BTS │ Love me,plz #jinga

ตอนที่ 1 : Love me,plz #jinga : Chapter 0

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 282
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 42 ครั้ง
    20 มิ.ย. 61

Chapter 0

 














คิมซอกจินคนนี้แอบชอบคนๆหนึ่งครับ


แต่ปัจจุบันตามจีบมาปีกว่าแล้ว


แต่น้องเขาไม่รับรักซักที ต้องขออนุญาตเล่าย้อนความตั้งแต่ครั้งแรกที่เจอกันเมื่อปีก่อน

 



                 นักเรียนม.ปลายปีสาม พ่วงด้วยตำแหน่งรองประธานนักเรียน เพราะเด็กม.หกอย่างเขาต้องสอบเข้า แต่อาจารย์คงไม่อยากให้นักเรียนที่มากความสามารถต้องลงจากบัลลังค์ของประธานนักเรียนหายไปไหน จึงเลื่อนเขาจากตำแหน่งปีที่แล้วที่ได้เป็นประธานนักเรียน มาเป็นรองประธานนักเรียน โดยประธานคนใหม่เป็นนักเรียนม.ห้าหน้าใหม่ ที่ค่อนข้างขยันทำงาน


เขาที่ได้เป็นรองประธานก็คิดว่าจะได้จัดการนู่นนี่น้อยแล้วนะ


แต่ก็ยังวุ่นวายอยู่เหมือนกัน..


โอเค งานที่ได้ก็ต้องจัดการ ถ้าเหล่าอาจารย์ไว้ใจเขา เขาก็ต้องทำมันให้ดีที่สุด


แต่รองประธานนี่...มันจำเป็นที่จะต้องไปห้ามคนที่กำลังทะเลาะกันด้วยเหรอวะ..คนอื่นก็ได้มั้ย?


" รุ่นพี่คิมซอกจินครับ! มีเด็กม.ต้นปีสามทะเลาะกันครับ! " เสียงตะโกนเรียกจากข้างหลังกำลังเรียกชื่อเขาและอธิบายเหตุการณ์ที่กำลังเกิดขึ้น ซอกจินแอบถอนหายใจเบาๆ ก่อนจะหันกลับไปหารุ่นน้องที่เรียกเขาด้วยสีหน้าจริงจัง ถามว่าเหตุมันเกิดขึ้นที่ไหน พอเจ้ารุ่นน้องคนนั้นบอกทิศทางเขาก็แทบจะรีบพุ่งไปทันที กลัวว่าจะมีคนได้รับบาดเจ็บสาหัส


เด็กเกาหลีนี่มันต่อยตีกันบ่อยเนอะ..ว่ามั้ย?


ขายาวรีบก้าวจนไปถึงสวนหลังโรงเรียนที่ลับตาผู้คนและส่วนใหญ่นักเรียนจะไม่ค่อยมาอยู่เพราะมันไกลตึกเรียนจนขี้เกียจเดินไปมา แต่ตอนนี้ กลับรายล้อมไปด้วยนักเรียนทั้งชายและหญิง ทั้งม.ต้นและม.ปลายต่างมารุมล้อม นักเรียนม.ปลายปีสามพ่วงด้วยตำแหน่งรองประธานขอแทรกตัวเข้าไปเพื่อจะยุติการทะเลาะวิวาท และก็เป็นสิ่งดีที่ทุกคนหลบทางให้เขาได้เดินผ่านโดยง่าย


" หยุด!! " ตะโกนด้วยเสียงหล่อดังๆสุดเสียงจนรู้สึกแสบขอไปหมด แต่ถ้ามันทำให้เด็กที่กำลังแลกหมัดกันหยุดการกระทำได้ ก็ดีกว่าจะเข้าไปห้ามให้เปลืองแรง


" ปล่อยคอเสื้อกันครับ พี่ขอเหตุผลที่เราทะเลาะกันด้วย " ซอกจินว่า ก่อนจะปรายสายตาไปยังคนที่แลดูจะตัวเล็กกว่ากำลังถูกกระชากคอเสื้อจนมันแหวกเห็นผิวขาวน่าดึงดูด ใบหน้าหวานช้ำไปด้วยรอยสีเขียว ปลายคิ้วสวยถูกแต่งแต้มด้วยเลือดสีแดงสดเหมือนที่ริมฝีปาก


