นิยาย Dek-D

ไม่พลาดทุกการอัปเดต
เพียงอ่านผ่านแอปนิยาย Dek-D

แอปที่จะทำให้คุณสามารถอ่านนิยายได้ทุกที่ ทุกเวลา พร้อมฟังก์ชันการใช้งานหลากหลาย รับรองสนุกไม่มีเบื่อ! ดาวน์โหลดฟรีได้แล้ว บน Android, iOS และ HUAWEI

คัดลอกลิงก์เเล้ว

"The Unspoken Words...คำที่ไม่อาจเอื้อนเอ่ย" Fan Fiction: Light X L

โดย UNICORN_PUN

จะทำการใหญ่...ต้องมีคนเสียสละ...แต่คนคนนั้น...จะไม่ใช่นาย

ยอดวิวรวม

145

ยอดวิวเดือนนี้

10

ยอดวิวรวม


145

ความคิดเห็น


2

คนติดตาม


6
จำนวนโหวต : ยังไม่มีคนโหวต
เรื่องสั้น
อัปเดตล่าสุด :  27 ก.ค. 62 / 23:20 น.
นิยาย "The Unspoken Words...ӷҨ͹" Fan Fiction: Light X L

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้
สวัสดีค่ะทุกคน เรื่องนี้เป็นฟิคเรื่องแรกของเราเลยนะคะ ถ้ามีข้อผิดพลาดประการใดก็ขิอภัยไว้ ณ ที่นี้ด้วยนะคะ ขอให้ทุกคนสนุกกับฟิคนี้นะคะ ^v^

UNICORN_PUN

ป.ล. เตรียมตับไว้ดีๆด้วยนะคะทุกคน!! ^v^


เนื้อเรื่อง อัปเดต 27 ก.ค. 62 / 23:20


คิระ หรือ นักฆ่าในภาษาญี่ปุ่น คือชื่อที่ถูกขนานนามให้กับผู้ถือครองสมุดมรณะ หรือ Death Note ซึ่งก่อคดีสังหารอาชญากรมากมาย แต่จนบัดนี้ก็ยังไม่มีใครรู้ว่าความจริงแล้วคิระคือใคร

"แอล" หรืออีกชื่อหนึ่งคือ "ริวซากิ" เด็กหนุ่มผู้มีมันสมองอันชาญฉลาด คิดวิเคราะห์ได้อย่างเที่ยงตรงและเฉียบคม หากแต่มีนิสัยส่วนตัวที่ดูผิดแปลกไปจากคนอื่น เขาเป็นหนึ่งในกองสืบสวนที่จะไขปริศนาขอคิระให้ได้

"ไลท์ ยางามิ" ผู้ต้องสงสัยอันดับหนึ่งของคดีคิระ เขาได้ทำการพิสูจน์ตัวเองกับริวซากิว่าเขาไม่ใช่คิระ และพร้อมสนับสนุนริวซากิเพื่อตามจับคิระ แม้ริวซากิจะยังไม่ปักใจเชื่อ แต่พวกเขาก็ช่วยเหลือกันทำคดีเรื่อยมา ความสัมพันธ์ของพวกเขาก็พัฒนามากยิ่งขึ้น จนในที่สุดมันก็เกินคำว่า "เพื่อน" ไป 

ทั้งสองมีความรู้สึกดีๆให้กันมากมาย และมีความสุขเมื่อได้อยู่ด้วยกัน

แม้ทั้งหมดนั่น...จะเป็นแค่ "ภาพลวงตา" ก็ตาม

...ปัจจุบัน...

'...เสียงระฆัง น่าหนวกหูชะมัด'

ร่างบางนั่งกอดเข่าอยู่บนเก้าอี้หน้าจอมอนิเตอร์ เหม่อลอยครุ่นคิดถึงเรื่องไม่เป็นเรื่อง ดวงตาของร่างบางฉายแววเศร้าหมองอย่างเห็นได้ชัด 

'...อ่า..วันนี้..แล้วสินะ'

ร่างบางได้แต่นั่งอยู่อย่างนั้น ปล่อยให้ความคิดในสมองให้ชนกันไปมา วุ่นวายไปหมด จนในที่สุด ร่างบางก็เริ่มลุกขึ้นแล้วเดินไปหยิบโถใส่น้ำตาลก้อน มานั่งกินทีละก้อน 

ฉับพลันความคิดเรื่องความรู้สึกของตนเองที่มีต่อ ไลท์คุง เพื่อนสนิทที่สุดของเขาก็ผุดขึ้นมาในหัว

'...รัก...งั้นเหรอ' 

ร่างบางครุ่นคิดอยู่ได้สักพัก น้ำตาหยดเล็กๆก็ได้ร่วงหล่นลงมา 

'มันคง...เป็นไปไม่ได้หรอก'

ร่างบางเริ่มร้องไห้ออกมาเงียบๆกับตนเอง มันทรมาน...ทรมานมากจริงๆ 

ร่างบางได้แต่หยิบก้อนน้ำตาลขึ้นมากินไปเรื่อยๆ ก้อนแล้วก้อนเล่า เพื่อระบายความเศร้า

'เดี๋ยวมันก็จะจบแล้ว'

..........................................................................................................................................................................................................................................................................................

