[Fic EXO] Model&Cameraman - KrisLay ft. HunHan

ตอนที่ 15 : ::Chapter 14::

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 497
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 6 ครั้ง
    15 พ.ย. 59

Chapter 14

  “เธอคือใคร...ฉันไม่รู้จัก...” มือบางค่อยๆวางมือหนาลงไว้ที่เดิมพร้อมกับน้ำตาที่ไหลออกมาเรื่อยๆ ร่างสูงยังคงจ้องมองร่างบางด้วยสีหน้าที่เรียบเฉย


  “อี้ชิงไง...ฮึก กระต่ายของฟานไง...” อี้พูดทั้งที่ยังสะอื้นอยู่ และร่างสูงที่นอนป่วยอยู่ก็ส่ายหน้าไปมาเป็นคำตอบ


  “แล้วเฮียจำลู่ได้มั้ย” ลู่หานเอ่ยปากพูด คริสจึงหันไปมองร่างเล็กที่นั่งอยู่ข้างๆเตียงอีกฝั่งหนึ่ง


  “น้องชายตัวเองทำไมจะจำไม่ได้ละ” เขาพูดออกมาพร้อมกับรอยยิ้มก่อนจะเบนสายตาไปมองคนที่นั่งวิลแชร์อยู่ “นั้น...”


  “เซฮุนไง เฮียจำไม่ได้มั้ย”


  “เด็กที่ร้านกาแฟใช่มั้ย” พออี้ชิงได้ยินประโยคนั้นน้ำตามันก็ยิ่งไหลออกมาเรื่อยๆ อี้ชิงไม่อยากปล่อยโฮออกมาจึงยกมือบางขึ้นมาปิดตัวเองและลุกขึ้นยืนแล้วเดินออกจากห้องไป


  “แปลก จำผมได้แต่ทำไมจำพี่อี้ชิงไม่ได้” เซฮุนเอ่ยพร้อมกับยกมือขึ้นเกาหัวด้วยความสงสัย


  “ฉันเองก็ไม่รู้เหมือนกัน นี้เฮียจำคุณอี้ชิงไม่ได้จริงๆหรอ” พูดจบลู่หานก็เท้าคางกับเตียงคนไข้ คริสส่ายหน้าเล็กน้อยเป็นคำตอบ “โอ้ยยยยย! ความจำเสื่อมทั้งคู่เลย คู่ของเฮียมีอุปสรรคเยอะจริงๆเลย”


  “แล้วเราจะช่วยพวกเขายังไงล่ะครับ” เซฮุนเอ่ยถาม


  “เรียกหมอมาดีกว่า” พูดจบ ลู่หานก็กำลังจะเอื้อมมือไปกดปุ่มเรียกพยาบาลแต่ก็ถูกมือหนาห้ามไว้ “เฮีย?”


  “ไม่ต้องเรียก”


  “ทำไมอ่ะเฮีย นั้นแฟนเฮียนะและเป็นคนเดียวที่เฮียจำไม่ได้ เขาเองก็ยังจำอะไรไม่ค่อยได้เหมือนกัน เฮียไม่สงสารคุณอี้ชิงหรอ เขาก็เริ่มจะจำเฮียได้บ้างแล้วนะแต่ตอนนี้เฮียกลับมาความจำเสื่อมอีก คุณอี้ชิงเขา...อื้อ!” ลู่หานบ่นชุดใหญ่จนเซฮุนต้องห้ามด้วยการใช้มือปิดปากของลู่หานไว้


  “ใจเย็นๆก่อนสิครับ รอให้หมอมาก่อนค่อยหาทางรักษา” ลู่หานเอนหลังพิงเก้าอี้พร้อมกับยกแขนขึ้นกอดอกพร้อมกับทำหน้ามุ่ย เซฮุนจึงใช้มือที่ปิดปากของลู่หานยีผมสีน้ำตาลของร่างเล็กเบาๆ


  “พวกนายเชื่อหรอ” ประโยคที่คริสพูดทำให้ทั้งสองคนหันมามองร่างสูงบนเตียงคนไข้ทันที “ฉันนี่เล่นละครเก่งจริงๆ”


