คัดลอกลิงก์เเล้ว

CONAN SHORT STORY [ BOURBON x OC ] Don't Hug Me

โดย Wakeru-San

ถึงนายจะอาสามาดูแลฉันที่ถูกองค์กรหมายหัว แต่ก็ไม่ได้อยากให้นายแตะตัวบ่อยนะ! คุณ เบอร์เบิ้น

ยอดวิวรวม

827

ยอดวิวเดือนนี้

0

ยอดวิวรวม


827

ความคิดเห็น


2

คนติดตาม


34
จำนวนโหวต : ยังไม่มีคนโหวต
เรื่องสั้น
อัปเดตล่าสุด :  6 พ.ค. 62 / 11:04 น.
นิยาย CONAN SHORT STORY [ BOURBON x OC ] Don't Hug Me

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้

CONAN SHORT STORY

Don't Hug Me

Bourbon x OC!



(ห้ามก๊อปรูปหรือนำไปใช้เด็ดขาดนะคะ)

--Tenki (Maru)--

''แต่นั่นเป็นข้อยกเว้นสำหรับฉันเบอร์เบิ้น''

''แล้วเมื่อไหร่นายจะเลิกกอดฉันสักที?''


--------------------------------------


รูปภาพที่เกี่ยวข้อง

--Bourbon--

''เด็กๆน่าจะชอบแบบนี้ไม่ใช่เหรอครับ?''

''ผมว่ามันอบอุ่นดีนะครับ''

.

.

.

.

ถึงนายจะอาสามาดูแลฉันที่ถูกองค์กรหมายหัว


แต่ก็ไม่ได้อยากให้นายแตะตัวบ่อยนะ!


.

.

.

.


คุณ เบอร์เบิ้น


.

.

.

.




เปิดเพลงฟังเพื่ออถรรสได้นะคะ!


--------------------------------------------



แต่งสนองนีทตนเองค่า ถ้าชอบสามารถคอมเม้นบอกกันได้น้า

หากใครสนใจสามารถติดตามได้ในเรื่องที่พึ่งบอกไปข้างล่างเลยค่า--

แต่พระเอกจะเป็นใครต้องลุ้นกันค่า อาจไม่ใช่เบอร์เบิ้นก็ได้---

เอามาลงแยกไว้ เผื่อมีคนชอบเบอร์เบิ้นแล้วอยากหาเรื่องสั้นอ่านค่ะ!


นี้เป็นเพียงตอนพิเศษจากฟิคหลักเราค่า

(ไม่เกี่ยวข้องกับFIC DETECTIVE CONAN x OC เมื่อฉันระลึกชาติได้! ว่าเป็นแมว)



---------------------------------



ขอบคุณธีมสวยๆจาก 

 
B
E
R
L
I
N
 

เนื้อเรื่อง อัปเดต 6 พ.ค. 62 / 11:04


B
E
R
L
I
N


 

-----------------------------------------------------------------------


ถึงนายจะอาสามาดูแลฉันที่ถูกองค์กรหมายหัว


แต่ก็ไม่ได้อยากให้นายแตะตัวบ่อยนะ!


.

.

.

.


คุณ เบอร์เบิ้น


.

.

.

.


ณ ห้องเช่าเล็กๆในหอพักแห่งหนึ่ง


มีร่างเล็กกำลังเขย่าชายหนุ่มร่างสูงใหญ่ที่นอนหลับอยู่ใต้ผ้าห่ม แสงแดดจากดวงอาทิตย์นอกห้องค่อยๆส่องเข้ามาผ่านผ้าม่านผืนใหญ่


เผยให้เห็นร่างเล็กของเด็กสาวคนนึง เธอมีเรือนผมสีขาว ใบหน้าขาวออกชมพูอ่อน และดวงตาสองสี ข้างนึงสีเหลืองบุษราคัม ส่วนอีกข้างสีน้ำเงินไพลิน 


