《Stray kids》คงไม่วุ่นวายถ้าไม่มีนายเข้ามา

ตอนที่ 6 : Chapter6:เจอคนน่ารักต้องทำไง

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 47
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 5 ครั้ง
    2 ก.พ. 62

ไอ้พี่มันยืนจ้องหน้าผมสักพักเหมือนนึงอะไรซักอย่างแต่ด้วยความอึดอัด...มันเลยทำให้ผมเดินออกไปจากจุดนั้น....
ผมนั่งลงบนเก้าอี้ตัวหนึ่งในห้องแล้วตัดสินใจเขียนสเตตัสลงเฟสซ่ะ....

R.rayn ZZ

เจ็บแค่ไหนเขาก็คงไม่รู้.....

แต่แล้วสมองก็สั่งการให้ลบมันไปทันทีที่พิมพ์เสร็จ....จากการพิมพ์สเตตัสเปลี่ยนไปคุยแชทกับเพื่อนสนิทแทน

Rayn UUk.
มึงกูไม่โอเคหว่ะ


Fiker.gg
ทำไมว่ะ


Rayn UUk.
คือกู เจ็บมาอีกแล้วหว่ะ...


Fiker.gg
มารอกูข้างล่างเดี๋ยวไปหา


Rayn UUk.
เค

เมื่อบทสนทนาจบลงผมไม่รอช้าเปิดประตูเตรียมพร้อมออกไปทันที...
แต่มันไม่ง่ายอย่างนั้นเนี่ยดิ...
"จะไปไหน" มือหนารั้งแขนผมไว้แล้วถามขึ้น...
"ไปข้างนอก"
"ไม่ให้ไป มันดึกแล้ว"
"จะไปนอนห้องเพื่อน"
"แล้วอยู่กับกูมันทำไม มึงเป็นคนขอให้กูอยู่ด้วยไม่ใช่รึไง!"
"เพราะกูไม่อยากเป็นภาระมึงไง"
"!"
"กูยังไม่ได้ว่าอะไรมึงเลย"
"หรอ....มึงอึดอัดก็บอกเหอะ มึงไม่อยากอยู่กับกูก็พูดมาตรงๆตอนนี้เลย กูจะได้ปล่อยมึงไป"
"...." อีกฝ่ายเงียบลง แต่ยังรั้งมือผมไว้
เจ็บแค่ไหนกันถึงจะพอ....
"มึงโกรธกูแค่นี้?"
"เออ" ถ้าบอกว่ามากกว่านี้มึงคงไม่เข้าใจ
"เออ....โทษ"คำง่ายๆเอ่ยขึ้นมันไม่ทำให้ผมดีขึ้นซักนิดแต่มันกลับทำให้แย่ลงมากกว่า....
"ไม่เป็นไร"....น้ำเน่าเนอะ...
อีกฝ่ายเอื้อมมือมาแตะที่อกข้างซ้ายผมและพูดขึ้น
"ปากมึงก็บอกไม่เป็นไร...แต่ใจมึงร้องไห้"...เชี่ยยยอย่างกะอ่านใจกูได้ ห่า!
"ฮึ..."
"แล้วสรุปจะไปไหน..." คำถามนี้ถูกยกขึ้นมาถามอีกครั้ง...
"ดาดฟ้า"
"ไปทำไม" อยากจะบอกว่าเสือกแต่คงทำไม่ได้....
"ดูดาว" ไม่รู้สิ....เวลาผมไม่สบายใจผมก็จะไปดูดาวอะนะ...
"ดูเป็นรึไง" คนโหดว่าอย่างนั้น...คำตอบของผมคือส่ายหัวไปมาเชิงว่า ไม่
"มา..."
"จะไปดูดาวไม่ใช่รึไง"
"ทำไม" ผมยังคงถามอยู่...
"จะพาไปดูไง..."

