[Bleach] —ปรารถนาเพียงพบ

โดย malilalala

สายลมปลายเหมันต์พาดผ่าน ดอกซูซูรันสีขาวพิสุทธิ์ส่ายไหวราวตอบรับประหนึ่งประจักษ์พยานแห่งคำมั่นสัญญา

ยอดวิวรวม

296

ยอดวิวเดือนนี้

4

ยอดวิวรวม


296

ความคิดเห็น


0

คนติดตาม


7
จำนวนรีวิว : ยังไม่มีคนรีวิว
เรื่องสั้น
อัปเดตล่าสุด :  29 ก.ย. 64 / 06:18 น.


ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้

Bleach –fan fiction

:: ปรารถนาเพียงพบ ::

Pairing : Hitsugaya Toshiro/Hinamori Momo

 


 

เนื้อเรื่อง อัปเดต 29 ก.ย. 64 / 06:18


 

“ที่ผ่านมาขอบคุณมาก เพื่อเป็นการแลกเปลี่ยนให้ข้าเป็นผู้ดูแลเคียงข้างเจ้าต่อจากนี้ไปดีหรือไม่”

———ทั้งที่ให้คำมั่นสัญญาไว้เช่นนั้น

"ฮินาโมริ หัวหน้าเขา..."

ในวันนั้น มัตสึโมโต้ รันงิคุ กล่าวสิ่งใดบ้าง นางจดจำมิได้แล้ว เสียงรองหัวหน้าหน่วยสิบอื้ออึงมิอาจจับความ คล้ายเรี่ยวแรงและการรับรู้ด้วยประสาทสัมผัสทั้งห้าถูกช่วงชิงหมดสิ้น ร่างเล็กซวนเซเจียนล้ม หากได้หัวหน้าหน่วยตนช่วยประคองไว้เสียก่อน นางก้มหน้าลงต่ำ ยกเรียวแขนกกกอดตนเองแน่นหวังบรรเทาความเจ็บปวดจากหัวใจร้าวลึก กระทั่งอ้าปากกรีดร้องก็ยังไร้เสียง

———ความรักของเจ้า ข้ายังมิทันได้ตอบแทน...

ท่าทางทุกข์ระทมเหลือแสนจรดเป็นภาพจำอยู่ภายในหัวสมองของ ฮิราโกะ ชินจิ ไม่จางหายแม้นผ่านมาแล้วร่วมสัปดาห์ จนบัดนี้โต๊ะทำงานของรองหัวหน้าหน่วยที่ห้าก็ยังคงไร้เงา ฮินาโมริ โมโมะ นึกไปยังช่วงก่อนหน้าไม่นานนัก นางเคยขอลากิจพิเศษ ไม่คาดว่ายังมิทันริเริ่มกลับต้องสิ้นสุดลง

หลังจากเหตุการณ์นั้น โมโมะมักยืนนิ่ง ๆ ภายในสวนบริเวณลานกว้างของที่ทำการหน่วยเกือบครึ่งค่อนวัน นัยน์ตาสีน้ำตาลไร้ชีวิตชีวาทอดมองดอกซูซูรันที่กำลังแบ่งบานต้อนรับวสันตฤดู คล้ายเข้าใจถึงจิตใจแสนเปราะบางของนาง ทว่านอกจากคอยเฝ้าจับตาด้วยความห่วงใย ผู้เป็นหัวหน้าเช่นเขาก็ไม่คิดว่าตนสามารถก้าวก่ายสิ่งใดได้อีก

กระทั่งในวันที่ทุกอย่างสายเกินไป— “นางหายตัวไปตั้งแต่เมื่อวานทำไมไม่รีบแจ้ง!”