เทนกิ นั่นเป็นชื่อของเธอในอดีต…


เพราะตอนนี้เธอคือ มารุ เป็นแค่เด็กตัวเล็กที่มีอายุ 6 ขวบ ต่างกับสมองและจิตใจข้างในที่ปาไป 22


ถ้าจะถามว่าทำไมจากหญิงสาวชั้นปริญญาโทกลายเป็นเด็กตัวจิ๋วแบบนี้ คงต้องขอข้ามไปก่อนละกัน เพราะเธอต้องปลุกชายหนุ่มตรงหน้าก่อน ไม่งั้นหิวตายแน่นอน


เด็กสาวค่อยๆหันไปมองพลางหรี่ตาลงเล็กน้อยเพื่อปรับภาพให้ชัดขึ้น ดวงตาสองสีอัญมณีจึงสะท้อนเข้ากับแสงจนเปล่งประกายออกมา


ใบหน้าหวานค่อยๆอ้าปากกว้างขึ้นเรื่อยๆ เมื่อรู้ว่าตอนนี้เป็นเวลาที่สายมากแล้วสำหรับมื้อเช้าเธอ เสียงใสถูกเปล่งออกจากลำคอทันที


''เบอร์เบิ้นตื่นได้แล้ว เบอร์เบิ้น!''


''เบอร์เบิ้นฉันหิวแล้ว! อยากให้ฉันพังครัวนายรึไง ฮึ่ม!


เด็กสาวว่าอย่างหัวเสียก่อนจะยู่ปากเล็กน้อยตามความเคยชิน แต่การกระทำแบบนั้นไม่ได้ลดความน่ารักของเธอลงแม้นิดเดียว


''เบอร์เบิ้นนี้มันสายแล้วนะ!''


ถึงแม้จะเอ่ยหลายรอบมากแค่ไหนเจ้าของชื่อยังคงนอนหลับอยู่เช่นเคย เมื่อเธอเห็นว่าชายหนุ่มไม่ยอมตื่นสักทีแถมยังหลับเป็นตายอีก


เด็กสาวจึงปล่อยมือที่กำผ้าห่มไว้ออกทันทีก่อนจะหันมายืนคิดแทน ใบหน้าหวานขมวดคิ้วเล็กน้อย เธอกำลังครุ่นคิดถึงวิธีที่จะปลุกชายตรงหน้าให้ตื่น


'ไม่ตื่นเลยแหะ ถ้างั้นก็คงต้องใช้วิธีนั้นอีกแล้วสินะ'


'อย่าถือโทษโกรธกันเลยนะเบอร์เบิ้น เพราะนายเป็นคนบังคับให้ฉันทำแบบนี้เอง'


มารุที่กล่าวในใจค่อยๆสูดหายใจเข้าลึก เตรียมตัวรับชะตากรรมเพราะวิธีที่เธอจะใช้ มันอาจทำให้เด็กสาวโดนเทศนาเป็นชั่วโมงได้ในอนาคต


''ฮึบ! ย้ากกกกกก ตื่นได้แล้วเบอร์เบิ้น!''


ร่างเล็กจับขอบเตียงเพื่อปีนขึ้นไปด้วยความชำนาญ ก่อนจะกระโดดแล้วปล่อยตัวลงมาอย่างรวดเร็ว หมายทับชายหนุ่มผิวเข้มผมสีบลอนด์ทองที่นอนหลับในท่าตะแคงอยู่


หมับ!


''อ๊ะ!''