ยิ่งมองก็ยิ่งรู้สึกสงสาร


" มันมาหาเรื่องผมก่อน " คนที่ดึงคอเสื้อรุ่นน้องตัวขาวพูด ก่อนจะยอมปล่อยคนตัวเล็กที่ถูกดึงจนขาแทบลอยจากพื้นลง ใบหน้าคมมีบาดแผลจากการชกต่อยเช่นเดียวกับคนตัวขาว แต่ดูแล้วจะน้อยกว่า ถึงอย่างนั้น ไอโหนกแก้มที่บวมช้ำจนนูนขึ้นมา ก็พอจะบอกได้ว่า คนตัวเล็กคนนี้ก็แลดูหมัดก็หนักใช่ย่อย


" ปัญญาอ่อนป่ะ มึงต่างหาก " คำพูดหยาบคายถูกพ่นมาจากริมฝีปากสีพีชจากคนหน้าหวานๆช่างดูขัดกันเสียจริง ซอกจินเอามือก่ายหน้าผาก เดินเข้าไปกลางวงแล้วดันคนสองคนที่ขนาดตัวต่างกับชิบหายให้ออกจากกัน


"ไว้ค่อยคุย ทำแผลก่อน" ซอกจินว่า หันไปมองทั้งสองคนสลับกัน คนหน้าหวานพ่นลมหายใจอย่างไม่สบอารมณ์ ส่วนอีกคนที่หน้าหล่อแต่ไม่เท่าเขา ก็มองตาขวาง ปฏิเสธความช่วยเหลือจากซอกจิน


" ไม่อ่ะ ทำให้มันเถอะ " ผู้ชายผิวแทนสุขภาพดีขัดกับอีกคนที่ขาวจนจะหายไปกับแสงแดดว่า ก่อนจะเดินแทรกคนที่ค่อยๆทยอยไปที่อื่น หลังจากเหตุการณ์สงบ


" งั้นเราไปกับพี่ เดี๋ยวทำแผลให้ " หันไปบอกน้องตัวขาวที่เหมือนทำท่าจะปฏิเสธเช่นเดียวกับคนเมื่อครู่ เลยถือวิสาสะ คว้าแขนบางมากุมไว้ ออกแรงดึงจนร่างเล็กๆต้องจำยอมเดินตามเขาไปด้วย ถึงจะยอม แต่ริมฝีปากเล็กๆนั่นก็ขยับบอกให้เขาหยุดลากเจ้าตัวไปที


ไม่รู้หรอกทำไมถึงอยากช่วย


แต่พอเห็นน้องคนนี้แล้ว


ในใจก็ไม่อยากให้มีแผลบนใบหน้าน่ารักๆนี่เลย


เออ แปลกเนอะ


จนสุดท้าย คนที่ถูกลากให้เดินตามมาก็ต้องยอมเงียบเมื่อขายาวก้าวหยุดลงที่หน้าห้องพยาบาล จัดการเปิดประตู และอาจเพราะนี่เป็นพักเที่ยง อาจารย์ห้องพยาบาลจึงไม่ได้อยู่เฝ้า ซอกจินดึงแขนเล็กไปที่เตียงนอนผู้ป่วย ให้คนตัวขาวนั่งลง ก่อนจะเอ่ยปากพูดคุยดีๆครั้งแรก


เหมือนโรคจิตเลยว่าป่ะ ไม่ทันพูดคุยอะไรกับเขา ก็พาลากเดินมาด้วยซะแล้ว


" ชื่ออะไรครับ? " ปากถาม แต่มือก็ยุ่งวุ่นสายกับการหาอุปกรณ์ล้างแผลไปด้วย ได้ยินเสียงถอนหายใจกระฟัดกระเฟีนดจากคนด้านหลัง ก็ได้แต่ยิ้มแหะๆให้ตัวเอง


