แล้วล่ะมั้ง แฮะๆ”


  “มีแน่นอนสิ ฉันไม่อยากให้บ้านเงียบอยู่แล้ว ฮ่าๆๆ” ชานยอลพูดออกมาพร้อมกับยกแขนขึ้นกอดคอภรรยาตัวเล็กที่นั่งข้างๆ แต่ก็โดนมือเล็กตีจนได้ “ทำไมอ่าบี๋~”


  “ถ้ามีอีกบี๋ไม่ช่วยเลี้ยงนะ” คนตัวเล็กกว่ากอดอกพร้อมกับทำหน้าบึ้งแต่ก็ต้องยิ้มออกมาเพราะได้รับความอบอุ่นจากอ้อมกอดของสามี


  “ฟานนน อี้อยากเลี้ยงตัวเล็กของเราแล้วอ่า” พูดจบก็หยอกล้อกับฮียอลต่อ มือหนายกขึ้นมายีผมสีดำเบาๆก่อนจะวางแขนบนไหล่ของร่างบาง


  “รอก่อนสิครับ อีกหกเดือนได้เลี้ยงแน่นอน”


  “ตั้งนานอ่ะ” อี้ชิงยู่ปาก


  “พี่ให้ฮียอลก่อนได้นะ” ชานยอลเอ่บขึ้นแต่อี้ชิงกลับส่ายหน้าไปมา


  “ผมยังไม่ได้ศึกษาเรื่องเลี้ยงเด็กเลยอ่ะครับ ฮ่าๆๆ” พูดจบก็ทำท่าจะอุ้มฮียอลคืนให้เพราะดูเหมือนว่าเจ้าตัวเล็กจะหิวแล้ว ชานยอลเป็นคนอุ้มฮียอลมาส่วนแบคฮยอนก็เดินเข้าไปในครัวเพื่อชงนมให้ฮียอล “ผมเอาของมาให้ฮียอลด้วยนะครับ”


  “ขอบคุณมากนะ จริงๆไม่ต้องลำบากหรอก มีคนให้เสื้อผ้ามาเยอะแล้วล่ะ” พูดจบก็หันมาสนใจเจ้าตัวเล็กที่อุ้มไว้อยู่ ฮียอลเริ่มเปิดปากร้องเพราะหิว ชานยอลเลยพูดกล่อมให้เจ้าตัวเล็กฟังถึงแม้ว่าจะไม่เข้าใจก็ตาม


  “อี้ชิงอ่า เดี๋ยวต้องไปซื้อของด้วยนะ” หลังจากที่ก้มมองดูนาฬิกาข้อมือก็หันมาพูดกับร่างบาง


  “งื้ออ อี้อยากกินข้าวเที่ยงที่นี้อ่ะ”


  “พี่ว่าจะชวนอยู่เหมือนกันเลย อยู่กินข้าวก่อนนะ” แบคฮยอนเดินมาหาร่างสูงของสามีก่อนจะยื่นขวดนมให้ชานยอลเป็นคนป้อนนมเจ้าตัวเล็ก


  “อ่า...ก็ได้ครับ” คริสตอบตกลงไปเพราะอี้ชิงส่งสายตาอ้อนวอนเขา จนต้องยอมตามใจภรรยาตัวขาว


  แบคฮยอนทำเมนูง่ายๆที่แม่ของเขาเคยสอนมาโดยมีอี้ชิงคอยเป็นลูกมือช่วยด้วย ส่วนอีกสองคนก็คุยกันตามประสาผู้ชายและส่วนใหญ่คริสจะถามเรื่องการเลี้ยงลูกซะมากกว่าเรื่องทั่วๆไป บนโต๊ะอาหารวันนี้มีสีสันกว่าครั้งก่อนเพราะมีอี้ชิงกับคริสมานั่งคุยด้วย ชานยอลก็คอยกล่อมเจ้าตัวเล็กให้หลับและเดินมากินข้าวที่แบคฮยอนป้อนให้เป็นพักๆ หลังจากที่อิ่มท้องแล้วอี้ชิงก็ช่วยแบคฮยอนล้างจานก่อนแล้วค่อยขอตัวกลับ


