BTS │ Love me,plz #jinga

ตอนที่ 2 : Love me,plz #jinga : Chapter 1

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 205
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 31 ครั้ง
    8 ต.ค. 61

Chapter 1

 


 

 





 

 


 

แค่ห้างนี่ไปเองไม่ได้เหรอ ทันทีที่พบหน้าคนที่นัดเขาออกมาจากบ้านทั้งๆที่เป็นวันหยุดสุดสัปดาห์ แต่ต้องมาฝ่าแดดร้อนๆริมฝีปากก็เอ่ยเอ็ดคนที่ชวนออกมาทันที เจ้าของผิวสีแทนสุขภาพดีระบายรอยยิ้มสี่เหลี่ยมสดใสให้

 

 

ก็ถ้าไม่มียุนกิไปด้วย แทว่าคงซื้อของขาดแน่ๆ

 

 

เฮ้อ....แล้วมาเป็นเพื่อนกันได้ไงวะ เมื่อปีที่แล้วยังต่อยกันซะหน้ายับเลย ยุนกิบ่นอุบ แต่ขาเรียวนี่ก้าวยาวเข้าไปในตัวห้างแล้ว ปล่อยให้คิมแทฮยอง เพื่อนสนิทคิดไม่ซื่อลอบถอนหายใจด้วยความเอ็นดู ก็แปลกจริงๆนั่นแหละ ปีที่แล้วยังเห็นว่ายุนกิเป็นเด็กน่าแกล้ง เลยแกล้งด่ามันว่าเตี้ยตอนมันจะปีนต้นไม้ แต่เจ้าตัวดันหัวร้อนจริง เลยแลกหมัดกันแบบลูกผู้ชายไป ไหงตอนนี้ กลายเป็นเขาที่ตกหลุมรักคนที่เคยแลกหมัดกับเขาได้วะ...

 

 

โอเค ไม่มีใครรู้ว่าเขารู้สึกยังไงกับยุนกิ เพราะเจ้าตัวก็โดนอดีตประธานนักเรียนโรงเรียนเขา ที่ตอนนี้เข้ามหาวิทยาลัยปีหนึ่งไปแล้วตามจีบอยู่ติดๆ แบบไม่ปล่อยยุนกิมาเป็นปี แล้วไอการที่ยุนกิไม่มีท่าทีปฏิเสธแบบจริงจัง มันค่อนข้างทำให้เห็นได้ชัดเลย ว่าจริงๆยุนกิเองก็คงรู้สึกกับพี่เขา

 

 

ทำไงได้วะ คนมาทีหลังนี่

 

 

แทฮยองสาวเท้าจนเดินมาอยู่ข้างๆอีกคนทัน ก้มมองนาฬิกาก็พบว่าเป็นเวลาใกล้เที่ยงพอดี เจ้าของร่างสูงเอ่ยชวนให้ทานข้าวก่อนเพราะเขาก็แอบหิว ยุนกิตกลงอย่างว่าง่าย เดินตามแทฮยองให้คนที่หิวเป็นคนเลือกร้าน

 

 

นี่ก็คงเป็นอีกหนึ่งในเหตุผลเล็กๆนั่นแหละ ที่ทำให้เขาหลงชอบเพื่อนตัวเอง ยุนกิมักจะคิดถึงคนอื่นก่อนเสมอ จนบางที เขาก็อยากให้เจ้าตัวนึกถึงตัวเองบ้างเหมือนกัน

 

 

แท..ที่ห้องนมหมดไม่ใช่เหรอ อย่าลืมดิ  ยุนกิพูดพร้อมดึงแขนเสื้อให้คนเดินนำหน้าหยุดแล้วหันมาหายุนกิที่ยืนดูโพยของที่ต้องซื้ออยู่ จริงๆโพยนั้นแทฮยองเป็นคนพูดให้ยุนกิจดตอนอยู่ร้านอาหาร เพราะคิดว่าให้มาเดินนึกไปซื้อไป แทฮยองคงได้ลืมอีกเป็นแน่

 

 

