ยอดวิวรวม

19

ยอดวิวเดือนนี้

1

ยอดวิวรวม


19

ความคิดเห็น


0

คนติดตาม


0
จำนวนรีวิว : ยังไม่มีคนรีวิว
เรื่องสั้น
อัปเดตล่าสุด :  5 ต.ค. 64 / 16:14 น.
นิยาย NYCTOPHOBIA


ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้

เรื่องสั้นรับฮาโลวีนครับ

เนื้อเรื่อง อัปเดต 5 ต.ค. 64 / 16:14


暗所恐怖症 (Anshokyoufushou)

ชื่อของผม – ยามิโยะ (Yamiyo/闇夜) ช่างไม่เหมาะสมกับชีวิตของผมเลยแม้แต่น้อย ครอบครัวของเรามักตั้งชื่อลูกหลานโดยให้มีความหมายเกี่ยวข้องกับความมืดอยู่เสมอเนื่องจากพิธีกรรมที่ทำสืบเนื่องกันมาชั่วอายุคน แม้แต่แม่เองก็จำเป็นต้องเปลี่ยนชื่อด้วยเช่นกัน ใครจะไปรู้ว่าเด็กหนุ่มที่มีชื่อว่าค่ำคืนอันมืดมิดอย่างผมจะกลัวความมืดมากขนาดนี้

อันที่จริงโรคกลัวความมืดของผมไม่ได้ร้ายแรงมากขนาดนั้น จนกระทั่งวันที่พ่อแม่ของผมตายเพราะมัน พวกเขาทั้งคู่ต้องจบชีวิตลงเพราะสิ่งลี้ลับที่อยู่ภายใต้ความมืดมิด – วิญญาณอาฆาตแห่งเงาทมิฬ (Honei no Yuurei/本影の幽霊)

ทุกสิ่งทุกอย่างเกิดขึ้นเพราะความผิดพลาดในพิธีบูชาเทพแห่งรัตติกาลในคืนจันทรคราส ปู่ของผมทำผิดพลาดอย่างร้ายแรงจนสิ่งที่อยู่ภายในหีบใบนั้นออกมาจากพันธการเก่าแก่ มันไล่ฆ่าคนในพิธีจนตายเกือบหมด ผมยังจำกลิ่นคาวของโลหิตสีชาดและเสียงกรีดร้องโหยหวนของคนในครอบครัวของผมได้เป็นอย่างดี

“ยามิโยะ! โยอิยามิ! เกียวอัน! หนีไป!”

นั่นคือคำพูดสุดท้ายของปู่ก่อนที่ท่านจะหมดลมหายใจ พวกเราสามพ่อแม่ลูกต่างพากันวิ่งหนีตายจากป่าจันทรคราสแห่งเกาะตะวันครามที่เคยมีเหตุสังหารหมู่โดยเทพหมื่นเนตรหมื่นดารา ในมือของพวกเราจับตะเกียงที่คอยให้แสงสว่างไว้แน่นเพราะมันเป็นสิ่งเดียวที่จะทำให้ผมและพ่อแม่รอดชีวิตจากวิญญาณอาฆาตแห่งเงาทมิฬได้

สภาพร่างที่ปราศจากชีวิตของทุกคนช่างสยดสยองยิ่งนัก ที่บริเวณลำคอของย่าและลุงถูกบีบโดยมือทั้งสองข้างที่เต็มไปด้วยแรงอันมหาศาลของนางจนเป็นรอยสีม่วงคล้ำ ปากของพวกเขามีเลือดไหลสีแดงฉานออกมาจนพื้นเจิ่งนอง ดวงตาทั้งสองข้างหลุดออกมาจากเบ้า แต่ภาพที่ผมจำติดตามากที่สุดคือสภาพศพของปู่ที่แตกต่างจากคนอื่น ๆ เพราะนางบีบคอท่านจนศีรษะและร่างกายแยกออกจากกัน

หลังจากนั้นเป็นต้นมาพวกเราก็ระหกระเหินหนีไปยังที่อื่นโดยพยายามหลีกเลี่ยงจากสถานที่มืดให้ได้มากที่สุดเพราะทุกคนถูกสาปเป็นที่เรียบร้อยแล้ว ไม่ว่าจะอยู่ไหนก็ตาม วิญญาณอาฆาตแห่งเงาทมิฬก็จะตามเราเจอถ้าที่นั่นมีความมืดอันเป็นสิ่งโปรดปรานของมัน