เสียงใสร้องหลงออกมาด้วยความตกใจ เนื่องจากแผนที่เธอวางเอาไว้มันกลับไม่เป็นเช่นนั้น เพราะร่างสูงที่ควรจะหลับอยู่กลับลืมตาขึ้นฉับพลัน 


เขาพลิกตัวเพื่อใช้มือจับเธอไว้ก่อนจะดึงเข้าไปกอดอย่างรวดเร็วทำให้เธอสตัน เมื่อรู้สึกตัวว่าตนเองถูกเขากอดอยู่ ใบหน้าหวานของเด็กสาวค่อยๆร้อนผ่าวจนมีเสียงออกมา


ฉ่า…


ชายหนุ่มผิวเข้มอมน้ำผึ้งหรือ คนที่เป็นเจ้าของชื่อ เบอร์เบิ้น ค่อยๆก้มหน้ามองเด็กสาวในอ้อมกอดเขา ดวงตาสีฟ้าทะเลสบเข้ากับดวงตาสองสีอัญมณีทันทีอย่างเลี่ยงไม่ได้


เบอร์เบิ้นยังคงจ้องมองลึกเข้าไปในดวงตาสีอัญมณีของเด็กสาวต่อ แววตาที่น่าหลงใหลแบบนั่นยิ่งทำให้เขาละสายตาออกไม่ได้เลย


''อรุณสวัสดิ์ตอนเช้าครับ'


เบอร์เบิ้นกล่าวทักทายอีกฝ่ายด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนที่ถูกเปล่งออกมาจากลำคอ แบบนั่นยิ่งทำให้เธอหน้าแดงก่ำมากกว่าเดิม 


ปึก!


มือเล็กตีเข้าไปที่ไหล่ชายหนุ่มอย่างแรงแต่ด้วยพละกำลังในร่างเล็กนี้ จึงทำให้ไม่มีผลอะไรต่อชายหนุ่มผิวเข้มเลยเลย และเขายังลอบยิ้มเจ้าเล่ห์ออกมาแทน


''ล่ะ-เล่นบ้าอะไรของนายเนี่ย เบอร์เบิ้น!'' เสียงใสเอ่ยอย่างเขินอาย


''ถ้าคุณยังตีผมต่อ ผมก็จะกอดคุณให้แน่นกว่าเดิมครับ''


ทันทีที่เสียงทุ้มขู่เด็กสาวจบมือเล็กก็หยุดตีไหล่ของชายหนุ่มทันที ใช่ มันได้ผลเธอเองก็ไม่อยากอยู่ในอ้อมกอดคนเจ้าเล่ห์แบบเขานานหรอกนะ


''ชิ!''


เสียงใสสบถออกมาเล็กน้อยก่อนที่ใบหน้าหวานจะหันหนีชายหนุ่ม หลังจากที่เบอร์เบิ้นเห็นปฏิกิริยาสุดแสนน่ารักของมารุที่มีต่อเขา ก็อดที่จะใช้มือหนาลูบหัวเธอไม่ได้เลย


หมับ!


''นี้ฉันไม่ใช่ตุ๊กตานะ! อย่าทำอะไรตามใจชอบสิ!''


เสียงใสว่าขึ้นอย่างหัวเสียหลังจากถูกชายหนุ่มลูบหัวเธอกะทันหัน ในตอนนี้จิตใจของมารุทั้งโกรธ เขินอาย และสับสนในเวลาเดียวกัน อารมณ์ของเธอมันเริ่มแปรปรวนไปหมด


''เด็กๆน่าจะชอบแบบนี้ไม่ใช่เหรอครับ?'' เบอร์เบิ้นเอ่ยด้วยสีหน้าตาเฉย


''แต่นั่นเป็นข้อยกเว้นสำหรับฉันเบอร์เบิ้น''


''เพราะฉันเองก็ไม่ใช่เด็กอยู่แล้ว'' เธอตอบอย่างไม่สบอารมณ์


''แต่ในตอนนี้คุณเป็นแค่เด็กอายุ 6 ขวบที่ผมรับมาดูแลนะครับ''


ควับ


ทันทีที่เสียงทุ้มของชายหนุ่มกล่าวออกมาจนจบ เด็กสาวก็เหล่มองตาขวางใส่อีกฝ่ายด้วยสีหน้าน้อยใจ ดวงตาสองสีอัญมณีหม่นลงเล็กน้อย ทำเอาเบอร์เบิ้นหุบยิ้มลงทันที