" ไม่ต้องรู้ก็ได้นี่ครับ " น้ำเสียงทุ้มต่ำไม่เข้ากับใบหน้าสวยเอ่ยตอบกลับมาด้วยน้ำเสียงที่ไม่สบอารมณ์สุดๆ


" ถามก็แปลว่าอยากรู้ไงครับ พี่ชื่อคิมซอกจินนะ "  เดินกลับไปตรงหน้าคนที่นั่งเตะอากาศอยู่บนเตียง ลากเก้าอี้มาแล้วนั่งลงตรงหน้าคนตัวขาว ริมฝีปากเล็กสีพีชบ่นพึมพำเป็นคำว่า ใครอยากรู้ หลังเขาแนะนำชื่อตัวเองจบ


" ชื่อยุนกิ... " เสียงแหบต่ำพูดเบาราวกับไม่ต้องการจะให้ได้ยิน ซอกจินเอียงคอมองอีกคนเพราะสงสัย แต่ก่อนจะได้ถามอีกครั้ง เจ้าของผิวขาวซีดก็ช้อนตามามองด้วยความหงุดหงิด แล้วตะคอกใส่หน้าเขา "ชื่อยุนกิไง! มินยุนกิ!"


"ก็แค่เนี๊ยะ" พอใจกับคำตอบของอีกคนก็ไหวไหล่ จัดการเทน้ำเกลือใส่สำลีก่อนจะยกมือขึ้นเพื่อเช็ดรอยแผลให้อีกคน


"งือ-" 


เมื่อกี้เหมือนได้ยินเสียงอะไร..

 

 

" แสบเหรอ? " ถ้าได้ยินไม่ผิด เขาคิดว่าคงเป็นเสียงร้องของอีกคน แต่เขาใช้น้ำเกลือเช็ดนะ มันไม่น่าจะแสบหรือป่าว

 


" ป่าว.. " คนตัวเล็กตอบเนือยๆ " ผมตกใจเฉยๆ " 


" อ่อครับ ถ้าพี่กดแรงไปให้บอกนะ " 


" อืม " ได้ยินเสียงตอบรับ เขาก็ส่งยิ้มแสนหล่อให้เต็มที่กับคนหน้าบูดที่ดูจะไม่สบอารมณ์เสียเท่าไหร่ เพราะเขาต้องคอยเช็ด มุมปาก หางคิ้ว และโหนกแก้มที่แตกจนมีเลือดไหลซิบๆ ทำให้เขาต้องเอาหน้าเข้าไปใกล้คนตัวเล็กโดยไม่รู้ตัว และมันก็ยิ่งทำให้เห็นใบหน้าหวานชัดเจนยิ่งขึ้น ผิวขาวเนียนถ้าไม่นับรอยแผลฟกช้ำของวันนี้ ตาเรียวตี่ที่ถ้าได้เห็นตอนยิ้มมันคงจะกลายเป็นรูปสระอิเป็นแน่ จมูกเล็กๆน่าบีบ รับกับริมฝีปากเล็กๆสีพีช ที่น่ากัดน่าหยิกพอกัน


ไม่รู้จะสรรหาคำไหนมาอธิบายนอกจากคำว่าน่ารักแล้ว


" พี่.. " เสียงแหบต่ำเรียกเขาเบาๆ สงสัยจะจ้องนานเกินไปหน่อย แอบเห็นใบหูขาวๆขึ้นสีเลือดฝาดก็ยิ่งน่ารักกว่าเดิมซะอีก


" ครับ? "


" อย่าลงรายงานส่งอาจารย์เลยนะ " ริมฝีปากสีพีชเอ่ยขอ ด้วยแววตาอ้อนวอนสุดๆจนเขาแทบจะเอนเอียงช่วยคนไม่ดีไปด้วยแล้ว


" ไม่ได้ครับ " แต่ถึงอย่างนั้น ภาระหน้าที่ก็สำคัญ ถ้าอาจารย์ไว้ใจให้เขาทำ เขาก็ไม่ควรทำผิดต่อหน้าที่


แม้ตอนนี้คนน่ารักตรงหน้า กำลังทำหน้าน่ารักอ้อนวอนจนเขาอยากจะทวายตัวให้ยมบาลแล้วก็ตามทีเถอะ...