แฮะ..เกือบลืมแหน่ะ พอตอบกลับไปแบบนั้นเจ้าแมวที่ก้มหน้าอ่านตัวอักษรลายมือตัวเองก็ส่งสายตาราวกับจะขู่เขาแล้วบอกว่าเขาน่ะเป็นคนผิด แต่กลับกลายเป็นว่าแทฮยองไม่ได้รู้สึกผิดอะไร กลับแอบยิ้มในใจด้วยซ้ำ เพราะทุกครั้งที่ยุนกิเรียกเขาว่า แท เป็นคำย่อเรียกชื่อมันทำให้เขารู้สึกว่าเหมือนเป็นคนพิเศษ คิดดูสิ จะมีใครซักกี่คนที่ยุนกิสนิทจนย่อชื่อให้(ถึงจะเพราะขี้เกียจเรียกเต็มก็เถอะ) แถมการเรียกชื่อแทนกันแบบนี้ มันดูเหมือนคู่รักที่ตั้งสรรพนามให้กันเลยไม่ใช่เหรอ

 

 

แต่เวลาของฝันดี มักจะอยู่ได้ไม่นานเท่าไหร่ เมื่อมือขาวนั่นหยิบโทรศัพท์มือถือ แสดงชื่อของใครอีกคนที่กำลังโทรเข้ามา คนตัวเล็กกดรับสายอย่างไม่ลังเล ยื่นขวดนมให้เขาแล้วก็ค่อยๆเดินออกไปคุยโทรศัพท์ช้าๆ

 

 

อยากจะเป็นคนเลวเหลือเกิน อยากจะคว้าโทรศัพท์ในมือยุนกิมาเพื่อกดวางสาย แล้วบอกอีกคนว่า ตอนอยู่กับเขาอย่าคุยกับคนอื่นได้มั้ย?

 

 

แต่ก็ทำได้แค่มองตาม แล้ววางขวดนมลงในรถเข็น เพิ่มเป็นของที่เขาต้องซื้อเข้าคอนโดอีกหนึ่งอย่าง ยืนรอพลางแอบเหลือบมองยุนกิเป็นระยะซักพัก ไม่นานเจ้าตัวก็วางสายแล้วเดินกลับมาหาเขา

 

 

รีบซื้อรีบไปเถอะ เรามีนัดต่อ ยุนกิว่าพลางทวนรายการสินค้าที่ต้องไปซื้ออย่างต่อไปแล้วเดินนำแทฮยอง คนสูงกว่าเข็นรถแล้วเอ่ยถาม

 

 

นัดกับพี่ซอกจินไว้เหรอ?

 

 

อืม แต่เราลืมนัดอ่ะ นี่พี่จินก็โทรมาตาม ดีนะนัดตอนบ่ายสาม ยังทันอยู่แหละ ริมฝีปากเล็กสีพีชพูดไปด้วย พลางสายตาก็มองหาของตามรายการที่จดไว้ รอยยิ้มผุดขึ้นที่ใบหน้าคม

 

 

ลืมนัดพี่ซอกจินแล้วไม่ลืมนัดแทเหรอ? แทฮยองเอ่ยถาม ยุนกิวาดสายตามามอง พลางเอียงศีรษะนึกก่อนจะตอบ

 

 

อือ ก็เล่นนัดด่วนเมื่อเช้า ก็เลยแต่งตัวแล้วออกมาเลย ยุนกิอธิบาย พลางมือก็หยิบอาหารสำเร็จรูปใส่รถเข็นไปด้วย

 

 

จริงๆยุนกิปฏิเสธนัดแทก็ได้นะ จะได้ไม่ต้องวนไปวนมา เพราะยังไงพี่ซอกจินก็นัดก่อน แบบนี้แทก็คิดไปเองสิ ว่าแทสำคัญกับยุนกิอ่ะ หรือเพราะดีใจเกินไป แทฮยองเลยร่ายยาวเหยียด และเผลอหลุดประโยคสุดท้ายไป เจ้าของริมฝีปากหนาเม้มมันเป็นเส้นตรงยามที่ยุนกิหันมามอง

 

 

ก็สำคัญดิ แทเป็นเพื่อนเราไง อีกคนตอบพลางหยักไหล่แล้วยกยิ้มให้ จากนั้นก็หันไปมองหาสิ่งที่ต้องซื้ออย่างต่อไป ปล่อยให้แทฮยองรู้สึกปวดหนึบกลางอก เพราะสถานะ เพื่อน ที่เจ้าตัวพูดราวกับย้ำเตือนสถานะไว้ แต่จริงๆยุนกิไม่ได้มีเจตนาแบบนั้นหรอก เจ้าตัวซื่อบื้อ ใสซื่อ ไม่ทันคนจะตายไป

 

 

อย่างน้อย ยกนี้ก็ถือว่าเขาชนะคิมซอกจินแล้วกัน...

