คัดลอกลิงก์เเล้ว

(Jackson x you) เรื่องราวที่ยังไม่จบ

โดย TWB.

"เลิกตามตื้อฉันได้ละ เธอบอกว่าเธอแคร์ฉัน? แต่เธอกลับไปกอดกับคนอื่นต่อหน้าฉันไม่แคร์สายตาฉันเนี่ยนะที่เรียกว่าแคร์อ่ะ เธอก็เห็นว่าฉันนั่งอยู่ตรงนั้น แต่เธอก็..เห้ออ พอละเลิกตามฉัน ไม่ต้องทักมาหาฉันอีก"

ยอดวิวรวม

567

ยอดวิวเดือนนี้

2

ยอดวิวรวม


567

ความคิดเห็น


1

คนติดตาม


13
จำนวนโหวต : ยังไม่มีคนโหวต
เรื่องสั้น
อัปเดตล่าสุด :  28 มี.ค. 61 / 02:42 น.
นิยาย (Jackson x you) ͧǷѧ診 (Jackson x you) เรื่องราวที่ยังไม่จบ | Dek-D

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้




JASKSON WANG
"เธอจะเลิกตามผมแล้วจริงๆหรอ"








TU
"อย่าเพิ่งเดินหนีกันสิคะพี่เจียเออร์" 








BAMBAM
 "ค่ะ มันยุ่งจริงค่ะ แต่พี่ก็เป็นพี่ทีนะ พี่ก็ตองรู้สิ"








MEAN
"มาเดี๋ยวฉันจัดการให้" 







TEN
"แฟนมึงอ่อวะ น่ากลัววชิบ"

เรื่องนี้ไรต์จะลงตอนวันเกิดแจ็คสันนะค๊าาาา รอเน้ออออ

***
เรื่องนี้เป็นเรื่องสั้นที่แต่งขึ้นเนื่องในวันเกิดแจ็คสัน เรื่องนี้เกิดขึ้นเพราะจินตนาการของไรต์เอง ไม่ไดมีส่วนเกี่ยวข้องกับศิลปินใดๆทั้งสิ้นนะคะ  ขอฝากไว้ในอ้อมอกอ้อมใจด้วยนะค๊าาาาาาาาา :)) ไรต์มีอีกเรื่องที่อยากจะแนะนำ ตอนนี้กำลังลงอยู่ ถึงตอนที่ 5 แล้ว ไปติดตามอ่านกันรอเรื่องนี้ได้เลยน้าาาา 

ชื่อเรื่อง 

(got7 x you) สะดุดรักยัยตัวป่วน

เนื้อเรื่อง อัปเดต 28 มี.ค. 61 / 02:42








"สุขสันต์วันเกิดนะแจ็คสันฮยองงงง"

"แฮปปี้แจ็คสันเดย์ วู้ววว"

"มีความสุขมากๆน้ามายเฟรนนน" และคำอวยพรอีกมากมายของคนที่มางานวันเกิดของ'หวัง แจ็คสัน' หนุ่มหล่อขี้เล่นจากวงGot7 นั่งเองงง และวันนี้ก็เป็นวันเกิดของเขาพ่วงกับวันนี้เป็นวันที่วงgot7ได้ถูกอนุญาตให้พักผ่อนได้2วันนั่นเอง คุณพ่อคุณแม่ของแจ็คสันพอรู้ข่าวว่าลูกได้หยุดพักผ่อนตรงกับวันเกิดเขา พวกเขาก็รีบจองตั๋วตรงมาจัดงานวันเกิดให้ลูกชายสุดที่รักทันที แต่พวกเขาก็ไม่ได้เชิญคนมากมายก็มีแค่คนรู้จัก เช่นครอบครัวของสมาชิกในวงที่บินมาร่วมงานวันเกิดในครั้งนี้ งานวันเกิดของแจ็คสันจัดขึ้นที่บ้านของเขาเองที่เกาหลี

"สุขสันต์วันเกิดนะลูกแม่ มีความสุขมากๆ อย่าเจ็บไข้ได้ป่วยนะลูกนะ" บุคคลที่มีตำแหน่งเป็นมารดาพูดขึ้นพร้อมกับลูบหัวลูกชายด้วยความเอ็นดู 

"ขอบคุณครับม๊า ผมรักม๊านะครับ" ผู้เป็นลูกชายโผกอดมารดาของตนด้วยความรักและความคิดถึงเพราะพวกเขาอยู่ไกลกัน นานทีกว่าจะได้เจอกัน

"แฮ่มๆ ลืมพ่อแล้วรึไงไอ้ลูกชาย" บุคคลที่มีตำแหน่งเป็นบิดาพูดขึ้น ผู้เป็นลูกชายค่อยๆผผลักกอดออกจากมารดาก่อนจะหันไปยิ้มให้บิดาของตน ก่อนจะเดินไปกอดด้วยความคิดถึงและความรักด้วยเช่นกัน

"ผมก็รักป๊ามากๆเหมือนกันครับ"

"ฮ่าๆๆๆ ไอ้ลูกคนนี้นิ" ป๊าหวังพูดก่อนที่จะค่อยๆลูบหัวลูกชายด้วยความเอ็นดู "มีความสุขมากๆนะลูก อะไรที่มันไม่ดีก็อย่าไปสนใจมันมากนักนะ พ่อแม่อยู่ข้างๆลูกเสมอ"

"ขอบคุณครับป๊าม๊า" ทั้งสามคนโผกอดกันอย่ากลมเกลียวด้วยความรักและความคิดถึง


"เอาล่ะครับทุกๆคนนนนนน.."

เสียงแบมแบมดังขึ้นเรียกความสนใจจากคนในงานได้ดี ทั้งสามค่อยๆผลักกอดออกก่อนที่ป๊าจะพูดขึ้น
"รู้สึกว่าจะมีเซอร์ไพสนะเราไปดูกันหน่อยดีกว่า" จากนั้นทั้งสามก็เดินออกมาจากบ้านแล้วเดินมาที่เวทีขนาดย่อมๆที่พวกเขาจัดเอาไว้เพื่อเล่นกัน

"วันนี้ผมมีนักดนตรีมาเล่นให้ฟังครับ เธอเป็นรุ่นน้องของผมเองและดูเหมือนว่าเจ้าของงานวันเกิดนี้จะรู้จักดีซะด้วย" 

"หื้มม ใครหว่าาาา" เสียงยูคยอมดังขึ้น ดูก็รู้ว่ามันแซวผม แล้วเธอเป็นใครกันคนที่ผมรู้จักดี? ใครอ่ะใคร ผมพยายามชะเง้อมองไปที่หลังเวทีเล็กๆนั่นแต่ก็ดูเหมือนจะไม่ได้ผล -- ยืดไม่ถึงอ่ะขาสั้น

"เอ๊ๆ ผมว่าแจ็คสันฮยองคงอยากรู้ใจจะขาดแล้วมั้งงง" อะไรใครอยากรู้ไม่มี๊ ไอ้แบมมันมั่วววว

"ให้เธอออกมาเลยดีกว่าม้างงงงง" เสียงจินยองแซวขึ้นบ้าง ไอ้หมอนี่นิ

"เอาล่ะเพื่อไม่ให้เป็นการเสียเวลาเราไม่พบกับเธอเลยดีกว่าาา"  แล้วทำไมผมต้องลุ้นด้วยล่ะเนี่ยยยยยยยย

วู้วววววว วู้ววววววววววววววววว

    เสียงโหวกเหวกโวยวายไม่สิต้องเรียกว่าเสียงเชียร์ดังขึ้น แต่เมื่อเธอเดินออกมาเท่านั้นแหละ ใจของผมก็เต้นไม่เป็นสับ ขารู้สึกอ่อนแรงขึ้นมาทันที ทำไมเหมือนหน้ามันร้อนๆขึ้นมาเนี่ย เธอเดินขึ้นเวทีมาพร้อมกับกีต้าตัวนึง ชุดวันนี้ที่เธอใส่ก็ตามสไตล์เธอล่ะนะ เสื้อสเวตเตอร์สีชมพูตัวยาวกับกางเกงยีนหนังสีดำขาสั้นทำให้้เหมือนเธอใส่กระโปรงเพราะเสื้อมันยาวลงมาถึงเข่า ลองเท้าผ้าใบสีขาวดูเรียบๆ ไม่คิดว่าเธอจะมา..ทียู..ใช่ชื่อนี้คือชื่อของเธอ เธอคือเด็กสาวรุ่นน้องของแบมแบม ผมรู้จักเธอได้เพราะตอนนั้นไอ้แบมมันวานให้ผมช่วยดูแลให้เหตุเพราะอยู่ใกล้กัน และเธอก็ดูเหมือนจะชอบผมแหละ เธอตามจีบผมตลอดเลย แต่เมื่อ2อาทิตย์ที่ผ่านมานี้เธอไม่ได้ตามตื้อผมอีก ผมก็คิดว่าเธอคงยอมแพ้ไปแล้วแหละ พอรู็ว่าเธอจะไม่มาตามผมแล้วใจมันก็รู้สึกหวิวๆ เหมือนขาดอะไรไปเลยล่ะ

"สวัสดีค่ะ ฉันทียูค่ะ วันนี้ฉันมาในนามของนักร้องและนักดนตรีของงานในครั้งนี้ ขอฝากตัวด้วยนะคะ" 

 เธอจะเลิกตามผมแล้วจริงๆหรอ ผมมองหน้าเธอด้วยความตัดพ้อก่อนกำลังจะหันหลังเดินออกไปแต่ก็ต้องชะงัก

"และก็อีกอย่างนึง ฉันก็มีเรื่องที่จะบอกใครคนนึงที่อยู่ที่นี่ด้วยเช่นกัน" เธอเว้นจังหวะก่อนจะพูดขึ้น 
"อย่าเพิ่งเดินหนีกันสิคะพี่เจียเออร์" 

TU  : 