" งั้นไม่ต้องมาช่วยเลย!! " แขนขาวๆดันตัวซอกจินให้หลีกทางพร้อมตะคอกใส่ ก่อนจะกระโดดลงจากเตียงแล้วรีบวิ่งออกจากห้องพยาบาลไปโดยไม่เปิดโอกาสให้เขาที่งงเป็นไก่ตาแตกได้เปิดปากห้ามเลย


เมื่อกี้เขาตาฝาดหรือป่าววะ


อยู่ๆก็เหมือนเห็นลูกแมวขู่ใส่แล้ววิ่งหนีไปเลย...





          จนหมดคาบสุดท้ายก็รู้สึกเหมือนไม่ได้เรียน...เพราะ
ในหัวมีแต่หน้าน้องยุนกิที่กำลังมีบาดแผลล่องลอยอยู่ในสมอง



แต่ก็คิดว่าหลังจากนี้คงไม่ได้เจอตัวน้องเขาแล้ว ห้องก็ไม่ได้ถาม ที่รู้คือรู้ว่าอยู่ม.ต้นปีไหนไม่ทราบแต่แสบซ่าเหลือเกินนะน้อง


หรือจะไปค้นในรายชื่อนักเรียนดีวะ


ถ้าอย่างนั้นเขาคงต้องไปค้นหลังจากแจ้งอาจารย์เรื่องการทะเลาะวิวาทของเด็กม.ต้นวันนี้ก่อน จริงๆต้องแจ้งทันทีนะ แต่อะไรไม่รู้ ทำให้เขายังไม่อยากจะไปรายงานเท่าไหร่ แต่ก็คิดไว้ว่าตอนเย็นจะต้องไปรายงานจริงจัง


พวกสภานักเรียนจะอยู่เย็นกว่านักเรียนคนอื่น ทำให้ตอนนี้มีแค่เขาคนเดียวที่เดินอยู่ที่สวนด้านหลังนี่ เพราะคนอื่นๆก็จะอยู่ในห้องสภานักเรียน


เดินไปเรื่อยๆพลางมือก็กดโทรศัพท์มือถือเพื่อเรียบเรียงคำเขียนรายงานของวันนี้ก่อนจะนำไปเขียนจริงๆ ขายาวหยุดเมื่อพื้นด้านกระเบื้องกลายเป็นพื้นหญ้า เขาคงจะเดินเหม่อจนบังเอิญเดินมาถึงสวนหลังโรงเรียนโดยที่ไม่รู้ตัวก็จริง แต่ไอการที่มีใครบางคนนั่งหันหลังให้เขาอยู่บนต้นไม้ตอนเย็นที่ทุกคนควรกลับไปแล้วเนี่ย มันไม่ใช่บังเอิญมั้ง..


นี่มันยังห้าโมงอยู่นะเว้ย


" น-น้อง ขึ้นไปทำไรอ่ะ " เพราะเครื่องแบบนักเรียนม.ต้นทำให้เขาใช้สรรพนามแทนอีกคนว่าน้อง เจ้าของกลุ่มผมสีดำหันมามองที่เขา ความขาวซีดของสีผิวทำเอาเขาลืมหายใจไปเฮือกนึง ขานี่ก้าวไปข้างหลังเตรียมวิ่งเต็มที่แล้ว

 


กูจะโดนหลอกจริงๆเหรอ..