 

 

 

 

           ขาเรียวก้าวลงจากรถของคิมแทฮยองที่อาสามาส่งเขาถึงหน้าคลินิกสัตว์เลี้ยง เอ่ยขอบคุณเพื่อนของตัวเองก่อนจะปิดประตูรถและรอจนรถเคลื่อนตัวออกไป ยุนกิจึงเดินเข้าไปในคลินิิกสัตว์เลี้ยง ก้มมองนาฬิกาข้อมือก็พบว่านี่เป็นเวลาสิบสี่นาฬิกาสามสิบห้านาที ยังอีกซักพักกว่าซอกจินจะมา ยุนกิเป็นพวกชอบมาก่อนนัดส่วนซอกจินจะชอบมาเวลานัดพอดิบพอดีเสมอ ร่างเล็กหันไปโค้งให้สัตวแพทย์ที่ยืนอยู่ด้านหน้าก่อนจะพาตัวเองนั่งลงที่โซฟาสำหรับต้อนรับรอถึงเวลานัด มือเรียวหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาแล้วเปิดเข้าแอพพลิเคชั่นสำหรับสนทนาเพื่อทักบอกคนที่นัดเขาไว้

 

 

YOONGI : ผมถึงแล้วนะ

 

 

SEOKJIN : ถึงไวจัง คิดถึงพี่ล่ะสิ

 

 

YOONGI : ก็ปกติมั้ยครับ? พี่อ่ะตอบไวเหมือนไม่ได้ขับรถอยู่

 

 

YOONGI : ไปขับดีๆเลยนะครับ

 

 

SEOKJIN : เป็นห่วงพี่เหรอครับ?

 

 

YOONGI : ป่าวเหอะ ก็แค่ไม่อยากมาเสียเที่ยวนัดเพราะคนนัดเกิดอุบัติเหตุที่มัวแต่ตอบแชทต่างหาก

 

 

SEOKJIN : ถ้าแบบนั้นก็ไม่ต้องกลัวเสียเที่ยวหรอกครับ

 

 

SEOKJIN : เพราะพี่มาถึงแล้ว

 

 

อ่านถึงข้อความล่าสุดใบหน้าหวานก็เงยหน้าจากโทรศัพท์ทันที ใบหน้าหล่อมาดคุณชายกำลังส่งยิ้มมาให้เขาจากทางด้านหน้าคลินิกก่อนที่ประตูบานเลื่อนอัตโนมัติจะเปิดให้คนนัดก้าวเข้ามาหาเขาพร้อมถือกระเป๋าใส่สัตว์เลี้ยง เจ้าแมวสีขาวที่ยุนกิเก็บได้เมื่อปีที่แล้วโผล่หัวออกมาให้เขาเห็นก่อนจะร้องเหมียวแล้วมองมาทางเขา ยุนกิลุกขึ้นยืนเต็มความสูง รีบรูดซิปเปิดกระเป๋าก่อนจะอุ้มเจ้าแมวที่เขารักนักหนาออกมาไว้ในอก

 

 

ทุกวันนี้พี่ยังอยากเป็นแมวอยู่เลย เฮ้อ คนตัวโตกว่าบ่นพร้อมทำหน้าหงิกงอ ยุนกิมองคนอายุเยอะกว่าแล้วขมวดคิ้วให้กับท่าทีเหมือนเด็ก

 

 

พูดมากน่า พาน้องไปหาคุณหมอได้แล้ว พูดแล้วก็มองไปทางพี่สัตวแพทย์ที่ยืนอยู่หน้าเคาท์เตอร์แล้วส่งยิ้มมาให้ ยุนกิส่งแมวให้ซอกจินเพราะลงชื่อคนพี่ไว้ว่าเป็นเจ้าของสัตว์เลี้ยง ซอกจินเดินไปทางนั้นทันที ก่อนที่ยุนกิจะเดินไปอีกทางซึ่งเป็นที่เก็บสัตว์เลี้ยงไว้เผื่อมีผู้อุปการะไปรับเลี้ยง

 

 