  “เฮียคริส!! / คุณคริส!!” ทั้งลู่หานกับเซฮุนตะโกนออกมาพร้อมกัน ทำให้คนไข้นอนขำอยู่บนเตียงแต่ก็ขำมากไม่ได้เพราะแผลโดนยิงที่หลังยังไม่หายสนิท ลู่หานลุกขึ้นยืนก่อนจะใช้มือทั้งสองข้างตีร่างสูงของพี่ชายรัวๆ


  “เจ็บๆๆ” ร่างสูงใช้ท่อนแขนทั้งสองเป็นโล่กำบังและพยายามดันมือเล็กทั้งสองข้างนั้นให้ออกไป


  “แล้วเฮียจะไปแกล้งเขาทำไม”


  “เฮียอยากรู้ว่าอี้ชิงจะทำยังไงถ้าเฮียเป็นแบบนี้ เฮียคิดได้ตอนที่ตื่นมาเมื่อคืน เห็นอี้ชิงหลับก็เลยอยากแกล้ง”


  “ถ้าพี่อี้ชิงทิ้งคุณไป พวกผมไม่รู้อะไรด้วยนะ” เซฮุนเอ่ย


  “สอนเด็กนี้ให้เลิกปากเสียด้วยนะลู่หาน” ลู่หานขำออกมาเบาๆก่อนจะหยิบสมร์ทโฟนเครื่องหนึ่งมาวางที่ตักของร่างสูง


  “โทรศัพท์พี่อ่ะ”


  ก๊อก ก๊อก ก๊อก


  พอได้ยินเสียงเคาะประตู คริสจึงรีบหยิบโทรศัพท์ว่อนไว้ได้ผ้าห่ม ประตูเปิดออกพร้อมกับร่างบางที่เดินเข้ามาและในมือก็หิ้วถุงจากมินิมาร์ทไว้ พอปิดประตูเสร็จอี้ชิงก็เดินมาวางของในมือไว้ที่โต๊ะข้างๆเตียงคนไข้


  “งั้นลู่ไปก่อนนะเฮีย ฝากด้วยนะครับคุณอี้ชิง” อี้ชิงพยักหน้ารับพร้อมกับยิ้มเจื่อนๆออกมา ลู่หานลุกขึ้นยืนก่อนจะเข็นวิลแชร์ของเซฮุนไปที่ประตู มือใหญ่ของเซฮุนเอื้อมไปบิดลูกบิดประตูและเปิดออก ลู่หานเข็นวิลแชร์ไปข้างนอกห้องก่อนจะปิดประตูห้องให้ อี้ชิงเดินไปที่ทีวีก่อนจะกดเปิดมันและหยิบรีโมทไปวางที่มือหนาของร่างสูง อี้ชิงเห็นปุ่มกดปรับเตียงจึงกดให้เตียงเอนขึ้นอย่างช้าๆเพื่อให้ร่างสูงอยู่ในท่านั่ง


  “โอ๊ย!” คริสไม่ได้แกล้งเจ็บ คนไข้ร้องออกมาพร้อมกับนิ่วหน้าลงเพราะแผลยังไม่หายดี


  “อี้ขอโทษๆ ฟานเจ็บมากรึป่าว” อี้ชิงละมือออกจากปุ่มพวกนั้นทันที


  “อ่า...นิดหน่อยครับ” พูดจบร่างสูงก็ขยับตัวนิดหน่อยให้นั่งได้สบาย “ปรับเอนขึ้นอีกนิดนึงได้มั้ยครับ”


  “อื้อ ได้สิ” อี้ชิงกดปุ่มนั้นอีกไม่กี่ทีก่อนจะส่งยิ้มๆบางให้คนไข้


  “...” ร่างสูงไม่พูดอะไรแต่กลับมองว่าร่างบางจะทำอะไรต่อ มือบางหยิบกล่องอาหารสำเร็จรูปที่อุ่นมาแล้วออกมาจากถุงพลาสติก มาวางไว้บนโต๊ะกินข้าวของคนไข้ก่อนจะเลื่อนโต๊ะนั้นไปติดข้างๆเตียงคนไข้จนแผ่นไม้ที่มีอาหารวางอยู่เยื้องมาตรงหน้าคริสพอดี อี้ชิงหยิบเหยือกน้ำมารินน้ำใส่แก้วใส่ก่อนจะวางเหยือกไว้ที่เดิมและหยิบแก้วนี้มาวางไว้ข้างๆกล่องอาหารสำเร็จรูป