"อย่าเพิ่งเดินหนีกันสิคะพี่เจียเออร์" และมันได้ผลเขาหยุดเดินแต่ก็ยังไม่หันกลับมา

"ฟังฉันให้จบก่อน แล้วถ้าพี่จะเดินหนีหรือจะไล่ฉันเหมือนแต่ก่อนก็ได้ ฉันอยากให้พี่ฟังเพลงๆนึงที่ฉันตั้งใจฝึกมาเล่นให้พี่ฟังเลยนะ จะมาเดินหนีกันแบบนี้ได้ไงเนี่ยย" แต่เหมือนว่าเขาจะไม่ตอบอะไรแล้วหันหน้ามาทางฉันก่อนจะเดินมานั่งที่โต๊ะหน้าเวที โหย นี่คิดว่าจะไม่เขินเขาเลยมั้งงง นั่งซะตรงหน้าเนี่ย --

"เล่นสิ ฉันจะได้ฟังแล้วพิจารณา" เขาพูดก่อนจะนั่งจิบไวท์ไปด้วยความสบายใจแถมยังหยิบนู่นหยิบนี่ที่อยู่บนโต๊ะมากินอีก

"โอเคได้ พี่รอดูรอชมไได้เลย" ฉันเดินไปหยิบกีต้าที่วางไว้แล้วเริ่มบรรเลงเสียงเพลงทันที (อย่าเสียใจคนเดียว)

ภาพความทรงจำต่างๆก็ย้อนเข้ามาทันที ตั้งแต่ครั้งแรกที่เจอกันก็ขึ้นมา 

ย้อนไปเมื่อ3เดือนที่ผ่านมา 

    วันนั้นเป็นวันที่โรงเรียนปิดเทอม พวกฉันก็เลยนัดกับเพื่อนไปเที่ยวกันและได้ลงมติกันว่า โอเคเราจะไปเกาหลีแดนกิมจิ เราอยากไปส่องผู้หล่อ55555 อีกอย่างเลยฉันก็เพิ่งนึกได้ว่าฉันมีรุ่นพี่ที่สนิทกันอยู่ที่เกาหลีแต่ถึงยังไงเขาก็คงไม่ว่างมาเที่ยวกับพวกฉันได้หลอกก็เขาเป็น...ไอดอล นี่น่า

"แกร๊ ฉันจะได้ไปหาสามีที่เกาแล้ววว รู้สึกตื่นเต้น ฮื้ออ" มีนเพื่อนฉันพูดขึ้น นางดีใจมากเลยล่ะเพราะนางเป็นติ่งเกาหลี ตอนนี้นางมานั่งจุ้มปุ๊กอยู่ที่ห้องฉันเหตุเพราะตื่นเต้นที่จะได้เจอสามีก็เลยอยากมาบ่นให้ฉันฟัง ส่วนฉันจะทำไงได้ล่ะ ก็ทำใจนั่งฟังมันไปล่ะนะ

"แล้วแกเตรียมตัวเสร็จรึยังล่ะ มัวแต่ตื่นเต้นเดี๋ยวพรุ่งนี้ก็ตกเครื่องกันพอดี"

"ไม่ต้องห่วงฉันเตรียมเรียบร้อยล่ะ เช็คไป10รอบมั่นใจแน่นอนค่ะเพื่อนน" 

"รวดเร็วเนอะ"

"ไม่ได้หลอก คิกๆ แกก็เก็บของแกไปเลย ฉันขอนั่งดูรูปสามีก่อน" พูดเสร็จนางก็หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาแล้วก็หวีดว้ายอยู่คนเดียว --? 

สนามบิน

"หนูไปก่อนนะคแม่" ฉันโผเข้ากอดแม่ก่อนจะผลักออกเพราะใกล้ถึงเวลาขึ้นเครื่องแล้ว

"ไปดีมาดีนะลูก ดูแลตัวเองด้วย ถึงแล้วอย่าลืมโทรมาหาแม่นะ" ฉันพยักหน้าก่อนจะเดินออกไป และตอนนี้ฉันอยู่บนเครื่องมาได้สักพักแล้วคงจะใช้เวลาอีกนานเลยล่ะที่จะถึงจุดหมาย ส่วนยัยมีนน่ะหรอรายนั้นหาที่นั่งเจอปุ๊บก็หลับปั๊บเลยล่ะ เหลือแค่ฉันที่นั่งตาสว่างอยู่คนเดียวเนี่ยเอาเถอะฟังเพลงก็ได้ 

ตึ๊ง
เสียงแชทเข้าเรียกความสนใจให้หันไปมอง ก็เลยรู้ว่าเป็นใคร
'BB  : ไงได้ข่าวว่ามาเกาหรอ
TU : ข่าวไวจังเลยนะคะ 'พี่แบม'

ใช่แล้วเขาคือ แบมแบมgot7 เรารู้จักกันตอนที่ฉันได้ไปร่วมงาน งานนึงของบ้านเขานี่แหละก็เลยได้รู้จักกัน จากนั้นฉันก็เลยสนิทกับเขามาจนถึงปัจจุบัน

BB : คุณน้าบอก ทำมาแล้วไม่บอกพี่อ่
TU : ก็ทีคิดว่ามันอาจจะรบกวนพี่แบมไงคะ เพิ่งคัมไปพี่ก็ต้องยุ่งกันอยู่แล้ว
BB : ค่ะ มันยุ่งจริงค่ะ แต่พี่ก็เป็นพี่ทีนะ พี่ก็ตองรู้สิ
TU : 5555อย่าน้อยใจเลยนะคะ
BB : ถึงแล้วบอกพี่ด้วยแล้วกัน พี่ไปทำงานล่ะ
TU : โอเคค่ะ ตั้งใจทำงานนะคะ

พี่แบมเขาก็เป็นพี่ชายที่ดีคนนึงเลยล่ะ ฉันว่าเหลือเวลาอีกหลายชั่วโมง งั้นขอนอนพักก่อนนะคะ แล้วเจอกันตอนถึงเกาหลีเลย
-----------------------------------------------------

เกาหลี!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!! 
ถึงแล้วโว้ยยยยยยยยยยยยยยยยย อยากจะตะโกนให้โลกได้รับรู้แต่มันก็ติดอยู่ที่ว่าเขินคนมอง5555555555 กลัวเขาจะหาว่าบ้า แต่ไม่สนมันละ อดใจไม่ไหวจริงๆๆๆๆ 

"มายคลอเรียยยยยยยย ทียูคนสวยมาถึงแล้วค่าาาาาาาาา!!!! วู้วววว"  
"ไอ้ทีมึงใจเย๊นนนนนนนนน" 

ตอนนี้พวกเราอยู่ที่สนามบินเกาหลีแล้ว เห้อออ เหนื่อยชะมัดดด 

"แกทำไรของแกฮ้ะไอ้ที ไปตะโกนทำไมม" มีนพูดขึ้น 

"อะไรเล่าก็ฉันตื่นเต้นนี่นาาา จะได้เจอผู้หล่อๆแล้ววว" แค่คิดอียูก็ฟินแล้วจ้าาาา

"แหม่ ทำไมก่อนหน้านั้นไม่เห็นทำหน้าฟินแบบนั้นล่ะยะ" ยัยมีนพูดก่อนจะดึงแก้มฉันให้มันยืดดด 

"เจ็บนะเว้ยยยยย" 

"ขอโทษนะคะ ใช่คุณมีนกับคุณทียูรึป่าวคะ"
เสียงผู้หญิงวัยกลางคนทักขึ้น ฉันกับมีนเลยหันไปมอง 

"ใช่ค่ะ หนูชื่อมีนค่ะ คนที่จะมาพักที่บ้านนั้น"
เอ๊ะ?  บ้าน? นี่อย่าบอกนะว่ายัยมีน...ฉันหันไปมองยัยมีนสลับกับพี่ผู้หญิงคนนั้น ก่อนที่พี่ผู้หญิงคนนั้นจะยื่นกุญแจอะไรบ้างอย่างมาให้ ก่อนจะพูดอะไรกับมีนอีกสองสามประโยคแล้วเดินไป เดี๋ยวว ยัยนี่ลงทุนไปแล้ววววว

"นี่ มาเกาหลีแค่ไม่กี่เดือนแกถึงกับเช่าบ้านเลยหรอวะ"

"แน่นอนนน"

"จะบ้าหรอออ มาแค่ไม่กี่เดือนเช่าบ้านเหมือนจะอยู่ที่นี่แล้วไม่กลับเลยงั้นอ่ะ"

"ทำได้หรออ ฉันก็ว่าจะไม่กลับนะ"

"- -"

"5555555555ล้อเล่นน่าาา ก็พ่อฉันเป็นคนซื้อนี่น่า จริงๆตอนแรกจะเช่านั่นแหละแต่อยู่ดีๆก็ซื้อ เหมือนคุณพ่อเขาห่วงล่ะนะ ก็เลยซื้อบ้านไว้ซะเลย อีกอย่างเผื่อพาครอบครัวมาเที่ยวไรงี้ด้วย เห้ออ เอาเถอะ ปะไปกันเถอะ" 
    พูดเสร็จนางก็กอดคอฉันแล้วเดินออกจากสนามบินไปที่รถตู้ของพ่อเธอ เห้ออ ก็เข้าใจล่ะนะ ครอบครัวยัยมีนมีพี่ชายตั้ง 3 คน ส่วนนางป็นน้องเล็กสุดแถมยังเป็นผู้หญิงด้วย ท่านจะเป็นห่วงก็เป็นเรื่องธรรมดา เอาล่ะยังไงยัยมีนเป็นคนจัดการทุกอย่างเองไม่ว่าจะเป็นการหาที่พักหรือการหาที่เที่ยววางแผนไปนู่นไปนี่ ก็ยัยเนี่ยอ่ะมันสายเที่ยวอยู่แล้ว เวลาไปไหนก็เลยสบายใจได้ไม่ต้องห่วง ส่วนฉันมีหน้าที่แค่เที่ยวววว!!
    