''ใช่ มันก็ถูกอย่างที่นายบอก'' เธอว่าพลางหลุบตาลงอย่างช้าๆ


'เรามันก็เป็นแค่เด็กอย่างที่เขาบอกจริงๆล่ะนะ…'


''ผม…ขอโทษที่พูดเรื่องอดีตของคุณครับ''


คำขอโทษด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนถูกเปล่งออกมาจากลำคอชายหนุ่มด้วยใจจริง เธอค่อยๆเงยหน้ามองอีกฝ่ายพลางขบคิดอะไรบางอย่าง


''ไม่เป็นไร ที่สำคัญฉันควรจะขอบคุณนายมากกว่าด้วยซ้ำ''


เด็กสาวเอ่ยขอบคุณชายหนุ่มตรงหน้าพลางหลุบตาสองสีอัญมณีลงทีละน้อย ภาพเหตุการณ์ในอดีตของเธอถูกฉายขึ้นมาอย่างใจนึกคิด


'ถ้าวันนั้นเขาไม่ช่วยเราไว้ล่ะก็ เราคงจะตายไปนานแล้ว'


.

.

.

.


ย้อนเหตุการณ์ในอดีต


แกร่ก แกร่ก


เสียงกดแป้นพิมพ์คีย์บอร์ดยังคงดังขึ้นเรื่อยๆ แสงสว่างจากจอคอมพิวเตอร์สะท้อนเข้ากับร่างบางก่อนจะเผยให้เห็นใบหน้าหวานที่มีเรือนผมยาวสีเทาหม่น และดวงตาสีฟ้าทะเล


หากแต่ว่าทั้งหมดนั่นเป็นเพียงของปลอมทั้งวิกผมสีเทาหม่น และคอนแทคเลนส์สีฟ้าทะเล  ที่เธอสวมทั้งหมดนี้เพื่อป้องกันไม่ให้มันสะดุดตาจนเกินไปเท่านั้น


ตึก ตึก ตึก ตึก


เสียงฝีเท้าที่ย่ำเป็นจังหวะหยุดลงหน้าห้องวิจัยหญิงสาวที่เป็นเป้าหมายในวันนี้ ทันทีที่ประตูห้องถูกเปิดออกก็เผยให้เห็นร่างสูงใหญ่ และร่างท้วมในชุดดำราวกับอีกา


'พวกสมาชิกแถวหน้า…มาทำอะไรที่นี้กัน?


เธอคิดในใจด้วยความสงสัยใบหน้าหวานเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย ก่อนจะหมุนตัวพร้อมลุกจากเก้าอี้แล้วหันไปมองหน้าอีกฝ่ายด้วยใบหน้าสับสน


''พวกนายมีธุระอะไรที่นี้ แค่กๆ'' หญิงสาวเอ่ยถามพลางเอามือปิดปาก ก่อนจะไอออกมา


'ช่วงนี้เราไม่ค่อยได้ดูแลสุขภาพเลยแหะ สงสัยว่าหวัดจะกินแล้วสิ'


''หึ พวกฉันแค่มาเช็คว่ามีคนแถวนี้คิดที่จะทรยศแล้วหลบหนีออกไปรึเปล่า'


เสียงทุ้มถูกเปล่งจากลำคอชายร่างสูงใหญ่ที่สวมหมวกปิดบังใบหน้ากล่าวขึ้นพลางแสยะยิ้มออกมา หญิงสาวมองคนตรงหน้าก่อนจะหัวเราะออกมาเบาๆ


''หึ อย่างงั้นเหรอ ดูท่าครั้งนี้จะเสียเวลามากกว่านะ แค่กๆ''


''มันก็ไม่แน่เสมอไปหรอกน่ะ…อาชิตะ เทนกิ'' ร่างโปร่งเอ่ยด้วยน้ำเสียงเย็นชา


''แค่กๆ ไม่จำเป็นต้องเรียกชื่- นี้มัน…?''


ฟุ่บ!