  “ฟานยังไม่ได้กินข้าวตั้งแต่เมื่อคืน อี้เลยลงไปซื้อมาให้” อี้ชิงยิ้มบางอีกครั้งก่อนจะเดินไปนั่งที่โซฟาตรงอีกมุมหนึ่งของห้องแล้วหยิบนิตยาสารขึ้นมาอ่าน เห็นการกระทำของร่างบางแล้วก็อยากยิ้มออกมาแต่ก็ต้องบังคับปากตัวเองไม่ให้ยิ้ม มือหนาหยิบช้อนมาก่อนจะตักข้าวใส่ปากทีละคำอย่างไม่รีบร้อนแล้วก็ดูทีวีไปด้วย


  Rrrrrrrrr


  อี้ชิงรู้สึกว่าโทรศัพท์ของตัวเองสั่นและแผดเสียงร้องออกมาจึงหยิบออกมาจากกระเป๋ากางเกงและกดรับสายทันที ส่วนคนป่วยก็ยังคงจ้องมองที่จอทีวีแต่กลับตั้งใจฟังที่อี้ชิงคุยโทรศัพท์


  “ครับพี่ชานยอล”


  [พี่เห็นข่าวว่าคุณคริสเข้าโรงพยาบาล เราเองก็อยู่ในเหตุการณ์ ได้เฝ้าไข้คุณคริสรึป่าว]


  “อ๋อ ใช่ครับ”


  [พี่ต้องดูแลแบคฮยอนคงไปเยี่ยมไม่ได้นะ]


  “ไม่เป็นไรหรอกครับ อีกไม่กี่วันคุณคริสก็คงออกจากโรงพยาบาลแล้ว” คริสรู้ว่าอี้ชิงพยายามพูดให้น้ำเสียงปกติที่สุดทั้งที่ในใจกำลังร้องไห้อยู่


  [ดีแล้วล่ะ งั้นแค่นี้นะ] คนโทรมากดวางสายไป อี้ชิงจึงวางโทรศัพท์ไว้ที่โต๊ะด้านหน้าโซฟาก่อนจะอ่านนิตยาสารต่อ มือหนาวางช้อนลงก่อนจะยกแก้วน้ำขึ้นมาดื่มน้ำจนหมดแก้วแล้วก็วางไว้ที่เดิม อี้ชิงเงยหน้าขึ้นมาพอดีจึงลุกขึ้นยืนและเดินมาที่ข้างเตียงคนไข้


  “อิ่มแล้ว” คริสเอ่ยขึ้นก่อนจะมองร่างบางที่เลื่อนโต๊ะทานข้าวของคนไข้ไปไว้ที่เดิม อี้ชิงรินน้ำใส่แก้วแล้วก็หยิบแก้วยาที่มียาแก้ปวดอยู่หนึ่งเม็ดยื่นให้ร่างสูง มือหนารับแก้วยากับแก้วน้ำมาก่อนจะกรอกยาเข้าปากแล้วก็ดื่มน้ำตาม อี้ชิงรับแก้วเปล่าทั้งสองมาและวางไว้ที่เดิมก่อนจะปรับเตียงให้เอนลงอีกประมาณสองระดับเพื่อให้ฟูกส่วนหัวเอนสูงกว่าเท้า อี้ชิงกลับไปนั่งที่โซฟาเหมือนเดิมและหยิบนิตยาสารขึ้นมาอ่าน