ลูกหน่วยผู้รับคำสั่งจับตาดูท่านรองหัวหน้าสาวตลอดหลายวันมานี้รีบโค้งต่ำยอมรับความผิดพลาด ภาพสุดท้ายที่เห็นคือใบหน้าหวานประดับรอยยิ้มกว้างของโมโมะ ตัวเขาจึงทึกทักเอาเองว่านางอาจทำใจได้บ้างแล้ว ชินจิหาได้สนใจเสียเวลากล่าวโทษ มือหนาเลื่อนเปิดบานประตูอย่างเร่งรีบ ม่านพลังปกคลุมก่อนหน้านี้ถูกคลายออก ตรงหน้าปรากฏเพียงความว่างเปล่าประจักษ์แก่สายตา

ไร้เงาร่างยมทูตสาว ไร้กระทั่งเศษเสี้ยวแรงดันวิญญาณ สัมผัสได้เพียงร่องรอยวิถีมารต้องห้ามมากกว่าบทเดียวร่ายผสมผสานจนมิอาจแยกแยะได้ชัดเจน

———ชีวิตอย่างไรล้วนจำต้องถึงคราวดับสูญ

นัยน์ตาสีฟ้ามรกตสั่นไหวดุจระลอกคลื่น เอื้อนเอ่ยด้วยน้ำเสียงเจือคาดหวังยิ่ง “ตลอดไป?”

นางแย้มยิ้มอ่อนหวาน “ตลอดไป”

———หากเป็นข้าเองที่มิอาจยอมรับความจริงข้อนี้ได้

สายลมปลายเหมันต์พัดผ่าน ดอกซูซูรันสีขาวพิสุทธิ์ส่ายไหวราวตอบรับประหนึ่งประจักษ์พยานแห่งคำมั่นสัญญา

 

...

 

ร่างเล็กยืนเหนื่อยหอบอยู่หน้าประตูไม้บานใหญ่สลักอักษร ‘ 十 ’ เด่นหรา สัญลักษณ์แสดงสถานที่ตั้งของที่ทำการหน่วยที่สิบแห่งสิบสามหน่วยพิทักษ์

มือบางยกขึ้นทาบบานประตูไว้อย่างนั้นเนิ่นนาน กระทั่งยมทูตสาวผู้รั้งตำแหน่งรองหัวหน้าหน่วยสิบอย่างรันงิคุต้องออกมาต้อนรับด้วยตนเอง ความจริงแล้วเป็นหัวหน้าหน่วยตนลั่นวาจาไล่นางให้ออกมารับสาวรุ่นน้องผู้นี้ต่างหาก ทั้ง ๆ ที่เขาสัมผัสถึงตันตนของนางได้ตั้งแต่แรก ทว่าสิ่งที่สมควรทำกลับวางท่าไม่ยอมทำเสียอย่างนั้น

โมโมะสะดุ้งเล็กน้อยหลังบานประตูใหญ่ถูกเปิดกว้างอย่างกะทันหัน นางอึกอักอยู่พักหนึ่ง จนรันงิคุรู้สึกถึงความผิดปกติ “เข้ามาก่อนสิ ฮินาโมริ”

เจ้าของนามพยักหน้าตอบรับง่ายดาย

ระเบียงทางเดินทอดยาว ทุกย่างก้าวราวกับร่องลอยอยู่ในห้วงฝัน โมโมะยังคงไม่กล้าเชื่อว่าที่แห่งนี้คือเรื่องจริง กระทั่งแลเห็นเงาร่างหนึ่งปรากฏเบื้องหน้า นัยน์ตาคมสีฟ้ามรกตมองผ่านปอยผมสีขาวราวหิมะซึ่งถูกสายลมพัดปรกหน้ามายังตัวนาง วินาทีที่สบประสานสายตาคล้ายกาลเวลาหยุดนิ่งชั่วขณะหนึ่ง นางไม่กล้าละสายตาจากเขาแม้หยาดน้ำตาจะเอ่อล้นบดบังทัศนียภาพจนพร่ามัว หวาดกลัวนักว่าภาพนั้นอาจเลือนหายไปเฉกเช่นทุกครั้งยามลืมตาตื่นขึ้นมาในทุกย่ำรุ่งเพื่อพานพบความจริงที่ว่า... โลกใบนี้เหลือเพียงนางผู้เดียว