     ไม่นานเราก็ถึงบ้านพักของบ้านยัยมีน ตื่นเต้นน ขอนอนพักล่ะกันน้าาาา ไหนๆก็ถึงแล้วขอไปจัดของและนอนพักก่อนนะ พรุ่งนี้เจอกัน บรัยยยยยย



---------------------------------------------------------------

"ฮัลโหลแม่ หนูถึงแล้วนะ"
(...)
"ขอโทษค่าา จริงๆถึงตั้งแต่เมื่อวานแล้ว แต่หนูเผลอหลับก่อน"
(...)
"ค่าา หนูจะเที่ยวให้สนุกเลยย"
(...)
"55555 ค่าเดี๋ยวเที่ยวเผื่อนะคะ"
(...)
"ค่ะ แม่ก็ดูแลตัวเองด้วยนะคะ บายค่ะ" หลังจากที่วางสายไปฉันก็เดินไปหยิบผ้าขนหนูเพื่ออาบน้ำเตรียมตัวไปเที่ยววววว

ตึ๊ง
หื้ม? ใครหว่าา

'BB : ถึงรึยังทำไมไม่ไลน์มาบอกพี่ล่ะ'

เออลืมสนิทเลยว่าต้องบอกพี่แบมมม จะโดนบ่นไหมล่ะเนี่ย

'TU : ขอโทษค่ะพี่แบมม 
         พอดีว่าหนูเผลอหลับ5555
BB : 555โอเคๆพี่รู้เธอคงเหนื่อยสินะ
        วันนี้ว่างไหม?
TU : ทำไมหรอคะ
BB : พี่จะแนะนำเพื่อนให้รู้จัก เผื่อมีอะไรอยากให้ช่วยเธอจะได้ขอความช่วยเหลือได้
TU : อ่อ ก็ได้ค่ะ 
        แล้วเจอที่ไหนล่ะ
BB : ร้านกาแฟแถว...
TU : โอเคค่า 
        งั้นทีขอตัวไปอายน้ำก่อนนะคะ

ฉันจัดการล็อกหน้าจอโทรศัพท์ก่อนจะเดินไปเข้าห้องน้ำชำระร่างกายตัวเอง 

ผ่านไป20นาที ฉันทำธุระส่วนตัวเสร็จก็เดินออกมาจากห้องก็เจอยัยมีนนั่งดูทีวีอยู่ฉันเลยเดินเข้าไปหาอะไรกินในครัวก่อนจะถือเดินออกมากินข้างๆยัยมีน

"วันนี้เราไปเที่ยวไหนกันดีน้าาา" มีนพูดขึ้น ขณะตาก็มองทีวีพลางครุ่นคิด

"วันนี้ฉันมีนัดว่ะ" 

"ห้ะ นัดที่ไหน นัดกับใคร นี่แกแอบมีแฟนเป็นคนเกาหลีหรอยะ บอกฉันมาซะดีๆ" 

"จะบ้าหรออ แฟนเฟินอะไรไม่มีเว้ยย"

"แล้วเขาเป็นใคร"

"เขาเป็นพี่ชายฉัน เขามาทำงานที่นี่" ฉันอธิบายไปอย่างใจเย็นพร้อมกับกินขนมปังไปด้วย

"ทำไมแกไม่เคยเล่าให้ฉันฟังเลยวะ"

"ก็แกไม่ถามอ่ะ" ฉันกินขนมปังชิ้นสุดท้านเสร็จก็เดินเข้าไปในครัวเพื่อเอาจานไปล้างก่อนจะเดินเข้าห้องไปหยิบกระเป๋าแล้วเดินไปหน้าประตูเพื่อใส่รองเท้า

"เดี๋ยวๆแล้วแกจะไปเลยอ่อ!!" เสียงยัยมีนตะโกนออกมา

"ไปเลยดิ้ให้ผู้ใหญ่รอมันไม่ดี แกจะไปด้วยไหมล่ะ"

"ไปๆๆๆๆ แปปๆ ฉันไปหยิบของก่อนนน" ใช้เวลาไม่นานยัยมีนก็ออกมาใส่รองเท้าเตรียมพร้อมก่อนจะเปิดประตูออกไปรอฉันที่หน้าบ้าน ฉันว่ายัยมีนมันตื่นเต้นกว่าฉันซะอีกนะ ฮ่าๆๆ

ร้านกาแฟ

ใช้เวลาไม่นานในการมาร้านกาแฟตรงนี้ ก็พากันหลงกันสักพักล่ะนะ แต่สุดท้ายก็มาถึงจนได้ เราสองคนเดินเข้าไปในร้านพยายามสังเกตคนที่เหมือนพี่แบมที่สุด อยู่ไหนหว่าา

'TU : พี่แบม พี่อยู่ตรงไหนอ่ะ
BB : ทีอยู่ตรงไหน
TU : ทีอยู่หน้าประตูค่ะ

"ทีๆ" เสียงผู้ชายเรียกชื่อฉันดังขึ้น ฉันเลยหันไปมองตามเสียงเรียกก็ปรากฏว่าเป็นผู้ชายที่ใส่แมสปิดปากใส่แว่นตากันแดด คงเป็นพี่แบมล่ะมั้ง ฉันเลยเดินไปตามเสียงเรียก 

"ไง ไม่ได้เจอกันนาน" พี่แบมจริงๆด้วย เพราะพี่เขาถอดแว่น ถอดแมสปิดปากออก 

"ค่าา ไม่ได้เจอกันนานพี่ก็ยังน่ารักเหมือนเดิมนะเนี่ยย" ฉันพูดก่อนจะนั่งลงที่ฝั่งตรงข้ามพี่แบม ก่อนจะหันไปเรียกยัยมีนที่ยื่นเอ๋ออยู่มานั่งข้างๆ แต่ดูเหมือนว่านางจะช็อกไปแล้วนะ ฮ่าๆๆ คงตกใจน่าดู

"บะ บะ แบมแบม" พี่แบมหันไปยิมให้ยัยมีนนิดๆ

"พี่แบมนี่ไอ้มีนเพื่อนทีเอง" 

"สวัสดีครับ น้องมีน" ดูเหมือนยียมีนจะอึ่งอยู่ ฉันเลยสะกิดเรียกให้มันได้สติก่อนที่สติจะหายไปไกล

"อะ อ่อ ฮ่าๆ สวัสดีค่ะพี่แบม ฮี่ๆ^++^ " แหม่ ยิ้มหวานเชียวนะคุณพื่อนนน พี่แบมก็ยิ้มกลับให้มันเช่นกัน โอ้ย รู้สึกแปลกกับบรรยากาศแหะ

กริ๊ง

'ไอ้แบมนัดกูมาทำไมวะ วันผักผ่อนทั้งที กูอยากนอนนน' 

   เสียงผู้ชายแหบๆดังขึ้นทำลายบรรยากาศโมเม้นดีๆของเพื่อนฉันและพี่แบมไปหมดเลย ใครน้าที่กล้ามาขัดอารมณ์คนเกือบมีความรัก ฉันหันไปมองทางเสียงของคนผู้มาใหม่ เยสสสสสส หล่อ คำเดียวที่ไอ้ทียูคนนี้รู้สึกได้  ใบหน้าภายใต้กรอบแว่นกันแดด ดูแค่นี้ก็หล่อทะลุแว่นแล้วค่ะพี่ จมูกเป็นสันมากมึงเอ๋ยย ปากน้อยนั่นอีก อึก จะเอาคนนี้ทียูจะเอาคนเนน้!! 

"อะไรกันแจ็คสันฮยองง นั่งๆๆ" พี่แบมตบเบาะๆข้างให้พี่คนหล่อนั่ง อ่าา ทำไมละสายตาจากเขาไม่ได้เลยน้าา

"เรียกมาเนี่ยจะเลี้ยงอ่อ" เสียงก็หล่ออ 

"อ่ะเลี้ยงก็ได้ ผมเลี้ยงฮยองก็ได้ --"

"ฮ่าๆๆๆ ดีมากไอ้หนูค่อยคุ้มหน่อย" โอ้ยดูสิ ดูรอยยิ้มนั่นสิคะ น่ารักเว้ยยยยย แก้มโคตรน่าหยิกเลยอ่ะ แม่จ๋าลูกเจอลูกเขยแม่แล้วนะคะ ฮื่ออออ

"แล้วเรียกฉันมามีไร?" 

"อ่อ คืองี้ฮยองน้องผมอ่ะมันปิดเทอมพอดีเลยจะมาแนะนำให้ฮยองรู้จักเพราะเผื่อน้องมันมีอะไรอยากให้ช่วยจะได้ติดต่อฮยองไง" โหยยความคิดโคตรบรรเจิดค่ะพี่แบม

"เอ้าแล้วทำไมต้องป็นฉันอ่ะ" ทำไมพูดงี้ล่ะคะที่รักกก 

"ก็ฮยองอยู่ใกล้ที่พักของไอ้ทีมันอ่ะ" ฮ่ะ อยู่ใกล้กันด้วยย มนต้องเป็นบุพเพสันนิวาทแน่ๆ ก็แบบแม่หญิงการะเกดเงี้ย โฮ๊ะๆๆ คุณพี่เดชขาาาา อุ๊ยยๆๆพี่คนหล่อหันมามองด้วยแหละ ยิ้มหวานให้ทีนึง ฮี่

"^+++^"

"- -" อื้อหือ หุบยิ้มแทบไม่ทันเลยค่ะพี่ขา

"มาๆ เดี๋ยวผมแนะนำให้รู้จักคนที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามผมชื่อ มีน" ยัยมีนยกมือสวีสดีอย่างไทยก่อนจะยิ้มให้นิดๆแล้วหันมามองพี่แบมต่อ แหม่ไม่ค่อยเลยนะ ส่วนฉันขอมองพี่คนหล่อต่อละกันน มองมุมไหนก็หล่ออ

"ส่วนที่นั่งตรงข้ามฮยองอ่ะ ชื่อทียู" 

"เรียก ที เฉยก็ได้ค่ะ แฮะๆ" ตบท้ายด้วยยิ้มหวานไปทีนึง แต่พี่เขาแค่พยักหน้าแล้วก็หันกับไปคุยกับพี่แบมต่อ โคตรเมินเลยค่ะพี่คะ -- ไม่เป็นไรค่ะ ไม่ว่ากัน

"แล้วจะให้ฉันช่วยยังไงล่ะ?" 