  ผ่านไปประมาณห้านาที หลังจากที่ร่างสูงกดเปลี่ยนช่องทีวีไปมาก็เริ่มเบื่อ เขาหันหน้าไปมองร่างบางที่ตอนนี้ก็เผลอหลับไปตั้งแต่ตอนไหนก็ไม่รู้ ในมือยังจับนิตยาสารไว้อยู่แต่คอกลับพับลงและหายใจออกมาอย่างสม่ำเสมอ มือหนาตวัดผ้าห่มออกก่อนจะก้าวลงจากเตียงอย่างช้าๆ มือหนาข้างหนึ่งลากเสาที่แขวนถุงน้ำเกลือไปด้วยและเดินไปหาร่างบางอย่างเงียบที่สุด มือหนาอีกข้างหนึ่งค่อยๆหยิบนิตยาสารออกจากมือบางมาวางที่โต๊ะแล้วหยิบหมอนมาวางไว้ด้านหนึ่งของโซฟาก่อนจะใช้มือทั้งข้างพยุงตัวร่างบางให้นอนลงอย่างช้าๆ จากนั้นจึงยกขาเรียวทั้งสองข้างขึ้นบนโซฟาและหยิบผ้าห่มที่วางอยู่บนโซฟาเดี่ยวที่อยู่ข้างๆกันมาคลี่ออกและห่มร่างบางไว้


  “ฝันดีนะครับ” กระซิบเบาๆที่ข้างหูก่อนจะกดจูบเบาๆที่หน้าผากมน ร่างสูงเดินลากเสาที่แขวนถุงน้ำเกลือออกมาอย่างช้าๆ ลากมาวางไว้ที่เดิมก่อนจะขึ้นไปนอนบนเตียงอย่างเงียบที่สุดและนอนมองร่างบางอยู่ไม่นานก็เผลอหลบไป




  12.29 AM


  มีผู้มาใหม่สามคนเปิดประตูเข้ามาในห้องพักของคนไข้ คนหนึ่งที่อยู่วัยทำงานรีบสาวเท้าเดินมาที่ร่างบางที่กำลังนอนหลับอยู่ก่อนจะเขย่าแขนเรียวเบาๆให้ร่างบางตื่นจากห้วงนิทรา


  “ค..คุณเฮนรี่?” พออี้ชิงลืมตาขึ้นมาแล้วเห็นว่าคนที่มาปลุกเขาคือใคร อี้ชิงจึงรีบลุกขึ้นนั่งแล้วเอามือลูบหน้าตัวเองก่อนจะหันไปเห็นผู้ใหญ่สองคนที่ยืนอยู่ข้างๆเตียงคนไข้


  “ผมขอโทษด้วยนะครับ ที่ไม่ได้โทรบอกล่วงหน้า” เฮนรี่เอ่ย แต่อี้ชิงก็ส่งยิ้มกลับมาให้เป็นการบอกว่าไม่เป็นไรก่อนจะลุกขึ้นยืนและเดินไปอยู่ข้างๆเตียงคนไข้อีกฝั่งหนึ่ง


  “สวัสดีครับคุณลุงกับคุณป้า” อี้ชิงก้มศีรษะลงเป็นการทำเคารพ ถึงตอนนี้อี้ชิงก็ยังไม่กล้ามองหน้าผู้ใหญ่สองคนนี้อยู่ดี


  “ตาคริสอาการเป็นยังไงบ้าง” คุณหญิงเอ่ยถาม


  “ก็ดีขึ้นแล้วครับ” อี้ชิงยิ้มเจื่อนๆ ร่างสูงที่นอนหลับอยู่ก็เหมือนจะตื่นจากห้วงนิทราแล้ว คนป่วยลืมตาขึ้นมาก็เห็นพ่อแม่ของตัวเองแล้วก็ร่างบางอยู่คนละฝั่งกัน


  “พ่อ แม่” พูดได้ยินเสียงลูกเรียก คุณหญิงอู๋ก็รีบสวมกอดลูกชายทันที


  “งั้น...ผมขอตัวนะครับ” อี้ชิงเอ่ยก่อนจะโค้งศีรษะลงอีกครั้งแล้วเดินไปที่ประตูและเปิดประตูเดินออกจากห้องไป


  “พ่อกับแม่ดุอี้ชิงหรอครับ” พอได้ยินเสียงปิดประตูแล้วคริสจึงเอ่ยถาม


  “ป่าว ฉันจะดุคนของแกทำไม” ประมุขของตระกูลอู่เอ่ยขึ้น


  “นี่พ่อยอมรับอี้ชิงแล้วใช่มั้ยครับ”