ขาเรียวก้าวเข้าไปในฝั่งห้องของสุนัข ซึ่งมีสุนัขหลากหลายชนิดอยู่ในกรงทั่วห้องยุนกิได้แต่ค่อยๆเดินแล้วมองไปรอบๆห้องนั้นทั่ว มองสุขันมากหน้าหลายชนิดที่อยู่ในอิริยาบถต่างๆ ทั้งนอน ทั้งเล่น ทั้งเลียขนของตัวเองและอีกหลายอย่าง ตาเรียวสะดุดไปเห็นลูกสุนัขตัวหนึ่งขนฟูมีสีส้มจางๆตลอดทั้งตัวกำลังนั่งอยู่แล้วมองมาทางเขาด้วยดวงตาใสแป๋ว ยุนกิระบายยิ้มแล้วเดินเข้าไปหาเจ้าลูกสุนัขตัวนั้น

 

 

ไงเรา เอ่ยทักเจ้าลูกสุนัขอย่างเป็นมิตรราวกับว่ามันจะฟังภาษามนุษย์ออก เจ้าลูกสุนัขตาใสแป๋วละสายตาจากเขาไปงับเบาะรองนอนของมันเล่น ยุนกิย่อตัวแล้วใช้มือยันตัวที่เข่าไว้เพื่ออ่านข้อมูลเกี่ยวกับลูกสุนัขตัวนี้

 

 

ปอมเมอเรเนียน สองเดือน ไม่มีชื่อ

 

 

อยากเลี้ยงสุนัขเหรอเรา เสียงนุ่มที่คุ้นเคยเป็นอย่างดีดังจากด้านหลังทำให้ยุนกิต้องรีบหันไปมอง เจ้าของร่างสูงร้อยแปดสิบเซนติเมตรมองมาทางเขาแล้วระบายยิ้มให้อย่างที่ชอบทำ

 

 

ป่าว ผมเลี้ยงได้ซะที่ไหน เสียงโทนต่ำตอบพร้อมกับหันกลับไปมองกรงเจ้าลูกสุนัขที่กำลังเล่นซนอย่างสนุก

 

 

พูดงี้คืออยากเลี้ยงเหรอครับ?

 

 

ไม่ใช่ไง..ถึงอยากเลี้ยงก็ไม่ได้ บ้านผมห้ามเลี้ยงสัตว์ แถมจะให้ไปรบกวนพี่อีกก็ใช่เรื่อง แถมต้องมากังวลอีกว่าชูกี้จะเข้ากับน้องใหม่ได้มั้ย ยุนกิทำหน้ายู่แล้วย่อตัวลงไปหาเจ้าลูกสุนัขที่ส่งเสียงเห่าเล็กๆของมันใส่เขา คนที่ยืนมองอยู่ด้านหลังระบายยิ้มกว้างแล้วพูดจาอย่างอยากแกล้งใส่อีกฝ่าย

 

 

งั้นเอางี้มั้ย พี่ยอมให้เลี้ยงก็ได้ แต่เราต้องสัญญาว่าเรียนจบม.ปลายแล้วจะมาอยู่ห้องพี่

 

 

ฝันไปเหอะ มองเจ้านี่ก็เพราะมันเหมือนหมาของแทฮยองต่างหาก-- พูดจบก็สะดุดกับคำพูดของตัวเอง ยุนกิกัดริมฝีปากล่างแน่นเพราะคนด้านหลังเงียบไปซักพักจนเกรงว่าจะโดนโกรธเพราะพูดอะไรไม่เข้าหู

 

 

พี่บอกแล้วไงครับ... เสียงนุ่มฟังดูเย็นเฉยผิดปกติ ยุนกิได้แต่กลืนน้ำลายลงคอจ้องเจ้าลูกสุนัขตรงหน้าเพราะไม่กล้ามองกลับไป ก่อนที่คนพี่จะย่อตัวลงมาให้ส่วนสูงอยู่ในระดับเดียวกับใบหน้าหวาน เจ้าตัวจงใจขยับใบหน้าเข้าใกล้ใบหูของยุนกิแล้วจงใจกระซิบให้อีกฝ่ายรู้สึกจักจี้ อยู่กับพี่ อย่าพูดถึงคนอื่น

 

 

ก-ก็แค่พูดให้ฟัง! เลิกแกล้งได้แล้ว แล้วนี่ชูกี้เป็นไงแล้วเถอะ ไปดูหน่อยดีกว่า ใบหน้าหวานมีสีเลือดฝาดแต่งแต้มบนแก้มเนียนขาว แดงจนถึงใบหู ยุนกิยืดตัวลุกเต็มความสูงด้วยท่าทางลุกลี้ลุกลนแล้วรีบเดินออกไปจากห้องนี้