"ก็เอาเบอร์ของพี่ให้ไอ้ทีมันไว้ เผื่อมันต้องการให้ช่วยไงพี่" หื้ม อะไรนะเบอร์หรอออ โอ้ยโชคดีของไอ้ทีมันมากค่ะ เดี๋ยวต้องพาพี่แบมไปเลี้ยงขอบคุณสักหน่อยล่ะ โฮ๊ะๆๆๆ

"ฮ้ะ แกจะบ้าหรอไอ้แบมมมมม" ทางฝ่ายนี้ดุท่าจะยอมง่ายๆซะทีไหน ไม่ยอมพี่ก็ต้องยอมค่ะ ฉันนี่เตรียมโทรศัพท์เลยค่ะ

"ไม่บ้าหลอกพี่ ไอ้ทีมันไม่ใช่คนที่จะเอาเบอร์คนดังไปอวดหลอก เชื่อผม" ใช่ค่ะๆๆๆ 

"แต่.." แต่อะไรอีกคะเนี่ยยย

"ไม่ต้องห่วงค่ะพี่คนหล่อ" ขวับ พี่เขาถึงกับหันมาอย่างรวดเร็วเลยค่ะ คอไม่หักคอคะนั่น

"เมื่อกี้เรียกพี่ว่าอะไรนะ" 

"ก็พี่คนหล่อไง ทำไมหรอคะ? ก็หนูไม่รู้ชื่อพี่นิน่า"

"พี่ขื่อ แจ็คสัน" แจ็คสัน คนดีของน้องงงง

"ค่ะพี่แจ็คสัน พี่ไม่ต้องห่วงหลอกหนูไม่เอาเบอร์พี่ไปแพร่กระจายหลอก มีหวังอดกันพอดี" ประโยคหลังฉันลดเสียงให้เบาที่สุดเพื่อไม่ให้เขาได้ยิน

"เชื่อผมดิ้ ผมสนิทกับมันมาตั้งนานมันไมทำแน่นอน" ดีมากค่ะพี่แบม พี่แจ็คสันดูลังเลอยู่นิดหน่่อยแต่ก็ยอมแต่โดยดี เป็นอันว่าตอนนี้ฉันได้เบอร์พี่แกแล้วเว้ยยยยย เรานั่งคุยกันไปสักพักใหญ่ๆเลยแหละ พี่เขาน่ารักมากกก พี่เขาดูเป็นคนเฟรนลี่สุดๆอ่ะ น่ารักหล่อ โอ้วคนดีของน้องงง ตลอดเวลาที่คุยกันฉันก็ได้แต่มองหน้าเขามันเหมือนมีอะไรดึงดูดสายตาไม่ให้หันไปมองที่อื่นได้เลย 

--------------------------------------------------------------

ตอนนี้ฉันอยู่ที่บ้านพักนั่นเองง ฉันได้แต่นอนมองเบอร์โทรศัพท์ของพี่แจ็คสันมาเป็นชั่วโมงๆๆ เห้ออ อยากคุยกับเขาอีกจางงงงงงงงง คิดถึงอ่ะะ ทำไงดีๆๆๆๆ ฉันได้แต่นอนกลิ้งไปกลิ้งมาบนที่นอน ฮื่อออ อยากคุยๆๆๆๆๆ

"อยากคุยอ่าาาาา!!" 

แอดด

"เป็นไรไอ้ที ตะโกนซะดังออกไปข้างนอกเลย" ยัยมีเปิดประตูเข้ามาก่อนจะเดินมานั่งตรงปลายเตียงของฉัน

"ก็ไม่มีไรหลอก" เห้อ บอกไปแกจะช่วยฉันได้ไหมเนี่ยย

"หืมม แน่นะว่าแกไม่มีอะไรอ่ะ" 

"ก็ จริงๆแล้วก็มีแหละ" เอาวะเผื่อมันจะช่วยอะไรได้

"แกชอบพี่แจ็คสันใช่ม้าาา" ยัยมีนรู้ 0.0

"55555ใช่จริงๆด้วยยย" 

"เออก็ชอบแหละ ฉันอยากคุยกับเขาอ่าาาา ทำไงดี"

"อยากคุยก็ทักไปดิ้"

"บ้าหรอ เขาจะมองฉันเป็นไงอ่ะ ไม่เอาาา"

"งั้นแกก็ไม่ต้องคุย"

"แต่ฉันอยากคุยอ่ะจริงๆนะ"

"ก็ทักเขาไปไง"

"แต่..."

"มาเดี๋ยวฉันจัดการให้" 

"แกจะทำไรวะ..เฮ้ยย เอาโทรศัพท์ฉันมาาา" ยัยมีนน่ะสิดึงโทรศัพท์ฉันไปจากมือก่อนจะกดยุกยิ๊กๆๆลงไป ฉันก็ได้แต่วิ่งไล่เอาโทรศัพท์คืนนี่แหละ แต่ก็ไม่ได้สักที 

"เอามาเว้ยยยยย" เหนื่อยแล้วนะ แฮ่กๆๆ

"อ่ะ เอาไปแค่นี้ก็จบ ฉันไปละ ฝันดีน้าาา" พูดเสร็จยัยมีนก็วางโทรศัพท์ฉันลงบนเตียงแล้ววิ่งออกไปในทันที อะไรวะ ฉันเดินไปหยิบโทรศัพท์ก่อนจะทิ้งตัวลงนอน 

ตึ๊ง
หื้ม ใครส่งอะไรมาดึกๆแบบนี้วะ คนเขาจะหลับจะนอน ฉันเลยเปิดดู ไลน์ใคร? ทำไมไม่คุ้น

'JS : ยังไม่นอนหรอถึงได้ทักมาป่วนคนอื่นตอนนี้ได้เนี่ย?'

ฮ่ะ ฉันทักเขาไปหรอ ตอนไหนอ่ะ แล้วเขาเป็นใครร?? ด้วยความสงสัยฉันก็ลยเปิดเข้าไปดูก็เจอกับ..

'TU : นอนรึยังคะ
         ทำไรอยู่คะ
(สติ๊กเกอร์รูปหมายิ้มเขิน)

ใครส่งมันส่งงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงง!!!!!!

'JS : ยังไม่นอนหรอถึงทักมาป่วนคนอื่นได้เนี่ย?

รูปโปรคุ้นๆนะ ฉันเลยกดเข้าไปดูรูปโปร เชี่ยยยย!! พี่แจ็คสันนนนนน!!!! ไอ้มีนนนนนนนน!!!!

ตึกตักๆๆๆๆๆๆๆ 
หัวใจเต้นรัวเหมือนมีคนมีตีกลองข้างในเลยอ่ะ ฮื้อออ เอาไงดีวะ 

ตึ๊ง

'JS : อ่านแล้วไม่ตอบแบบนี้ก็ได้รึงไง'

มันมาอีกแล้วค่ะพี่ค่ะะะ ใจกูเต้นไม่ไหวแล้วววว เอาวะเป็นไงเป็นกันน รวบรวมสตินะทียู พุทธโธ พุทธโธ 

'TU : ก็กำลังจะตอบนี่ไงคะ 
        พี่นี่รีบจังเลยนะคะ5555
JS : ทักมามีไร
TU : ทักมาต้องมีไรด้วยหรอออ
JS : (สติ๊กเกอร์เต่าโกธร)
TU : 5555โอเคๆ ฉันแค่จะทักมาบอกว่า...
JS : ?
TU : มิสยูวนะคะ จุ๊บบ 
       ฝันดีนะคะ ฉันไปละบายยย

และนั่นก็คือวันแรกที่ฉันเริ่มจีบพี่เขา จากนั้นต่อมาเรื่อยๆๆๆ มันก็ดูเหมือนจะไม่มีอะไรคืบหน้าเลย แต่ไม่เป็นไร ฉันไม่ท้อค่ะ ฉันคุยกับเขามาได้ประมาณเดือนกว่าแล้ว จะให้เรียกว่าคุยก็ยังไงอยู่ถ้าเรียกว่าทักไปป่วนมันน่าจะใช่มากกว่านะ บางครั้งก็ฝากของกับพี่แบมเอาไปให้เขา พวกของบำรุงร่างกายนั่นแหละ แต่ก่อนเขาตอบมั่งไม่ตอบมั่ง (แต่เดี๋ยวนี้เขาไม่ตอบเลย อ้าวไม่ใช่ๆ55555) เขาตอบตลอดเลยแหละไม่รู้ว่าฉันคิดเข้าข้างตัวเองไปไหมว่าเขาอาจจะเริ่มมีใจให้ฉันบางแล้วล่ะ คิกๆ หลังๆมานี้ฉันก็ได้เจอพี่เขาบ่อยเหมือนกัน เช่นตอนที่ฉันออกไปซื้อของที่มาเก็ตก็บังเอิญเจอพี่เขาเช่นกัน ก็เลยได้เต๊าะนิดเต๊าะหน่อยก็โอละ55555 พี่เขาชอบเเดินหนีทุกครั้งที่โดนฉันเต๊าะตลอดเลยอ่ะ ช่วงนี้ได้ข่าวว่าพี่เขางานยุ่งมากๆเลยล่ะ คงจะเหนื่อยน่าดู  ถ้าเจอตัวนะจะกระโดดกอดให้กำลังใจ55555 พอนึกถึงก็คิดถึงเลยอ่ะ เปิดทีวีดูข่าวของพี่แจ็คสันดีกว่าา.....

