[ Shortfic Detective Conan ] Apis Cerana - [ Shortfic Detective Conan ] Apis Cerana นิยาย [ Shortfic Detective Conan ] Apis Cerana : Dek-D.com - Writer

[ Shortfic Detective Conan ] Apis Cerana

โค๊ดเนมของฉันคือ " HONEY " และฉันคือผู้ทรยศองค์กรที่กัดกินอยู่ภายใน นางพญาผึ้งผู้ถูกแผดเผาปีกโดยเขา

ผู้เข้าชมรวม

1,929

ผู้เข้าชมเดือนนี้

18

ผู้เข้าชมรวม


1.92K

ความคิดเห็น


14

คนติดตาม


85
เรื่องสั้น
อัปเดตล่าสุด :  10 ธ.ค. 61 / 23:30 น.


ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้
B
E
R
L
I
N
 


[ Shortfic Detective Conan ] Apis Cerana





ฉันคือนางพญาผึ้งที่กัดกินอยู่ภายใน
ผู้ทรยศต่อองค์กรแสนโง่งม
บทลงโทษสำหรับฉันคือ ความตาย
ความตายที่ถูกมอบโดยมัจจุราชสีเงิน







Apis Cerana




เอาเลยสิ.....บทลงโทษสำหรับผู้ทรยศองค์กร

 

ฆ่าฉันด้วยปืนกระบอกนั้น  นายทำได้อยู่แล้วยิน


Gin The Silver Death



คนอย่างเธอไม่จำเป็นต้องยิงให้เปลืองกระสุนหรอก

 

แบบนี้ดีกว่า......งั้นฉันให้เธอเป็นเหยื่อทดลองคนแรกละกัน




             ไม่ใช่ฟิคเรื่องแรกแต่ก็ขอฝากผลงานด้วยนะคะ เป็นฟิคที่เกิดจากอารมณ์ชั่ววูบกับพล็อตเด้งขึ้นมาในหัวขณะกำลังไล่ดูโคนัน  แล้วก็อยากรู้ว่าถ้าเฮียยีนฆ่าคนที่มีความสัมพันธ์ใกล้ชิดจะรู้สึกยังไง เฮียแกจะเลือดเย็นเหมือนเดิมหรือเปล่า  ส่วนอันนี้เป็นแค่ฟิคสั้น ยังไม่มั่นใจว่าจะมีแพลนเรื่องยาวเหลือไม่ ไรท์ต้องดูอีกทีนะคะ


เกร็ดควรรู้

             ฉายา HONEY ของนางเอกได้มาจากเหล้ายี่ห้อ Jack Daniel's Honey  เป็นวิสกี้เชื้อสายอเมริกันเก่าแก่ที่เชื่อว่าผลิตออกมาเพื่อเอาใจสาวๆ  วิสกี้ตัวนี้โดดเด่นในเรื่องความหอมหวานที่เกิดจากการผสมผสาน Honey Liqueur 4 ชนิดจึงทำให้รสสัมผัสเหมือนกับนํ้าผึ้งจริงๆ   เพียงจิบแรกที่สัมผัสจะมีกลิ่นหอมหวานของนํ้าผึ้ง อบเชยและชินนาม่อนขึ้นมาอวลอยู่ที่จมูก  รวมไปถึงยังได้กลิ่นหอมอ่อนของมวลดอกไม้  เมื่อรสเหล้าผ่านลงคอก็จะได้กลิ่นหอมหวานแต่ไม่บาดคอของมิลค์ช็อกโกแลตและจะยิ่งอร่อยมากขึ้นหากนำไปแช่เย็นจัดก่อนดื่ม




             ส่วนชื่อ Apis Cerana  คือชื่อของผึ้งนํ้าหวานชนิดหนึ่งที่เป็นญาติกับ Apis Koschevnikovi ผึ้งชนิดนี้พบได้ในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้  รวมทั้งจีน ญี่ปุ่น เนปาล ปาปัวนิกีนี บังกลาเทศและหมู่เกาะโซโลม่อน และป็นสายพันธุ์ผึ้งที่มีพฤติกรรมทางสังคทสูง




ร ะ ฆั ง ย า ม เ ช้ า


ตั้งค่าการอ่าน

ค่าเริ่มต้น

  • เลื่อนอัตโนมัติ


     


     

     

     

     