  ระหว่างทางที่คริสขับรถไปที่ห้างสรรพสินค้า อี้ชิงก็รู้สึกคลื่นไส้อยากอาเจียนขึ้นมา แต่โชคดีที่ข้างหน้ามีจุดปั๊มน้ำมันอยู่พอดี คริสจึงเลี้ยวรถเข้าไปจอดในปั๊มน้ำมันและพาร่างบางเข้าห้องน้ำหลังจากที่ล็อครถเรียบร้อยแล้ว ไม่กี่นาทีต่อมาอี้ชิงก็รู้สึกดีขึ้นหลังจากที่นั่งพักในรถ คริสให้อี้ชิงเอนเบาะลงและนอพักผ่อนก่อนจะขับรถออกจากปั๊มไปและขับรถไปที่ห้างสรรพสินค้นเหมือนเดิม


  “ฟาน~ อี้อยากได้ชุดนี้อ่ะ ชุดนี้ด้วย แล้วก็ชุดนั้นด้วย” หลังจากที่มาถึงห้าง อี้ชิงก็พาร่างสูงมาที่แผนกของเด็กทันทีแล้วก็เลือกเสื้อของเด็กผู้หญิงอยู่นานพอสมควรแล้วก่อนจะหยิบชุดที่เหลือกได้ใส่ตะกร้ารถเข็น


  “แล้วอี้รู้ได้ไงว่าลูกเราเป็นผู้หญิงน่ะ หื้ม?” คริสแอบขำเล็กน้อยแล้วก็คอยมองร่างบางที่กำลังเลือกของชิ้นอื่นๆอยู่


  “ก็อี้รู้สึกแบบนั้นอ่ะ อีกอย่างชุดก็น่ารักด้วยนะ” อี้ชิงเดินมายืนข้างๆสามีก่อนจะกอดท่อนขาแกร่งอย่างออดอ้อน


  “คร้าบๆ แล้วอี้จะซื้ออะไรอีกรึป่าว” พูดจบคริสก็เดินเข็นรถเข็นไปโดยมีภรรยาตัวขาวเดินอยู่ข้างๆ อี้ชิงเงียบไปสักพักก่อนจะส่ายหัวไปมา “งั้นไปที่บ้านใหญ่เลยนะ”


  “โอเคครับ” อี้ชิงตอบรับ ก่อนจะเดินตามร่างสูงไปที่แคชเชียร์เพื่อจ่ายตังและเดินไปที่อาคารจอดรถพร้อมกัน ระหว่างทางก็มีคนเข้ามาทักทายคริสเหมือนเดิมทั้งที่ตอนนี้เขาไม่ได้เป็นนายแบบแล้ว แต่ก็คริสก็ยังทักทายแฟนคลับกลับไปเหมือนทุกครั้ง


.


.


.


  ในเวลาพลบค่ำ แม่บ้านได้จัดโต๊ะอาหารและเตรียมอาหารไว้เรียบร้อยแล้วเหลือแต่รอให้คุณและคุณนายอู๋ ลูกชายคนและลูกสะใภ้มานั่งพร้อมหน้าพร้อมตากันที่โต๊ะอาหาร ทั้งสี่คนนั่งพร้อมกันที่โต๊ะอาหารแล้ว โดยประมุขของบ้านนั่งที่หัวโต๊ะ คุณนายอู๋นั่งถัดมาทางขวา แล้วก็เป็นคริสแล้วก็อี้ชิง ส่วนอีกสองที่นั่งตรงฝั่งตรงข้ามก็จะเป็นใครไปไม่ได้นอกจากลูกคนเล็กกับว่าที่ลูกเขยที่ตอนนี้เลิกเป็นเด็กชงกาแฟแล้ว...