ไม่ทันที่หญิงสาวเจ้าของนาม เทนกิ กล่าวจบ ซองพลาสติกขนาดเล็กก็ถูกโยนใส่เธอโดยชายร่างท้วม ร่างบางคว้าเอาไว้ก่อนจะแบมือออกเล็กน้อยเพื่อดูของด้านในซอง 


แต่เธอก็เบิกตากว้างขึ้นมากกว่าเดิมเมื่อข้างในเป็นเม็ดยาแคปซูลสีขาวเนียน ทันทีที่หันหน้าไปมองอีกฝ่ายเพื่อขอคำตอบ เสียงเหี้ยมเกรียมก็ถูกเปล่งจากลำคอชายร่างท้วม


''รีบๆเอานี้ไปกินซะ ลูกพี่เขารำคาญเสียงไอเธอแล้ว!''


''เข้าใจแล้วๆ'' เทนกิว่าปัดๆก่อนจะกลืนยาลงไปพลางหยิบน้ำมาดื่ม


หงับ!


''หึ ไปเตรียมรถซะ วอดก้า'


หลังจากหญิงสาวกินยาเสร็จได้ไม่นานร่างโปร่งก็ว่าคำสั่งให้ชายอีกคน ก่อนที่ทั้งคู่จะหันหลังแล้วเดินออกจากห้องวิจัยไปทันที


แอ๊ด ปัง!


''อะไรของเขากันนะ? ไปล้างหน้าให้สดชื่นดีกว่า''


แกร๊ก…


เทนกิเอ่ยบอกกับตัวเองก่อนที่ร่างบางมุ่งหน้าตรงไปห้องน้ำยังทันที แต่เมื่อหญิงสาวถอดคอนแทคเลนส์ตนเองเพื่อทำความสะอาดได้สักพัก ความร้อนก็เข้าจู่โจมเธอทันที 


มือเรียวกำไปที่หน้าอกตรงหัวใจทำให้เสื้อผ้าเทนกิเกิดเป็นรอยยับทันที ก่อนที่ร่างบางจะเซไปที่กำแพงพลางหอบหายใจอย่างทรมาณ


'ร่างกาย…มันร้อนไปหมด ราวกับว่ากระดูกถูกหลอม…อึก'


'เจ้าพวกนั้น…อึก มันเอาอะไรให้เรากินกันแน่'


''อึก… อ้าก!!''


ตุ้บ!


สิ้นเสียงโอดครวญเทนกิ ร่างบางก็ทรุดก่อนจะล้มลงไปนอนบนพื้นห้องน้ำพร้อมกับไอควันที่ลอยออกจากร่างกายทันทีโดยไม่รู้ว่าหลังประตูนั้นมีคนแอบดักฟังอยู่


ชายผมสีเทาเงินแสยะยิ้มเหี้ยมเกรียมเล็กน้อย พร้อมสั่งอะไรบางอย่างกับชายร่างท้วมที่มีโค้ดเนมว่า วอดก้า


แช็ก!


ทันทีที่เขาฟังคำสั่งจบชายร่างท้วมก็ทำการจุดไฟแช็กขึ้นมา ก่อนจะโยนเข้าไปในกองกระดาษและเอกสารห้องวิจัยหญิงสาวทันที ไฟค่อยๆลุกขึ้นทั้งคู่เหล่มองก่อนจะเดินจากไป


ตึก ตึก ตึก ตึก


''จัดการที่เหลือด้วย…เบอร์เบิ้น'' น้ำเสียงเย็นชากล่าว


''รับทราบครับ'


เสียงทุ้มปริศนาตอบรับคำสั่งอีกฝ่าย ถึงแม้สติของเธอในตอนนี้จะไม่มั่นคงมากเท่าไหร่ แต่นั่นก็เป็นคำพูดสุดท้ายที่หญิงสาวได้ยินก่อนจะดับวูบลงไป


.

.

.

.


