นิยาย Dek-D

ไม่พลาดทุกการอัปเดต
เพียงอ่านผ่านแอปนิยาย Dek-D

แอปที่จะทำให้คุณสามารถอ่านนิยายได้ทุกที่ ทุกเวลา พร้อมฟังก์ชันการใช้งานหลากหลาย รับรองสนุกไม่มีเบื่อ! ดาวน์โหลดฟรีได้แล้ว บน Android, iOS และ HUAWEI

[FanFic Conan] Between the movie 10 (Kaito X Conan)

โดย _White Rose

ร่างที่ร่วงหล่นลงสู่ผื่นน้ำให้ให้ผมหายใจไม่ทั่วท้อง ถึงใจอยากจะกระโจนลงไปช่วยขึ้นมาตอนนี้ แต่นักฆ่ายังคงจ้องที่ๆร่างนั้นตกลงไป.. คงต้องให้มันไปก่อนสินะ.. 'รอฉันก่อนนะ.. คุณนักสืบ...'

ยอดวิวรวม

995

ยอดวิวเดือนนี้

5

ยอดวิวรวม


995

ความคิดเห็น


3

คนติดตาม


30
จำนวนโหวต : ยังไม่มีคนโหวต
เรื่องสั้น
อัปเดตล่าสุด :  15 ต.ค. 61 / 19:18 น.
นิยาย [FanFic Conan] Between the movie 10 (Kaito X Conan)

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้
     สวัสดีครับ เรื่องสั้นเรื่องนี้ได้รับแรงกระตุ้นจากโคนันเดอะมูฟวี่10 บทเพลงมรณะแด่เหล่านักสืบ ใครที่ยังไม่ได้ดูควรไปดูก่อนนะครับ เดี๋ยวจะไม่รู้เรื่องเอา ควรไปหาดูก่อน ในAIS Playก็มีครับ(ไม่ต้องใช้AISก็ดูได้) ถ้าใครที่ดูแล้วหรือไม่ได้ดูแต่อยากอ่านก็ตาม ก็ขอเชิญสู่เรื่องของเราเลยครับ!

ป.ล.มีสปอล์ยเนื้อหาที่อยู่ในเดอะมูฟวี่10 ใครยังไม่ได้ดูควรไปดูก่อนจริงๆครับเดี๋ยวจะดูไม่สนุก

โคทที่ใช้ตกแต่ง -> DARK SPACE
cr.sqw

เนื้อเรื่อง อัปเดต 15 ต.ค. 61 / 19:18




“แฮ่กๆๆ”


ผมที่ปลอมตัวเป็นฮาคุบะกับคุโด้ชินอิจอิในร่างเด็กแว่นนี่วิ่งแยกมาอีกทางจากนักสืบตะวันตกคนนั้น ตัวผมวิ่งตามหลังเจ้าเด็กแว่นมาเรื่อยๆ


ผลัก!


จนคุณนักสืบเปิดประตูที่ทางเดินวิ่งเบี่ยงเข้าไปในห้อง ผมก็เปลี่ยนเป็นวิ่งนำแทนส่วนเจ้าตัวก็หันไปหวดลูกเตะอัดกล่องสีข้างๆจนล้มลงมาทับคนที่ขับมอเตอร์ไซด์ตามมา


ปึง! โครม


“แย่จังเลยแฮะ สีมันกระเด็นมาโดนเสื้อเสียหมดเลยนะเนี้ย”


ผมบ่นลอยๆ เพราะเสื้อที่ผมเลือกซื้อมาเพื่อปลอมตัวนั้นใช่ว่าจะถูกๆ


บรึน!


“เหะ!”


เราสองคนหันไปมองเป็นตาเดียว คนที่โดนกล่องทับยังไม่สิ้นฤิทธิ์ เร่งเครื่องมาทางพวกผม ผมกระโดดหลบทัน ส่วนเจ้าเด็กแว่นก็ขึ้นเสก็ทบอร์ดไฟฟ้าล่อมันออกจากห้องไป


ผมไม่แปลกใจเท่าไหร่ที่พวกมันไม่สนใจผมที่ปลอมตัวเป็นฮาคุบะ เพราะเป้าหมายที่พวกนักฆ่านั้นได้รับมอบหมายจากผู้จ้างวานคือ เจ้าเด็กแว่น คุณนักสืบตะวันตกและจอมโจรคิดเท่านั้น


บรึนนนน!