  “มาแล้วคร้าบบบ~” เสียงหวานของลู่หานดังมาแต่ไกล ร่างเล็กวิ่งเข้ามาสวมกอดมารดาจากด้านหลังก่อนจะหอมแก้มไปหนึ่งครั้ง


  “มาช้าจังนะ รถติดหรอลูก” คุณนายอู๋เอ่ยถาม


  “ป่าวหรอกครับ ที่ช้าเพราะเซฮุนนั้นแหละ จำบทไม่ค่อยได้ผู้กำกับเลยสั่งคัทหลายรอบน่ะครับ” ลู่หานเอ่ยถึงร่างสูงที่เพิ่งจะเดินเข้ามาในห้องรับประมานอาหาร ร่างสูงของเซฮุนโค้งลงทำความเคารพกับผู้ใหญ่ทั้งสองก่อนจะนั่งลงที่อาหารโดนเว้นไว้หนึ่งที่เพื่อให้ลู่หานนั่งใกล้ๆกับประมุขของบ้าน


  “ก็เพราะคุณลู่หานนั่งจ้องผมจนผมเสียสมาธิ ผมต้องขอโทษคุณพ่อกับคุณแม่ด้วยนะครับ”


  “แล้วนี่แม่ของเธอเป็นยังไงบ้างล่ะ สบายดีรึป่าว” คุณนายอู๋เอ่ยถาม


  “สบายดีครับ แต่ผมพยายามพูดให้ท่านมาอยู่ที่นี้แล้ว ท่านก็ไม่ยอมน่ะครับ”


  “แล้วคืนนี้จะนอนที่ไหนกันล่ะ” คราวนี้ประมุขของบ้านเอ่ยถามบ้าง


  “ลู่กับฮุนก็คงไปนอนที่บ้านของแม่ฮุนอ่ะ แต่พ่อกับแม่ไม่เหงาหรอกเพราะมีคนอยู่เป็นเพื่อนด้วยตั้งสามคน” ลู่หานเอ่ยออกมาพร้อมกับรอยยิ้ม แต่ทั้งโต๊ะกลับทำน่าสงสัยเหมือนๆกัน “ก็เฮียคริส พี่อี้ชิงแล้วก็ตัวเล็กในท้องของพี่อี้ชิงไง”


  “ฮ่าๆๆ ลูกเฮียยังอยู่ในท้องอยู่เลยนะ ยังไม่ออกมาวิ่งเล่นซะหน่อย” คริสหันไปมองร่างบางแล้วก็ขำออกมาพร้อมกันทั้งโต๊ะ ลู่หานยู่ปากเซฮุนจึงใช้นิ้วชี้กับนิ้วกลางคีบกระจับปากนั้นเป็นการหยอกล้อ ลู่หานทำท่าจะกัดสองนิ้วนั้นแต่เซฮุนก็ชักมือกลับมาก่อน


  “ทานอาหารกันได้แล้ว เดี๋ยวจะเย็นหมดซะก่อน” พอสิ้นเสียงของประมุขใหญ่ ทุกคนก็ลงมือทานอาหารแต่ก็ยังมีพูดคุยกันอยู่ คุณนายอู๋แนะนำคริสให้ตักอาหารอ่อนๆให้อี้ชิงเพราะยังอยู่ในช่วงตั้งครรภ์แรกๆ แปลกที่ครั้งนี้อี้ชิงกินได้เยอะแต่อาจจะเป็นเพราะว่าอาหารของบ้านนี้อร่อยหรือไม่ก็ตัวอี้ชิงก็คงจะหิว


