[Yaoi ]:My Love with Psychopomp

ตอนที่ 7 : ถึงตาของพี่ฮาน?(1)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 5
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    17 เม.ย. 60

# Han

สวัสดีคร้าบ!!ผมฮานพี่ชายสุดหล่อของเลนนี่ครับ! ในที่สุดก็มีบทแนะนำตัวสักที555 วันนี้ผมจะมาเล่าเรื่องในสมัยเลนนี่ยังเด็กๆครับ! อ๊ะๆถ้าเล่าแล้วอย่าหลงรักเลนนี่น้อยของผมล่ะ เด็กคนนี้ของผมนะ! และนี่ก็เป็นแค่หนึ่งวันที่ผมใช้ชีวิตอยู่กับเขาเท่านั้นนะครับ...และก็ไม่ได้มีตอนเดียวด้วย!!..ก็แหมๆนานๆทีจะมีบทบ้างอะนะ ฮ่าๆๆๆ!!

“พี่ฮะ...นี่อะไรเหรอ?”  เด็กน้อยน่ารักกำลังชี้นิ้วอวบไปยังรูปในหนังสือ

“อ๋อ...”ดอกกุหลาบสีขาว”น่ะ” ผมตอบเจ้าตัวเล็กไปขณะที่ตัวเองกำลังตากผ้าอยู่

“เอ๋?...กุหลาบมีสีขาวด้วยเหรอฮะ?” ร่างบางยังไม่วายถามอีกครั้ง

“มีสิ..และก็ยังมีสีชมพู สีเหลือง สีแดง สีดำก็ประมาณนี้แหละ”

“แล้วพี่ชอบสีอะไรเหรอฮะ?” ร่างเล็กรีบวิ่งเตาะแตะในมือกำลังถือหนังสือเล่มใหญ่อยู่มายังผมที่กำลังเก็บตะกร้าผ้า

“หวา!!อย่าวิ่งสิเดี๋ยวก็หกล้มหรอก!!

“ไม่เป็นไร

ปึก!

นั่นไงพูดยังไม่ขาดคำเลย! ซุ่มซ่ามจริงๆเทวดาตัวน้อยของผม

“ฮึก...ฮือ...เจ็บ...พี่จ๋า..ฮึก..เจ็บ”

“ยะ...อย่าร้องนะครับคนดี...ไม่ร้องนะๆ” ผมวางตะกร้าลงทันทีก่อนจะรีบพุ่งตัวไปหาอีกฝ่าย

“ฮึก...ขอโทษฮะ..”เด็กน้อยปาดน้ำตามั่วซั่วไปหมด

“อย่าเช็ดนะครับ...ระวังตาแดงนะ” ผมรีบคว้าแขนเล็กแล้วค่อยๆอุ้มให้ตัวเล็กลอยขึ้นก่อนจะลูบหลังเบาๆเพื่อปลอบให้อีกฝ่ายเงียบลง

ฟอด!!

“อ๊ะ...จักจี้นะฮะ..ฮ่าๆๆๆ” ผมจัดการฟัดแก้มเนียมนิ่มไปทีหนึ่งก่อนจะเอาจมูกซุกไปที่ซอกคอเล็กอย่างอดไม่ได้

“นี่แน่ะๆ...ฮ่าๆรีบเข้าบ้านดีกว่าเนอะพี่ร้อนมากๆเลยอ่ะ”ผมพูดก่อนจะเดินไปหยิบตะกร้า บนแขนก็ยังมีตัวเล็กเกาะอยู่

“ผมอยากกินคุกกี้จัง..”เด็กน้อยบ่นเบาๆ

“อืม...น่าจะมีอยู่นะ”ผมว่าก่อนจะเปิดประตูบ้านแล้วค่อยๆวางเจ้าตัวเล็กลงที่โซฟา

กึก

“อ๊ะ?”

หมับ!

 “หวา!!?...เลนนี่ทำอะไรน่ะ..อย่าเล่นมีดสิ!..กลับไปนั่งโซฟาเลยนะ!”ผมว่าก่อนจะรีบดึงมีดในมือเด็กน้อยทันที

“ขอโทษฮะ...พอดีเมื่อกี้มีดมันตกผมก็เลยรับไว้...กลัวตกใส่เท้าพี่น่ะฮะ” ตัวเล็กก้มหน้าหงุดก่อนจะอธิบายแล้วค่อยเดินออกไป

“หะ?” ผมไม่อยากเชื่อเลยครับว่าเด็กแค่นี้ไม่กลัวมีดแถมยังรับมีดได้ด้วย...ทำไมแข็งแกร่งจัง?...ผมนี่แทบยิ้มทั้งน้ำตาเลยครับ

.

.

.

.

.

.

.

แกร๊กปัง!