                เหตุผลที่คนทำเลวนั้นมีมากมาย เช่นเดียวกับเหตุผลที่คนฆ่าคน บ้างก็ไร้สาระ บ้างก็สมควร แต่เอาเข้าจริงๆ ทุกคนที่เกิดมาล้วนไม่สมควรตายไม่ว่าด้วยวิธีการใดก็ตาม  เพราะแม้คนๆนั้นจะเลวแค่ไหนสุดท้ายก็ต้องได้รับบทลงโทษที่เท่าเทียมกัน

     

                สำหรับเธอแล้วโลกนี้ไม่ได้แบ่งจิตใจคนเป็นขาวหรือดำ เหมือนในหน้าบันทึกคำสอนไหนก็ตาม แต่คนเรานั้นเป็นสีเทา เป็นสีสองที่ผสานกันอย่างลงตัว  คนที่ทำเรื่องเลวๆอยู่ในเงามืด บางทีพวกเขาอาจจะทำเรื่องดีๆ  กลับกันคนดีบางคนยอมทำเรื่องเลวๆเพื่อปกป้องความดีงามในโลกแสงสว่างเบื้องหน้า

     

                แต่......

     

                [ ถึงไหนแล้ว ฮันนี่ ]

     

                “ อ้ะ! ”

     

                เสียงราบเรียบที่ไร้ซึ่งโทนสูงต่ำทำให้เด็กสาวหลุดจากภวังค์ความคิด  มือสัมผัสเครื่องมือสื่อสารเพื่อฟังเสียงจากปลายทางให้ชัดขึ้น  สายตาสะท้อนตัวเลขนับร้อยบนหน้าจอคอมพิวเตอร์ เงาสะท้อนที่บิดเบี้ยวภายในห้องมืดมิดเช่นเดียวกับจิตใจของเด็กสาวไหวอิงไปมา

     

                “ อืม.....ตัวสุดท้ายแล้ว ”

     

                [ หืม......ไม่พอใจอะไรรึไง ]

     

                “ ใช่......บิงโก! ยินรหัสทั้งหมดคือ 853B18K192203 ”

     

                [ เธอยังไม่ได้ตอบคำถามฉัน ]   ปลายสายทำเสียงเย็นใส่เด็กสาวที่เมินเฉยต่อคำถามก่อนหน้า  เสียงจากคนเต็วเล็กนั่นแค่ฟังก็รู้ว่าไม่พอใจอะไรสักอย่าง


     

                 แม้ว่าปากกำลังสนทนา แต่มือที่สวมใส่ถุงมือหนังกำลังกดรหัสบนกระเป๋าตามที่เด็กสาวบอกไว้

     

                “ ชิ......ฉันแค่ยังไม่ได้นอนพอใจยัง แค่นี้นะ! ”   เธอถอดเครื่องมือสื่อสารออกหลังจากที่งานของเธอเสร็จลุล่วง

     

                หน้าที่ของเธอนั้นคล้ายๆกับเหยี่ยวข่าว เพียงแต่แตกต่างตรงที่เธอมีหน้าที่ต้องหาข้อมูลทุกอย่างในเชิงลึก  ไม่ว่าข่าวแรกเริ่มนั้นจะเป็นอย่างไรเธอต้องหา ชื่อ สถานที่ บุคคล ญาติพี่น้องของเป้าหมาย เจาะระบบความปลอดภัยต่างๆเพื่อข้อมูลแล้วแจ้งข่าว สรุปรายงานผลให้แก่คนในองค์กรได้รับทราบ

     

                พวกเขามักเรียกเธอว่าผึ้งสื่อสาร และโค๊ดเนมที่เธอใช้คือฮันนี่

     

                เธอคือเงามืดที่อยู่ในเงาลึกสุดขององค์กร น้อยครั้งที่จะออกสู่ที่แจ้ง  วันๆเธออยู่แต่หน้าซูเปอร์คอมพิวเตอร์เพื่อหาข้อมูลต่างๆ

     

                แต่......

