Fic HarryPotter(HP/SS)กระต่ายดำ

โดย คุณ T.

ข้ามสายพันธุ์ เขียนแค่นี้แหละ

ยอดวิวรวม

653

ยอดวิวเดือนนี้

24

ยอดวิวรวม


653

ความคิดเห็น


3

คนติดตาม


49
เรื่องสั้น
อัปเดตล่าสุด :  22 พ.ย. 64 / 15:21 น.


ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้





 

เมื่ออายุ 17 ปี สัญชาตญาณความเป็นสัตว์ในตัวจะตื่นขึ้นเมื่อนั้นคุณจะรับรู้ได้ว่าใครคือคู่ที่แท้จริงของคุณ คุณจะรับรู้ได้จากกลิ่นที่ชักชวนของอีกฝ่าย ฟีโรโมนที่กระตุ้นความดิบเถื่อนในตัวคุณให้ปราถนาเพื่อแค่คู่ของคุณเท่านั้น


 

ปี 6 แฮร์รี่กำลังเดินไปห้องของศาสตราจารย์สอนปรุงยาในคุกชั้นใต้ดินที่ลึกที่สุดด้วยอารมณ์เบื่อหน่ายที่จะต้องโดนพินิจใจจากคนที่เหม็นขี้หน้าเขาที่สุดในฮอกวอตส์

ก๊อก ก๊อก ก๊อก

ไม่มีเสียงตอบรับจากเจ้าของห้องแฮร์รี่ตัดสินใจเปิดประตูเข้าไปแต่ก็ไม่พบแม้แต่เหงา เขาเดินเข้าไปสำรวจรอบๆ เพื่อหาคนที่สมควรจะอยู่ที่ห้องในเวลานี้แต่ก็ไม่พบแฮร์รี่จึงเดินไปนั่งรอที่โซฟาตัวเดียวของห้อง


 

เป๊า


 

เสียงดังพร้อมร่างของคนใส่ชุดคลุมสีดำเดินออกมาจากเตาพิงเขาชายตามองไปรอบๆ อย่างพิจารณาก่อนจะเอ่ยจิกกัดคนที่นั่งมองเขาตาละห้อยด้วยสีหน้าขึ้นสีเล็กๆ

 

“พอตเตอร์ เธอควรจะรอให้เจ้าของห้องอนุญาตก่อนถึงจะมีสิทธิ์เข้ามา ช่างไร้มารยาทเหมือนพ่อของเธอไม่มีผิด”


 

“ขอโทษครับ ศาสตราจารย์สเนป” 

 

ระหว่างที่นั่งรอสเนปแฮร์รี่ก็มีอาการเห่อร้อนขึ้นมาทั่วร่างกายยิ่งตอนที่ศาสตราจารย์สเนปโผล่ออกมาจากเตาผิงเขายิ่งรู้สึกร้อนมากขึ้นแล้วก็ได้กลิ่นหอมอ่อนๆ ลอยอยู่ในอากาศ แฮร์รี่ละสายตาไปจากคนตรงหน้าที่กำลังบ่นเขาไม่ได้เลยเหมือนมีอะไรบางอย่างกำลังดึงดูดให้เขาไม่สามารถมองอย่างอื่นได้นอกจากคนน่ารักตรงหน้า


 

สเนปที่รู้สึกถึงสายตาที่จ้องเขม็งของเด็กชายที่มองมายังเขาอย่างไม่ละสายตาก็เริ่มสังเกตถึงสิ่งผิดปกติที่เกิดขึ้น เขาได้กลิ่นที่ทำให้รู้สึกเหมือนแสงแดดยามเช้าจากตัวเด็กชายแล้วยังสีหน้าแดงระเรื่อและอาการหอบหายใจที่เริ่มดังขึ้นตั้งแต่เขาเดินเข้ามานี้อีก สเนปเริ่มรู้สึกถึงลางร้ายที่อาจจะเกิดขึ้นกับตัวเขา ณ ตอนนี้ 

 

“พอตเตอร์ เป็นอะไร”

 

“ผะ ผมรู้สึกร้อน”

 

“กะ กลิ่นคุณศาสตราจารย์สเนป”

 

“เธอ เธอคงไม่ได้บังเอิญเข้าช่วงเจริญพันธ์ก่อนกำหนดหรอกใช่ไหม”
 

“ไม่รู้ครับ”

 

“สายพันธุ์ของเธอ”

 

“สิงโต ศาสตราจารย์” 

แฮร์รี่ที่นั่งทรมานกับความร้อนที่แผ่มาทั่วร่างแล้วยังมีกลิ่มธรรมชาติที่หอมอ่อนๆ ให้ความสดชื่นจากคนตรงหน้าที่ดูน่ากินมากสำหรับเขาในตอนนี้ หลังจากตอบคำถามแฮร์รี่ก็ห้ามตัวเองไม่ได้เขาพุ่งเข้าไปรวบตัวร่างบอบบางที่เริ่มเดินถอยหนีออกไป


 

“พอตเตอร์!! ปล่อย!!”