'ค่ะตอนนี้มีข่าวออะไรบ้างคะ คุณซอนโย'
'ครับ คุณโยมี ตอนนี้ได้ข่าวมาว่านักร้องศิลปิลไอดอลชื่อดังกำลังเดตกัน นี่นะครับนักข่าวของเราเนี่ยไปเจออยู่ที่ห้างครับ'

เห้ออ ก็มีแต่ข่าวแบบนี้ล่ะน้าา เขาจะเดตหรือทำอะไรมันก็เป็นความสะดวกของเขาไม่ใช่รึไง --

'ในภาพเนี่ยเหมือนกับฝ่ายชายเนี่ยกำลังหยอกล้อฝ่ายหญิงกันน่ารักมากเลยครับ เนี่ยๆแบบในภาพ บางคนก็บอกว่าฝ่ายชายนั้นคือ คุณแจ็คสัน Got7 ที่กำลังโด่งดังในขณะนี้ ส่วนผู้หญิงเนี่ยเราก็ไม่รู้เหมือนกันนะครับว่าเป็นใครแต่ก็เป็นนักร้องเหมือนกันด้วย  แต่ฝ่ายชายก็มีส่วนคล้ายคุณแจ็คสันอยู่นะครับเนี่ย ดูสิ'


ตุบ!

เสียงรีโมทหล่นดังขึ้น บ้าน่า พี่แจ็คสัน..หรอ.. รู้สึกเหมือนขอบตาร้อนผ่าวขึ้นมาเฉยเลย ฮึก บ้าน่า ฮึก มันไม่ใช่เรื่องของฉันนี่น่า เขาจะทำไรก็เรื่องของเขานิจริงไหม555555 ฮีกๆ 

"กลับมาแล้วค่าาาา" 
"เฮ้ย ไอ้ทีมึงเป็นอะไร ใครทำไรมึงงงง" 

ยัยมีนเมื่อเห็นฉันร้องไห้นางก็รีบพุ่งเข้ามาหาฉันในทันที ฉันเมื่อเห็นยัยยมีนก็โผเข้ากอดในทันที เหมือนมีนรู้ว่าตอนนี้ไม่ควรถามอะไรนางเลยลูบหลังฉันเป็นการปลอบใจ มันเจ็บ เจ็บแบบบอกไม่ถูกเลยล่ะ ฉันคิดว่าเขาอาจจะรู้สึกดีกับฉันบ้าง แต่มันก็ไม่ใช่ ฮึก มัน ฮึก ฉันแค่คิดไปเอง ผ่านไปนานเหมือนกันกว่าฉันจะหยุดร้องไห้ พอหยุดร้องไห้ได้สักพัก ฉันก็เล่าเรื่องทุกอย่างให้ยัยมีนฟัง

"แล้วแกจะทำไงต่ออ่ะ" ยัยมีนถามขึ้นเมื่อรู้เรื่องราวทั้งหมด

"ฉันก็ไม่รู้เหมือนกัน" ตอนนี้สิ่งที่ฉันอยากรู้มากที่สุดก็คือผู้หญิงคนนั้นเป็นใคร ถ้าเขาจะเจอคนที่เขารักจริงๆฉันก็โอเค เพราะนั่นมันหัวใจเขาฉันไม่สามารถบังคับให้เขามารักฉันได้หลอก ถึงจะได้เป็นแค่พี่น้องก็ไม่เป็นไร อย่างน้อย...อย่างน้อยฉันก็ยังได้อยู่ใกล้เขาล่ะนะ ฮึก นึกแล้วน้ำตามันก็ไหล

"เอาเถอะ ตอนนี้แกก็นอนก่อนเถอะ" ฉันพยักหน้ารับ เมื่อมันเห็นนางก็ยิ้มให้ฉันก่อนจะลุกเดินออกไป เห้ออ เขาจะไม่บอกอะไรฉันหน่อยหรอ ฮึ คิดไรอยู่เนี่ยแกมันก็แค่ตัวป่วนของเขาไม่ได้มีความสำคัญอะไรสักหน่อย ฉันมองไปที่โทรศัพท์ก่อนจะหยิบมันขึ้นมาดู มันจะไม่มีจริงๆดิ้ นี่ ฉันรอพี่อยู่นะโว้ยยยยยย

ตึ๊ง
โอ๊ะมาแล้วๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ

'ที่รัก : ออกมาหาพี่หน่อยได้ไหม?'

ไม่ต้องตกใจ ฉันเป็นคนเปลี่ยนนชื่อให้เขาเองแหละ ตอนแรกเขาก็บ่นฉันนั่นแหละ แต่หลังมานี่ก็ไม่ค่อยบ่นเท่าไหร่แล้วล่ะ ฮ่าๆ 

'TU : ที่ไหนหรอ
ที่รัก : แม่น้ำฮัน

สงสัยมีเรื่องอยากพูดมั้ง ฉันมองโทรศัพท์สักพักก่อนจะลุกไปแต่งตัวก่อนจะหยิบกระเป๋าแล้วออกจากห้องไป ใช้เวลาไม่นานก็ถึง อยู่ไหนนะ ฉันเดินไปเรื่อยๆจนถึงที่โต๊ะๆนึงที่มีคนนั่งอยู่ ดูท่าทางคุ้นๆ เขากำลังทอดมองไปยังสายน้ำเปลื้องหน้าด้วยสายตาที่กำลังสื่อถึงอะไรบางอย่างซึ่งฉันก็ไม่เข้าใจเหมือนกัน ฉันยืนมองอยู่สักพักก่อนจะตัดสินใจเดินเข้าไปนั่งข้างๆ เขาหันมามองเล็กน้อยก่อนจะหันกลับไปดังเดิม เกิดความเงียบขึ้นระหว่างฉันกับเขา เกิดอะไรขึ้นกับเขาเนี่ย

"พี่...มีอะไรจะคุยกับฉันหรอคะ" ฉันเลยตัดสินใจพูดทำลายความเงียบไป แต่ดูเหมือนอีกฝ่ายก็ยังคงเงียบอยู่เหมือนเดิม

"พี่แจ็คสัน"

"ขอโทษ" 

ฮ่ะ? 

"ขอโทษที่ทำให้รู้สึกไม่ดี" 

"...." ตอนนี้ฉันได้แต่เงียบเพื่อฟังสิ่งที่พี่เขาพูด

"ข่าวนั่นฉันรู้นะว่ามันส่งผลกระทบอะไรบ้าง"

"...." 

"ฉันไม่ได้ต้องการให้มันเกิดขึ้น เพราะฉันรู้ว่ามันต้องทำร้ายความรู้สึกของคนอื่นๆที่รักฉัน" 

"พี่แจ็คสัน พี่เป็นอะไร พี่เล่าให้ฉันฟังได้ไหม?" ฉันสัมผัสได้กับน้ำเสียงของเขาที่สั่นเหมือนเขาพยายามที่จะกลั้นสะอื้นด้วย นี่เขาร้องไห้หรอ?

"อึก มันเป็นเรื่องเข้าใจผิด คนๆนั้นคือรุ่นน้องที่สนิทเขามาปรึกษาฉันเรื่องสามีของเขาแต่เขากับโดนพ่วงเรื่องไปด้วย ทั้งๆที่เขากำลังท้อง ฮึก ฉันผิดเองแหละ" 

"พี่" ในตอนนี้ฉันไม่รู้จะพูดยังไงแล้ว ฉันทนเห็นน้ำตาของเขาไม่ได้หลอกนะ ฉันเอื้อมมือเข้าไปจับหน้าเขาให้หันมาแล้วค่อยๆเกลี่ยน้ำตาที่ไหลลงมาออก

"ไม่ร้องนะคะ เดี๋ยวไม่หล่อนะ" แต่เหมือนยิ่งพูดเขาก็ยิ่งร้อง ทำเอาฉันน้ำตาไหลไปด้วยเลยมึงเอ๋ยย เขาก้มลงมาซบที่ไหล่ของฉันพร้อมกับร้องไห้ไปด้วย นี่เขาอ่อนไหวขนาดนั้นเลยหรอ คนดีของน้อง ฉันได้แต่ลูบหัวลูบหลังเขาเป็นการปลอบโยน

"มันไม่ใช่ความผิดของพี่ซะหน่อย อย่าคิดมากสิคะ ถ้าพี่กลัวแฟนคลับคนที่รักพี่เสียใจล่ะก็ไม่ต้องห่่วงนะ ฉันคนนึงล่ะก็เป็นแฟนคลับพี่นะรู้ไหม ฉันเชื่อว่าแฟนคลับพี่เขาต้องรู้ เพราะเขาเชื่อใจพี่ไง วันไหนถ้าพี่คิดว่าไม่เหลือใครจริงๆพี่ยังมีครอบครัวที่อยู่ข้างๆพี่นี่ไง ยังมีอากาเซ่อยู่ตรงนี้ แค่พี่หันมาพี่ก็เจอแล้ว พวกเราอยู่กับพี่ในทุกๆที่เลยนะพี่รู้ไหม? ไม่ต้องกลัวว่าเราจะหายไป แค่เราเชื่อใจกันไม่ว่าเรื่องมันจะหนักจะเหนื่อยแค่ไหน เราก็จะจับมือกันผ่านไปให้ได้ไง เพราะงั้นสู้ๆนะคะ เราอยู่ตรงนี้ข้างๆพี่ไง"

"ฮึก ฉันควรทำไงดี ถ้าอากาเซ่..." 