  “ใช่จ้ะ แม่กับพ่อลองปรึกษากันใหม่แล้ว ตอนที่แกผ่าตัดอยู่แม่ก็เห็นอี้ชิงเดินไปมาอยู่หน้าห้องผ่าตัด ไม่ยอมไปไหนเลยนะ” ประโยคที่แม่ของเขาพูดออกมาทำให้คริสหลุดยิ้มออกมาทันที “แล้วนี่น้องอยู่ไหนละ”


  “ลู่หานไปเฝ้าเด็กชงกาแฟน่ะครับ เด็กนั้นก็เจ็บเยอะอยู่เหมือนกัน”


  “งั้นแม่ไปหาน้องนะลูก เฮนรี่โทรหาลู่หานด้วยนะจ๊ะ” คุณหญิงหันไปบอก(อดีต)ผู้จัดการของคริส


  “ได้ครับๆ” แล้วเฮนรี่ก็หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาโทรหาลู่หานตามที่คุณหญิงบอก ผู้ใหญ่ทั้งสองเดินออกจากห้องไป ส่วนเฮนรี่ก็โดนคริสเรียกตัวไปก่อน


  “พรุ่งนี้มึงเข้าไปที่บริษัทเลยนะ แล้วก็บอกไปตามที่กูเคยคุยกับมึง กูจะไม่จัดงานแถลงข่าวอะไรด้วย โอเคนะ” คริสเอ่ย


  “เออๆ รู้แล้วเว้ย ยังไงก็โชคดีนะเพื่อน” เฮยนี่ตบบ่าเพื่อนร่างสูงเบาๆก่อนจะเดินออกจากห้องไป เหลือแต่คริสคนเดียวที่อยู่ในห้องนี้


  อี้ชิงเดินมาตามโถงทางเดินในโรงพยาบาลเพื่อมาที่ลิฟท์โดยสาร มือบางกำลังเอื้อมไปกดปุ่มเรียกลิฟท์และก็มีใครบางคนมาสะกิดที่ไหล่ อี้ชิงจึงหันไปมองแล้วก็ต้องก้มศีรษะลงทันทีเพราะเป็นพ่อของคริส


  “ตามฉันมา”


.


.


.


  ชั้นที่สิบห้าของโรงพยาบาลจะมีสวนสาธารณะเยื้องออกมานอกตัวอาคาร อี้ชิงเดินตามพ่อของคริสมาที่นี้ก่อนจะยืนมองวิวจากชั้นนี้ไปจนไกลสุดลูกหูลูกตา


  “ฉันต้องขอโทษเธอด้วยนะ” พ่อของคริสเอ่ยขึ้น


  “คุณลุงไม่ได้ทำอะไรผิด ไม่ต้องขอโทษหรอกครับ”


  “ไอ้คริสมันเลือกคนไม่ผิดจริงๆ ฉันเองก็ไม่น่าหาคู้หมั้นให้เลย”


  “...” อี้ชิงยืนฟังอย่างตั้งใจเพราะอาจจะเกี่ยวข้องกับการที่ความทรงจำหายไป


  “ทางฝ่ายของคุณหนูปิงปิงเขายื่นข้อเสนอมา ถ้าให้ตาคริสแต่งงานกับลูกสาวของเขา ฉันจะได้ถือหุ้นของบริษัทครึ่งหนึ่ง”


  “แล้วคุณลุงก็ตอบตกลงหรอครับ” พ่อของคริสหันมามองใบหน้าหวานก่อนจะพยักหน้าเป็นคำตอบ


  “ในฐานะนักธุรกิจน่ะนะ”


  “ผมเข้าใจครับ ผมก็รู้ว่าตัวเองธรรมดาเกินไปคงจะไม่เหมาะกับลูกชายของคุณลุงสักเท่าไหร่...” อี้ชิงก้มหน้าลง แล้วก็ต้องเงยหน้าขึ้นมาอีกครั้งเมื่อพ่อของคริสยื่นกล้องใบเล็กๆให้ “ให้ผมหรอครับ”