#พื้นที่นายพีช(ฉึ)
....ผมเดินไปมาที่ตลาดอยู่พักใหญ่ๆจนกว่าจะกลับห้องมาได้....
มันนานมากๆ...แต่เจ้าของห้องกลับยังไม่ตื่น...ผมเลยจัดการทำอาหารเผื่อมัน...เวลาผ่านไป...นานแล้วนานอีกจนผมคิดว่าเจ้าตัวตายรึยัง
เฮ้ย!
หรือมันจะไหลตายว่ะ!
หรือผีทับคอมัน!
ผมว่านะ.....
ที่นี่...อาจมีพลังงานบางอย่างก็เป็นได้~


สมองไม่เพียงแค่คิด แต่ดันสั่งให้เดินไปดู.....
ยืนดูไม่ถนัดแฮะ....
งั้นนั่งลงละกัน

ผมนั่งลงตรงหน้าคนตัวเล็กที่กำลังหลับอยู่....หน้าขาวๆ แก้มแดงๆ ปากแดงๆ
"น่ารักชะมัด!"
ผมนั่งมองเขานานมาก ผมไม่รู้หรอกว่านานแค่ไหนแต่ขอแค่
....ได้อยู่ข้างมัน....ก็ดีที่สุดแล้ว...







ผมนั่งมองหน้าอีกฝ่ายอย่างเพลิดเพลิน เพลินโครตๆ เพลินจนไม่รู้เลยว่าอีกฝ่ายตื่นแล้ว....
"มองไรว่ะ"
"...."
"เฮ้ย!" เสียงไรไม่ได้ยิน
"...."
"ไอ้พีช!!!"
"ห้ะ...ม...มึงตื่นแล้วหรอ!" เอ๋อแดกสิครับงานนี้....ชิบหายล่ะเอาไงต่อดีกู
"กูจำได้ว่ากูตื่นนานแล้ว"
"คือกู...ไม่กล้าปลุกมึงไง แฮะๆ"
แถไปก่อน....
"มึงมานั่งนี่นานยัง" มันสบตากับผมพร้อมกับถามขึ้น...
"ย....ยังพึ่งมาก่อนมึงตื่นนิดนึง"
เชื่อกูสิ!
"หรอ" อีกฝ่ายถามเพื่อความแน่ใจ ผมได้พยักหน้ากลับไป...
"มึงหิวยัง" ผมถามขึ้นเพื่อเปลี่ยนประเด็น...
"หิว"
"กูทำเผื่อมึ..."
"แต่กูขี้เกียจลุกไปกิน" อีกฝ่ายพูดตัดขึ้นก่อนที่ผมจะพูดจบ
"ไม่ได้ดิเดี๋ยวป่วยนะ....แล้วถ้ามึงไม่กินกูจะเสียใจมากๆ" ส่งสายตาอ้อนวอนเหมือนน้องโลลิที่กำลังอ้อนรุ่นพี่ไปหาอีกฝ่าย เพื่อหวังว่าอีกฝ่ายจะเอ็นดู แต่อีกฝ่ายมันก็ไม่อินไง...

"หน้าตาอะไรของมึงเนี่ย!" อะไรกัน! ผมออกจะน่ารัก!
"อะไรกัน! ใครๆเขาก็บอกว่าน่ารัก! ตามึงทำด้วยอะไรเนี่ย!!"
"ยี๋....ขนลุก ไปเรียกคนที่บอกมึงว่าน่ารักมาดิ"
"จะชื่นชมเขาอะดิ ที่ตาดี!"
"เปล่า...กูจะพาเขาไปตัดเเว่น"
ไอ้สสสสสสสสสสสสสสสสสสสสสสสสสสสสสสสสสสสสสสสสสส....
.
..
...
....
.....
......
.......
........
.........
..........
...........
............
...........
..........
.........
........
.......
......
.....
....
...
..
.
.....ไส้กรอกอีสาน อร่อยมากครับ
(มันเกี่ยวมั้ยลูก)

อิอิ..




"หยุดมองหน้ากูแบบนั้นได้แล้ว.."
"ก็มึง...."
"ทำไม กูทำไม"
"ก็มึง...น่ารักอ่ะ" เท่านั้นแหละครับ..
พรวดดดด!!
ข้าวแทบพุ่ง!
"เฮ้ยๆ"
"กูยังไม่ตายใช่มั้ย"
"เขินหรอ"
"เขินพ่อ..."
"ใจเย็น...อยากได้พ่อเพิ่มรึไง"
"ไม่แดกแม่ม!"
"โอ๋ๆ...ไม่แหย่ล่ะ กินๆ" แหย่นิดแหน่หน่อนม่ายยยด้ายย
"...." อีกฝ่ายมองหน้าผมด้วย
สายตาเคื่องๆ ผมส่งยิ้มกว้างจนแถบเป็นญาติกับจูออนกลับไป...