ทั้งใบหน้าเช่นนั้น แววตาเช่นนั้น กิริยาท่าทางทุกสิ่งอย่างที่เป็นตัวตนของ ฮิตสึกายะ โทชิโร่ ล้วนพาให้จิตใจเปี่ยมรักก่อเกิดความเศร้าโศกเหลือแสน

———แท้จริงแล้ว... ปรารถนาเพียงพบคนผู้หนึ่งช่างแรงกล้าเพียงนี้

เสียงบ่นพึมพำของรองหัวหน่วยสาวไม่ได้เข้าหูของเขาเลยแม้แต่น้อย โทชิโร่ยังคงจัดการเอกสารกองโตบนโต๊ะทำงานอย่างเงียบ ๆ  รันงิคุเหลือบตามองเขา ก่อนทอดถอนใจ ครั้นเห็นหัวหน้ายังคงท่าทีจริงจังไม่แปรเปลี่ยน นางจึงตัดสินใจลุกขึ้นเดินไปปิดหน้าต่างบานใหญ่ภายในห้องทำงานด้วยความหวังดี

“ไม่ต้องปิด” 

ไม่คาดว่าจะถูกเจ้าของเสียงเย็น ๆ ซึ่งไม่รู้ว่าเริ่มสนใจการกระทำของนางตั้งแต่เมื่อไหร่เอ่ยขัดไว้เสียก่อน

“อากาศมันหนาวนะคะหัวหน้า” 

“ข้าไม่เห็นว่ามันจะหนาวตรงไหน”

รันงิคุแย้ง “หัวหน้าไม่หนาว แต่ข้าหนาวนี่คะ” ผู้ถือครองดาบฟันวิญญาณสายน้ำแข็งอย่างหัวหน้าจะเอามาเปรียบเทียบกับร่างกายปกติของนางได้ด้วยรึ!

โทชิโร่ละสายตาจากกองเอกสาร นัยน์ตาสีฟ้ามรกตทอดมองทิวทัศน์ภายนอกหน้าต่างพักหนึ่ง “เปิดเอาไว้อย่างนั้นแหละ เดี๋ยวนางมาแล้วไม่เห็นข้า”

นางร้อง “อ้อ” —...ที่แท้หัวหน้าใช่ว่าไม่สนใจสภาพอากาศ เพียงแต่สนใจรองหัวหน้าหน่วยห้าผู้นั้นมากกว่า

นึกแล้วก็ชวนให้แปลกใจนัก ช่วงนี้โมโมะมักวนเวียนอยู่แถวที่ทำการหน่วยสิบบ่อยครั้ง หากวันใดไม่พบนางแวะมาเยี่ยมเยือนสหายวัยเด็กผู้เป็นหัวหน้าหน่วย แสดงว่าวันนั้นนางจำต้องไปทำภารกิจห่างไกลจากเซย์เรย์เทย์

เช้าวันนี้ได้ข่าวว่านางกลับมาแล้ว คาดว่าอีกประเดี๋ยวคงได้พบกัน

รันงิคุทนเก็บงำความอยากรู้อยากเห็นเอาไว้ไม่ไหว บางทีโทชิโร่คงมีเสี้ยวความคิดหนึ่งที่นึกสงสัยเช่นเดียวกัน “พักนี้ฮินาโมริดูแปลกไปนะคะหัวหน้า”

คู่สนทนาพลิกหน้ากระดาษไปมา ท่าทีนิ่งเฉยคล้ายฟังเรื่องราวไร้สาระเรื่องหนึ่ง “ไม่เห็นแปลก ข้าวางใจเสียด้วยซ้ำที่ฮินาโมริดูร่าเริงกว่าแต่ก่อน”