  หลังจากที่มื้อเย็นจบแล้ว ลู่หานก็อยู่คุยกับอี้ชิงสักพักเพราะตื่นเต้นที่ตัวเองจะมีหลาน คริสเองก็นั่งอ่านหนังสืออยู่ข้างๆร่างบางส่วนเซฮุนก็นั่งจำบทของตัวเองอยู่อีกมุมห้องหนึ่ง แต่เขาก็ไม่ได้ตั้งใจจำบทสักเท่าไหร่เพราะเอาแต่มองร่างเล็กของลู่หานที่กำลังคุยไม่หยุดปาก


  “ลู่หาน พี่อี้ชิงเขาง่วงแล้วนะ เราเองก็กลับได้แล้ว” เซฮุนเอ่ยขึ้นพร้อมกับเดินมาหยุดยืนอยู่ข้างๆร่างเล็ก


  “ฮุนรู้ได้ไง พี่อี้ชิงยังไม่ได้บอกเลยนะว่าง่วง” ลู่หานแย้ง


  “ก็เมียเฮียนั่งหาวไปหลายรอบแล้วไง ลู่มัวแต่พูดๆ” คริสเอ่ยพร้อมกับใช้ท่อนแขนกอดคอร่างบางไว้


  “ไม่เป็นไรหรอกครับ พี่ยังไม่ง่วงหรอก ลู่หานเล่าต่อเถอะ”


  “พวกผมไม่กวนพวกพี่ดีกว่า กลับกันได้แล้วคุณลู่หาน” เซฮุนจับข้อมือของลู่หานและออกแรงให้ลู่หานลุกขึ้นยืน ลู่หานหันมองร่างสูงอย่างไม่พอใจก่อนจะลุกขึ้น


  “ฝันดีนะครับพี่อี้ชิง เฮียคริส” พูดจบลู่หานก็เดินออกไป เซฮุนก้มหัวลงเล็กน้อยก่อนจะเดินตามร่างเล็กไป


  ระหว่างทางที่เซฮุนขับรถ ลู่หานแทบจะไม่พูดเลยสักคำทั้งที่ปกติจะชวนเซฮุนคุยตลอดทาง พอถึงที่บ้านลู่หานก็เดินไปขึ้นไปที่ห้องของเซฮุนโดยไม่รอเจ้าของห้อง ร่างสูงที่เดินถือของตามขึ้นมาก็พบว่าร่างเล็กกำลังอาบน้ำอยู่ เซฮุนจึงวางของที่ถือไว้ที่ปลายเตียงก่อนจะทอดกายลงนอนบนเตียงแล้วก็หยิบโทรศัพท์ออกมาจากกระเป๋ากางเกง ปลดล็อคหน้าจอก่อนจะกดเข้าไปดูในโลกโซเชี่ยลและเลื่อนนิ้วบนหน้าจอ


  เมื่อเดือนที่แล้วเซฮุนได้ตัดสินใจเซ็นสัญญาเป็นนัดแสดงค่ายเดียวกับลู่หาน และมีผู้จัดการร่วมกันก็คือเฮนรี่ เซฮุนต้องเข้าเรียนคลาสแอคติ้งเพราะเขาเองยังแสดงไม่ค่อยเก่งนักแต่เพราะความสามารถและรูปร่างหน้าตา ประธานบริษัทอย่างชีวอนจึงรับเซฮุนให้เข้ามาไว้ในสังกัดก่อนแล้วค่อยให้เซฮุนเรียนคลาสแอคติ้งเพิ่ม


  ประตูห้องน้ำเปิดออกพร้อมกับร่างเล็กที่เดินออกมาในชุดนอน เซฮุนลุกขึ้นยืนทันทีก่อนจะเดินเข้าไปหาร่างเล็ก แต่ลู่หานกลับเบี่ยงตัวออกละมานั่งเช็ดผมที่เตียง เซฮุนมองตามไปแต่เขาก็รู้ว่าลู่หานโกรธเขา เซฮุนไม่พูดอะไรแล้วเดินเข้าไปน้ำห้องน้ำเพื่อชำระร่างกาย ไม่นานเซฮุนก็ออกมาจากห้องน้ำกับผ้าเช็ดตัวพื้นเดียวที่พันรอบเอวเขาอยู่ ลู่หานหลับไปแล้วเซฮุนจึงเดินที่เตียงและล้มตัวลงนอนข้างๆก่อนจะกอดร่างเล็กจากด้านหลัง