ผมได้ยินเสียงเร่งเครื่องยนต์จากด้านล่างของตึก ผมเลยชะเง้อหน้าไปนอกหน้าต่างเพื่อดูเหตุการณ์ แต่พบเจ้าเด็กแว่นที่กำลังขับสเก็ทบอร์ดไฟฟ้าหนีนักฆ่าทั้งสองที่ตามอยู่ติดๆ


“ชิ! มันจะเกินตัวไปแล้วนะเจ้าเด็กบ้าเอ้ย”


ถึงผมจะรู้แล้วก็ตามว่าอายุเท่าผม แต่ยังไงก็ตามเจ้านั่นอยู่ในร่างเด็กประถมนะ!


ผมกระโดดออกนอกหน้าต่างกางเครื่องร่อนสีขาวโบยบินตามไปทันที เวลานี้ยังไม่มืดเท่าไหร่สีของเครื่องร่อนยังไม่ค่อยสะดุดตาเท่าตอนกลางคืนที่มืดมิด หวังว่าจะไม่มีใครสังเกตว่าจอมโจรคิดออกมาบินยามเวลาใกล้มืดแบบนี้หรอกนะ


“เห้ย!”


ผมอุทานทันทีที่เห็นคนที่ผมจับตามองทะยานขึ้นไปไถล่สเก็ทบอร์อยู่บนคานของสะพาน โดยที่มีปืนกลของนักฆ่ายิงไล่อยู่


“เห้ยยย!!! เจ้าเด็กแว่น!!!”


ผมอุทานดังลั่นว่าเดิม เพราะว่าลูกกระสุนพุ่งตรงไปโดนล้อของสเก็ทบอร์ดทำให้ร่างที่กำลังขับเคลื่อนมันเสียหลักตกจากคานสะพาน ลงไปยังผืนน้ำด้านล่าง


ถึงใจตอนนี้อยากโดดลงไปช่วยใจจะขาด แต่หากผลีผลามเข้าไปตอนนี้ไม่ใช่แค่เด็กนั่นจะไม่รอด ตัวเขาเองก็จะไม่รอดเช่นเดียวกัน จึงทำได้แค่ร่อนลงในที่ที่คิดว่าอีกฝ่ายไม่สังเกตเห็น แล้วรอ...ให้มันจากไป..


บรึน!


หลังจากเสียงเร่งเครื่องที่ผมรอมานานดังขึ้น ผมรีบโยนทุกสิ่งที่เป็นตัวถ่วงในการว่ายน้ำแล้วกระโดดลงน้ำไปในทันที


ใจหวังจะหาเด็กชายให้เจอให้เร็วที่สุด แล้วก็เป็นดั่งใจหวัง แหวกว่ายอยู่กลางสายน้ำได้ไม่นานก็เจอตัว ผมก็รีบว่ายน้ำพาขึ้นฝั่งโดยเร็วที่สุด


“แฮ่กๆๆ”


ต่อให้เป็นการว่ายน้ำในระยะเวลาไม่นาน แต่ก็สร้างความเหนื่อยได้มากพอตัว เนื่องจากกระแสน้ำที่ไหลเชียวพอตัว แล้วนอกจากจะเอาตัวเองให้รอด ยังต้องลากเด็กอีกคนขึ้นฝั่งอีก


ผมพินิจใบหน้าเรียวที่ตอนนี้ยังหายใจเป็นจังหวะเท่าๆกัน ดูเหมือนก่อนตกน้ำอีกฝ่ายจะตั้งสติทัน กลั้นหายใจไว้เลยไม่ได้สำลักน้ำเข้าไปขนาดต้องผายปอด แต่ตามตัวก็มีแผลเต็มไปหมด รวมถึงขา ถ้าจำไม่ผิดในตอนแรกเหมือนขาจะถูกราวสะพานกระแทกตอนตกลงมา อาจจะถึงขั้นกระดูกร้าวเลยก็ได้


“ก่อนอื่นก็คงจะต้อง.. หาคนมาดูแลต่อสินะ..”