     

                เพราะแบบนี้แหละที่ทำให้ทุกอย่างมันง่าย  ง่ายต่อแผนที่เธอกำลังทำ  เธอสามารถกัดกินองค์กรได้จากภายใน เลือกเหยื่อหลายๆตัวเพื่อบดบังตัวตน  ใส่ข้อมูลปลอมๆที่เสี้ยมให้ผู้ทรยศคนอื่นทีละเล็กละน้อย  พิษอันหอมหวานที่หยอดให้เหล่าแขนขาขาขององค์กรทีละนิด

     

                รวมถึงพิษอีกหนึ่งหยดเมื่อครู่ด้วย รหัสเปิดกระเป๋าของเจ้าหน้าที่ซีไอเอคนนึงที่เธอให้ยินไป  แน่นอนว่ามันเป็นของจริงและยินเองก็ทำลายเครื่องส่งสัญญาณของฝ่ายนั้นไปแล้วด้วย แต่แล้วไงล่ะ? เธอสามารถปั่นหัวเขาเล่นได้

     

                ด้วยการเป็นผู้หวังดีส่งตำแหน่งของยินให้ซีไอเอไงล่ะ  อย่างน้อยการกระทำนี้ก็ช่วยถ่วงเวลาให้เธอได้บ้าง

     

                นายทำตัวเองนะยิน......

     

                “ เพราะจริงๆแล้วฉันไม่อยากทำนายเลย ”   ร่างของเด็กสาวก้าวออกจากห้องพร้อมกระเป๋าสีดำใบหนึ่ง

     

                เธอมุ่งตรงไปที่เฟอร์รารี่สีน้ำเงินคันสวยและขับออกไปจากที่แห่งนี้

     

     

                ตูม!

     

     

                เพียงขับออกมาได้ซักพัก สถานที่ที่เธอเคยอยู่กลับระเบิดเป็นจุน ทุกข้อมูลทุกอย่างถูกแผดเผาไปกับกองเพลิง  ไม่มีใครรู้ว่าเธอคิดจะทำอะไรและไปที่ไหน  เด็กสาวบนรถหรูเหยียดยิ้มพอใจ เธอปล่อยให้สายลมพัดผ่านร่างกาย

     

                “ ถ้าเธอรู้เธอคงยินดีแน่......เชอรี่ ”

     

                แต่ตอนนี้ฉันคงไม่ว่างบอกข่าวดีกับเธอแล้วล่ะ

     

     

     


     

     

                ทางตอนใต้ของคันไซ กำลังมีรถปอร์เช่สีดำแล่นออกจากตัวเมืองด้วยความเร็ว  ปากของชายหนุ่มผมสีเงินกัดฟันกรอดอย่างแค้นเคือง  โชคดีที่เขาไหวตัวทันก่อนที่พวกซีไอเอจะมา งานนี้ต้องขอบคุณในสัญชาตญาณของตนเองและสายจากเบลม็อธ

     

                “ ไม่น่าเชื่อเลยนะลูกพี่ว่าฮันนี่จะทรยศองค์กรของพวกเรา ”   วอดก้าแอบเสมองคนข้างเบาะที่ได้แต่เงียบ แผ่ไอเย็นชวนสันหลังวาบออกมา   “ แถมยังจงใจจับพวกเราใส่พานให้พวกซีไอเออีก ”

     

                ได้ยินประโยคเช่นนั้นจากลูกน้องแล้ว สมองของชายหนุ่มเริ่มขบคิด

     

                “ ยิน......ฮันนี่ทรยศองค์กร เธอระเบิดศูนย์กลางข้อมูลและกำลังหลบหนี ”

     

                “ แล้วฉันได้รับคำสั่งจากท่านผู้นั้นว่า ให้ตามล่าและกำจัดคนทรยศทิ้งซะ เข้าใจไหม ”

     

                หากรวมคำพูดของเบลม็อธและการคิดวิเคราะห์ของเขาก็จะได้ข้อสรุปว่าฮันนี่คือผู้ทรยศจริงๆ ซ้ำร้ายยังตลบหลังให้พวกซีไอเอมาที่โกดังนั่นอีก

     

                หึ.....สมแล้ว

     

                “ ลูกพี่ แล้วตอนนี้เราจะหาตัวฮันนี่ได้ที่ไหนกันครับ ”

     

                “ ฉันรู้อยู่ที่นึง ”

     

                มีแค่ที่เดียวเท่านั้นที่ยัยเด็กนั่นจะไป

     

     

     

     

     

                ณ เมืองชิระฮะมะ บริเวณจุดชมวิวหน้าผาหินซันเดเบกิแถบตอนใต้ของคันไซ ใบหน้าสวยของเด็กสาวกำลังทอดมองอาทิตย์อัสดงใกล้ลาลับฟ้า  เสียงคลื่นทะเลกระทบเข้ากับโขดหินฟังแล้วช่างไพเราะ  สีแสดที่ตัดกับท้องฟ้านั้นระยิบระยับเสียจนแสบตา  กลิ่นของทะเลชวนให้ผ่อนคลาย หากลองเงี่ยหูฟังดีๆสายลมที่หวืดหวือนั้นเหมือนกำลังพูดคุยกับเธอ

     

               

                เอี๊ยด!