ในบ้านของผมประดับไปด้วยหลอดไฟและโคมไฟจำนวนมาก ไม่ว่าจะเป็นห้องน้ำ ห้องนอน ห้องนั่งเล่น ห้องใต้หลังคา ห้องใต้ดิน ลิ้นชัก ตู้เสื้อผ้า ทุกสิ่งทุกอย่างทุกซอกทุกมุมทุกสถานที่จะต้องมีแสงไฟ เพราะมิเช่นนั้นนางจะมาเอาชีวิตของผม...อย่างที่มันเคยทำกับพ่อแม่ เท่านั้นยังไม่พอ ผมยังไม่สามารถออกจากบ้านตอนกลางคืนได้อีกต่อไปเพราะผมรู้ตัวว่าอานุภาพของคำสาปแห่งความมืดนั่นทรงพลังขึ้นเรื่อย ๆ ทุกวัน

ถึงแม้ว่าจะต้องใช้ชีวิตด้วยความหวาดระแวง แต่ผมก็ยังต้องเรียนหนังสือเหมือนเด็กวัยรุ่นทั่วไป ตอนนี้ผมกำลังนั่งทำการบ้านอยู่บนเก้าอี้ตัวโปรดข้าง ๆ เตียงนอนสีขาวล้วน แน่นอนว่าบนโต๊ะหนังสือมีโคมไฟที่คอยให้แสงสว่างตั้งอยู่ ในห้องนอนของผมมีโคมไฟและหลอดไฟมากกว่าห้าสิบอัน

“ข้อนี้ตอบอะไรวะ?”

ผมบ่นกับตัวเองในใจพลางกัดริมฝีปากของตัวเองด้วยความเครียด แต่ทันใดนั้นเองก็มีเหตุการณ์บางอย่างที่ทำให้ผมเครียดกว่าการทำโจทย์คณิตศาสตร์ไม่ได้นั่นก็คือ...หลอดไฟห้องนอนกำลังจะดับ

“ซ...ซวยแล้ว”

ในใจของผมเต็มไปด้วยความหวาดผวาเพราะประสบการณ์อันน่าขนลุกในอดีต ที่พ่อแม่ตายก็เพราะหลอดไฟดับแบบนี้นี่แหละ ตอนนั้นที่ผมเดินเข้าไปในห้องนอนของพ่อแม่ก็พบว่า...พวกท่านทั้งสองโดนวิญญาณอาฆาตแห่งเงาทมิฬสังหารเสียแล้ว

ใบหน้าแห่งความตายของทั้งสองเผยให้เห็นความหวาดกลัวถึงขีดสุด ดวงตากลายเป็นสีแดงก่ำเพราะเลือดที่ไหลออกมา ลำคอที่ถูกแรงของนางบีบจนรูปร่างบิดเบี้ยว ผมตกใจกลัวจนถึงขั้นฉี่แตกออกมา และถึงแม้ว่าจะเอาเรื่องนี้ไปบอกใครแต่พวกเขาไม่สามารถช่วยผมได้เลย มิหนำซ้ำยังพากันหาว่าผมเป็นบ้าอีก ผมจึงจำใจยอมรับชะตากรรมแต่โดยดี

ครั้งนี้ผมจะไม่ยอมพลาดเหมือนพ่อแม่เป็นอันขาด เพราะมิเช่นนั้นแล้ว...มันอาจหมายถึงจุดจบของชีวิตผมก็เป็นได้

ผมรีบลุกออกจากเก้าอี้ก่อนที่จะเปิดลิ้นชักออกมาเพื่อหยิบหลอดไฟสำรองที่เตรียมเอาไว้สำหรับสถานการณ์ฉุกเฉินเช่นนี้ ผมต้องทำทุกอย่างด้วยความรวดเร็วก่อนที่มันจะสายเกินแก้เพราะตอนนี้ผมเริ่มสัมผัสได้ถึงความหนาวเหน็บแห่งความมืดมิดอันเป็นสัญลักษณ์ของนางแล้ว

“ยามิโยะคุง มาอยู่กับพวกเราสิ”

เสียงกระซิบของนางพยายามที่จะล่อลวงผมให้ไปอยู่ด้วยกันกับมัน หากผมหลงเชื่อคิดว่านั่นเป็นเสียงของพ่อแม่ผมคงได้ไปอยู่ที่ปรโลกเป็นที่เรียบร้อยแล้ว ผมใช้ความพยายามอย่างหนักในการปีนบันไดขึ้นไปเพื่อเปลี่ยนหลอดไฟเพราะตอนนี้...ผมกลัวเหลือเกิน ผมกลัวความมืด ขาทั้งสองข้างกำลังสั่นด้วยความกลัว ถ้าพลาดขึ้นมาผมอาจตกลงมาจนได้รับบาดเจ็บได้ นอกจากจะต้องระวังนางแล้วผมยังต้องระวังอุบัติเหตุที่อาจจะเกิดขึ้นเพราะความประมาทเลินเล่อได้ด้วย