ผมฉีกหน้ากากฮาคุบะออกเพราะมันเปียกน้ำ เพราะตอนอยู่กับคนตรงหน้านี้ต่อให้ฝื้นขึ้นมาก็คงไม่มีแรงพอจะจับผมได้หรอก


ผมหยิบโทรศัพท์ที่โยนทิ้งไว้ก่อนกระโดดลงน้ำ โทรหาผู้ช่วยของผม เพื่อจะวานขอให้หาเบอร์ของคนรู้จักของร่างไร้สติตรงหน้า


“ฮัลโหลคุณปู่”

“ครับคุณหนู”

“ช่วยหาเบอร์ของด็อกเตอร์ที่ชื่อ.. อ่า…ถ้าจำไม่ผิดก็.. อากาสะ ฮิโรชิ ให้หน่อยสิ”

“ได้เลยครับคุณหนู ด็อกเตอร์คนนั้นเป็นคนที่ผมรู้จักดี”

“เห~ คุณปู่รู้จักกับด็อกเตอร์คนนั้นด้วยเหรอ”

“ใช่แล้วล่ะครับ เดี๋ยวเบอร์ผมจะเมลไปนะครับ”

“โอเค ฝากด้วยนะครับ คุณปู่”


ตี้ด!


ผมกดวางสายและละสายตามามองที่คนที่สลบอยู่ข้างๆ


“ให้ตายเถอะ ต่อให้อายุเท่าฉันก็ตาม แต่ว่าตัวนายน่ะ อยู่ประถมนะ อย่าทำอะไรเกินตัวนักสิครับ คุณนักสืบ”


ผมเอามือเขี่ยผมที่ปรกหน้าของอีกฝ่ายออกให้พ้นจากใบหน้าสีขาวนวล แล้วนั่งจ้องใบหน้าที่หลับไหลของอีกฝ่ายอยู่สักพัก


‘ตอนนายหลับดูดีกว่าตอนที่ปั้นหน้านิ่งใส่ฉันสักพันเท่าได้ล่ะมั้ง’


ว่าแล้วก็นึกได้ว่าถ้าปล่อยไว้สภาพนี้หวัดคงกินแน่ๆ ส่วนตัวเขาเอาชุดของฮาคุบะ(ที่ไม่เปียกน้ำ)มาใส่แทนแล้วคงไม่เป็นอะไร เลยหยิบผ้าคลุมสีขาวสะอาดมาเช็ดตัวอีกฝ่ายให้แห้ง ถึงจะทำให้แห้งสนิทไม่ได้ ก็ดีกว่าตะลอนทั้งๆที่ตัวยังเปียกละกัน


ติ้ง!


แต่เช็ดตัวให้อีกฝ่ายได้ไม่นาน เสียงเตือนจากโทรศัพท์ก็ดังขึ้น ผมก็รีบเปิดโทรศัพท์เพื่อดูข้อมูลทันที


“รอฉันอยู่ทีนี้ก่อนนะ พ่อยอดนักสืบ ฉันจะไปโทรหาด็อกเตอร์ของนายนะ”


ผมพูดกับร่างที่หลับไหลไม่ได้สติ ก่อนปลีกตัวออกมา เพื่อไปใช้ตู้โทรศัพท์สาธารณะ เพราะถ้าหากใช้เบอร์โทรศัพท์ของผมล่ะก็ คนตรงหน้าผมคงใช้เวลาหาตัวจริงของจอมโจรคิดอีกไม่นาน


ตรูดดด ตรูดดด ตรูดดด กรึ้ก


[“ฮัลโหล อากาสะ ฮิโรชิครับ”]

“อ่า สวัสดีครับ ผมฮาคุบะ ซางูรุ คุณเป็นคนรู้จักของโคนันคุงใช่มั้ยครับ”


ผมใช้เสียงของฮาบุบะคุยกับปลายสาย


[“ใช่ครับ”]

“คือว่าโคนันคุงตกสะพานจมน้ำสลบไปน่ะครับ คุณช่วยมารับตัวไปจะได้ไหมครับ ตอนนี้อยู่ที่สะพานxxครับ”

[“โอเคผมจะไปเดี๋ยวนี้แหละ”]

“ขอบคุณครับ”