     

     

                เสียงยางล้อรถเบรกกะทันหันพร้อมกลิ่นไหม้และกลิ่นไอบุหรี่อันคุ้นเคยจางๆ  ผู้มาเยือนใหม่นั้นไม่จำเป็นต้องหันไปมองเธอก็รู้ว่าคือใคร

     

                “ มาช้านะยิน ”   สายตายังคงมองไปที่ทิวทัศน์เบื้องหน้า  หัวของเธอถูกปืนจ่อไว้แต่เด็กสาวยังคงท่าทีสุขุมเฉกเช่นเดียวกับทะเลในยามนี้

     

                “ ตอบมา.....ว่าทั้งหมดทำไปเพื่ออะไร ”   ชายผู้มีผมสีเงินตัดกับอาภรณ์สีดำสนิทเอื้อนเอ่ยถามคำถามที่แล่นขึ้นมาในหัว

     

                ฮันนี่ค่อยๆหันหลังกลับ ยกยิ้มมุมปากเล็กน้อยส่งยิ้มยียวนที่คนตรงหน้าไม่ชอบใจให้   “ อ้าว......นึกว่ารู้แล้วซะอีก ”   

     

                “ ทั้งๆที่รู้ว่าฉันอยู่ที่นี่แท้ๆ ”   ใบหน้าที่ราวกับตุ๊กตาเครื่องแก้วฉาบด้วยความทะเล้น 

     

     

                กริ๊ก

     

     

                ชายหนุ่มบรรจงกดแฮมเมอร์ลง   “ อย่ามาเล่นลิ้น! เธอก็รู้ว่าฉันไม่ชอบ ”   เสียงฮึดฮัดกลินหายเข้าลำคอ ยินกำลังอดกลั้นอารมณ์คุกร่นที่ถูกเด็กตรงหน้ายั่วโมโหและเธอทำได้ดีซะด้วย

     

                “ เพื่อทำลายข้อมูลเดียว ”   ทั้งหมดทั้งมวลที่เธอยอมเสียเวลาก็เพื่อทำลายข้อมูลเดียว   “ ข้อมูลของยานรกนั่นที่พ่อแม่ฉันเป็นหนึ่งในผู้วิจัย ”


     

                 ยาตัวเดียวกับที่เชอรี่เคยวิจัย

     

                “ หึ......ยาอาโพท็อกซินสินะ ”    ยินค่อยๆลดปืนลง

     

                แม้ว่าศูนย์วิจัยยาจะถูกเผาไปพร้อมกับการทรยศของเชอรี่ แต่ทางองค์กรก็ยังเก็บข้อมูลสำรองและหานักวิจัยเคมีต่างๆมาวิจัยต่อได้  ดังนั้นเธอจึงยอมและรวบรวมทำลายข้อมูลเกี่ยวกับตัวยานั่นใหม่ทั้งหมด  หากพวกนี้อยากวิจัยยานั่นต่อก็มีแต่ต้องหาตัวผู้วิจัยดั้งเดิมเท่านั้น ซึ่งหนึ่งคนนั้นหายสาบสูญและอีกหลายๆคนกลายเป็นผีเฝ้าหลุม

     

                “ โอเคเราคุยกันนานพอแล้ว ”   ฮันนี่กำมือแน่นเธอเตรียมใจไว้สำหรับทุกอย่าง เธอจำต้องเร่งเร้าอีกฝ่ายเพราะท่าทีของเขามันผิดวิสัยเกินไปสำหรับมือสังหาร ปกติยินจะฆ่าใครสักคน เขาไม่เคยเสียเวลาพล่ามบทสนทนานานเช่นนี้

     

                   “ เอาล่ะ.....บทลงโทษสำหรับผู้ทรยศองค์กร ”

     

                “ ฆ่าฉันด้วยปืนกระบอกนั้น นายทำได้อยู่แล้วยิน ”   เด็กสาวกางแขนสองข้างออก เปิดโอกาสให้คนตรงข้ามสังหารเธอได้เต็มที่


     

                 อย่างน้อยๆเธอขอตายด้วยปืนกระบอกนั้น

     