 

 

เนี่ย ก็พอแกล้งแล้วทำตัวน่ารักขนาดนี้ จะให้เขาเลิกแกล้งได้ยังไง

 

 



 

 

               หลังจากออกมาจากคลินิกคนพี่ก็เป็นฝ่ายถามเรื่องข้างคืนที่คอนโด เป็นปกติที่ยุนกิจะต้องไปนอนที่คอนโดของซอกจินทุกวันเสาร์เพื่อเป็นข้อแลกเปลี่ยนในการเลี้ยงเจ้าแมวตัวนี้ จริงๆยุนกิอาจจะไม่คิดอะไรมาก แต่เจ้าของห้องที่ชักชวนนั้นก็เพื่อจ้องจะหาจังหวะได้อยู่ใกล้ๆกับน้องเพียงลำพังต่างหาก และที่คนที่บ้านยุนกิไม่ว่าก็เพราะซอกจินไปตีสนิทกับผู้ปกครองของยุนกิไว้ก่อนแล้วนั่นแหละ

 

 

เป็นเวลาห้าโมงกว่าๆที่พวกเขาพากันถ่อสังขารออกมาจากห้อง ตอนกลับไปอยู่ห้องฝ่ายพี่ก็ไม่ได้ทำอะไร ยุนกิแค่เล่นกับเจ้าแมวตัวโปรดสลับกับการทำการบ้าน ส่วนซอกจินก็ยุ่งอยู่กับงานของนักศึกษาปีหนึ่ง ตัดสินใจพากันไปทานอาหารที่ห้างสรรพสินค้าที่ใกล้ที่สุดแทน เพราะจะมีร้านอาหารหลายรูปแบบให้เลือก แน่นอนว่าไม่ต้องให้เถียงกันให้เสียเวลาก็พากันเลือกทานร้านอาหารเกาหลีแวะซื้อของที่ขาดบ้างในห้องของคนพี่อีกนิดหน่อยแล้วก็พากันกลับ

 

 

ฮื่อ วันนี้เหนื่อยจัง ทั้งๆที่เป็นวันพยุดแท้ๆ  ริมฝีปากเล็กสีพีชขยับบ่นก่อนที่เจ้าของร่างจะทิ้งตัวลงนอนบนเตียงของคนเป็นพี่ทันทีที่ถึงห้อง ปล่อยให้เจ้าของห้องจัดการเอาของที่ซื้อมาเก็บอยู่คนเดียว

 

 

เหนื่อยขนาดนั้นเลยเหรอครับ?  แค่พาแมวไปตรวจ กับไปทานข้าวซื้อของเองนะ หลังจากจัดการข้าวของเสร็จคนพี่ก็เดินมาทางห้องนอนที่ยุนกิเปิดประตูทิ้งไว้อยู่ แล้วกดรีโมทเปิดแอร์ให้

 

 

ก่อนไปเจอพี่ก็ไปซื้อของกับแทฮยองไงครับ เมื่อย เจ้าแมวในร่างคนบ่นก่อนจะซุกใบหน้าตัวเองลงหมอนแล้วตีขาไปมาในอากาศเหมือนเด็ก คนเป็นพี่นั่งลงบนเตียงเบียดข้างๆยุนกิที่นอนอยู่ทำให้เจ้าตัวต้องกลิ้งหนี

 

 

ซื้อของ? แทฮยอง? ซอกจินขมวดคิ้วแล้วมองมาทางเด็กตัวขาว ยุนกิดันตัวขึ้นแล้วเอียงคอมองซอกจิน

 

 

ซื้อของไง? ตอนพี่โทรมาเราไม่ได้บอกเหรอ?