ผ่านไปสักพัก


''อือ…แค่กๆ''


เสียงแหบพร่าถูกเปล่งจากลำคออย่างอู้อี้ เทนกิค่อยๆลืมตาขึ้นก่อนจะกะพริบลงเล็กน้อยเพื่อปรับสายตาตนเอง มือเล็กยันพื้นห้องน้ำเพื่อประคองร่างกาย


'นี้เรายังไม่ตายงั้นเหรอ…'


'แต่เดี้ยวสิ…มันมีอะไรผิดปกติไป'


เสียงหวานเอ่ยในใจด้วยความมึนงงได้ไม่นานนัก หญิงสาวก็รับรู้ได้ถึงความผิดปกติของร่างกายตนเอง เธอจึงค่อยๆก้มมองด้วยความสงสัย แต่ก็ต้องเบิกตากว้างขึ้นด้วยความตกใจสุดขีด 


ใบหน้าที่เคยหวานกลับซีดลงอย่างชัดเจน เมื่อพบว่าร่างกายทุกส่วนของหญิงสาวเล็กลงดั่งเช่นเด็กประถม ทั้งวิกผมยาวสีเทาหม่นที่ควรจะสวมอยู่กลับหล่นอยู่ข้างกายเทนกิ


'นี้มันหมายความว่ายังไงกัน…ร่างกายของเราหดเล็กลงงั้นเหรอ!?'


''อุ๊ป…แค่กๆ''


ไม่ทันที่เทนกิจะมีเวลาได้นั่งคิด และทำใจเธอก็สำลักควันออกมาทันที เด็กสาวหลุบตาลงและปิดปากเล็กน้อยก่อนจะเริ่มตัดความคิดไม่สำคัญออกไปจนหมดแล้วตั้งสติตนเองทันที


'ไม่มีเวลามานั่งคิดแล้ว เราต้องรีบหาทางหนีก่อน'


เมื่อรวบรวมสติได้เทนกิก็พบว่ารอบตัวเธอนั้นเต็มไปด้วยควันไฟ ร่างเล็กปิดจมูกตนเองตามสัญชาตญาณทันที ก่อนจะเริ่มมองหาทางหนีจนไปชะงักเข้ากับหน้าต่างบานกระทุ้ง


'นั่นไง!'


เสียหวานกล่าวในใจด้วยความดีใจ เทนกิรีบตรงดิ่งไปหน้าต่างบานกระทุ้งทันทีก่อนจะพยายามปีนขึ้นไปบนฝาชักโครก มือเล็กแงมหน้าต่างให้ใหญ่พอที่จะลอดออกไปได้


เทนกิชะเง้อมองด้านล่างเล็กน้อยก่อนจะพบกับกองใบไม้ขนาดย่อมที่พอจะรองรับร่างเธอได้ เนื่องจากห้องวิจัยหญิงสาวอยู่ชั้นล่างสุดในตึกร้าง 2 ชั้น


'พอในมุมมองเด็กมันก็สูงชะมัดเลยแหะ…'


ซู่!


'ต้องกระโดดเท่านั้นแล้ว!'


เสียงไฟที่ค่อยๆลามเข้ามาในห้องน้ำทำให้หญิงสาวตัดความคิดในสมองออกทั้งหมดได้ทันที เทนกิที่ลังเลอยู่สักพักก็ตัดสินใจกระโดดลงไปตรงเป้าหมายทันที


ฟุ่บ!