“จงมาหาพวกเราที่โลกแห่งความมืดเถิด” เสียงกระซิบของวิญญาณอาฆาตแห่งเงาทมิฬเริ่มใกล้เข้ามาเรื่อย ๆ เวลาของผมกำลังจะหมดลงแล้ว ผมต้องเปลี่ยนหลอดไฟให้เร็วกว่านี้

“ติดสิวะ” หัวใจเต้นแรงขึ้นเรื่อย ๆ ด้วยความระทึก หลอดไฟของผมไม่มีท่าทีว่าจะติดเลยผมจึงลองถอดมันออกมาแล้วใส่เข้าไปใหม่อีกครั้ง

“เวลาของเจ้ากำลังจะมาถึงแล้วล่ะ”

ยูเรย์แห่งความมืดมิดหัวเราะด้วยความพอใจราวกับว่านางกำลังเย้ยหยันผมอย่างไรอย่างนั้น อุณหภูมิภายในห้องค่อย ๆ ลดต่ำลงเรื่อย ๆ จนผมรู้สึกหนาวไปทั้งตัว ตอนนี้ผมเริ่มรู้สึกได้ว่านางเข้าใกล้ผมขึ้นมาทุกที เส้นผมสีดำขลับและมือสีขาวโพลนที่มีกรงเล็บอันแหลมคมนั่น...นางกำลังจะสังหารผมแล้ว

“ติดสิวะ!”

ดีที่โชคชะตายังเข้าข้างผม ในที่สุดหลอดไฟที่เพิ่งเปลี่ยนก็ทำงานจนได้ ผมถอนหายใจด้วยความโล่งอกก่อนที่จะค่อย ๆ เดินลงมาจากบันไดอย่างช้า ๆ แล้วเอามันไปไว้ที่เดิมตรงข้าง ๆ ตู้เสื้อผ้า วันนี้ผมรอดพ้นจากนางเป็นที่เรียบร้อยแล้ว

“ฟู่ว ยามิโยะ นายรอดแล้ว”

ผมนั่งทำการบ้านต่ออีกสักพักก่อนที่จะตัดสินใจเข้านอน แน่นอนว่าผมต้องเปิดไฟไว้อยู่ตลอดเวลา ผมหยิบสมุดและเครื่องเขียนใลงไปในกระเป๋านักเรียนแล้วรูดซิป กิจวัตรประจำวันของผมเป็นอันเสร็จสิ้น คราวนี้ผมจะได้นอนหลับอย่างมีความสุขเสียที

“ราตรีสวัสดิ์”

ผมค่อย ๆ หลับตาลงด้วยความง่วงอย่างช้า ๆ จนโลกทั้งใบกลายเป็นสีดำสนิท ทันใดนั้นเอง...ภาพตรงหน้าของผมก็ปรากฏเป็นใบหน้าของผู้หญิงที่มีผิวกายซีดเผือด เส้นผมสีดำขลับนั่นช่างดูคุ้นเคยเหลือเกิน เสื้อผ้าที่เคยมีสีขาวบัดนี้กลับเปรอะเปื้อนไปด้วยคราบเลือดสีแดงฉาน ดวงตาสีขาวโพลนแฝงไปด้วยความอาฆาตที่มีต่อครอบครัวของผม นางค่อย ๆ เดินมายังผมอย่างช้า ๆ พลางแสยะยิ้มอย่างพอใจ

“ม...ไม่จริง ทำไมถึงกลายเป็นแบบนี้ไปได้!?”

ผมพยายามลืมตาเพื่อหลีกหนีจากความมืดมิดแต่ตอนนี้ผมไม่สามารถควบคุมร่างกายของตนเองได้อีกแล้ว ร่างกายของผมถูกสาปไม่ให้ขยับเขยื้อนได้ รอบตัวผมเต็มไปด้วยความมืดมิดอันไม่มีที่สิ้นสุด วิญญาณร้ายแห่งเงาทมิฬกำลังจะมาเอาชีวิตของผมแล้ว ผมกำลังจะตายหรือนี่?

“ข้าบอกแล้วอย่างไรล่ะว่าเวลาของเจ้ากำลังจะมาถึงแล้ว เจ้าไม่มีวันหนีจากความมืดมิดอันเป็นนิรันดร์ได้”

นั่นเป็นสิ่งสุดท้ายที่ผมได้ยินก่อนที่คอของผมจะหลุดออกจากบ่า

END

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

0 ความคิดเห็น