  “...” พ่อของคริสพยักหน้า อี้ชิงจึงรับกล่องมาและเปิดออกเพื่อดูของด้านใน เป็นแหวนคู่สีเงิน สไตล์เรียบง่ายแต่มีคำสลักไว้ว่า love ทั้งสองวงแต่อีกวงหนึ่งมีขนาดรอบวงใหญ่กว่า “คริสมันสั่งทำแหวนคู่ตอนที่เธอหายไปในปีแรก ฉันห้ามไม่ให้มันออกตามหาเธอแล้วก็ไม่ให้คิดถึงเธออีก พอฉันเห็นว่ามันถือกล่องใบนี้มาก็เลยยึดไว้”


  “...” อี้ชิงไม่พูดอะไร แต่ขอบตากลับแดงก่ำแต่ก็ยังวาดยิ้มออกมาได้


  “ที่ฉันขอโทษเธอเพราะว่าฉันเองที่เป็นต้นเหตุ...”


  “อะไรนะครับ”


  “เป็นเพราะความคิดผิดๆของฉันเอง หวังว่าเธอคงยกโทษให้ฉันกับแม่ของคริสมันด้วยนะ จางอี้ชิง”


  “ผมพอจะเข้าใจครับ บางทีคุณลุงอาจจะไม่ได้ตั้งใจให้มันเกิดขึ้นถึงขั้นนี้” อี้ชิงวาดยิ้มออกมา


  “ฉันมองเธอผิดไปจริงๆ เรื่องค่ารักษาของเธอหลังจากนี้ฉันจะเป็นคนออกเอง ถือซะว่าเป็นการไถ่โทษ”


  “แต่ว่า...”


  “ฉันต้องไปแล้ว ฝากดูแลคริสด้วยนะจางอี้ชิง” อี้ชิงโค้งศีรษะลงก่อนจะยืนมองประมุขของตระกูลเดินจากไป อี้ชิงก้มลงที่แหวนคู่อีกครั้งก่อนจะใช้ปลายนิ้วสัมผัสกับแหวน อยู่ๆน้ำตาก็ไหลออกมาเพราะมีความสุข อี้ชิงได้รู้ว่าคริสรักเขามากแค่ไหน ถึงความจำจะยังกลับมาไม่หมดแต่อี้ชิงก็รู้สึกได้ว่าช่วงที่คบกัน คริสต้องเป็นที่อบอุ่นมากๆและทำให้ชีวิตของคนๆหนึ่งมีชีวิตชีวาขึ้นมามากกว่าเก่า อี้ชิงจ้องมองที่แหวนสองวงนี้อีกครั้งแล้วก็วาดยิ้มออกมาเล็กน้อยก่อนจะเก็บกล่องใส่กระเป๋ากางเกงแล้วเดินตรงไปที่ลิฟท์โดยสาร


.


.


.

 

  อี้ชิงหิ้วถุงพลาสติกออกมาจากมินิมาร์ทพร้อมกับเก็บกระเป๋าตังค์ใส่กระเป๋ากางเกงก่อนจะเดินไปที่หน้าลิฟท์แล้วกดปุ่มเรียกลิฟท์ อี้ชิงได้ยินเสียงฝีเท้าเดินเข้ามาใกล้ๆแล้วก็เสียงนั้นก็หยุดลงข้างๆเขาก็เลยหันไปมอง


  “คุณลู่หาน ลงมาซื้อกาแฟหรอครับ” อี้ชิงเอ่ยทักทาย


  “ใช่แล้ววว นี่คุณอี้ชิงจะกลับไปที่ห้องของเฮียเลยรึป่าวครับ”


  “ยังครับ ผมว่าจะแวะไปหาหมอเฉินก่อน” พออี้ชิงพูดจบประตูลิฟท์ก็เปิดออกพอดี ทั้งสองคนเดินเข้าไปในลิฟท์แล้วอี้ชิงก็กดหมายเลขชั้นไปและรอให้ลิฟท์ปิด


  “งั้นผมไปด้วยนะครับ” ลู่หานเอ่ยยิ้มๆ


  “แล้วเซฮุนล่ะครับ”


  “แม่ฉันนั่งคุยเป็นเพื่อนแล้วแหละ ฮ่าๆๆ” ทั้งสองขำออกมาพร้อมกัน ลู่หานคลำหาโทรศัพท์ตามกระเป๋ากางเกงแต่ก็ลืมไปว่าวางไว้ที่เตียงเซฮุน ร่างเล็กเลยยืนดูดกาแฟเย็นอย่างนิ่งๆเพราะลู่หานม่สามารถส่งข้อความไปเตือนพี่ชายของตัวเองได้