                เธอไม่คิดหนีให้ตนเองเหนื่อยอะไรทั้งนั้น  คนที่เธอปกป้องก็ไม่มี เป้าหมายชีวิตก็ไม่มีสักอย่าง ส่วนการมีชีวิตอยู่เพื่อใครสักคนนั้น เธอถูกคนตรงหน้าทรยศไปเรียบร้อยแล้ว

     

                คิดแล้วรู้สึกคับแน่นกลางอก  เธอกลายเป็นตัวโง่งมอยู่นานหากไม่นึกอยากเปิดข้อมูลเรื่องยานั่นอ่านหลังจากเชอรี่หายไป  เธอก็คงก้มหน้ารับใช้องค์กรนี้ต่อไปแบบไม่รู้อะไรเลย


     

                 มันน่าสมเพชแค่ไหนกัน......

     

                คนที่เธอไว้ใจที่สุดกลับกลายเป็นคนที่ฆ่าพ่อแม่ของเธอ  ซ้ำร้ายที่ๆเธอยืนอยู่ตรงนี้คือสถานที่เดียวกับที่รถของพ่อแม่เธอตกผาและคนทำคือเขา ยิน มัจจุราชสีเงินผู้อำมหิต


     

                 อำมหิตขนาดไหนกันหนอ แม้แต่ศพพ่อแม่เธอยังไม่เหลือแม้แต่กระดูก

     

                ชายหนุ่มผมสีเงินนิ่งเพียงครู่ ความเงียบของเขานั้นบ่งบอกว่ากำลังใช้ความคิดตัดสินใจบางสิ่ง  และพูดกับเด็กสาวผู้ทรยศด้วยน้ำเสียงราบเรียบ  มือขวาล้วงเอาบางสิ่งออกจากกระเป๋าเสื้อ

     

                “ คนอย่างเธอไม่จำเป็นต้องยิงให้เปลืองกระสุนหรอก ”

     

                “ แบบนี้ดีกว่า......งั้นฉันให้เธอเป็นเหยื่อทดลองคนแรกละกัน ”   ชูเม็ดยาสีดำเหลืองให้เด็กสาวดู

     

                มันเป็นยาอาโพท็อกซินตัวใหม่ที่ยังไม่ได้ทดลองกับมนุษย์แต่ผลทดลองกับหนูลองยาส่วนใหญ่คือพวกมันตายหมด  ชายหนุ่มโยนเม็ดยาเข้าปากแล้วบรรจงกรอกน้ำตาม

     

                รวบร่างเล็กของเด็กสาวเข้าหา ทาบทับริมฝีปากลง ถ่ายทอดเม็ดยาให้ฮันนี่ช้าๆ   แน่นอนว่าเหตุการณ์นี้ทำให้วอดก้าช็อกอ้าปากค้าง แต่ตอนนี้เขาไม่สนอะไรทั้งนั้น

     

                “ อึก.....”   ฮันนี่ค่อยๆกลืนเม็ดยาลงคอช้าๆ  รับความอุ่นจนถึงขั้นร้อนจากคนตรงหน้าอย่างไม่นึกรังเกียจ

     

                หึ......ไม่อยากยิงให้เปลืองกระสุนเหรอ? น่าขำ นายอยากเห็นฉันตายช้าๆมากกว่าน่ะสิ   ตายอย่างทรมานด้วยยานรกที่แสนเกลียดชัง  แม้ว่าคุณจะฆ่าพ่อแม่ฉัน แต่สุดท้ายก็เกลียดคุณไม่ลงเลย

     

     

                ตุบ!

     

     

                ร่างของฮันนี่ล่วงสู่พื้น  แขนขารู้สึกชาและเกร็งไปหมด  ปากสำลักเลือดคำโต ความร้อนผ่าวแทรกซึมทั่วร่าง สายตาพร่ามัวมองเห็นเส้นผมสีเงินปลิวไสวลางเลือน

     

                ยัง.....มันยังไม่จบ

     

                เธอค่อยๆทุลักทุเลลุกขึ้นจากพื้นอย่างยากลำบากอีกครั้ง  หากชีวิตของเธอต้องจบลงวันนี้ ขอให้เธอได้บอกอะไรสักอย่างกับเขาและขอให้ฉากจบนี้เป็นฉากจบที่สมบูรณ์เถอะ

     

                ฮันนี่เข้าไปดึงเสื้อโค้ดของยิน ขุดแรงเฮือกสุดท้าย  โน้มหน้าหาชายหนุ่มและกระซิบถ้อยคำบางอย่างกับเขา  มือที่ยังว่างแอบเลื่อนสัมผัสมือซ้ายเของชายหนุ่ม  ดึงปากกระบอกปืนจ่อที่อกซ้ายตน  นิ้วมือซ้อนทับกับนิ้วที่ยังค้างเติ่งของเขา  ค่อยๆลงน้ำหนักบนไกปืนช้าๆ

     

     

                เปรี้ยง!