“ไง...ไม่ได้เจอกันนานเลยนะ...สบายดีหรือเปล่า?”  เสียงทุ้มเข้มแก่ดังขึ้นกลางห้อง

“สวัสดีครับ...ผมสบายดี”

“แล้วเด็กคนนั้นล่ะเป็นยังไงบ้าง?”

“น่ารักมากเลยครับ...ถึงจะดื้อไปบ้างก็เถอะ” ร่างสูงตอบพลางยิ้ม

“หวา~หลงแบบหัวปักหัวปำเลยสิ~

“ก็แหม่~เป็นเด็ก”พิเศษ”ที่น่ารักมากเลยครับ”

“แล้ววันนี้มีอะไรเกิดขึ้นหรือเปล่า?”

“อืม...อ๋อ!..วันนี้เด็กคนนั้นรับมีดด้วยมือเปล่าครับ!” ร่างสูงพูดอย่างตื่นเต้น

“รับมีด?...แค่นั้นไม่ทำให้”ตาย”หรอกนะ”

“นั่นสินะครับ...สำหรับเด็กที่เหมือนฆ่าตัวตายแต่กลับไม่ตายเนี่ยช่าง

ก๊อก ก๊อก  ก๊อก

“ฮ่าๆดูท่าเจ้าจะว่างแล้วสินะ

“ครับ...ผมขอตัวนะครับ...ฝากสวัสดีคุณคิเคียวด้วยนะครับ”ร่างสูงโค้งก่อนจะเดินออกนอกห้องไป

“อืม...เป็นเด็กที่น่ารักดีนะ” เสียงแก่สบถเบาๆก่อนจะพลันหายไป

“พี่ฮะ...แมวล่ะ!”  เด็กน้อยยิ้มก่อนจะยกแมวอ้วนขึ้นมา

“อื้ม...แมวใครล?”

“มันปีนขึ้นมาที่โซฟาฮะ!

“อยากเลี้ยงเหรอ?”  ผมมองไปยังแมวสีขาว.....“ไม่นาน”.....

“ฮะ!” ตัวน้อยตอบเสียงใสก่อนจะช้อนตากลมมาที่ผม  แหมๆก็ทำตัวน่ารักอย่างนี้ใครจะปฏิเสธลงล่ะ!  อีกอย่างแมวตัวนี้ก็อยากอยู่กับเลนนี่ด้วย

“งั้นจุ๊บพี่ทีนึงแล้วจะให้เลี้ยง” ผมน่ะเป็นพวกได้คืบแล้วต้องได้ศอกนะครับ

“ขอบคุณนะฮะ!~”เด็กน้อยยิ้มกว้าง  ผมจึงนั่งยองๆลงไปเพื่อให้อีกฝ่าบจุ๊บได้ง่าย

จุ๊บ!   อื้ม!!นุ่มมากเลย!

“ผมพามันไปเล่นนะฮะ!” ร่างบางบอก

“อย่าออกนอกบ้านล่ะ!”ผมบอกตามไล่หลังไปและได้ยินเสียงตอบรับเป็นเสียงที่คุ้นเคย

“โตขึ้นจะน่ารักขนาดไหนกันนะ?”

.

.

.

“เลนนี่!มากินข้าวเย็นได้แล้ว!ล้างมือด้วยนะ!” ผมตะโกนเรียกตัวเล็กที่กำลังเล่นกับแมวตัวอ้วนที่โซฟา

“ฮะ!

“เอาล่ะเสร็จแล้วๆ....นี่สำหรับแกนะ...อยู่มากี่ปีแล้วล่ะ?”

“คุณ?...อย่างงี้สินะ...ผมคงแก่แล้วจริงๆนั่นแหละ...ผมอยู่มาสิบกว่าปีแล้วล่ะ”

“โห...อยู่นานเหมือนกันนะ...แล้วทำไมถึงมาที่นี่ล่ะ?”

“ผม...อยากอยู่กับเด็กคนนั้นจนถึงวาระสุดท้ายน่ะ”

“หืม?...นั่นสินะ...ก็นายเป็นพ่อของเด็กคนนั้นนี่เนอะ”  ผมว่าพลางลูบขนขาวอย่างแผ่วเบา

“พ่อ?...ผมเป็นแมวนะ...”

“นายตายก่อนที่เด็กคนนี้เกิดสามปี...คงไม่รู้หรอกว่าลูกตัวเอง

“คุณนี่มัน...สมกับเป็น”ยมทูต”เลยนะ”

“ก็นะ...แต่ผมไม่อยากจะบอกหรอกนะว่าคุณคงอยู่ได้ไม่นานผมพูดก่อนจะลุกขึ้นมาจัดโต๊ะ

“เมื่อไรล่ะครับ?”