พอพูดจบผมก็วางสายไป แล้วเดินกลับไปยังใต้สะพานที่มีร่างไร้สตินอนอยู่


“นายไม่เป็นไรนะ เดี๋ยวคนที่นายคุ้นเคยก็จะมารับนายแล้วล่ะ แล้วนายก็จะปลอดภัย”


ผมพูดด้วยเสียงที่อ่อนโยนพลางลูบผมชื้นๆของอีกฝ่ายเบาๆ ก็ไม่คิดหรอกว่าชีวิตนี้จะได้พูดกับคนตรงหน้าด้วยน้ำเสียงนี้ เพราะเจอหน้ากันทีไร ถ้าไม่ไล่จับ ก็เจอกันด้วยใบหน้าอื่นที่ไม่ใช่ใบหน้าของคุโรบะ ไคโตะ..


แต่ผมจ้องได้ไม่นานก็ต้องมาเตรียมตัวเพราะหลังจากส่งเจ้าเด็กแว่นกลับสู่ความปลอดภัยแล้ว ยังมีเรื่องอื่นให้จัดการอีก..


….



..


.


เอี้ยด


เสียงจอดรถเรียกความสนใจจากผม ทันทีที่หันไปก็เผยให้เห็นรถเต่าสีเหลืองที่กำลังรอ ผมก็ใส่หน้ากากสวมรอยเป็นฮาคุบะ แล้วอุ้มเด็กแว่นขึ้น ตรงไปหาคนที่ร้นหาพวกผมอยู่


“เหะ! ชิน-- เอ้ยโคนัน! ขอบคุณนะครับที่ช่วยโคนันคุงไว้”


ชายแก่ค้อมตัวให้ผมเล็กน้อย


“ไม่เป็นไรหรอกครับ”


ผมวางร่างในอ้อมกอดไว้เบาะหลังของรถเต่าอย่าถนุถนอม


“อ่อ แล้วก็ตอนตกลงมาเหมือนขาซ้ายจะกระแทกราวสะพานด้วยนะครับ ฝากเข้าเผือกให้ด้วยนะครับ”

“ครับ”

“ผมคงต้องไปแล้วเพราะมีธุระต้องไปทำ ฝากด้วยนะครับ”

“ครับ ขอบคุณมากๆเลยนะครับ”


‘บ๊ายบายนะพ่อยอดนักสืบ ไว้คราวหน้าเจอกันใหม่นะ’


ในสักวันฉันจะมาทวงบุณคุณจากนายนะ;p


---End---

ผลงานอื่นๆ ของ _White Rose

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

ยังไม่มีรีวิวของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

3 ความคิดเห็น

  1. #3 Primmy_
    วันที่ 12 มกราคม 2564 / 22:47
    กรี๊ดกร๊าด ย้อนดูโมเม้นไคชินแล้วมัน >.,<

    แอบสงสัยนะคะว่าติดเครื่องดักฟังไว้ที่โคนันเร๊อะ รู้ได้ไงอ่า ไปปลอมตัวเป็นฮาคุบะซะงั้น

    ดูตอนนั้นก็กรี๊ดกร๊าด(ฉันเป็นสาววายแต่เด็กหละนะ)

    ไม่คิดว่าจะมีคนเขียนฟิคของตอนที่ 10 ด้วยค่ะ

    ขอบพระคุณอย่างสูงค่า /กราบ กราบ กราบ
    #3
    0
  2. วันที่ 15 มีนาคม 2562 / 19:59

    กรี๊ด....แต่งต่ออีกนะคราบ

    #2
    1
    • #2-1
      16 มีนาคม 2562 / 23:25
      ไว้ว่างๆจะมาแต่งให้นะครับ ขอบคุณมากๆเลยครับ
      #2-1
  3. วันที่ 12 ตุลาคม 2561 / 17:12

    อ๊ายยยยยยย น่ารักมากค่ะ ชอบท่านคิดแบบนี้ >< จะว่ามูฟวี่ภาคนั้นฟินเหมือนกันนะคะเนี่ย 555

    #1
    1
    • 17 ตุลาคม 2561 / 14:32
      ตอนเด็กๆดูมูฟวี่นั้นก็ไม่คิดอะไรครับจนโตมากลับมาดูอีกรอบ โหยเค้าช่วยกันด้วยยยนับว่าเป็นโมเม้นที่ดีครับ5555
      #1-1