"ไม่ต้องห่วงนะ อากาเซ่จะไม่ทื้งพี่ อย่าเสียใจคนเดียว" เหมือนพี่เขาจะร้องหนักกว่าเดิมเลยแหะ55555 ขี้แยจริงๆเลยเด็กคนนี้ 
-------------------------------------------------

หลังจากวันนั้นผ่านไปฉันกับเขาความสัมพันธ์ตอนนี้ก็จะเรียกว่าคืบหน้าได้ไหมก็ไม่รู้เพราะว่า ทุกครั้งที่เขาเหนื่อยหรือไม่โอเคเขาก็จะเล่าให้ฉันฟังตลอด ฉันเริ่มได้รู้จักตัวตนเขามากขึ้น ก็ได้รู้จากคนไม่ใกล้ไม่ไกลหลอก ก็สมาชิกในวงของเขานั่นแหละ55555 ยอมรับเลยว่าครั้งแรกที่พี่แจ็คสันพาฉันไปเล่นที่ห้องซ้อมมันก็กลัวอยู่หลอกแต่ก็เริ่มผ่อนคลายได้เพราะพวกพี่ๆเขาเฟรนลี่เป็นกันเองมากๆเลยล่ะ แถมเวลาฉันเต๊าะเขา เขาก็เต๊าะฉันกลับด้วยแหละ55555 เขิลวุ๊ยย ตอนนี้ฉันอยู่ที่ร้านกาแฟร้านเดิมที่ฉันได้เจอกับพี่แจ็คสัน พอดีพี่เขานัดฉันออกมาเจอไม่รู้เหมือนกันว่ามีเรื่องอะไรรึป่าว

"มาถึงนานรึยัง?" 

เสียงพี่แจ็คสันดังขึ้นทำให้ฉันนที่เล่นโทรศัพท์อยู่ต้องเงยหน้าขึ้นไปมอง

"ไม่นานมากหลอกค่ะ สำหรับพี่ฉันรอได้ตลอดแหละ" 

"เพ้อเจ้อ" ฉันเห็นเขาหน้าแดงด้วยแหละ คิกๆๆ

ตึ๊ง 
เสียงแชทดังขึ้นฉันเลยหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาตอเพราะเป็นแชทเพื่อนฉันเองง พอดีฉันปรึกษาอะไรนิดหน่อยน่ะ ฮี่ๆ

"นี่ อยู่กับฉันยังจะคุยแชทกับคนอื่นอีกนะ" เขาพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงขุ่นๆ

"อะไร คนอื่นที่ไหนเพื่อนหนูหลอก" ปากก็ตอบแต่ตาก็มองจอ

"ผู้หญิง หรือ ผู้ชาย" ฉันเงยหน้าขึ้นมามองพี่แจ็ค แต่ฝ่ายนั้นกับหลบตาซะงั้น อะไรอ่ะเค้าอยากสบตาอ่ะเตงงง

"พี่จะรู้ไปทำไมอ่ะ? พี่ไม่ได้ชอบฉันนี่น่าา"

"ใครบอก" 

"อะไรนะ เมื่อกี้พี่พูดว่าไงนะฉันไม่ได้ยิน" ฉันไม่ได้ยินจริงๆนะเพราะว่าเขาพูดเบามากกกกก โคตรของโคตรอ่ะ

"เปล่านิฉันยังไม่ได้พูดอะะไรเลย"

"แต่เมื่อกี้.."

"ไม่มีก็คือไม่มีไง แล้วสรุปผู้หญิง ผู้ชาย?" นี่จะรู้ให้ได้เลยใช่มะ -- เห้ออ แต่เหมือนฉันจะตอบไม่ทันใจเขา เขาเลยดึงโทรศัพท์ที่อยู่ที่มือฉันไปดูเองเลยซะงั้น ถ้าจะทำแบบนี้ก็ไม่ต้องถามก็ได้ไหม -.- เมื่อเขาเห็น หน้าตาจากที่น่ารักๆก็กลายเป็นยักษ์ไปในทันที เขามองมาที่ฉันเหมือนโมโหอะไรสักอย่าง ฉันได้แต่นั่งมองต่แป๋วส่งไป อะไรอ่ะเขาโกธรไร? จากนั้นเขาก็คืนโทรศัพท์ให้ฉันก่อนจะทำท่าลุกออกไป

"เห้ยๆพี่เดี๋ยว เพิ่งมาก็จะกลับแล้วหรอ?"

"ทำไม"

"เอ้าไม่กินอะไรก่อนหรอแล้วไหนเรื่องที่พี่จะคุยอีกอ่ะ" ใช่ จะมาแล้วทิ้งกนแบบนี้ไม่ได้นะเว้ยยย

"ฉันไม่มีเรื่องจะคุยแล้ว เธอก็กลับไปได้เลย"

"อ่อ ฉันยังไม่กลับหลอกพอดีนัดเพื่อนไว้นะ" เขาหันมามองฉันก่อนจะนั่งลงที่เดิม

"เอ้าไม่ไปแล้วหรอ?" เขาไม่ได้ตอบอะไรแต่กลายเป็นว่าสั่งอาหารแทน อะไรของเขาเดี๋ยวดีเดี๋ยวร้าย -- ไม่นานอาหารก็มาเสิร์ฟเรากินอาหารกันไปเงียบๆ โดยไม่ได้พูดอะไร ทำไมฉันรู้สึกบรรยากาศมันอึดอัดงี้อ่ะ -.-

"เฮ้ ทียูเว้ยยยยย" เสียงชายหนุ่มตะโกนชื่อฉัน ฉันเลยหันไปตามเสียงเรียกก็เจอกับไอ้เพื่อนรักที่ฉันนัดเอาไว้ มันเพิ่มมาถึงเกาหลีเมื่อวานแล้วก็พอดีเลยฉันมีเรื่องอยากจะให้มันช่วยพอดีเลยนัดออกมาคุยนิดหน่อย 

"คิดถึงมึงชิหายเลยรู้มะ55555" มันวิ่งมากอดคอฉันก่อนจะนั่งลงข้างๆ 

"โอ้ย ปล่อยกูก่อนนน หายใจไม่ออกเว้ยย" 

"ก็กูคิดถึงมึงอ่าาาา มาจุ๊บทีมา"

"เฮ้ยยยย"

ตึ้งง!!!
เสียงทุบโต๊ะดังขึ้นทำเอาฉันกับไอ้เตนสะดุ่งเฮือกเลยค่ะ ฉันกับเตนหันไปทางต้นเสียงก็เจอเข้ากับสายตาดุดันที่น่ากลัวอย่างกับยักษ์ส่งมาให้ ไอ้เตนเลยรีบปล่อยออกจากคอแล้วนั่งในท่าทางที่สงบในทันที น่ากลัวชะมัด ส่วนทางพี่ยักษ์ เอ้ย พีแจ็คสันก็กลับไปลงมือกินอาหารต่อ

"แฟนมึงอ่อวะ น่ากลัววชิบ" มันกระซิบถามฉัน ฉันก็ได้แต่ส่ายหน้าเบาให้ไป

"แล้วสรุปเรื่องที่มึงจะให้กูช่วยอ่ะ เรื่องอะไร" 

"กูอยากเล่นกีต้าอ่ะ"

"แล้ว?"

"มึงช่วยสอนให้กูหน่อยดิ้"

"ฮ้ะ!!! กูเนี่ยนะ" เชี่ยยยย เบาๆดิ้วะะ ฉันเอามือไปปิดปากไอ้เตนแทบจะทันที ก่อนจะหันไปเจอสายตายักษ์ของพี่แจ็คสันที่ส่งมา ฉันทำได้แค่ยิ้มให้ไปเล็กน้อย ก่อนจะหันไปคุยกับเตนต่อด้วยเสียงที่เบากว่าเดิม

"นะ ช่วยกูหน่อย"

"ทำไมมึงถึงอยากเล่นกีต้าวะ"

"ก็..." ฉันหันไปมองทางพี่แจ็คที่กำลังกินอย่างอร่อยก่อนจะหันมาหาไอ้เตน 

"เออๆไม่ต้องพูดหลอกกูเข้าใจละ"

"ขอบใจมึงมากนะเว้ยยยย" ฉันพูดด้วยความดีใจก่อนจะเผลอตัวไปกอดไอ้เตนไปเต็มรัก จนลืมยักษ์ที่นั่งอยู่ไปเลย เมื่อนึกได้ฉันก็รีบผลักกอดออกก่อนจะหันไปหาพี่แจ็คสันที่ตอนนี้นั่งหน้ายักษ์หนักกว่าเดิมส่งมาให้ เขาลุกขึ้นก่อนจะวางเงินแล้วเดินออกไป เชี่ยแล้วว แล้วกูจะรอทำหอยอะไรอยู่ล่ะ ตามไปสิรอไรร

"มึงกูกลับก่อนนะ แล้วเจอกันพรุ่งนี้" พอบอกเตนเสร็จฉันก็รีบเดนออกไปทันที โอ้ยย เดินเร็วชะมัดเลย

"พี่แจ็คสัน รอฉันก่อนพี่" และดูเหมือนว่าเขาไม่ฟังฉันเลย เขายังคงเดินต่อไป ทำให้ฉันต้องเร่งสปีดตัวเองไปข้างหน้าพี่เขา แฮ่กๆ เหนื่อยชะมัด

"พี่แจ็คพี่เป็นไรเนี่ย" เขาไม่ตอบฉันและทำท่าจะเดินไป แต่ฉันดักเขาไว้ก่อน เขาไปซ้ายฉันดักซ้าย เขาไปขวาฉันดักขวา เอาสิใครมันจะแน่กว่ากัน

"ถอยพี่"

"ไม่ฉันไม่ถอย"

"พี่บอกให้ถอย"

"ฉันไม่ถอย สรุปพี่เป็นอะไรก็บอกฉันดิ"

"..."

"พี่ ฉันแคร์ความรู้สึกพี่นะเว้ย พี่เป็นไรพี่ก็พูดดิ"

"..."