ทันทีที่เด็กสาวกระโดดลงไป กองใบไม้ก็ช่วยเป็นที่รองรับเอาไว้ถึงแม้จะไม่นุ่มมากเท่าใด แต่อย่างน้อยมันก็ทำให้เทนกิไม่พิการแล้วกัน


''นี้เด็กน้อย ทำไมเธอถึงมานอนอยู่ตรงนี้ครับ''


เสียงทุ้มปริศนาดังขึ้นจากด้านเทนกิร่างเล็กสะดุ้งด้วยความตกใจสุดขีด ใบหน้าหวานซีดลงอย่างเห็นได้ชัดเจนเด็กสาวตัวเล็กเริ่มสั่นระริกดั่งลูกนก ไม่กล้าแม้แต่จะหันหน้าไปมองคนด้านหลัง


'ไม่จริงหน่า…เสียงแบบนี้มัน'


กึก


มือเล็กกำแน่นอย่างชัดเจน ใบหน้าหวานค่อยๆหันไปมองคนที่ยืนอยู่ด้านหลังอย่างช้าๆ ดวงตาสองสีอัญมณีสบเข้ากับดวงตาสีฟ้าทะเล


เผยให้เห็นร่างชายสูงของหนุ่มผิวเข้มทันที คนตรงหน้ามีผมสีบลอนด์ทองทับด้วยหมวกดำ สวมเสื้อฮู้ดสีเทา กางเกงยีนส์ขายาว และรองเท้าผ้าใบสีดำ 


''…เบอร์เบิ้น''


เสียงใสเอ่ยโค้ดเนมของคนตรงหน้าออกมาจากลำคออย่างไม่ได้ตั้งใจ ร่างสูงใหญ่ของชายหนุ่มกระตุกเล็กน้อย เมื่อเทนกิเริ่มตั้งสติได้ทำให้เธอหน้าซีดกว่าเดิมทันที


''เด็กน้อย…รู้สึกว่าพวกเรามีเรื่องที่ต้องคุยกันยาวเลยนะ''


.

.

.

.


ย้อนกลับมาเหตุการณ์ปัจจุบัน


ถึงแม้ว่านั่นจะเป็นอดีตที่เธออยากจะลืมเลือนมากแค่ไหน แต่มันก็เป็นสิ่งที่ทำให้เด็กสาวได้พบกับเขา 


ไม่รู้ว่าเป็นโชคดีหรือโชคร้ายของเทนกิกันแน่ เด็กสาวเริ่มเปล่งเสียงใสออกจากลำคอพลางเหล่มองชายหนุ่มผิวเข้มที่ยังคงกอดเธออยู่เช่นเดิมด้วยสีหน้าหงุดหงิด


''แล้วเมื่อไหร่นายจะเลิกกอดฉันสักที''


''ผมว่ามันอบอุ่นดีนะครับ'' เบอร์เบิ้นตอบหน้าตายทำให้อีกฝ่ายมองตาขวางใส่


''แต่ฉันอึดอัด!'' มารุกล่าวอย่างหัวเสีย


''ทำไมคุณถึงเรียกผมว่าเบอร์เบิ้นมาโดยตลอดล่ะ'


ชายหนุ่มถามด้วยความสงสัย พลางก้มหน้ามองเด็กสาวที่ทำหน้ายู่ยี่ในอ้อมกอดเขา มารุเหล่มองอีกฝ่ายก่อนจะตอบคำถามอย่างไม่สบอารมณ์


''เพราะฉันอยากจะเรียก!''


''ถ้างั้นนั้นก็เป็นเหตุผลที่ไม่เลิกผมกอดคุณเหมือนกันครับ''


ควับ!


''บ้า! พูดอะไรออกมาเนี่ย!''


ร่างเล็กหันไปมองอีกฝ่ายจนคอแทบหักด้วยใบหน้าแดงก่ำ ชายหนุ่มอมยิ้มกับการกระทำเด็กสาวตรงหน้าเล็กน้อย ก่อนที่เสียงใสจะถามขึ้นอีกรอบด้วยความหงุดหงิด


''แล้วนี้ไม่หิวข้าวรึไงกัน ฉันหิวจะแย่แล้วนะ!''


''ผมก็หิวครับ แถมมากพอที่จะกินคนตรงหน้าได้เลยด้วย''


หลังจากชายหนุ่มเอ่ยจบก็มองเด็กสาวตรงหน้าด้วยความเจ้าเล่ห์ทันที ใบหน้าหวานค่อยๆแดงระเรื่อจนถึงขีดสุด เสียงใสถูกเปล่งออกจากลำคอด้วยความเขินอายทันที


''ด่ะ-เดี้ยว!''