  “อืออ” ลู่หานขยับตัวเล็กน้อย ทำให้ร่างสูงออกแรงกอดมากขึ้น “ไปแต่งตัวสิ”


  “ไม่ไปครับ” พูดจบเซฮุนก็หลับตาลง แต่ลู่หานกลับลืมตาขึ้นและพลิกตัวหันมาอีกด้าน มองใบหน้าของแฟนหนุ่มอยู่สักพักก่อนจะซุกใบหน้าที่อกแกร่ง เซฮุนยังรู้สึกตัวอยู่จึงตบบริเวณสะโพกของร่างเล็กเบาๆเป็นการกล่อม “หายงอนแล้วรึไง หื้ม?”


  “อื้อ” ลู่หานตอบสั้นๆด้วยน้ำเสียงที่ง่วงงุน มือหนาที่เคยตบเบาๆที่สะโพกก็ยกขึ้นมาลูบผมสีน้ำตาลอย่างอ่อนโยน


  “รักนะครับ” เซฮุนเอ่ยออกมาเบาๆแต่ลู่หานก็ยังได้ยิน ลู่หานเงยหน้าขึ้นมาก่อนจะกดจูบเบาๆที่ปลายคางของร่างสูง


  “ลู่ก็รักฮุนนะ” เซฮุนขำออกมาเบาๆ ก่อนจะกล่อมให้ร่างเล็กหลับแต่ก็เป็นเขาเองที่หลับเพราะวันนี้ไปทำงานหลายที่เลยมีอาการเพลียเล็กน้อย ลู่หานที่ยังรู้สึกตัวอยู่ก็ได้ยินเสียงหายใจของร่างสูงเข้าออกเป็นจังหวะ ก็แอบอมยิ้มออกมาเล็กน้อยก่อนจะเอาแขนเล็กวางบนเอวสอบและหลับตาเข้าสู่ห้วงนิทรา


.


.


.


  คริสพยุงร่างบางเดินออกมาจากห้องน้ำและพยุงให้เดินมานั่งที่ปลายเตียง ช่วงนี้คริสจะเข้าไปช่วยอี้ชิงอาบน้ำทุกครั้งเพราะกลัวว่าอี้ชิงจะลื่นล้มในห้องน้ำ ถึงแม้ว่าจะซื้อแผ่นยางกันลื่นมาวางที่พื้นห้องน้ำแล้วก็ตาม คริสก็ไม่วางใจสักทีจึงต้องตามเข้าไปในห้องน้ำด้วย ร่างสูงเดินกลับมาหาร่างบางพร้อมชุดนอนสีชมพูอ่อนและกางเกงชั้นใน ร่างบางรับมาก่อนจะเดินหลังฉากกั้นข้างๆตู้เสื้อผ้า


  ก๊อก ก๊อก ก๊อก


  คริสสาวเท้าเดินไปที่ประตูก่อนจะเปิดมันออก แม่บ้านหยิบแก้วนมจากถาดและยื่นให้ร่างสูงอย่างระมัดระวัง คริสรับมาก่อนจะกล่าวขอบคุณและปิดประตูห้อง เขาเดินมาที่เตียงก่อนจะวางแก้วนมไว้ที่ตู้เล็กข้างๆหัวเตียง เหยียดกายนอนบนเตียงโดยใช้แผ่นหลังพิงหัวเตียงไว้ คริสหยิบไอแพดขึ้นมาและเปิดอ่านข้อมูลที่เขาอ่านค้างไว้เมื่อคืนที่แล้ว