เย็นวันนั้น ฝนได้ตกกระหน่ำลงมา ราวกับว่าท้องฟ้ากำลังร้องไห้

ริวซากิออกมายืนที่ดาดฟ้าของตึก เพื่อหวังว่าฝนจะช่วยชะล้างความเศร้าให้หายไป

"ริวซากิ! ออกมาข้างนอกทำไม!"

ไลท์ ยางามิ คนที่เขาไม่อยากเจอที่สุด วิ่งเข้ามาหาเขาด้วยความเป็นห่วง ร่างสูงเดินเข้ามาใกล้ แล้วดึงแขนร่างบางจากด้านหลัง

เมื่อร่างบางหันกลับมา ร่างสูงก็ได้แต่ตกตะลึงกับสิ่งที่เห็น ขอบตาของร่างบางที่ปกติจะแค่คล้ำเพราะพักผ่อนไม่เพียงพอ แต่ตอนนี่มันบวมและแดงก่ำ จากการร้องไห้อย่างหนัก 

"ขอฉัน...อยู่คนเดียว" 

ร่างบางกล่าวอย่างแผ่วเบาจนคำพูดเกือบจะถูกสายฝนกลืนหายไป

"อึก!"

วินาทีนั้นร่างสูงดึงร่างบาเข้ามากอดอย่างอบอุ่นและแนบแน่น พร้อมกับใช้มือข้างหนึ่งกดท้ายทอยของร่างบางลงบนบ่าของตน

"ริวซากิ เป็นอะไรไป นายร้องไห้ทำไม"

ร่างบางในอ้อมกอดนั้นไม่ตอบ และพยายามขัดขืนแต่ไม่เป็นผล

'เพราะนาย...ทั้งหมดก็เพราะนาย ฉันก็รู้อยู่แก่ใจ รู้มาตลอดว่านายคือคิระ แต่เพราะรักนาย เพราะฉันรักนาย ก็เลย...ต้องปล่อยนายไป'

ร่างบางทำได้เพียงคิดอยู่ในใจ บอกไปไม่ได้

ทั้งคู่ยืนตากฝนอยู่นาน จนในที่สุดร่างบางก็เอ่ยขึ้น 

"ไม่มีอะไร...เข้าข้างในกันเถอะ"

เจ็บปวด...เจ็บปวดที่สุด

ทั้งสองจึงเดินเข้ามาในร่ม แล้วต่างคนก็ต่างไปหยิบผ้าขนหนูมาคนละผืนเพื่อเช็ดตัว

..........................................................................................................................................................................................................................................................................................

สามารถกดเปิดเพลงนี้ได้เพื่อเพิ่มอรรถรสในการอ่านนะคะ เพลง

ทั้งคู่เดินมานั่งที่บันไดข้างกัน บรรยากาศตกอยู่ในความเงียบ จนกระทั่ง...

"วันนี้จะได้ปิดคดีแล้วสินะ" ร่างสูงเอ่ย

"อืม" ร่างบางตอบกลับมาเพียงแค่นั้น

"...พูดไปแล้วก็ใจหายนะ" ร่างบางพูดขึ้นด้วยเสียงสั่นครือ ไม่รู้เป็นเพราะความหนาวจากลมฝนหรืออะไร

"จะต้อง...จากกันแล้วล่ะ" ร่างบางเค้นคำที่ไม่อยากเอ่ยที่สุดออกมา พร้อมกับรอยยิ้มบนใบหน้า

"นั่นสินะ" ร่างสูงตอบ

ทันใดนั้นเอง น้ำตาแห่งความเศร้าในใจที่พยายามเก็บกลั้นเอาไว้ ก็ไหลอาบแก้มเนียนทั้งสองข้างของร่างบาง 

"ริวซากิ...ไม่เอาน่า คดียังไม่จบ เราก็ยังต้องอยู่ด้วยกันนะ" ร่างสูงโอบร่างบางเข้ามากอดในอ้อมแขน พร้อมกับปลอบให้ร่างบางสงบลง แต่ร่างบางกลับปล่อยโฮออกมาอย่างห้ามไม่ได้ 

ร่างบางสั่นเทิ้มพร้อมกับสะอึกสะอื้น ปลายนิ้วจิกเสื้อของอีกฝ่ายไว้แน่น

"ไม่เป็นไรนะ ริวซากิ" ร่างสูงกล่าว

"ไลท์คุง...ฉัน..."

'รักนาย'

"ฉัน..."

'ไม่อยากจากนายไป'


"ฉัน..."