โอเค ตั้งสติ มองดีๆก่อน ถึงมันจะอยู่ในระยะมี่ค่อนข้างห่างพอสมควร แต่ก็ไม่ใช่ว่าจะไม่ใช่คนนี่


" พี่อีกแล้วเหรอ? " เสียงต่ำดึงเขาให้ออกจากความกลัวและกล้ากลับมาหายใจอีกครั้ง ตาโตพยายามมองสังเกตคนนั้นให้ดีๆ พอเห็นว่าเป็นใครก็ถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่


" ไปทำอะไรบนนั้นครับน้อง? " จัดการเก็บโทรศัพท์ใส่ในกระเป๋ากางเกงแล้วเดินเข้าไปหาคนประหลาดชื่อมินยุนกิที่พึ่งหนีเขาไปตอนพักเที่ยง


" ยุ่งอ่ะ "  ริมฝีปากสีพีชบ่นขยุบขยิบทันทีที่ซอกจินถามแล้วเดินไปเงยหน้ามองยุนกิ ตาเรียวปลายลงมามองคนที่เงยมองเขาอยู่ แล้วก็เบ้ปากออกมา " ฟ้องครูไปแล้ว จะมายุ่งไรอีก " พอจะรู้เหตุผลที่ยุนกิโดนทำหน้าทำตามองบนเบ้ปากใส่เขาแล้วใช่มั้ย


" อยู่ห้องไหน? "


" ฮะ? "


" พี่ถามว่าอยู่ห้องไหน " ซอกจินย้ำคำถามอีกครั้ง


" ม.ต้นปีสาม ห้องซี " 


" พี่ม.ปลายปีสาม ห้องดี " 


" ใครถาม? " พอแนะนำห้องตัวเองกลับไปบ้าง สิ่งที่ได้รับกลับมาคือคิ้วสวยที่เลิกขึ้นและคำถามยอกย้อนกวนประสาทของน้องคนนี้ และไอการที่น้องได้อยู่ห้องดีนี่ แปลว่าน้องต้องเรียนไม่เก่งแน่ๆอ่ะ



ถ้าไม่ใช่น้องนี่ พี่ถีบตกต้นไม้ละ


" แนะนำตัวไง พี่มีมารยาท "


"พี่ด่าผมว่าไร้มารยาทเหรอ!" เอ้า เวร เข้าใจผิดไปใหญ่ 


" ป่าวครับๆ แล้วจะลงมาซักทีได้มั้ย? ไปนั่งตากลมดูวิวหรือไงครับ? " ซอกจินปัดข้ามสิ่งที่ยุนกิคิดเพื่อตัดบทสนทนานั้นแล้วถามเหตุผลที่ขึ้นไปนั่ง ยุนกิไม่ตอบอะไรเขา ก็ได้แต่จ้องไปที่คนตัวขาว ภายใต้เสื้อนักเรียนสีเทาชั้นนอกกลับขยับราวกลับมีอะไรอยู่ในนั้น ไม่ทำให้สงสัยนาน สิ่งที่ขยับเขยื้อนอยู่ใต้เสื้อนั้นก็โผล่พ้นออกมา


เจ้าสัตว์สีขาวตัวเล็กดวงตาสีฟ้าสดใสมองมาที่เขา ก่อนที่มันจะส่งเสียงร้อง เมี๊ยว เมี๊ยว เหมือนคนซ่อนมันไม่มีผิด


" ไปเอามาจากไหนครับ? " พอเห็นเจ้าลูกแมวแสนน่ารักที่ยุนกิซ่อนไว้ก็รีบถามทันที


" มันติดอยู่บนต้นไม้ จริงๆจะมาช่วยตั้งแต่ตอนเที่ยงแล้ว แต่ดันมีเรื่องก่อน ยุนกิเบะปากไม่พอใจหลับพูดจบ

 

 

ทำไมครับ? ไอคนนั้นมันทำอะไรน้อง? ซอกจินถามต่อถึงสาเหตุที่ทำให้ยุนกิไปต่อยกับเด็กอีกคน ยุนกิเลื่อนสายตาขึ้นราวกับมันต้องใช้ความคิดนาน แล้วค่อยตอบกลับมา

 

 

ผมจะมาปีนต้นไม้มาช่วยน้องแม่งก็ว่าผมเตี้ย

 


อ่อ เข้าใจแล้ว


ที่ยุนกิไปต่อยกับคนแรงเยอะกว่าเพื่อจะช่วยลูกแมวนี่เอง

 

 

งั้นลงมาคุยกันดีๆก่อนได้มั้ยครับ? ซอกจินบอก ยุนกิพยักหน้ารับอย่างว่าง่าย เห็นท่าทางมองซ้ายทีขวาทีเพื่อหาทางลงแล้ว ก็อดไม่ได้ที่คนดีอย่างคิมซอกจินจะยื่นมือให้ความช่วยเหลือ ให้พี่ช่วยมั้ยครับ?