  “ตั้งใจอ่านเชียวนะ” อี้ชิงเอ่ยแซวเล็กน้อยก่อนจะหย่อนก้นลงนั่งบนเตียงและหยิบแก้วนมมาดื่มไปครึ่งแก้ว


  “ฟานจะได้เลี้ยงลูกเก่งๆไง ไม่ดีหรอ” เขาละสายตาจากหน้าจอไอแพดและหันมามองภรรยาตัวขาวที่นั่งข้างๆแทน


  “ยังไงฟานก็ไปทำงานที่บริษัท อี้ก็ต้องเป็นคนเลี้ยงอยู่ดีอ่ะ” อี้ยู่ปากก่อนจะยกแก้วขึ้นดื่มนมจนหมดแก้ว แล้วก็วางแก้วไว้ที่เดิม มือบางหยิบทิชชู่จากกล่องใส่ทิชชู่มาหนึ่งแผ่นก่อนจะเช็ดคราบนมที่เลอะรอบปากและวางไว้ข้างๆแก้ว


  “พอฟานกลับมาก็เปลี่ยนกันเลี้ยงไงครับ~” ท่อนแขนแกร่งโอบเอวบางจากด้านหลังและปลายจมูกโด่งที่ถูไถไปมาที่แก้มนุ่มอย่างหมันเขี้ยว


  “คึๆๆ หนวดฟานมันจั๊กจี๋อ่ะ” อี้ชิงขำออกมาพร้อมกับพยายามหันหน้าหนี ร่างสูงเขยิบลงมานอนแต่ใช้ข้อศอกยันไว้ก่อนจะใช้มืออีกข้างตบหมอนให้ร่างบางนอนลง ซึ่งอี้ชิงก็ยอมนอนบนหมอนนั้นอย่างว่าง่าย “อี้คิดชื่อลูกไว้แล้วนะ”


  “หื้ม? ชื่ออะไรบ้างครับ” คริสยิ้มๆก่อนจะประสานมือกับมือบาง


  “ถ้าเป็นเด็กผู้หญิงชื่อ ลี่จู ส่วนเด็กผู้ชายชื่อ ป๋ายจิน” พูดจบก็วาดรอยยิ้มออกมา


  “แต่ฟานว่าเราอาจจะได้ใช้ชื่อ ลี่จู นะ” มือหนาผละออกจากมือบางก่อนจะลูบเบาๆที่หน้าท้องของร่างบาง


  “ทำไมอ่ะ”


  “ก็อี้รู้สึกว่าจะได้ลูกสาวไม่ใช่หรอหื้ม? ฟานเชื่อลางสังหรณ์ของอี้” พูดจบ คริสก็แอบหลุดขำออกมาเล็กน้อย


  “ขำทำไมอ่ะ ความคิดอี้มันตลกรึไง” อี้ชิงพูดเหวี่ยงใส่พร้อมกับทำหน้ามุ่ย


  “โอ๋ๆๆ ฟานไม่ได้คิดแบบนั้นเลยคร้าบ~” คริสเขยิบเข้ามาใกล้ร่างบางมากขึ้นก่อนจะรับร่างบางมาไว้ในอ้อมกอด “จะผู้หญิงหรือผู้ชาย ฟานก็รักหมดแหละครับ”


  “นั้นสิเนอะ” อี้ชิงยิ้มหวานก่อนจะซุกใบหน้าที่อกแกร่ง “ฟาน”


  “ครับ?”


  “ตอนที่อี้ลืมตาตื่นขึ้นมาหลังจากที่รักษาครั้งสุดท้ายน่ะ อี้เคยกลัวว่าตื่นมาแล้วจะจำอะไรไม่ได้เลย”


  “...”