"พี่อย่าเงียบดิ" ขอร้องพี่อย่าเงียบได้ไหม 

"พอได้ล่ะ..." เขามองหน้าฉันด้วยแววตาที่นิ่ง นิ่งจนฉันกลัว

"เลิกตามตื้อฉันได้ละ เธอบอกว่าเธอแคร์ฉัน? แต่เธอกลับไปกอดกับคนอื่นต่อหน้าฉันไม่แคร์สายตาฉันเนี่ยนะที่เรียกว่าแคร์อ่ะ เธอก็เห็นว่าฉันนั่งอยู่ตรงนั้น แต่เธอก็...เห้ออ พอละเลิกตามฉัน ไม่ต้องทักมาหาฉันอีกนี่คือเรื่องที่ฉันจะมาบอกเธอในวันนี้ ฉัน รำ คาญ" เขากำลังจะเดินออกไปแล้ว ฮึก เขาคงรำคาญฉันมากสินะ ฮึก ขาของฉันแทบจะยื่นไม่ไหวแล้ว ฮึก ฮื่ออออ

"ไอ้ยูมึงเป็นไรวะ!!!" ตอนนี้ฉันไม่ได้ยินอะไรอีกแล้ว มันเจ็บ เจ็บเหลือเกิน ฮึกกก

---------------------------------------------
Jackson : 

    หลังจากวันนั้้นเราก็ขาดการติดต่อกันไปเลย จริงๆผมไม่ได้ตั้งใจจะบอกแบบนั้น แต่เพราะตอนนั้นผมกำลังโมโหและน้อยใจรวมๆกัน ผมเลยพูดออกไปแบบนั้น จริงๆผมต้องการนัดเธอไปเพื่อที่จะบอกว่า ผมก็รู้สึกดีกับเธอเหมือนกัน จริงๆผมก็เริ่มรู้สึกตั้งแต่เจอกันตอนแรกแล้ว จนเธอเริ่มทักเริ่มฝากของไอ้แบมมาให้ผมมันก็ทำให้ผมเริ่มรู้สึกดีขึ้นไปอีก และยิ่งตอนที่มีข่าวผมก็ห่วงจนผมต้องนัดเธอออกมาคุย ทำเอาวันนั้นผมรองไห้ไปเยอะเหมือนกันกลัวทั้งเธอจะเข้าใจผิดกลัวทั้งแฟนคลับจะเสียใจ พอเธอปลอบผมความรู้สึกมันก็เริ่มชัดขึ้นเรื่อยๆตั้งแต่วันนั้น แต่ก็ดันมาเกิดเรื่องซะก่อน ทำเอาสองอาทิตย์ที่ผ่านมาเธอหายไปจากชีวิตผมไปเลย มันทำให้ผมรู้สึกเหงา เหมือนมีอะไรขาดหายไป มันเหมือนเป็นความเคยชินที่ผมเคยมีเธอ แต่ตอนนี้เพราะความอารมณ์ร้อนของผมทำให้เธอได้หายไปจากชีวิตผม และล่าสุดผมก็ได้เจอเธออีกที่งานวันเกิดผมและตอนนี้เธอกำลังร้องเพลงอยู่บนเวทีนี้ ตอนนี้และนาทีนี้เธออยู่ตรงนี้ ตรงหน้าผม ผมจะไม่ปล่อยเธอไปอีกแล้ว

แปะๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ วู้วววววววววววว

เสียงตบมือดังขึ้นเมื่อเธอร้องเพลงจบ เธอวางกีต้าก่อนจะลุกขึ้นขอบคุณผู้ชม เธอมองมาที่ผมยิ้มๆ 

"สุขสันต์วันเกิดนะคะ ฉันขอให้พี่มีความสุขมากๆ อย่าเจ็บป่วย และก็ขอให้พี่ดูแลตัวเองดีๆ อย่าหักโหมจนเกินไปจนตัวเองทนไม่ไหว" ผมได้แต่นั่งนิ่งฟังเธอพูด

"พี่อาจจะโมโหหรือไม่พอใจที่ฉันมีงานวันเกิดพี่ แต่นี่ไม่ใช่ความผิดฉันนะ พี่แบมเขาชวนมา" ผมพยายามกลั้นยิ้มขำกับท่าทางกลัวๆของเธอ

"อะไรเล่า ก็พี่อยากให้เธอกับแจ็คสันฮยองได้กันสักทีอ่ะ" หื้ม ได้กันเลยหรออ อืมแต่ก็น่าคิดนะ ฮ่าๆๆๆๆๆ

"ได้อะไรกันเล่า พี่แบมก็ชอบมั่วอ่ะ" เสียงหัวเราะด้วยความเอ็นดูดังขึ้นจากแขกๆในงานและป๊ากับม๊าผมเช่นกัน 

"พี่แจ็ค" ผมหันหน้ากลับไปมองเธอ

"พี่ก็คงรู้แล้วล่ะว่าหนูคิดยังไง แต่หนูขอบอกพี่เป็นครั้งสุดท้ายแล้วหนูจะไม่มากวนใจพี่อีก แฮะๆ"

"ถ้าเธอพูดแล้วเธอจะหายไปจากชีวิตฉันจริงๆใช่ไหม?" ผมแกล้งพูดขึ้น และค่อยๆเดินเข้าไปประจันหน้ากับเธอ แต่เธอยิ้มกลับมาให้ผม

"ค่ะ หนูจะไม่มาให้พี่ต้องรำคาญอีก" 

"...."

"พี่แจ็คสัน หนูชะ....." ยังไม่ทันที่เธอจะพูดจบผมก็จัดการดึงเธอลงมาและทาบไปที่ริมฝีปากของเธอทันที 

ตึกตักๆๆๆๆ
เหมือนทุกอย่างหยุดหมุนรึป่าวไม่รู้ รู้แค่ว่าทุกอย่างรอบตัวนั้นมันเงียบไปหมด เสียงหัวใจของเราสองคนเต้นแข่งกันเหมือนมันจะหลุดออกมาดิ้นข้างนอกไงงั้น

'เชี่ยย พี่แจ็คแม่งเอาจริงว่ะ' เสียงแบมดังขึ้นมาก่อนจะมีเสียงแซวตามมาอีกที ผมค่อยๆผลักออกอย่างอ้อยอิ้งแต่ก็ยังคงกอดเธอไว้ในอ้อมอก เธอมองผมอย่างสงสัย ฮึ มีใครเคยบอกไหมว่าทำหน้าแบบนี้แล้วมันน่ารักน่ะ

"เอ่อ หนูว่าพี่ปล่อยเถอะค่ะ คนมอง" เธอพยายามดิ้นออกจากอกผม มีหรอว่าผมจะปล่อยอ่ะ ไม่มีทางหลอก ผมหันไปมองทุกคนยิ้มๆก่อนจะอุ้มเธอพาดบ่าแล้วพาเธอขึ้นไปบนห้อง

"เฮ้ยยยยย พี่ปล่อยยยยยยยยยยยยยยยยยยย!!!"

'เยสสสสส ตายแน่น้องฉันน'
'เสร็จแน่ๆแบบนี้5555555' 

"ช่วยด้วยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย"

ตุบบ

"เชี่ยยๆๆๆๆ"
ผมวางเธอลงก่อนจะเข้าไปคร่อมเธอไว้ไม่ให้หนี ก่อนจะค่อยๆโน้มหน้าเข้าไปใกล้ๆ

"พี่ทำไรเนี่ยยยยยย"

"..."

"พี่เว้ยยยยย ไหนบอกว่ารำคาญฉันไงง ปล่อยย" 

"หืม พี่พูดหรอ ตอนไหนนะ" ผมส่งยิ้มทะเล้นๆไปให้ ก่อนจะโดนคนตัวเล็กส่งตาเขียวใส่เต็มๆ 

"พี่พูด!! ปล่อยฉันนน" ผมไม่ตอบอะไรก่อนจะก้มหน้าลงไปซบที่ไหล่เธอ 

"คิดถึง" เธอหยุดดิ้นแล้วอยูู่ในความสงบ 

"...."

"หายไปไหนมา ฉันคิดว่าจะไม่ได้เจอเธออีกแล้ว"

"...."

"ไม่พูดอะไรหน่อยหรอ" ผมเงยหน้าขึ้นมามองเธอ ก็เห็นว่าตอนนี้เธอกำลังร้องไห้ 

"กะก็พี่เป็นคนบอกเองว่าอย่ามายุ่งกับพี่"

"พี่พูดหรอ หื้ม" ผมแกล้งยื่นหน้าเข้าไปใกล้จนเธอหดคอหนี ฮึ เธอพยักหน้าเป็นคำตอบ

"ที่พี่พูดไปเพราะพี่แค่่โมโหแล้วก็น้อยใจ"

"แล้วพี่จะมาน้อยใจฉันทำไมเล่า"

"ก็ดูเธอสิ กอดคนอื่นต่อหน้าฉันขนาดนั้น ถ้าฉันไปกอดคนอื่นบ้างเธอจะไม่โมโหรึไงล่ะ" เธอมองหน้าผมนิ่ง

"เข้าใจแล้วใช่ไหมคะ?" เธอพยักหน้า

"แต่ไอ้เตนมันก็มีแฟนแล้วนะ แฟนมันเป็นคนเกาหลีมันก็เลยมาเกาหลีเนี่ย" 

"ก็ตอนนั้นพี่ไม่รู้นี่น่า แล้วหายไปไหนมาตั้งสองอาทิตย์" 

"ก็ไปฝึกดีดกีต้ามาร้องให้พี่ฟังเนี่ย ตอนแรกก็กะจะไม่มาหลอกนะเพราะหมั้นไส้คนแถวนี้" พูดเสร็จเธอก็สะบัดหน้าหนีไปทางอื่น หมั้นเขี้ยววว ผมเลยจัดการหอมแก้มเธอไปหนึ่งครั้ง

"เฮ้ยอะไรของพี่เนี่ยย" ฟอดด สองครั้ง

"พี่!!!" ฟอด สามครั้ง เธอพยายามดิ้นให้หลุดแต่นั่นแหละแรงผู้หญิงจะมาสู้แรงผู้ชายได้ไง ฮ่าๆๆๆ

"ปล่อยเลยนะเว้ยยย" 

"พี่ชอบเธอ" กึก ตกใจล่ะสินิ่งเลย

"มะ เมื่อกี้พี่ว่าไงนะ" 

"ฉัน รัก เธอ" 

ผมค่อยๆยื่นหนาเข้าไปใกล้แต่ก็ต้องตกใจ เมื่อยัยตัวแสบเป็นคนดึงผมไปจูบเองง 0.0 ฮึ ยัยบ้าเอ๋ยยยยยย ก่อนจะผลักออกมายิ้นแป้นแกมปริใส่ หมั้นเขี้ยวซะจริงยัยนี่

"หนูก็รักพี่ รักมานานแล้วด้วยยยยยยยยย" 

"จริง?"