 

 

ไม่ต้องยุ่งน่า

 

 

แม้จะถูกปัดทิ้งก็ตาม..

 


มือเล็กค่อยๆจับต้นไม้เพื่อพาร่างของตัวเองลงมา ตามด้วยขาเรียวที่ก้าวเหยียบกับม้านั่งใต้ต้นไม้เพื่อเป็นที่รองรับให้กลับมายื่นบนพื้นได้ พอเหยียบโต๊ะได้เต็มขาก็ปลาอยต้นไม้ มือเล็กปัดมือตัวเองไปมาตามด้วยปัดกางเกง อุ้มลูกแมวที่เกาะอยู่ในเครื่องแบบนักเรียนออกมา ก่อนจะกระโดดลงจากม้านั่ง

 

 

เออ เขาไม่ต้องยุ่งจริงๆด้วย คนอะไรวะ โคตรซน

 

 

พี่ ขอไรอย่างได้มั้ยอ่ะ พอเหยียบพื้นหญ้าสนามได้ปุ๊บ เจ้าของผิวขาวก็หันหน้ามามองเขา พลางในอ้อมแขนก็ลูบหัวเจ้าลูกแมวสีขาวที่กำลังร้องเมี๊ยวๆไปด้วย

 

 

ครับ?

 

 

บ้านพี่เลี้ยงสัตว์ได้ป่ะ? คือผมสงสาร แต่ที่บ้านไม่ให้เลี้ยง ฝากพี่เลี้ยงหน่อยดิ  ริมฝีปากเล็กน่าหยิกขยับพูดประโยคที่ยาวที่สดตั้งแต่เจอกัน

 

 

พี่อยู่คอนโด คำตอบของซอกจินทำคนตัวเล็กหน้าหงอยลงเล็กน้อย ริมฝีปากสีพีชเม้มเข้าหากันอย่างคิดหนัก พอเห็นอย่างนั้น ซอกจินก็รีบพูดต่อทันที แต่คอนโดพี่เลี้ยงสัตว์ได้ครับ

 

 

จริงดิ ขอบคุณมากๆ ทันทีที่ตอบ ฉับพลันก็เห็นริมฝีปากเล็กๆนั่นหลุดยิ้มออกมา แต่ก็แค่ครู่เดียวก่อนที่ใบหน้าหวานจะเปลี่ยนเป็นสีหน้านิ่งๆปกติพร้อมกับขอบคุณทั้งๆที่เขายังไม่ได้ตกลง

 

 

เชี่ย.. ยิ้มแล้วโคตรน่ารัก..

 

 

พี่บอกยัง? ว่าจะเลี้ยงให้ ก็ไม่ได้อยากจะแกล้ง แต่นี่เขาก็จะเข้ามหาวิทยาลัยแล้ว แถมเป็นคณะที่ค่อนข้างยากด้วย จะให้เขาเลือกยังไง..

 

 

แต่ไอสีหน้าแบบนั้น กำลังจะฆ่าเขาตาย TT

 

 

เอ้า หลุดอุทานพร้อมขมวดดคิ้วสวยเข้าหากันอย่างหงุดหงิดคนอายุมากกว่า เปลี่ยนจากผู้สนทนาไปสนใจเจ้าลูกแมวในมือ ก่อนสีหน้าเห็นอกเห็นใจลูกแมวพร้อมลูบหัวมันไปมาเนี่ยแหละ ที่เหมือนจะฆ่าเขาให้ตาย

 

 

ชิบหายละ เอาไงดีวะ

 

 

งั้นเอางี้ เปิดประเด็นให้คนหน้าแมวหันกลับมา และแน่นอนว่ายุนกิหันมา พี่จะเลี้ยงให้ก็ได้ แต่เราต้องมาหามันบ้าง เข้าใจป่ะ

