《Stray kids》คงไม่วุ่นวายถ้าไม่มีนายเข้ามา

ตอนที่ 5 : Chapter5:บุหรี่

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 49
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 6 ครั้ง
    27 ม.ค. 62

หลังจากที่ผมสืบสาวราวเรื่องได้ซักหน่อยแล้วเจ้แกก็ต้องขอตัวกลับบ้านไปพร้อมกับพี่ป้าย....
.
.
.
.
.
"เอาไงต่อว่ะมึง"
"กลับดิ"
"ไปเปลี่ยนตัวก่อนมั้ย"
"เคๆ"
ใช้เวลาไม่นานนัก ในการแต่ตัวกลับไปเป็นเหมือนเดิม....
"กู..กลับแล้วนะ"
"เคๆ"
"ดูแลตัวเองนะมึง"
"เออ..."
ได้เวลากลับห้อง.....
ทำไมรู้สึกเดินเขามาใกล้ห้องทุกทีเริ่มรู้สึกหนาว.....
แอ้ด~
เสียงเปิดประตูห้องโครตดังเลยไอ้สัด!
"ไปไหนมาว่ะ"
เชี่ย....เพราะมึงเลยอิประตูเวร!
"เอ่อ....ไปข้างล่างมา"
เดินเข้าห้องมาด้วยความอ่อนแรง...
ไม่ใช่อ่อนแรงจากการไปสืบสาวราวเรื่องอันโครตสับสนนะ.....
.
.
.
กูกลัวมันแดกหัว!
.
.
.
ที่โต๊ะมี...จานอะไรไม่รู้วางเต็มไปหมด...
.
.
ด้วยความสงใสผมจึงเดินไปดูว่าเกิดอะไรขึ้น...
"กินสิ" เสียงทุ้มเอ่ยขึ้นอย่างรู้งาน...
"...."ผมไม่กล้าตอบอะไรนอกจากหันหน้าไปหาผู้ร่วมห้อง...
....มันทำเองหรอว่ะ?
"พอดีกินเหลือ" เหยดดแม่ม!...อย่างกะรู้ว่ากูสงใสอะไร....
"เหลือเต็มจาน?" ....นี่กินแล้วหรอ?
"อะไรนะ" ....ชิบหายละ..มันได้ยิน
"เปล่าๆ" แต่....ดูจากตัวไม่น่าจะกินน้อยขนาดนี้นะ....ยังไม่จบ...
หยุดความสงใสแล้วหันมาตักข้าวเข้าปาก....
"แล้วสรุปไปไหนมา" ก็ไปสืบเรื่องของมึงอยู่ไงสึส!
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
ถ้าถามว่าเป็นมันห่วงหรอ....
เออใช่...เป็นห่วงมากด้วย...
.
.
.
.
"เฮ้ย!ถามก็ตอบดิ!"
"ก็....อยู่คาเฟ่ข้างล่าง" สายตาของผมสั่นระริกโดยอัตโนมัต....
ผมไม่ได้เนียนไม่ได้แถนะครับ....แค่ไม่ได้เปิดเผิยข้อมูลบางส่วน..
"ไปกับใคร"
"พ...เพื่อน"
"แล้วทำไมไม่รีบกลับห้อง" เอะ!วันนี้มันเซ้าซี้จังว่ะ!
"นั่งเล่นเกมอยู่"
"5ชั่วโมงเลย?" อะไรนักหนาว่ะ! คนจะแดกข้าวมั้ย?
"ก็...นั่งทำงานด้วย..ตรงนั้นwi-fi มันแรงเลยนั่งเล่นเกมต่อ"
"เหรอ"สายตาพี่มันดุจังว่ะ
"อือ"พยักหน้าไปรัวๆมันจะได้แน่ใจ
Rrrrrrr
เสียงโทรศัพท์ของใครซักคนในห้องนี้ดังขึ้น...ซึ่งมันไม่ใช่ของผมแน่ๆ
"อืม...ว่าไงเจส" เจ้อีกแล้วหรอ.....
ให้ตายเถอะ! เอาไงต่อดีว่ะ....
ผมนั่งงงกับตนเองไม่นานพี่มันก็เดินออกไปจากเขตพื้นที่ที่ผมอยู่....
.

.

.

.
ตอนนี้ความรู้สึกผมตีกันไปหมด...
สับสนว่าควรทำยังไงต่อไป...
ความเสียใจ ความเจ็บ
เริ่มตีเข้ามาในหัวใจ...
เจ็บชิบหายเลยหว่ะ...
เจ็บที่รู้ว่าตัวเองรักคนที่เขาไม่รัก...
เจ็บที่รู้ว่าเขารักคนที่กำลังหักหลังในไม่ช้า....
เจ็บที่เขาไม่เคยสนใจเราเลย....
แต่ที่เจ็บกว่านั้น....
คือเจ็บ...ที่เขาไม่เคยจำเราได้เลย...
ดูดิ....เขาดูมีความสุขเนอะ...
แล้วผมหล่ะ.....น้ำตาเริ่มเอ่อคลอโดยไม่รู้ตัว....จนพี่มันเดินกลับมาที่เดิม....



Rrrrrr
เสียงเรียกเข้าดังขึ้นอีกครั้ง....และมันไม่ใช่ของผมเช่นเดิม....แต่ครั้งนี้พี่ออกไปรับสายนอกห้อง.....
ในห้องเงียบลง....เหลือเพียงแค่ความเจ็บปวดที่เริ่มแซกแซงเข้ามา....แต่เหมือนโชคชตาจะชอบความเจ็บปวดของผม...เพราะในห้องมันเงียบ เงียบจนได้ยินเสียงข้างนอกแทบทุกอย่าง......ที่ทำให้ผมร้องไห้ออกมาได้อย่างง่ายๆ
สิ่งที่ผมได้ยิน...มันคือสิ่งที่ผมรู้ว่าผมโง่มาตลอดเลยสินะ....