 


เราบอกพี่ว่าอยู่ข้างนอก แต่ไม่ได้บอกว่าอยู่กับแทฮยอง

 

 

แล้วยังไงเล่า ก็ไปช่วยเพื่อนซื้อของเฉยๆ คนนั้นยิ่งหลงๆลืมๆอยู่ ยุนกิยู่ปากตอบแล้ววางสายตาไปมองหมอนใบขาวแทน

 

 

แต่เพื่อนพี่ก็หวงครับ ซอกจินว่าก่อนจะดึงมือขาวมากุมไว้ ยุนกิขมวดคิ้ว แก้มเนียนถูกแต้มด้วยสีแดงระเรื่อแต่ไม่ได้ดึงมือกลับ

 

 

หวงอะไรเล่า พี่จินอ่ะงี่เง่า ปากเล็กเผยอบ่นอุบอิบเบาๆเพื่อไม่ให้อีกคนได้ยิน แต่หูของซอกจินน่ะสร้างมาเพื่อฟังแต่เสียงต่ำที่สำหรับเขาแล้วมันฟังดูน่ารักตลอดเท่านั้น

 

 

งี่เง่าก็เพราะเราอ่ะแหละครับ พูดจบก็ออกแรงดึงจากมือที่จับให้คนตัวเล็กลุกมานั่งบนตักเขา แน่นอนว่ายุนกิต้องออกแรงดิ้นเพื่อจะหนี แต่แขนแกร่งก็สวมกอดอีกคนแน่นไม่ให้หลุดพ้นพันธนาการจากเขา

 

 

ย-อย่ามาทะลึ่ง ปล่อยผมนะ

 

 

ไม่ปล่อย ไหน...ปากก็แค่นี้ทำไมขี้บ่นจังครับ หื้ม? ไม่พูดเปล่า มือหนายกมาลูบริมฝีปากสีพีชเบาๆ แขนอีกข้างก็กอดให้ตัวติดกันมากขึ้นจนแน่ใจว่ายุนกิจะไม่ดิ้นหลุด

 

 

ม-ไม่เกี่ยวกับปากซักหน่อยครับ ผมบ่นก็เพราะพี่ทำตัวน่าบ่นไง ยุนกิพยายามขืนตัวออกจากอีกคนเพราะรู้สึกเห่อร้อนขึ้นมาบนใบหน้า ไม่ต้องให้เดาก็พอจะรู้ว่าป่านนี้หน้าเขาคงแดงเถือกไปถึงหูแล้ว ในจะก้อนเนื้อกลางอกที่มันเพิ่มจังหวะการเต้นแรงขึ้นเรื่อยๆเสียจนกลัวว่าอีกฝ่ายจะรับรู้ได้จากการที่ใกล้ชิดกันมากเกินไป

 

 

แล้วทำไมใจเต้นแรงจังล่ะเรา? อยากบ่นพี่ไม่ใช่เหรอ บ่นเลยครับ บ่นด้วยท่านี่แหละ พี่จะฟังเราบ่นแบบนี้ทั้งคืนเลย คนเหนือกว่ายกยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์  ยุนกิทำท่าเหมือนจะแยกเขี้ยวขู่ไม่พอใจเขาเรียกเสียงหัวเราะจากคนพี่ได้

 

 

ยังจะมาหัวเราะอีก ผมจะไปอาบน้ำแล้วครับ พี่ซอกจินกรุณาปล่อยด้วยครับยุนกิพูดชื่อเต็มแถมใช้คำที่สุภาพขึ้นหวังว่าเขาจะยอมปล่อย ซอกจินระบายยิ้มกว่า มือข้างที่ลูบปัดผ่านริมฝีปากเล็กมือครู่ยกขึ้นมาบีบปลายจมูกรั้นของคนดื้อไปอย่างหมั่นไส้ ใบหน้าหล่อดวงตาที่ยุนกิไม่กล้าสบอยู่บ่อยๆมองมาอย่างไม่สามารถเดาอารมณ์ได้ถูก ครั้นจะเบือนหน้าหนีก็ถูกจับปลายคางงให้หันมามองกันตรงๆอีกครั้ง ยุนกิกลืนน้ำลายอึกใหญ่ลงคอเมื่อริมฝีปากอวบเผยอออกเล็กน้อยพร้อมๆกับใบหน้าหล่อในระยะใกล้ที่ค่อยๆก้มลงมาหาเขา

 

 

ถ-ถ้าพี่คิดจะจูบ เรากัดพี่นะ สิ้นเสียงต่ำของคนเด็กกว่าคนพี่ก็ชะงักเพราะน้องมันเคยทำจริงๆ ตอนนั้นเขาคิดจะลักหลับน้องแต่ไม่คิดว่าน้องจะยังมีสติอยู่ แค่ปากแตะกันยุนกิก็กัดปากเขาซะบวมเจ่อไปหลายวันเลย พอได้ยินแบบนั้นก็เลยหยุดการกระทำเพราะไม่อยากเจ็บตัว ได้จังหวะยุนกิขืนตัวเองออกจากคนพี่ได้สำเร็จก็รีบยืนขึ้น