"หรือจะให้โกหกอ่ะ?"

หึ ผมยิ้มก่อนจะทาบไปที่ริมฝีปากของเธออย่างอ่อนโยน ผมจะไม่ปล่อยเธอไปอีกแล้ว ยัยตัวป่วนของผม ;))   
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
"เดี๋ยววววววววว!!!!"
 
ตุบบ

โอ้ยย!!
อะจิ๋ยย เจ็บไหมละน่ะ เสียงเมื่อกี้คือเสียงที่ฉันผลักพี่แจ็คเขาตกเตียงนั่นแหละ ให้ตายสิเกือบเคลิ้มไปกับเขาลาะนะ -- 

"อะไรเนี่ย เธอผลักพี่ทำไม?" พี่แจ็คสันถามก่อนลุกขึ้นมานั่งบนเตียง และมองหน้าฉัน ฉันก็คงทำได้แต่หลบตาเขาล่ะนะ ก็คนมันเขินนิ่ -//-

"ป่าววๆ" 

"แน่ใจ?" พี่เขาก้มหน้าเข้ามาถาม รู้แล้วค่ะว่าหล่อ แต่ช่วยเอาใบหน้าพี่ออกไปหน่อยได้ไหมคะ มันอันตรายต่อหัวใจมากค่ะ

"หืม หน้าแดงเชียว เขินพี่หรอ" ยังง ยังจะมายิ้มอีก น่ารักโว้ยยย

"เขินล่ะสิ อ่าาน่ารักจังงงง" พี่เขาพูดก่อนจะเอามือมาดึงแก้มฉันเล่น สนุกไหมล่ะน่ะ สนุกล่ะสิ -- 

"พอได้แล้วน่า หนูจะลงไปข้างล่างแล้วถอย" ฉันจับมือเขาออกก่อนจะทำท่าลุกออกไป

"เขินพี่แล้วจะหนีไปง่ายๆหรอคะ หืมม" หลังจากที่พี่เขาพูดจบ เขาก็รวบฉันเข้าไปกอดทันที ตอนนี้หน้าฉันก็ไม่ใกล้ไม่ไกลจากเขามากเท่าไหร่หลอก แต่ก็ยังไม่พ้นขีดอันตรายล่ะนะ ฮื่อออ เขินไม่ไหวแล้วววววว

"ปล่อยเถอะพี่แจ็คสานนนนน" 

"ไม่ปล่อย ตอบคำถามพี่ก่อน"

"คำถามอะไรเล่าาาา" ถ้าอยู่นานกว่านี้มีหวังฉันหัวใจวายพอดี ฮื่ออ ใจเจ้ากรรมก็เต้นแรงเกินไปแล้ววว

"ทำไมหน้าแดงหรอออ หื้อ" เขายิ้มได้เจ้าเล่ห์มาก ทั้งๆที่ก็รู้เหตุผลอยู่แล้วอะ ไอ้คนบ้าาา

"อะไรเล่าาา"

"ว่าไงคะ หืมมม" เขาค่อยๆยื้นหน้าเช้ามาใกล้ ส่วนฉันเขยิบถอยสิรอไร แต่พอเขาเห็นฉันไม่ตอบก็แกล้งขยับหน้าเข้ามาใกล้อีก ใกล้อีก และใกล้อีก จนฉันทนไม่ไหว

"โอเคๆๆๆๆ ตอบแล้วจ้า ตอบแล้วว" 

"...."

"เขินไงเขินอ่ะะ เขินมันก็ต้องหน้าแดงเป็นธรรมดา" เขายิ้มอย่างพอใจแต่ดูเหมือนก็ยังไม่ยอมขยับออก

"อะไรอีกเล่า หนูก็ตอบไปแล้วไงง ปล่อยสิ" 

"....." นิ่ง เขาเอาแต่มองหน้าฉันอย่างเดียวเลยอ่ะ คนมันเขินเป็นนะโว้ยยยยยย

"ปล่อยยยยยยยยยยยยยย"

"....."

"พี่!!"

"เป็นแฟนกันนะ"

อะอะไรนะ? มะเมื่อกี้เขา...ขอฉันเป็นแฟนหรออออออ อ๊ากกกกก เอาจริงดิ เขินนนนนน โอ้ยเหมือนสติหลุดเลยค่ะ ทุกคนนนน เขาพูดจริงดิ้ ไม่ได้แกล้งฉันเล่นใช่ไหม หรือไม่ ฉันไม่ได้ฝันไปใช่ไหมมมม โอ้ววววววว แม่คะหนูจะพาลูกเขยไปหาแม่เดี๋ยวนี้ล่ะค่ะ ฮื่ออออออออ

"ว่าไง? เป็นไหม?" 

"พี่พูดจริงดิ?" ฉันขอถามให้แน่ใจ ว่าเขาไม่ได้แกล้งตลกฉัน

"พี่จะโกหกทำไมอ่ะ? หรือเธอคิดว่าพี่โกหกล่ะ"

"ป่าวๆๆ" เมื่อเห็นพี่เขาทำถ้าจะงอแงฉันเลยรีบปฎิเสธไปเดี๋ยวโดนงอน

"จะไม่เป็นรึไง เธอไม่ได้รักพี่แล้วสินะ เห้อ"

"ไม่ใช่ๆ คือ.." จะพูดยังไงดี ถ้าเกิดฉันเป็นแฟนเขา แ้ลวเขาจะไม่เป็ยไรหรอ ไอ้ดีใจมันก็ดีใจอยู่หลอก แต่ว่า....

"ไม่ต้องห่วงหลอก เธอเชื่อใจพี่ไหม?" เขาพูดก่อนเราสองคนจะสบตากัน สายตาของเขามันสื่อความหมายทุกอย่างได้ชัดเจนว่าเขาคิดอะไร หรือรู้สึกอะไร ไม่ใช่ฉันไม่เชื่อใจเขานะ ฉันเชื่อ ฉันเชื่อในตัวเขาแต่ มันจะดีจริงๆหรอ 

"เชื่อใจพี่ไหมคะ?" เมื่อเห็นฉันเงียบไป เขาก็เลยถามย้ำขึ้นมาอีกครั้งด้วยสายตาที่หนักแน่นกว่าเดิม เห้อออ เอาเถอะ อะไรมันจะเกิดมันก็ต้องเกิดล่ะนะ ฉันพยักหน้าเป็นคำตอบให้เขาไป

"ฉันเชื่อใจพี่ เชื่อใจมาตลอดด้วย"

"งั้นจะเป็นแฟนกับพี่ได้ไหมครับ" ยิ้มเขาอ่อนโยนมากเลยล่ะ รู้สึกดีชะมัดกับรอยยิ้มนี้

"อืออ เป็นดิ" 

"จริง?"

"ก็จริงอ่ะดิ จะให้โกหกหรออ?" เขายิ้มก่อนจะส่ายหน้าแล้วพุ่งเข้ามากอด

"เป็นแฟนกันแล้วนะไอ้ดื้อ อย่าไปกอดใครมั่วอีกนะถ้าพี่ไม่อนุญาต" เสียงเขาอู้อี้เพราะเขามุดหน้าอยู่ที่
ไหล่ของฉัน เหมือนเด็กเลย

"รู้แล้วน่าาา จะไปกอดใครได้อ่ะ แฟนน่ารักซะขนาดนี้"

"รักนะ" 

"คนบ้า" เขินนะเว้ยย พูดอยู่ได้ แม่จ๋าหนูหุบยิ้มไม่ด้ายยยย แต่ก่อนที่จะเขินไปมากกว่านี้ ฉันเริ่มรู้สึกได้ถึงความมือปลาไหลของอีกคน ที่ค่อยๆเลื้อยไปทั่ว จะเล่นแบบนี้งั้นสิ - - 

"ปล่อยเลยๆๆๆ" ฉันผลักคนตรงหน้าออก ก่อนจะรีบลุกขึ้นยืนแล้วถอยออกไปในทันที 

"ไปไหนอ่าาาา" คิดว่าทำตาใสๆแบบนั้นแล้วจะใจอ่อนรึไง ไม่มีทางเว้ยยยยยยย

"ก็ลงไปข้างล่างไง ทุกคนคงรอกันแย่แล้วว"

"ไม่ไปไม่ได้หรออออ" อย่ามาทำหน้าตาออดอ้อน มันไม่ได้ผลหลอกเว้ยยยยยย

"ไม่!!!!!!!" 
----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

                                 
"Smile often :)"

***
มาอัพแล้วจ้าาาา เรื่องสั้นวันเกิดแจ็คสันน ไม่รู้จะสนุกรึป่าวนะ555555555 ยังไงก็ฝากเรื่องนี้ด้วยน้าาาา ไปปั่นวิวต่อล่ะ บรัยยยยย รักน้าาา






ผลงานเรื่องอื่นๆ ของ TWB. จากทั้งหมด 4 บทความ

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

1 ความคิดเห็น

  1. วันที่ 18 มีนาคม 2561 / 23:17
    ค่ะจะรอนะ
    #1
    1