  ลิฟท์มาถึงชั้นที่อี้ชิงกดแล้วประตูลิฟท์จึงเปิดออก อี้ชิงเดินนำร่างเล็กไปที่ห้องตรวจของหมอเฉิน แต่ก็ต้องรออีกสักพักเพราะหมอเฉินกำลังตรวจคนไข้คนหนึ่งอยู่ ไม่กี่นาทีต่อมาคนไข้คนนั้นก็เดินออกมาจากห้องตรวจของหมอเฉิน แล้วอิ้ชงกับลู่หานก็เดินเข้าไปในห้องตรวจหลังจากที่หอเฉินกวักมือเรียกให้เข่าให้เข้าไป


  “อาการของคริสไม่น่าเป็นห่วงแล้วครับ รอให้แผลมันดีกว่านี้อีกนิดหน่อย คิดว่าพรุ่งนี้ก็กลับบ้านได้แล้วครับ”


  “ครับคุณหมอ ส่วนการรักษาของผม ผมอยากให้เลื่อนออกไปก่อนนะครับ” ลู่หานยืนฟังทั้งสองคนคุยกันอย่างเงียบๆ


  “คุณอี้ชิงมีปัญหาอะไรรึป่าวครับ” หมอเฉินเอ่ยถาม


  “ผมอยากให้คุณคริสจำผมได้ก่อนน่ะครับ แล้วค่อยคุยเรื่องการรักษาอีกที” หมอเฉินทำหน้างง ส่วนคนที่ยืนฟังอยู่ก็เอามือลูบหน้าตัวเอง


  “คริสมันไม่ได้ความจำเสื่อมนะครับ” ลู่หานโบกมือไปมาเพื่อส่งสัญญาณให้หมอเฉินว่าห้ามบอกคุณอี้ชิง แต่เฉินก็ไม่ได้สนใจกลับหยิบแผ่นเอ็กซเรย์ออกมาแปะที่กล่องๆหนึ่งแล้วก็เปิดไฟให้เห็นฟิล์มชัดขึ้น


  “เอ่อคือว่า...” ลู่หานเอ่ยแทรกขึ้นมา


  “รอสักครูนะครับคุณลู่หาน” เฉินเข้าใจว่าลู่หานจะถามอาการของเซฮุนจึงเอ่ยห้ามไว้ก่อน


  “ครับๆ” ลู่หานยืนพิงกำลังอย่างเงียบๆก่อนจะนึกถึงพี่ชายตัวเองที่อยากแกล้งคนอื่น คดีเก่าก็ยังแก้ไม่เสร็จเลยมาเจอคดีใหม่อีก...


  “กระสุนไม่ได้โดนจุดสำคัญอะไรเลยครับ แต่ถ้ามันมาฝังโดนตรงเส้นประสาทตรงนี้ก็อาจจะมีสิทธิความจำเสื่อมได้ครับ”


  “ขอบคุณครับ” อี้ชิงเอ่ยพร้อมกับโค้งศีรษะลงเล็กน้อยก่อนจะลุกขึ้นเดินออกจากห้องไป


  “เฮียแกล้งความจำเสื่อมเพื่อจะแกล้งคุณอี้ชิง พี่หมอไปบอกแบบนั้นเฮียโดนด่าหูชาแน่” ลู่หานบอกให้หมอเฉินฟัง


  “เอ้า คุณลู่หานไม่บอกผมล่ะ”


  “บอกแล้วแต่พี่หมอไม่เห็นเองอ่ะ ไปแล่ว” พูดจบลู่หานก็เดินออกจากห้องตรวจไป




  ร่างบางเดินกลับมาที่ห้องพักของคริสก่อนจะเปิดประตูเข้าไปอย่างเงียบๆ พอเข้ามาในห้องแล้วก็ปิดประตูลงแล้วก็เดินเอาของมาวางไว้ที่โต๊ะหน้าโซฟาก่อนจะมายืนข้างๆเตียงคนไข้


  “ไปไหนมาหรอ” คริสเอ่ยถาม


  “ไปหาหมอเฉินมาครับ” อี้ชิงตอบเสียงเรียบ ก่อนจะปรับเตียงขึ้นให้เอนขึ้นโดยไม่สนว่าร่างสูงจะเจ็บหรือไม่


  “โอ๊ยๆ! ผมเจ็บนะคุณ” คริสยังคงแกล้งทำเป็นจำอี้ชิงไม่ได้


  “...” อี้ชิงไม่พูดอะไร แต่กลับยกแขนทั้งสองข้างขึ้นมากอดอก


  “แล้วตกลงคุณชื่ออะไร...”