     

     

                ทุกอย่างมันเกิดขึ้นเร็วมาก  เลนส์นัยน์ตาสีมรกตขยายกว้าง  ช่วงที่เขาใช้เวลาขบคิดกับถ้อยคำนั้น มันทำให้เขาไม่รู้ตัวเลยว่าปืนของเขาได้เป่าร่างเล็กนั้น  หยาดโลหิตจากรูกลวงนั้นค่อยแทรกซึมตามเนื้อผ้า ความรู้สึกแสนชาและความเย็นของกระสุนสีเงินแล่นตัดผ่านขั้วหัวใจ

     

                สีแดงโลหิตกระจายไปทั่ว  แรงอัดของปืนปัดร่างนั้นล่วงหล่นสู่ผาหิน  เสียงน้ำทะแลแตกกระจายพร้อมๆกับคนทรยศที่หายไปกับผืนมหาสมุทร  เหนือน่านนํ้าสีครามหลอมรวมกับโลหิตสีสด  คิดอย่างไรก็รู้ว่าเธอไม่รอดแน่นอน  จุดที่ยิงคือจุดตายสำคัญ

     

                ภาพที่มัจจุราชสีเงินเห็นคือรอยยิ้มของเด็กสาว  แต่เขารู้สึกว่ารอยยิ้มนั้นมันเหมือน รอยยิ้มแห่งชัยชนะ

     

               

     

     

     

                หลังจากที่ยินลงมือสังหารผู้ทรยศ    กลับกลายเป็นว่าตอนนี้เขามองทุกอย่างว่างเปล่าไปหมด   พ่นไอสีหมอกจากปากขึ้นสู่ฟากฟ้า บุหรี่ยี่ห้อโปรดทำให้รู้สึกคลายเครียด  เขายืนนิ่งปล่อยให้วอดก้าชโลมนํ้ามันทั่วรถสีนํ้าเงิน


     

                 “ ลูกพี่ครับ ”    วอดก้าเอ่ยเรียกลูกพี่ตนเพื่อให้เขาจัดแจงทำลายหลักฐานนั่นให้มันจบๆ


     

                 ยินหยิบซิบโป้ขึ้น แล้วโยนเข้าเฟอร์รารี่คันนั้น   บังเกิดเปลวเพลิงลุกโชดช่วง ไอความร้อนเข้ากระแทกหน้า  เพลิงสีชาดหล่อหลอมกับท้องฟ้ายามนี้   ทุกอย่างจบลงก็ถึงเวลาที่เขาต้องกลับ  ยินและวอดก้าขึ้นปอร์เช่คันเก่งของพวกเขา


     

                 รถสีดำแล่นผ่านอุโมงค์ทอดยาว  พุ่งผ่านม่านเงาและแสงภายในราวกับอุโมงค์นั้นกำลังแบ่งช่วงสีแห่งขาวดำ  ศีรษะของยินพิงเอนข้างกระจกรถใสด้วยความเหนื่อยล้า  ทุกอย่างถูกความเงียบเข้าครอบคลุม


     

                “ เอ่อ.....ลูกพี่ทำไมลูกพี่ถึงไม่ยิงฮันนี่ให้มันจบๆ ”   วอดก้าถามขึ้น อันที่จริงลูกพี่เขาไม่น่าจะทำอะไรยุ่งยากอย่างกรอกยาพิษและแน่นอนว่าภาพนั้นของลูกพี่กับเด็กสาวยังติดตาไม่หาย

     

                “ แกคิดว่าฉันเห็นอาพิสมากี่ปี่กันล่ะ ”   ยินไม่ได้ให้คำตอบ แต่ส่งคำถามให้ลูกน้องขบคิดแทน

     

                “ ตะ.....ตั้งแต่เธอเด็กๆได้ ”   วอดก้าขุดลึกในความทรงจำ นับตั้งแต่ที่เขาพาเด็กคนนั้นเข้าองค์กรกับลูกพี่ก็ผ่านมาได้สิบสองปีแล้ว

     