 

 

ได้ๆๆ แวบเดียวที่เขาเห็นนัยน์ตาเรียวคู่นั้นเหมือนเป็นประกายออกมาระหว่างที่เจ้าตัวพูดว่าได้รัวๆ เดี๋ยวช่วยออกค่าอาหารให้ด้วย ขอบคุณมากๆครับ พี่จิน

 

 

ฮะ? สรรพนามที่ใช้เรียกชื่อ ทำซอกจินสงสัย ตะกี้เราเรียกพี่ว่าอะไรนะ?

 

 

เรียกว่าพี่จินไง ซอกจินมันยาวอ่ะ ปกติก็เรียกเพื่อนสั้นๆ เพราะขี้เกียจ

 

 

น่ารักชิบหายเลยว้อย!

 

 

งั้นพี่ขอตั้งให้เราบ้างดิ ซอกจินทำหน้าคิด เอาเป็น น้องกิ ดีมั้ย

 

 

แต่ข้อเสนอเขาคงจะไม่ดีเสียเท่าไหร่  เพราะผลลัพธ์ที่ได้ คือไอการที่คนหน้าขาวแยกเขี้ยวขู่ใสฟ่อๆ

 

 

กิบ้าอะไร แบ๊วไปป่าววะ?

 

 

ก็พี่อยากเรียกอะ ขนาดแมวพี่ยังเลี้ยงให้เลย ทำไมแค่นี้จะขอเรียกไม่ได้ หื้ม? ใช้ข้ออ้างที่ล้านแปดเพื่อบอก ยุนกิถอนหายใจแรงซะเหมือนกลัวว่าเขาจะไม่ได้ยินพร้อมกรอกตามองบนไปด้วย

 

 

เออๆ แล้วแต่เหอะ ยังไงก็ขอบคุณมากๆๆ...ครับ

 

 

ครับ ยินดีครับ น้องกิ

 

 

มินยุนกิเป็นคนหัวรุนแรง

 

 

แต่ก็น่ารักมากๆเหมือนกัน



แม่งเอ้ย ยอมเป็นคนเลวไม่ลงรายงานเรื่องน้องส่งอาจารย์ก็ได้เว้ย!!

 

 



            เสียงออดจากนอกห้องเรียกให้เขาต้องหลุดจากภวังค์เรื่องเก่าๆกลับสู่ความปัจจุบัน เลือบมองนาฬิกาดิจิตอลพอเห็นเป็นเวลานัดก็รีบลุกจากโซฟาแทบจะทันที แล้วพุ่งไปที่ประตูเพื่อเปิดต้อนรับแขกที่ไม่ต้องมองตาก็สามารถรู้ได้ว่าเป็นใคร

 

 

มาก่อนเวลาอีก คิดถึงพี่ซินะครับเนี่ย เอ่ยแซวทันทีที่พบหน้าคนใส่เสื้อดำกางเกงดำ หมวกดำ ดำยันกระเป๋าสะพายข้างหลังมันทันที คิ้วสวยขมวดเข้าหากันก่อนจะเดินแทรกซอกจินที่ขวางประตูอยู่เข้าไปในห้องอย่างไม่ขออนุญาต

 

 

คิดถึงชูกี้เถอะ ทันทีที่เข้าไปในห้อง เจ้าสิ่งมีชีวิตอีกตัวที่คล้ายกับผู้บุกรุกก็วิ่งไปหาคนตัวเล็กทันที เจ้าแมวตัวขาว ที่ยุนกิตั้งชื่อให้ว่าชูกี้โดยที่เจ้าตัวไปได้ไอเดียมาจากไหนก็ไม่รู้ ดูจะชอบคนที่ขอสถานที่เลี้ยง มากกว่าคนที่อยู่ด้วยทุกวันซะอีก

 

 

กับพี่นี่เมินจริงๆเลยนะ แล้วกับเรานี่ แหม่ ซอกจินบ่นอย่างน้อยใจ พลางมือก็หยิบขนมแมวเลียให้ยุนกิเอาไปป้อนเจ้าแมวซนตัวอ้วนขนฟู