'อยากอยู่...กับนายแบบนี่ไปตลอด'

"ฉัน...ดีใจที่ได้เจอนาย"

ร่างบางพูดได้เพียงแค่นั้น ความรู้สึกเหล่านั้น...บอกไปไม่ได้เลย

"มาจบเรื่องนี้กันเถอะ...ไลท์คุง"

ร่างบางกล่าว ก่อนทั้งสองจะเดินกลับเข้าไปในอาคาร

..........................................................................................................................................................................................................................................................................................


ร่างบางและทีมสืบสวนได้ติดต่อกับวาตาริเพื่อจบคดีนี้ หากแต่แผนการไม่ได้ดำเนินไปตามที่คิด...

"All Data Deletion" คือข้อความที่แสดงอยู่บนจอมอนิเตอร์

ฉับพลันวงจรไฟฟ้าในห้องก็ถูกตัด สัญญาณทั้งหมดจึงดับลง รวมถึง...สัญญาณชีพของร่างบางด้วย

"อึก!"

ร่างบางร่วงลงมาจากเก้าอี้ แต่ร่างสูงมารับไว้ทัน ร่างบางที่สติเลือนลางเต็มทีได้แต่จิกเสื้อของร่างสูงไว้ ก่อนน้ำตาหยดเล็กจะไหลจากหางตาช้าๆ

ร่างสูงมองร่างบางที่กำลังจะตาย แล้วแสยะยิ้มรับชัยชนะ 

'ทั้งหมดนั่นมันก็แค่ภาพลวงตาสินะ...ลาก่อนไลท์คุง...เพื่อนที่ฉันรักที่สุด'

แต่ภายในใจของร่างสูงนั้น กำลังร่ำร้องอยู่ด้วยความเจ็บปวด สุดท้ายเขาก็โอบกอดร่างไร้วิญญาณของริวซากิไว้ พร้อมกับร้องไห้ออกมา

มันไม่ใช่การเล่นละครแต่อย่างใด น้ำตาของนักฆ่าอำมะหิตร่วงลงสู่พื้น หยดแล้วหยดเล่า

"อึก...ริวซากิ...ลืมตาขึ้นสิ...นายจะตายไม่ได้นะ...ขอร้องล่ะ...มันจะต้องไม่จบแบบนี้!...ริวซากิ!...ได้โปรด!"

คำอ้อนวอนคำแล้วคำเล่าก็ไม่อาจหวนคืนสิ่งที่ได้สูญเสียไปแล้ว

"ฉันยังไม่ได้ขอโทษนายเลย!"

ร่างสูงสะอื้นพร้อมกับตะโกนใส่ร่างบางเพื่อหวังว่าเขาจะฟื้นกลับมา

แน่นอน ถึงแม้คำพูดของเขาจะหลอกลวงมากเพียงใด แต่หัวใจ...ไม่เคยโกหก

"ฉันยังไม่ได้ขอบคุณนายเลย!"

ร่างสูงดึงมือเรียวซีดเผือดของร่างบางขึ้นมากุมไว้

"ฉันยังไม่ได้...บอกนายเลยว่าฉัน...รักนายมากขนาดไหน!....ได้ยินมั้ย! ริวซากิ! ฉันรักนาย!! รักมาก!! รักที่สุด!! เพราะงั้น!.."

ร่างสูงหยุดพูดเพื่อพักหายใจ

"เพราะงั้น!...อย่าจากฉันไปได้มั้ย!!!"

ร่างสูงร้องไห้โฮออกมาพร้อมกับกระชับร่างบางไว้ในอ้อมแขน

"ฮึก...ฮือ...ริวซากิ..."

ถ้าหาก...ถ้าหากว่าชาติหน้ามีจริง ขอให้พวกเราไม่ต้องเป็นศัตรูกับได้มั้ย...ขอให้เราได้เป็นเพื่อนกันได้มั้ย

ฉันอยาก...บอกรักนายให้มากกว่านี้...อยากอยู่กับนายให้นานกว่านี้...แต่ว่า...เวลาของเรามัน....





...หมดลงแล้วล่ะ...


END


....................................................................................................................................................................................................................................................................................

เรื่องนี้เป็นฟิคสั้นที่ยาวที่สุดที่เราเคยเขียนมาค่ะ หวังว่าทุกคนจะประทับใจกับฟิคของเรานะคะ ถ้ามีข้อติชมประการได้ก็คอมเม้นท์บอกกันด้วยน้า
ขอบคุณทุกคนที่เข้ามาอ่านฟิคของเรานะคะ

แล้วพบกันใหม่ในผลงานชิ้นต่อไปค่ะ ^v^

UNICORN_PUN

ป.ล. มีใครอ่านแล้วน้ำตาร่วงบ้างมั้ยคะ คอมเม้นท์บอกกันด้วยนะคะ TvT






ผลงานอื่นๆ ของ UNICORN_PUN

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

2 ความคิดเห็น

  1. วันที่ 10 พฤศจิกายน 2562 / 03:41
    จะร้องไห้เลยค่ะ​ เศร้ามากๆเลย
    #2
    0
  2. #1 Ba_beam (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 25 ตุลาคม 2562 / 12:26
    สงสารน้องง😭😭
    #1
    0