"กับข้าวอร่อยดีนะ"
"อะไรนะ" มัวแต่เอ๋อ
"อะไร! กูพูดคนเดียว!"
"เหงาหรอ...คุยกับกูสิ กูคุยได้ทั้งคืน ยังเช้าก็ยังได้"

"?" อีกฝ่ายทำหน้างง อะไร...กูทำไรผิด
"อิ่มแล้ววว" อีกฝ่ายพูดขึ้นแล้วเดินกลับไปยังเตียง...นี้คือ...กะให้กูเก็บและล้างจานช่ะ?
"มึงไม่ข้าวหรอ"
ไม่ถามชาติหน้าเลยล่ะ! "กินแล้ว...ทำไม...เป็นห่วงอ่อ.."
"ไม่น่าถามเลยกู..." มึงบ่นเบาๆแต่กูได้ยินนะเฮ้ย!!


เวลาผ่านไปไม่นาน ผมก็ต้องมาล้างจานตามระเบียบ เเล้วหันมาเจอกับเพื่อนร่วมห้องพอดี..
"มึงทำไรอะ" ดูมันถาม
"ซักผ้ามั้งครับ...ก็เห็นอยู่ว่าโดนบังคับให้ล้างจาน"
"กวนตีนจังนะมึง...กูไม่ช่วยล่ะ!"
"โห~~~เชนนนนน เชนจ๋าาาาา"
"ห่า! ขนลุก"
"มึงจะช่วยกูอ่อ มาๆๆ"
"...." ทำไมต้องถอนหายใจ!!
"กูมาซักผ้าต่างหาก" เหยดดด มีความเป็นแม่ฝีเรือนนนนน
"....!" ผมเบะปากทำท่างอนอีกฝ่าย แต่ถามว่าง้อมั้ย....
เพี้ยะ!
"ปล่อยกูไปเถอะ...เดี๋ยวพรุ่งนี้กูยอมตึ่นแต่เช้าไปใส่บาตรให้"
"มึงอะ!" งอนต่อไม่รอแล้วนะ!

เวลาผ่านไปนานมากกกกกก จนขณะนี้สี่ทุ่มเรียบร้อย...เราสองคนแยกย้ายกันไปอาบน้ำตามคิวที่เป่ายิงชุบเอาไว้ ถามว่าผมแพ้หรือชนะ....

ฮึๆ ระดับพี่แล้ว...


แพ้ครับ...

"โอ้ยยยย จมส้วมแล้วรึไง!!"
"มึงยังไม่ตายหรอ!!" อีกฝ่ายตะโกนตอบ...ทำอย่างกะคุยกันข้ามจังหวัด...ทั้งที่ความจริง....

ห่างกันไม่ถึง3เมตร!!

ผมนั่งรอหน้าน้ำพรรณนาถึงสิ่งต่างๆให้มันฝังมากมายจนกระทั่ง.....

"ตายโหงยัง"...มันออกมาแล้วโว้ยย
"กูควรถามมึงว่ามึงไปแอบหลับในห้องน้ำหรอ น๊านนนานน" เรียนนิเทศ เสียงมันต้องมี...แอคติ้งมันต้องมาครับ!
"เฮอะ! คุณมึงอยากนอนเตียงหรือน่าห้องครับ?"
"ต...เตียงดีกว่านะครับ"
"งั้นเลิกกวนกูครับ จะไปนอน"
ผมพยักหน้าแล้วปล่อยอีกฝ่ายไป คงเหนื่อยมากๆแหละ


หลังจากผมอาบน้ำทำกิจวัตรเสร็จผมก็เลื้อยขึ้นเตียงทันที...
...เเสงไฟเล็กน้อยจากข้างนอกเล็ดรอดเข้ามาส่องให้เห็นหน้าของคนตัวเล็กทร่กำลังหลับอยู่....
".....น่ารักชะมัด!
.....ฝันดีนะมึง..."
ประติกิริยาการพูดคนเดียวและยิ้มคนเดียวนี่มันอะไรกัน!!


♡♢♡☆CUT!!☆♡♢♡
#งงในงง 
#ติดตามตอนต่อไปจ้ะ!!

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 5 ครั้ง

5 ความคิดเห็น