หมับ!


เบอร์เบิ้นพลิกตัวเขาทำให้เด็กสาวถูกดันลงไปนอนใต้ร่างชายหนุ่มทันที ใบหน้าหวานในตอนนี้แดงก่ำราวกับลูกสตอเบอร์รี่ หัวใจของเด็กสาวสูบฉีดเร็วพอที่จะทำให้หน้ามืดได้


เธอพยายามแกะมือหนาที่เหมือนกับหนวดหมึกทันทีแต่มันก็ไม่เป็นผล มารุจึงตัดสินใจหันไปมองหน้าก่อนจะตะคอกใส่อีกฝ่ายด้วยใบหน้าแดงก่ำ


''ท่ะ-ทำบ้าอะไรของนายเนี่ย ปล่อยเลยนะ!''


ชายหนุ่มที่เห็นปฏิกิริยาอีกฝ่ายก็เผยรอยยิ้มเลศนัยทันที ก่อนจะหลุบตาต่ำลงพร้อมก้มหน้าเข้าไปกระซิบข้างหูเด็กสาวตรงหน้าอย่างแผ่วเบาแต่แฝงไปด้วยความเจ้าเล่ห์ทั้งหมด


''ก็ข้าวเช้าผมเสริฟ์อยู่ตรงหน้าแล้วไงครับ เพราะงั้น…''


''จะทานแล้วนะครับ''


.

.

.

.


ENDING



--------------------------------------




いただきました[Itadakimasu.] 


--------------------------------------------------------


 いただきます แปลว่า จะทานแล้วนะครับ ]


TALK :

นี้เป็นตอนพิเศษจาก FIC DETECTIVE CONAN x OC เมื่อฉันระลึกชาติได้ว่าเป็นแมว! หากใครสนใจติดตามได้นะคะ! แต่พระเอกอาจไม่ใช่เบอร์เบิ้นก็ได้-- 


ฝากคอมเม้นให้กำลังใจด้วยนะคะ! ไรท์จะได้มีกำลังใจมาแต่งต่อเยอะๆ

มียอดวิวแต่ ไม่มีคนเม้นมันก็ไม่มีกำลังใจทำต่อนะคะ

1 comment = 1 ล้านกำลังใจ


----------------------------------------------------------------------



เบอร์เบิ้น : ดูเหมือนคุณจะเข้าใจบางอย่างเกี่ยวกับผมผิดไปนะครับ

ไรท์ : แท้จริงแล้วเบอร์เบิ้นเป็นหมีสินะ! *โดนยิงแสกหน้า*


----------------------------------------------------------------------

ผลงานอื่นๆ ของ Wakeru-San

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

2 ความคิดเห็น

  1. #2 koystar (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 5 มกราคม 2563 / 21:14
    นะ... นี่มันคุณหมี!!! //ร้องเรียกคุณตำหนวดดดด
    #2
    0
  2. #1 yume2005 (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 5 พฤษภาคม 2562 / 23:36

    ตัดแบบนี้เลยเหรอ>~ เม้นให้แล้วนะคะ

    ปล.เราเข้าใจความรู้สึกที่อยากให้คนอ่านมาเม้นบอกเหมือนกัน
    #1
    2
    • #1-1 Wakeru-San(จากตอนที่ 1)
      6 พฤษภาคม 2562 / 10:43
      ใช่ค่ะ! ทีเหลือมโนกันเองได้เลยค่ะ จะบาป เอ้ย จะน่ารักๆ ก็สามารถคิดได้หมดค่ะ แค่กๆ
      #1-1
    • #1-2 yume2005
      21 กันยายน 2562 / 10:42

      -////-..ถ้าจะเป็นอะไรที่บาปไม่สิๆน่ารักมากๆเลยนะคะ..-,,-
      #1-2