                “ อืม.....แล้วใครเป็นคนสอนเรื่องต่างๆและดูแลยัยเด็กนั่นกันล่ะ ”   ดูแลทั้งๆที่มันไม่ได้เข้ากับเขาสักนิด

     

                “ ครับ.....คนคนนั้นก็คือลูกพี่ ”   คำตอบของวอดก้าค่อยๆกลืนหายเข้าลำคอ เขารวบรวบความกล้าถามคำถามอีกครั้ง   “ แล้วของในกระเป๋านั่นคืออะไรครับลูกพี่และตอนนั้นฮันนี่พูดอะไรกับลูกพี่เหรอครับ ”

     

                “ หุบปาก เลิกถามสักที ”   ยินช้อนหางตาใส่วอดก้า ตวาดเสียงเย็นจนฝ่ายนั้นได้แต่เหงื่อตกไม่กล้าพูดสิ่งใดต่ออีก

     

                ความเงียบเข้าปกคลุมอีกครั้ง  ชายหนุ่มผมสีเงินหลับตาลง มือแอบลูบกระเป๋าสีดำอย่างเผลอไผล  ของที่อยู่ในนี้คือปืน  ปืนอิตาลีที่เขาซื้อเป็นของขวัญวันเกิดให้ฮันนี่  ตอนนี้เขายังไม่เข้าใจว่าทำไมเธอถึงทิ้งมันไว้  หรือที่เธอทิ้งไว้ก็เพื่อตอกย้ำเขาเหรอ?

     

                ท่ามกลางถนนทอดยาว ชายหนุ่มนั่งนึกย้อนถึงใบหน้าของเด็กน้อยที่เขาเคยดูแลมากับมือ  สายสัมพันธ์นั้นย่อมมีแต่อุดมการณ์กับหน้าที่มันค้ำคอเกินกว่าที่เขาจะละเว้นเธอได้  เพราะฉะนั้นเขาจึงเลือกไม่ฆ่าเธอด้วยการยิง แต่เลือกให้กินยาพิษแทน

     

                เขายิงเด็กคนนั้นไม่ลงและไม่อยากให้ศพเธอย้อมไปด้วยเลือด แต่ไม่คิดว่าเธอจะยิงตัวเอง โดยใช้ปืนกระบอกโปรดที่เขายังถืออยู่

     

                อา.....สมแล้วที่ฉันฝึกมา

     

                เธอมันคาดเดาได้ยากเสียจริง  อาพิส

     

                อาพิส ชื่อที่เขาตั้งให้เด็กนั่น เพื่อให้เข้ากับดวงตาสีอำพันที่ตัดกับผมสีดำสลวย เป็นยัยเด็กที่สมกับโค๊ดเนมฮันนี่เสียจริง

     

                ยินฉีกยิ้ม  รอยยิ้มของเขาราวกับมัจจุราชสีเงินที่เย้ยหยันต่อความตาย แต่แท้จริงแล้วเขายิ้มให้กับความรู้สึกกลวงโบ๋ที่หายไปพร้อมกับร่างเล็กใต้ทะเลนั่น

     

                ยินนึกย้อนถึงคำพูดสุดท้ายที่เด็กสาวพูดกับเขาก่อนที่เธอจะหายไปในทะเล

     

                จบนี่แล้ว......ลืมฉันเถอะ

     

                เด็กบ้าเอ๊ย!  ฮ่าๆๆๆ  ไม่จำเป็นต้องพูดแบบนั้น  เธอก็รู้ว่าเขาเป็นโรคไม่ชอบจำชื่อกับหน้าของคนที่ฆ่า

     

               นอกจากเขาจะไม่จำแล้ว........แต่เขาจะจำเธอไปตลอดชีวิต  แค่คนเดียวเท่านั้น

     

                อาพิส เซราน่า  เด็กหญิงผู้มีผมสีดำกับนัยน์ตาสีอำพัน

     

     

     

     

     

    หลายเดือนถัดมา

     

                รถไฟสายบิสทรี่เทรน รถด่วนเบลเทลได้ทำการจอดเทียบชานชะลาอย่างกะทันหันหลังจากที่เกิดเหตุระเบิดและเหตุวุ่นวายอีกมากมาย ผู้คนต่างกรูกันออกจากรถไฟ รวมถึงเบลม็อธที่ปะปนกับฝูงชน

     

                เพียงจบบทสนทนากับยินที่รออยู่ ณ สถานีนาโกย่า หญิงสาวก็ได้รู้ความจริงว่า เธอนั้นฆ่าเชอรี่ไม่สำเร็จจากบทสนทนาของพวกเด็กๆ