รองหัวหน้าสาวกลอกตานึกหมั่นไส้ลึก ๆ มิจำเป็นต้องถามมากความก็รับรู้ได้ว่าโทชิโร่ลอบยิ้มแทบไม่หุบ ยามโมโมะแวะเวียนมาหาพร้อมหอบนัตโตะหวานของโปรดส่งให้ถึงที่ ทว่าคนเช่นนางไม่ได้สงสัยเรื่องละเอียดอ่อนพรรค์นั้นเสียหน่อย

“แหม เรื่องที่ข้ากำลังพูดถึงน่ะ คือตัวนางต่างหากล่ะคะ! ข้าว่าฮินาโมริดูเปลี่ยนไปนิดหน่อย นางดูโตขึ้น ทั้งยังสวยด้วยนะคะหัวหน้า” ยมทูตสาวว่าพลางทำท่าครุ่นคิด “หรือเพราะเปลี่ยนทรงผม... อ้อ! แล้วเมื่อก่อนนางตัวเล็กนิดเดียว สูงไม่ถึงไหล่ข้าด้วยซ้ำ หัวหน้าสังเกตดูสิคะ ตอนนี้ยืนเทียบกันนางคล้ายสูงเสมอหูข้าแล้ว”

โทชิโร่ถอนใจ วาจาของรันงิคุนั้นยังไร้สาระเช่นเดิม “ข้าไม่ยักจะสนใจอะไรพรรค์นั้น ที่ข้าสงสัยคือวันนั้นที่นางพบข้าแล้วร้องไห้ออกมาต่างหาก”

นัยน์ตาเรียวรีสีฟ้าอ่อนเบิกกว้าง เพราะหัวหน้าเอื้อนเอ่ยจึงนึกขึ้นได้ “วันนั้นข้าน่ะตกใจแทบตาย นางร้องไห้ไม่หยุด ท่าทางทรมาณเหมือนจะขาดใจเสียให้ได้–”

ผู้รั้งตำแหน่งหัวหน้าขมวดคิ้วมุ่น นึกเสียใจที่เผลอหยิบยกเรื่องดังกล่าวขึ้นมา ทำให้รันงิคุได้โอกาสพูดพล่ามไม่หยุด เขาหลับตานับหนึ่งถึงสิบ มือข้างขวากำแน่นเสียจนปากกาแทบหัก

รองหัวหน้าหน่วยสาวสัมผัสถึงอันตรายได้โดยสัญชาตญาณ ใบหน้าสวยส่งยิ้มแป้น โบกมือไหว ๆ เอ่ยลาหัวหน้าตน อาศัยก้าวพริบตาหายวับไปจากห้องทำงานทันที

 

...

 

วันนี้นางมาช้ากว่าปกติ...

เพราะช้ากว่าปกติ ยามก้าวเข้ามาภายในห้องจึงไม่เห็นร่างเล็กของหัวหน้าหน่วยสิบประจำอยู่ที่โต๊ะทำงานเสียแล้ว นัยน์ตากลมโตสีน้ำตาลกวาดมองไปทั่วห้อง ก่อนพบตัวเขานอนนิ่งบนโซฟาตัวยาว

โมโมะก้าวขาขยับเข้าใกล้อย่างรีบร้อน นางก้มหน้าลงต่ำ มองสำรวจเขาอย่างจริงจัง

—...ไม่ได้รับบาดเจ็บ

นางระบายลมหายใจ คล้ายปลดเปลื้องความวิตกกังวลไปได้ส่วนหนึ่ง มือบางสั่นเทากำแน่น จากนั้นจึงค่อย ๆ วางทาบบนหน้าผากของเขา นิ้วหัวแม่มือกดนวดเบา ๆ บริเวณหว่างคิ้วขมวดมุ่น โทชิโร่ตัวเย็นเป็นเรื่องปกติมาก ยามนี้เขาเพียงนอนหลับพักผ่อนตามกิจวัตรเท่านั้น —ไม่ว่าอดีต ปัจจุบัน หรืออนาคต ชิโร่จังของนางยังคงเดิม 