  “กลัวว่าจะลืมเรื่องของฟานอีก แล้วก็กลัวว่าจะไม่ได้แม้กระทั่งตัวเอง” ใบหน้าหวานเงยขึ้นมองร่างสูงพร้อมกับน้ำใสๆที่คลออยู่ที่เบ้าตา นิ้วหัวแม่มือของมือหนายกขึ้นมาเกลี่ยบริเวณได้ตาหวานเบาๆ


  “อี้ไม่ต้องกลัวนะ ถ้าอี้จำอะไรไม่ได้เลยจริงๆ ฟานก็จะไม่ยอมแพ้หรอกเพราะฟานรักอี้มาก รู้มั้ยครับ” พูดจบก็กดปากหยักที่หน้าผากมนอย่างอ่อนโยน


  “อี้ขอบคุณนะ แล้วก็...” อี้ชิงก้มหน้าลงก่อนจะพูดออกมาเบาๆว่า “อี้รักฟานนะ”


  “ห้ะ? อะไรนะ ฟานไม่ได้ยินเลยอ่ะ” คริสแกล้ง จริงๆเขาได้ยินเต็มสองหูเพราะทั้งห้องเงียบมากจึงได้ยินเสียงที่อี้ชิงพูดออกมาชัดเจนถึงแม้ว่าอี้ชิงจะเอ่ยออกมาเบาๆก็ตาม


  “ฟานก็รักอี้เหมือนกันนะครับ” ท่อนแขนแกร่งออกแรงกอดรัดร่างบางมากขึ้น


  “รักมากๆด้วย”


  “จะรักอี้ชิงคนเดียวและรักตลอดไปครับ”
















Talk จ้าาาาาาา

ในที่สุดก็จบแล้วววว รอนานมั้ยเอ่ย55555 ขอบคุณรีดเดอร์ทุกคนที่ติดตามมาถึงตอนจบนะคะ แล้วไรต์ก็จะขอเวลาแต่งตอนพิเศษหน่อยนะคะ แล้วก็ไรต์มีฟิคเรื่องต่อไปมารอแล้วนะคะแต่คงไม่ลงเร็วๆนี้ อาจจะเป็นปลายปีหรือไม่ก็ปีหน้านะคะ ยังไงก็ฝากติดตามด้วยนะคะะะ ขอบคุณค่าาาาาาาา

O W E N TM.
 
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 5 ครั้ง

123 ความคิดเห็น

  1. #112 smile m (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 23 พฤศจิกายน 2559 / 22:12
    อยากอ่านตอนพิเศษหลังอี้คลอดอ่ะไรท์จ๋าาาาาา
    #112
    0
  2. #111 dovy_bubble (@pakjira-nest) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 23 พฤศจิกายน 2559 / 22:04
    ลูกสาวแน่ๆ
    #111
    0
  3. #95 banamelody (@aunnattha) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 23 พฤศจิกายน 2559 / 19:04
    เมื่อไหร่ ลูกอี้จะเกิดคงวุ่นกันน่าดู
    #95
    0
  4. #94 krisging (@krisging) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 23 พฤศจิกายน 2559 / 15:18
    ขอไห้หลานเกิดมาน่ารักน่าชังน่ะ
    #94
    0
  5. #93 wp_0510 (@wp_0510) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 23 พฤศจิกายน 2559 / 11:36
    ขอตอนพิเศษด้วยนะค่ะ อยากรู้ว่าได้แฝดชายหญิงปะ
    #93
    0
  6. #92 JJJPcP (@JJJPcP) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 23 พฤศจิกายน 2559 / 07:38
    จบแล้วววววว
    #92
    0
  7. #91 itchaayaa (@itchaayaa) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 22 พฤศจิกายน 2559 / 23:55
    น่ารักกก ขอบคุณนะคะไรท์ ;-)
    #91
    0
  8. #90 conan_tkd (@conan_xoxo) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 22 พฤศจิกายน 2559 / 22:48
    จบแล้วอะ
    รักกันดีทุกคู่อะ
    #90
    0