  “เลิกเล่นละครได้แล้วคริสอู๋!....” คริสหันมองร่างบางทันที “หมอเฉินบอกผมหมดแล้ว คุณไม่ได้ความจำเสื่อมเลย”


  “อี้ชิง คือฉัน...”


  “คุณว่ามันสนุกมากรึไงที่เอาเรื่องแบบนี้มาแกล้งกัน...ฮึก ผมเองก็ยังจำไม่ค่อยได้ถ้าเกิดคุณความจำเสื่อมจริงๆผมจะทำยังไง ฮึก...” น้ำตาไหลออกมาจากตาหวาน ร่างสูงจึงสวมกอดที่เอวคอดและซุกหน้ากับหน้าท้องแบนราบ


  “ฟานขอโทษครับ อี้อย่าร้องนะ” มือหนาลูบแผ่นหลังบางเบาๆเพื่อเป็นการปลอบ


  “ผมเกลียดคุณ...”












Talk จ้าาาาาาาา

อ้าวววววว อี้พูดแบบนี้เมื่อไหร่เรื่องจะจบคะ?555555 วันนี้มาลงดึกนิดนึงพอดีแว๊บไปทำงานมาด้วยแล้วก็หวีดที่แบคฮยอนลงรูปแบคฮี555555 ไม่อยากบอกเลยว่าตอนหน้าอาจจะเป็นตอนจบแล้วน้า;^; แต่ว่าไรต์จะมีตอนพิเศษให้สองตอนนะคะและสำหรับบางคนที่รอ NC ของฮุนฮาน ไรต์ต้องขอกราบ ณ ตรงนี้เลยค่ะ ไรต์มโนไม่ไปจริงๆอ่ะ^^; ไรต์อาจจะเพิ่มลงตอนพิเศษนะคะ จะลองดู

ยังไงก็ขอบคุณรีดเดอร์ทุกคนมากๆเลยนะคะะะะะ 

#ฟิคนายแบบkl

O W E N TM.
 
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 6 ครั้ง

123 ความคิดเห็น

  1. #110 dovy_bubble (@pakjira-nest) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 23 พฤศจิกายน 2559 / 22:01
    น่านนนโดนล้าววว
    #110
    0
  2. #89 banamelody (@aunnattha) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 19 พฤศจิกายน 2559 / 15:36
    หาเรื่องใส่ตัวไปอีกนะพี่คริส เตรียมง้อยาวๆไปเลย
    #89
    0
  3. #88 tawei (@43972540072) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 16 พฤศจิกายน 2559 / 20:15
    ถถถถ เฮียง้อเมียยาวๆ
    #88
    0
  4. #86 wp_0510 (@wp_0510) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 16 พฤศจิกายน 2559 / 16:12
    งอนเลยลูก สมน้ำหน้าเฮียเล่นอะไรไม่เข้าเรื่อง อยากให้อี้ท้องได้อะ
    #86
    0
  5. #85 preeyanuchkhun (@khunnuch) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 16 พฤศจิกายน 2559 / 03:24
    งอนนานๆเลยอี้
    #85
    0
  6. #84 conan_tkd (@conan_xoxo) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 15 พฤศจิกายน 2559 / 23:55
    พ่อพี่คริสนี่ก็เป็นเหตุให้อี้ความจำเสื่อมใช่ไหม
    พี่คริสโดนงอนยาวแน่ๆ
    #84
    0
  7. #83 smile m (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 15 พฤศจิกายน 2559 / 22:49
    เอาคืนเลยชิง แบบนี้ต้องเอาคืน 555555
    #83
    0