ยมทูตสาวย่อตัวนั่งลงข้างกายโทชิโร่ซึ่งกำลังหลับใหล นางละมือจากใบหน้าหล่อเหลาสงบนิ่งมาเกาะบริเวณขอบโซฟาเพื่อใช้หนุนศีรษะตน กะตำแหน่งให้ใกล้กับตำแหน่งหัวใจของเขาที่สุด

เพียงพบว่าหัวใจยังคงเต้นดังสม่ำเสมออยู่ภายในร่างนั้น นางก็พลันขยับยิ้มบาง ความหวาดหวั่นทั้งมวลก่อนหน้ามลายหายไปจนสิ้น

โมโมะไม่เคยบอกเขา หลายสิ่งหลายอย่างบอกกล่าวไปคงไร้ผู้ใดเชื่อถือ ความจริงแล้วนางไม่ชอบเห็นเขานอนหลับตานิ่งเช่นนี้ หวาดกลัวยิ่งกว่าคือการที่เขานอนหลับไปและไม่ตื่นขึ้นมาอีกเลย นางรู้ดีว่าการสูญเสียเจ็บปวดเพียงใดเพราะพานพบด้วยตนเองครั้งแล้วครั้งเล่า เมื่อมีโอกาสจึงมิอาจสละเพื่อปล่อยวางได้อีก

นัยน์ตากลมโตสีน้ำตาลทอแววสลด ทอดมองใบหน้าหล่อเหลายามต้องแสงอัสดงอย่างอาวรณ์ —...ตั้งแต่ลืมตาตื่น ณ ห้วงเวลานี้ โมโมะได้ตระเตรียมทุกอย่างไว้พร้อมแล้ว 

“ชิโร่จัง” 

—...เพียงรอเวลาเท่านั้น

 “เพียงมั่นใจว่าในอนาคตชิโร่จังจะยังคงอยู่ แม้ต้องหายไปก็ไม่เป็นไร” โมโมะคลี่ยิ้มบาง หวนนึกถึงคำมั่นสัญญาที่พาให้นางย้อนคืนมาเพี่อพานพบเขา “เช่นนั้นแล้ว ชิโร่จังต้องใช้ชีวิตต่อไปให้ดี ...อย่าได้จากไปอีกครั้งเลยนะ”

“หมายความว่าอย่างไร”

น้ำเสียงทุ้มเข้มที่เอ่ยสวนขึ้นมาไม่ได้ทำให้โมโมะตกใจมากนัก นางยังคงท่าทีคล้ายไม่มีสิ่งใดเกิดขึ้น คำทักทายยามสายัณห์พร้อมรอยยิ้มอ่อนหวานไม่ได้ช่วยให้ความเคลือบแคลงสงสัยจางหายไป โทชิโร่ยันตัวลุกนั่งบนโซฟา สองมือยึดไหล่ของนางไว้แน่น นัยน์ตาสีฟ้ามรกตจ้องลึกยังนัยน์ตากลมโตสีน้ำตาลกระจ่างใสราวกับกำลังค้นหาบางสิ่ง

“เมื่อครู่... ที่ว่าหายไป หมายความว่าอย่างไร ฮินาโมริ”

ใบหน้าหวานยังคงประดับรอยยิ้มงดงามทว่าเศร้าโศก นางไม่คิดปิดบังเขาตั้งแต่แรก ช้าหรือเร็ว อย่างไรโทชิโร่ก็คงรับรู้ได้อยู่ดี “ข้าไม่ใช่ตัวตนของมิติเวลานี้–”

คล้ายปะติดปะต่อเรื่องราวได้ชัดเจนทั้งหมด เวลาเคลื่อนผ่านเนิ่นนานกว่าโทชิโร่จะเปิดใจยอมรับความจริง แม้นโมโมะเพียรย้ำหนักหนาว่าหาใช่ความผิดเขา หากโทชิโร่กลับมิอาจปล่อยวางความคิดที่ว่าตนเป็นต้นเหตุให้นางจำต้องสลายหายไปชั่วนิรันดร์ —...นางกล่าวว่ามิอาจทนมองเขาจากไปได้ แล้วตัวเขาเล่า! ทั้งที่พยายามมาถึงเพียงนี้แล้วจะให้ทนมองนางจากไปอย่างง่ายดายได้อย่างไร! 