     

                “ แต่ว่าน่าตกใจจริงๆนะครับ ว่าคุณไฮบาระจะไปอยู่ในตู้ที่เจ็ดห้องบีแบบนั้น ”

     

                “ แต่น่าเสียดายจังเลยที่ไปไม่ถึงสถานีนาโกย่า ”   เก็นตะเด็กที่ตัวใหญ่ที่สุดในกลุ่มบ่นอุบอิบ

     

                “ อ้ะ! จริงสิ เดี๋ยวอายูมิต้องโทรบอกพี่ราน่าก่อน ”

     

                “ นั่นสิครับ ก็พี่เขาอยู่ที่นู่นเรียบร้อยแล้วนี่นา ผมว่ารีบโทรบอกพี่ราน่าหน่อยก็ดี ”


     

     

               

     

    สถานีนาโกย่า

     

                หลังจากผ่านเรื่องราวยินและวอดก้าเตรียมตัวออกจากสถานีเพื่อไปยังจุดหมายอันเป็นสถานที่นัดรวมตัวกับคนในองค์กร

     

                “ งั้นเหรอ ขอบใจมากนะอายูมิจัง เดี๋ยวพี่รีบย้อนไปหาพวกเธอที่นั่นนะ ”  

     

                ระหว่างทางชายหนุ่มก็เดินผ่านเด็กสาวคนนึงที่กำลังคุยโทรศัพท์ เพียงเสี้ยวนาทีที่เดินสวนกันยินสัมผัสได้ถึงความรู้สึกคุ้นเคยจากเด็กสาวคนนั้น

     

                “ บ้าน่า......”   เรียวขาสองข้างหยุดชะงักและมองตามเด็กผู้หญิงเมื่อครู่  เขาจดจ้องแผ่นหลังเล็กที่มีผมสั้นสีขาวประบ่าจนแน่ใจแล้วหันกลับมาเดินต่อ

     

                “ มีอะไรเหรอครับลูกพี่ ”

     

                “ เปล่า.....ไม่มีอะไร ”   

     

                เป็นไปไม่ได้......ก็เธอตายไปแล้วนี่

     

                คนตายฟื้นไม่ได้หรอก แค่คนหน้าเหมือนเท่านั้น


     

    ด้านโคนัน

     

                “ แค่กๆ คุโด้คุง.....”   ไฮบาระดึงแขนเสื้อเพื่อสะกิดให้โคนันมาหาเธอ

     

                “ ฉันว่าเธอควรพักก่อนนะไฮบาระ ”   หนุ่มน้อยมองเด็กหญิงนอนหอบหายใจอย่างทรมานบนโซฟาในสถานีตำรวจ

     

                “ เรื่อง......แฮ่กๆ เรื่องราน่า ”

     

                ได้ยินคนป่วยพูดถึงพี่สาวอีกคนที่อยู่สถานีนาโกย่าแล้วโคนันถึงกับยกยิ้มมุมปากอย่างเจ้าเล่ห์

     

                “ ไม่ต้องห่วงราน่าหรอกน่า ”

     

                “ พวกนั้นมันจำเธอไม่ได้อยู่แล้วล่ะ ”

     

                ถึงจำได้แต่ก็คงไม่คิดว่าใช่คนคนเดียวกันกับฮันนี่แน่  เพราะเจ้ายินคงคาดไม่ถึงเหมือนกันว่า คนทรยศที่โดนยิงตรงจุดสำคัญแล้วหายไปในทะเลนั้น

     

                ดันมีหัวใจอยู่ด้านขวาซะได้


     


     

                 ขอบคุณที่เข้ามาอ่าน จบไปแล้วกับฟิคสั้นเรื่องนี้ อาจไม่สนุกเท่าไหร่ต้องขออภัยด้วยนะคะ ^^  รู้สึกยังไงกับฟิคสั้นนี้เชิญติชมได้ตามอัธยาศัยเลยนะคะ  ส่วนเรื่องนี้จะมีตอนยาวมั้ยนั้น.......ฮุ ฮุ ฮุ ขอคิดอีกทีเนอะ 


     

    แก้ไขคำและเพิ่มเนื้อหาบางส่วน

     

               

     

               

     

               

     

               

     

               

    นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ ดูทั้งหมด

    loading
    กำลังโหลด...

    คำนิยม Top

    ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

    คำนิยมล่าสุด

    ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

    ความคิดเห็น

    ×