 

 สเนปพยายามจะแอบเดินออกจากห้องหลังจากที่เห็นเด็กชายตรงหน้าเริ่มแสดงอาการหื่นกระหายเมื่อสัตว์ป่าออกมาพร้อมกับหูและหางที่โผล่ออกมาตอนที่แฮร์รี่พุ่งมากอดเขาไว้ นั้นยิ่งทำให้สเนปมั่นใจว่าเด็กชายกำลังเข้าช่วงเจริญพันธุ์ก่อนเวลา ซึ่งถ้าเป็นแบบนั้นนั่นหมายความว่า แฮร์รี่  พอตเตอร์ มีสัญชาตญาณของผู้นำหรือจ่าฝูงที่เหนือกว่าคนสายพันธุ์เดียวกันและพวกจ่าฝูงมักรับรู้การมีอยู่ของคู่ได้มากกว่าคนอื่นแถมยังฮีทรุนแรงมากกว่า


 

“กลิ่นคุณหอมมากเลย”

 

 แฮร์รี่ซุกไซร้หน้าไปกับต้นคอขาวของสเนปอย่างคลั่งไคล้เขาสูดดมกลิ่มหอมที่ช่วยให้รู้สึกผ่อนคลายในขณะเดียวกันก็กระตุ้นอารมณ์ของเขาจากร่างผอมบางที่ดิ้นไปมา


 

“ปล่อยน่ะ!! อ๊าาา!!” 

 

สเนปที่โดนจับหางก็เผลอร้องออกมาอย่างลืมตัว เขาตัวสั่นเทาและเริ่มหมดแรงการจากโดนกระตุ้นจุดอ่อนไหว


 

“ผมนี่โชคดีจังนะครับ ที่จับกระต่ายน่ากินที่สุดในโลกเวทมนตร์ได้”

 

 แฮร์รี่กำลังลูบคำร่างกายของคนตรงหน้าอย่างโหยหาก็เจอเข้ากับก้อนปุกปุยนุ่มนิ่มน่ารักที่สะโพกของสเนป เขาจึงลองบีบจับเล่นดูจนคนตรงหน้าร้องออกมาพร้อมกับโผล่หูกระต่ายสีดำยาวดูนุ่มฟูน่าสัมผัสออกมา ซึ่งแฮร์รี่ไม่ได้สนใจจะขออนุญาตสเนปเขาจับหูอีกฝ่ายแล้วลูบขึ้นลงตั้งแต่สันหูไปยังปลายหูที่สั่นดุกดิกไปมาเวลาที่โดนเด็กชายจับ


 

“อึก อื้อ ยะ หยุด”  

 

สเนปที่โดนกระตุ้นจุดอ่อนไหวแถมยังกลิ่นของแฮร์รี่ที่ทำให้เขารู้สึกคล้อยตามอีกฝ่ายอย่างง่ายดาย ถึงสเนปจะรู้อยู่แล้วว่าวันนี้จะมาถึงแต่เขาไม่คิดว่าจะฉุกละหุกแบบนี้เขายังไม่ทันได้เตรียมตัวเตรียมใจกับเรื่องนี้ 


 

“ผมขอกินศาสตราจารย์ได้ไหมครับ”

 

 แฮร์รี่ไล่ขบกัดใบหูสีดำน่ารักอย่างพอใจกับปฏิกิริยาของสเนปที่ตัวสั่นและไม่มีแรงจะยืนจนเขาต้องช่วยพยุง  แฮร์รี่ละออกมาจูบที่ริมฝีปากบางที่สั่นระริกเพราะโดนกระตุ้นส่วนอ่อนไหว  เขาจูบอยู่ที่ริมฝีปากบางสักพักก่อนจะสอดแทรกลิ้นลุกล้ำเข้าไปยังโพรงปากเพื่อลิ้มรสชาติหอมหวานจากร่างบาง


 

“อื้มมม อื้อ~” 

 

สเนปพยายามส่งเสียงร้องประท้วงให้เด็กชายละออกจากปากของเขาเพราะเขาหายใจไม่ทันและได้ผลแฮร์รี่ยอมละออกจากริมฝีปากก่อนจะอุ้มร่างของศาสตราจารย์สเนปไปบนเตียง

 

 



ฉับ

ฉาก nc อ่านได้ที่ ธัญวลัย กับ ReadAwrite

 

 

“อืมม    อึก” 

 