 

 

สมน้ำหน้า ปากพูดแต่ตาไม่ได้ละจากเจ้าแมวที่กำลังขอกินขนมในมือยุนกิเลย ตาเรียวกลายเป็นสระอิพร้อมๆกับที่ริมฝีปากสีพีชก็ยกยิ้มจนเห็นเหงือกให้เจ้าแมวอายุขวบกว่า เขารีบยกโทรศัพท์ขึ้นมาไม่ลืมที่จะปิดเสียง ก่อนจะกดชัตเตอร์แอบถ่ายอีกคนอย่างที่ชอบทำเป็นประจำ

 

 

แมวตัวนี้คงเป็นแมวที่โชคดี เพราะนอกจากมันแล้วยุนกิก็แทบจะไม่ยิ้มแบบนี้ให้ใครเลย

 

 

และเขาก็เป็นผู้ชายหน้าตาดีที่โชคดีมากๆ เพราะนอกจากเจ้าแมวตัวนั้นแล้ว

 

 

เขาได้เห็นยุนกิมุมนี้แค่คนเดียว

 

 

เป็นไงล่ะ แค่นี้เขาก็พิเศษกว่าทุกคนแล้ว






❀ #เลิฟมีพลีสจินก้า 










----TALK----

เปิด-เรื่อง-ใหม่-อีก-แล้ว-ว้อยยยยยยยยยยยยยยย

สวัสดีค่ะ 5555 อีกแล้ว เปิดเเรื่องใหม่ทั้งๆที่ดองเรื่องเดิมอีกแล้ว แงงง คือตั้งใจว่าจะทำเป็นเรื่องยาวให้ครบทุกคู่ออลก้าเลยค่ะ 5555 คือแบบ จริงๆเรายุ่ง แต่ยังพอแต่งต่อเรื่องเก่าได้ แต่ที่ทำคือเปิดเรื่องใหม่ น่าตีมากค่ะ คือแพลนมันเข้ามาในหัวเลยอยากเปิดไว้ ในขณะที่เรื่องอื่นคือ หาย ตัน ตันไปเลย ฮืออออ ทำไมนะ

แต่ก็หวังว่าจะชอบนะคะ เอาเป็นเรื่องรักสดใสบ้างเนอะ เหนื่อยดราม่าหลายเรื่องแล้ว5555 ขอบคุณที่ติดตามนะคะ คิดถึงก็เข้าไปหวีดในแท็กได้เสมอ มันทำให้เรามีสปิริตแต่งเยอะเลยค่ะ งุ้ย ขอบคุณมากๆนะคะ



 

B
E
R
L
I
N
?
 
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 42 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

14 ความคิดเห็น

  1. #12 eifing (@eifing) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 11 มีนาคม 2562 / 01:38
    น่ารักมากเลยยยยยย
    #12
    0
  2. #7 Pcpxsugx (@Dream_pcp) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 2 พฤศจิกายน 2561 / 16:53
    เอ็นดูน้อง ไปต่อยกับเขาเพราะเขาว่าเตี้ย แง น้องดูดื้อๆแต่ก็น่ารักมากๆๆๆเลย เอ็นดูน้องมากๆๆๆนะพี่จิน เดี๋ยวน้องก็รับรักเอง 55555
    #7
    0
  3. #3 mookkookka (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 22 มิถุนายน 2561 / 00:01

    น่ารักแบบมึนๆดี 555 นี่ว่าต่อไปยุงกิต้องดื้อกับพี่จินแน่ๆ คนพี่ก็เอ็นดูน้องจริม

    #3
    0
  4. วันที่ 20 มิถุนายน 2561 / 12:00
    น่ารักมากกกก ยุนกิน่ารักมากกก แงง เจ้าลิลเมี้ยวเมี้ยว มีเรื่องกันเพราะเรื่องไปช่วยลูกแมว ตลก555 คนผิวแทนนี่น้องแทใช่ป้ะะะะ.
    #2
    0