 

 

หึ สมน้ำหน้า ไม่กล้าล่ะสิ ได้ทีตาตัวเองก็ยืนกอดอกทำท่าทีเหมือนผู้ชนะ

 

 

ใครว่าไม่กล้า พี่จะจูบเราไม่ให้เราได้โอกาสอ้าปากมากัดพี่เลย ดีมั้ยครับ? ซอกจินยกยิ้มแล้วลุกขึ้นเดินมาทางยุนกิพร้อมยู่ปากแกล้งอีกคน เจ้าคนตัวขาวเห็นก็รีบยันแผงอกพี่เขาไว้ไม่ให้มาใกล้

 

 

ย-หยุดเลยพี่ เราจะไปอาบน้ำแล้ว! ” ขึ้นเสียงแล้วตะโกนใส่อีกคน ก่อนจะปล่อยมือแล้วรีบหันขวับหนีคนพี่ไปหยิบเสื้อผ้าที่ทิ้งไว้ที่ห้องเขาแล้วกึ่งเดินกึ่งวิ่งแจ้นเข้าห้องน้ำไปทันที ปล่อยคนที่อุจส่าห์ยู่ปากแกล้งระบายยิ้มแล้วหัวเราะออกมาอยู่คนเดียวเบาๆ เจ้าตัวจะรู้มั้ย ว่าทุกอิริยาบถของตัวเองมีผลกับหัวใจเขาตลอด เพราะมันก็เต้นแรงไม่แพ้ยุนกิเวลาอยู่ใกล้น้องที่ชอบทำตัวน่ารักไปเสียทุกอย่าง

 

 

คนอะไรเขินแล้วแดงไปทั้งตัว ยอมเป็นแฟนกับพี่ทีเถอะครับ อยากฟัดจนใจจะขาดแล้วเนี่ย








❀ #เลิฟมีพลีสจินก้า 





----TALK----

กลับมาแล้วค่าาาา อยู่ๆก็ได้อยากได้อะไรที่แกล้งน้อง ในหัวเลยปั่นตอนนี้ได้ก่อนเรื่องอื่นเลยค่ะ /ฉลองงง

รอกันนานเลยใช่มั้ยคะ? ไม่ใช่แค่เรื่องนี้แต่ทุกเรื่องเลย จะตั้งใจเค้นออกมาจากสมองให้มากที่สุดเลยค่ะ!! สำหรับเรื่องนี้หวังว่าจะชอบกันเยอะๆเลยนะคะ ขอบคุณที่ติดตามค่ะ เย้ *ยังไม่ได้เช็คคำผิดนะคะ*

ฝากสกรีมในแท็ก #เลิฟมีพลีสจินก้า ด้วยนะคะ ขอบคุณมากค่ะ งุ้ย

B
E
R
L
I
N
?
 
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 31 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

14 ความคิดเห็น

  1. #14 Yazagagu (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 4 กรกฎาคม 2562 / 13:22

    รอๆค่ะ

    #14
    0
  2. #13 jinganeverdie (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 31 มีนาคม 2562 / 10:25
    แงง น่ารักมากๆเลยค่ะ สนุกมาก มาต่อไวๆนะคะ เราจะรอเลย
    #13
    0
  3. #11 Pimnara15967 (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 3 มกราคม 2562 / 20:53
    อัพต่อน้า เพิ่งมาเจอสนุกมากเลย หาฟิคจินก้าอ่านนานแล้วว
    #11
    0
  4. #10 iqiaox2 (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 10 พฤศจิกายน 2561 / 15:40
    อรุ่ม น่ารักฝุดๆ สู้ๆนะเจ้าคะ
    #10
    0
  5. #8 Dream_pcp (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 2 พฤศจิกายน 2561 / 16:58
    น้องงงงงงน่าฟัดที่สุดเลยลูก;-;
    #8
    0
  6. #6 yoonjin0409 (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 15 ตุลาคม 2561 / 16:22
    อ้ยยยเขินแรงเลยเด้ออออออองื้ออออ
    #6
    0
  7. #5 V_ravi (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 10 ตุลาคม 2561 / 18:31
    น้องงงงงงงงง ยอมเป็นแฟนพี่จินเถอะ แม่อยากเห็นหนูโดนฟัดอ่ะคับบบบบ
    #5
    0