สเนปที่พึ่งลืมตาตื่นจากนิทราพยายามจะลุกขึ้นก็ต้องส่งเสียงร้องกับอาการปวดที่ช่วงเอวและสะโพกที่แล่นเข้ามาตอนที่เขาขยับร่างกาย สเนปสำรวจตัวเองก่อนจะพบว่าร่างกายของเขาไม่รู้สึกเหนอะหนะตัวเหมือนตอนก่อนที่เขาจะสลบไป เด็กชายคงจะช่วยทำความสะอาดให้เขา เมื่อนึกขึ้นได้สเนปก็มองหาร่างของเด็กชายทันทีเขามองไปรอบห้องแต่ก็ไม่พบอะไรก่อนจะคิดว่าเมื่อคืนมันก็คงเป็นเพียงแค่ความต้องการจากอาการปรับเปลี่ยนฮอร์โมนเท่านั้น เด็กคนนั้นไม่ได้อยากจะมีอะไรกับเขาจริงๆ เขาก็แค่อยู่ผิดที่เท่านั้นระหว่างที่สเนปกำลังครุ่นคิดถึงเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อคืนก็มีร่างของกำยำยกถาดอาหารเข้ามาในห้อง


 

“เป็นยังไงบ้างครับ ขอโทษเรื่องเมื่อคืนด้วยนะครับ”  

 

แฮร์รี่จัดการวางถาดอาหารไว้ข้างเตียงก่อนจะนั่งลงบนเตียงข้างๆ พร้อมกับช่วงพยุงให้คนหน้าบึ้งลุกขึ้นนั่งถึงแม้ตอนแรกจะแสดงท่าทีขัดขืนแต่ก็ยอมให้ช่วยหลังจากโดนอาการปวดเล่นงาน


 

“ช่างเถอะมันก็แค่อาการช่วงเจริญพันธุ์ เธอเองก็ไม่ได้อยากทำอะไรแบบนี้กับฉันอยู่แล้ว”


 

“ผมว่าศาสตราจารย์สเนปกำลังเข้าใจอะไรผิดอยู่นะครับ”


 

“เธอหมายความว่าไง”


 

“ถึงไม่เข้าช่วงนั้นผมก็อยากทำกับคุณ  ถ้าไม่เชื่อจะให้ผมพิสูจน์ตอนนี้เลยก็ได้นะครับ”  แฮร์รี่ขยับตัวเข้าไปใกล้กับใบหูของร่างบางก่อนจะพูดประโยคที่ฟังดูน่าอายออกมา  สเนปที่โดนพูดใส่แบบนั้นก็หันหน้าหนีพร้อมใช้มือผลักร่างของเด็กชายออกไป


 

“หยุดเลยน่ะไอ้เด็กมักมาก”


 

“ศาสตราจารย์สเนปรู้อยู่แล้วใช่ไหมล่ะครับว่าผมคือคู่ของคุณ” แฮร์รี่ยอมถอยออกมาเพื่อพูดเรื่องสำคัญที่เขาจำเป็นจะต้องบอกกับคนตรงหน้า


 

“ตั้งแต่สบตายกับคุณครั้งแรกผมก็รู้ได้ทันทีว่าผมกับคุณเราเกิดมาคู่กัน แต่คุณดูจะเกลียดผมและไม่ยอมรับผม”


 

“ผมเลยต้องแสดงท่าทีแบบนั้นแล้วแอบมองคุณอยู่ห่างๆ”


 

“เธอรู้อยู่แล้วทำไม ทำไม..” สเนปที่ตั้งใจฟังเด็กชายพูดก็ตกใจไม่น้อยที่เด็กตรงหน้ารู้ความจริงเรื่องนี้อยู่แล้วแต่กลับไม่จับเขาทำพันธะคู่


 

“ทำไมไม่จับคู่กับคุณน่ะหรอ ผมไม่อยากให้คุณเกลียดผมเพิ่มหรอกน่ะ”


 

“ฉัน  ไม่ได้เกลียดเธอ” สเนปใช้ความพยายามอย่างมากที่จะพูดประโยคนี้ออกมาให้แฮร์รี่ได้ฟังถึงเสียงมันจะเบาราวกับเสียงลมพัดผ่านก็ตาม แต่ก็ดังพอสำหรับเด็กชายที่นั่งอยู่ข้างๆ


 

“คุณพูดจริงหรอครับ”  แฮร์รี่แทบจะไม่เชื่อหูตัวเองเลยยิ่งตอนที่สเนปพยักหน้าเพื่อยืนยัน หัวใจเขาแทบจะหยุดเต้นนี้เป็นเรื่องดีที่สุดของวันนี้เลย แฮร์รี่ดีใจมากจนเขาห้ามใจที่จะกอดคนน่ารักตรงหน้าไม่ได้เลย

 

 

อ่าาาาจบล่ะต่ะ

เม้าส์

ไรต์แค่อยากเขียนตอนนี้เฉยๆ นะคะเลยลองเอามาลงดูว่าจะได้ฟีดแบคยังไงบ้าง

ถ้าอยากเขียนเป็นเรื่องยาวไว้จะมาลงใหม่มั้งนะฮะ

ข่อมคูณต่ะ

เนื้อเรื่อง อัปเดต 22 พ.ย. 64 / 15:21


นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

3 ความคิดเห็น

×