"มีอะไรอีกหรอเจส"

"อ้อ.....ไอ้เรนอะนะมันกินแล้ว จริงๆเจสไม่ต้องซื้อมาเผื่อมันก็ได้นะ เฮ้อ...อยากไปอยู่คอนโดกับเจสจัง..."

"ทำไมถึงอยู่กับมันหน่ะหรอ...เฮอะก็มันอะดิแม่ง มันมารั้งให้อยู่ด้วยไง ปัญญาออ่นชิบหายเลย เอะอะก็ร้องไห้ทำตัวเป็นเด็กไปได้ แถมเอาแต่ใจอีก แม่ง! เมื่อไหร่จะได้ย้ายว่ะ!"

"นี่เจสไม่ต้องไปเข้าข้างมันเลยนะ! มันแม่ง!"

"จะนอนแล้วงั้นหรอ อือๆ ฟันดีนะ"

สิ้นสุดเสียงนั้น...ผมได้ยินแค่เสียงของไอ้พี่ม่อนเท่านั้น....แต่แค่นี้...มันก็มากพอที่จะทำให้ผมเจ็บเจียนตายได้....

แอ้ด~

เสียงเปิดประตูดังขึ้นผมเรียบเดินออกจากจุดนั้นทันที....เพราะแค่นี้มันก็เจ็บมากพอแล้ว....ผมเดินออกมาเงียบๆที่ระเบียงเพื่อมาสูบบุหรี่ รู้แหละครับว่ามันไม่ดี...แต่ผมไม่ได้สูบบ่อยเท่าไหร่เพราะหนึ่งซองผมใช้ได้สองสามเดือนเพราะว่าจะสูบก็ต่อเมื่อเครียดมากๆเครียดจริงจังเท่านั้น...


ปล่อยควันสีขาวออกไปข้างนอก....
ปล่อยน้ำตาออกไป...
ขับไล่ความเจ็บปวดทั้งหมดที่มี....

มันพังหมดแล้วสินะ...รักทั้งหมด
จางลงไปแล้วสินะ...ความสนิท
เหลือเพียงความว่างเปล่า....
เหลือเพียงความเจ็บปวด....
ที่แม้จะขับไล่ออกไปเท่าไหร่มันก็ไม่เคยหมดลงเลยซักครั้ง.....
บุหรี่มวนที่หนึ่งหมดลง....
มวนที่สองมาต่อติดๆ.....บางครั้งอะไรที่มันไม่ดีมันก็ช่วยลดล้างความเจ็บปวดได้นะครับเพียงแค่....ปล่อยใจไปกับมันซักเล็กน้อย.....เมื่อรู้ว่ามันมากเกินไปก็ตัดมันทิ้งไปซ่ะ!.....มันเป็นเรื่องที่ง่ายสำหรับผม...แต่เป็นเรื่องยากสำหรับบางคน แต่เรื่องตัดใจจากการเจ็บ...ตัดใจจากการที่รู้ว่าเขาไม่ได้รักเรา....มันง่ายสำหรับบางคน....แต่มันยากสำหรับผม
ไม่ว่าผมไม่เคยลองที่จะทำมันผมทำมันหลายครั้งแล้ว....หลายวิธีแล้ว....
ผมไม่เคยลืมมันได้เลย...
"เฮ้ย! มึงทำไรอะ!" มวนบุหรี่ถูกแย่งไปจากมือผม
"...."
"รู้มั้ยบุหรี่มันอันตรายแค่ไหน!"

เหอะ! เป็นห่วงด้วยงั้นหรอ...ดีใจจัง...

"...."
"มันไม่ได้เดือดร้อนแค่ตัวมึง แต่มันเดือดร้อนไปถึงคนรอบข้างมึง!"
"...."ผมไม่พูดอะไรทั้งนั้นได้รับฟัง...เพราะถึงอธิบายอะไรไปเขาก็คงไม่เข้าใจอยู่ดี
"มึงมองหน้ากูสิ! ก้มหน้าทำไม!"
"...."
"มึงมีปัญหาอะไรมึงก็บอกกูดิ! จะเงียบทำไม"มือหนาจับหน้าผมขึ้นมา....
ผมทำได้แค่ปัดมือมันออกแต่มันกลับไม่สทานอะไรเลย....
"มึงเลือกที่จะพึ่งมัน แทนที่จะปรึกษากูหรอ!" สิ้นคำถามมันโยนบุหรี่ลงบนพื้นจากนั้นจึงกดมันลงกับพื้นจนไปดับไป...
ใช่...กูเลือกพึ่งมัน....เพราะมันคงดีกว่าพึ่งมึงแล้วเป็นภาระของมึงแล้วกัน....


#Cut

#มาต่อให้แล้วนะ!

ติดตามตอนต่อไปจ้าาาา





ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 6 ครั้ง

5 ความคิดเห็น

  1. #4 creamemy (@mamymine) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 27 มกราคม 2562 / 22:57
    รีบมาต่อเร็วๆนะคะ เราเป็นกำลังใจให้ สู้ๆนะ
    #4
    1
    • #4-1 WSYzz (@Warachaya1144) (จากตอนที่ 5)
      28 มกราคม 2562 / 06:54
      ค่าาาา จะพยายามอัพบ่อยๆน้าาา
      #4-1