“ฮินาโมริ ในอนาคตเจ้าสัญญาจะอยู่เคียงข้างข้าใช่หรือไม่”

โมโมะนึงสงสัยเล็กน้อยที่จู่ ๆ เขากลับถามไถ่ถึงคำมั่นสัญญาของนางซึ่งไม่น่าเกี่ยวข้องกันแม้แต่น้อย กระนั้นนางกลับรีบเช็ดคราบน้ำตาบนใบหน้าพร้อมโคลงศีรษะตอบรับง่ายดาย

โทชิโร่พลันรู้สึกประหม่าขึ้นมากะทันหัน นัยน์ตาสีฟ้ามรกตสั่นไหวดุจระลอกคลื่น เอื้อนเอ่ยด้วยน้ำเสียงเจือคาดหวังยิ่ง “ตลอดไป?”

ยามได้ยินคำถามคล้ายเดจาวู นางนึกขบขันในใจ จากนั้นจึงแย้มยิ้มอ่อนหวานพร้อมให้คำตอบอย่างที่เคยกล่าวมาแล้วครั้งหนึ่ง “อืม ตลอดไป”

—...อา ให้ตายสิ ใจเต้นแรงเป็นบ้า ในเมื่อเป็นเช่นนี้แล้วใครมันจะไปกล้าตายง่าย ๆ อย่างนั้นกัน

"ฮินาโมริ ฟังข้า" โทชิโร่ยึดไหล่ทั้งสองข้างของร่างตรงหน้าไว้แน่น นัยน์ตาสีฟ้ามรกตสบประสานแน่วแน่ "ข้าจะไม่ตาย ฉะนั้นจงสัญญากับข้าว่าเจ้าจะกลับไปยังที่ที่เจ้าสมควรอยู่และใช้ชีวิตให้ดี"

โมโมะกล่าวแย้งเสียงค่อย “แต่ว่า... เรื่องนั้น” เพียงสามารถย้อนกลับมาได้ก็นับเป็นปาฏิหาริย์มากแล้ว แต่เรื่องที่ให้กลับไปยังอนาคตนั้น... โลกนี้จะมีเรื่องง่ายดายถึงเพียงนั้นได้อย่างไร

———จนถึงบัดนี้กลับเพิ่งรู้ว่าตนเป็นสตรีโลภมาก

"เชื่อใจข้าและรอข้า ฮินาโมริ โมโมะ ข้า... ไม่มีวันผิดสัญญาต่อเจ้า"

ยามนั้น เพียงน้ำเสียงทุ้มหนักแน่นเอื้อนเอ่ยคำมั่นสัญญาประโยคเดียว ราวกับชักนำให้ลุ่มหลงมัวเมาในห้วงฝัน นัยน์ตากลมโตสีน้ำตาลทอประกายเปี่ยมรัก แม้ไร้ซึ่งปาฏิหาริย์นางก็จะลองขอวิงวอนสักครั้ง

———ที่แท้ปรารถนาเพียงรักคนผู้หนึ่งช่างแรงกล้าไม่แพ้กัน

สายลมปลายเหมันต์พัดหวน ดอกซูซูรันสีขาวพิสุทธิ์ส่ายไหวราวตอบรับประหนึ่งประจักษ์พยานแห่งคำมั่นสัญญาอีกครา

"กลับมาแล้วหรือ"

"อืม ข้ากลับมาแล้ว"

 

 

 

 

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

0 ความคิดเห็น

×