“เรื่องนั้นผมคงบอกคุณไม่ได้หรอก...มันผิดกฏน่ะ”

“งั้นเหรอครับ...ถึงผมจะจำไม่ได้ว่าผมเคยมีลูกแต่ผมก็อยากอยู่กับเขาตชจริงๆนะครับ”

“ก็อยู่สิ...อยู่นานๆด้วยล่ะผมยังไม่อยากเห็นเด็กคนนั้นร้องไห้”

“พี่ฮะ?”เสียงเล็กดังขึ้นกลางสนทนา

“อ๊ะ...เอ่อ...” ซวยแล้ว!!มาตั้งแต่เมื่อไรเนี่ย!?ถ้าร็ความจริงจะต้องแย่แน่ๆ

“พี่คุยกับแมวเหรอฮะ?”

“เอ่อ...”  ทำไงดีจะโกหกก็ไม่ได้ผิดกฏยมทูตอีก!!โอ้ยคนหล่อเครียด!

“พี่คุยกับแมวได้ใช่ไหมฮะ!!งั้น...งั้นช่วยบอกกับแมวตัวนั้นว่าให้อยู่กับผมตลอดไปได้ไหมฮะ!?” ตัวเล็กยิ้มกว้างก่อนจะพูดด้วยความตื่นเต้น

“หะ?...เอ่อ...อืมได้ๆ”  เกือบไปแล้วไหมล่ะ...เฮ้อ

“นี่เจ้าแมวได้ยินไหมว่าให้อยู่กับเขาน่ะ”  ผมพูดก่อนจะได้ยินเสียงตอบกลับ

เหมียว!~(อื้ม!)

“เขาตอบว่าตกลงล่ะ”

“เย้!!~ผมจะได้ไม่ต้องเล่นคนเดียวแล้ว!!”เจ้าตัวเล็กยิ้มกว้างก่อนจะกระโดขึ้นเก้าอี้

“อย่าลืมพี่ชายคนนี้สิ!” ผมว่าก่อนจะขยี้ผมอย่างหมันไส้แล้วค่อยเดินไปหยิบอาหารบนเตา

“ข้าว!

“มาแล้วๆกินอย่าให้หมดเอ้ย!หกล่ะ!

“โถ่!ผมไม่ได้กินเยอะขนาดนั้นนะครับ!”เด็กน้อยว่าพลางตักข้าวเข้าปาก

“จ้าๆกินต่อเถอะ” ผมพูดก่อนจะเดินไปนั่งเก้าอี้ฝั่งตรงข้ามโดยตรงหน้าไม่มีอะไรเลย

“พี่ไม่กินเหรอฮะ?” เด็กน้อยพูดขณะที่แก้มสองข้างพองโตเพราะข้าว

“พี่ไม่หิวน่ะ...เลนนี่กินเถอะครับจะได้รีบอาบน้ำนอน”

“ฮะ!!

  ถึงจะใสซื่อไปหน่อยแต่ก็น่ารักดีแหะ  อยากกินจัง  ผิวขาว  เนื้ออวบ  ตาโตแถมยังเป็นสีเขียวมรกตอีก  ผมสีอกทองเหลืองเกือบประบ่า  ที่สำคัญคือรอยยิ้มที่ทำให้หวั่นไหว  อยากทำให้ตาสีนั้นคลอไปด้วยน้ำตา  อยากทำให้ครางออกกมาน่ารักๆ  อยากให้ขอร้อง  อยากให้มีแค่เราคนเดียว อยาก...เฮ้ยๆๆๆนี่มันอะไรเนี่ย!!  นี่เด็กนะ!!นี่ฉันผิคศีลธรรมถึงขนาดนั้นเลยเหรอเนี่ย!!  ไม่ๆๆเราแค่มาจับตาดูเด็กคนนี้และรอคอยวันตายเท่านั้นนะจะมากกว่านี้ไม่ได้หรอก....มั้ง?

“พี่ฮะหมดแล้ว!!...ไปอาบน้ำกัน!”  กินมูมมามจัง

“ข้าวติดตรงแก้มน่ะเลนนี่” ผมชี้ไปตรงเศษเม็ดข้าว

“อ๊ะ?...ตรงไหนฮะ?”เด็กน้อยจับทั่วหน้าแต่กลับไม่โดนซักที  โอ๊ะถ้าเป็นโอกาสตอนนี้ล่ะก็...

แผล่บ

“อ๊ะ..พี่ฮานเลียแก้มผมทำไมฮะ?”

“ทำไมน่ะเหรอ..ก็เพื่อ” ผมพูดเสร็จก่อนจะโน้มตัวไปประทับริมฝีปากบางเล็กทันที

“อ๊ะ?...อื้อ...อึก” ไม่ทันที่อีกฝ่ายจะพูดผมก็จัดการเปิดปากเล็กแล้วค่อยๆสอดลิ้นที่มีเม็ดข้าวส่งเข้าปากบางไป

“เด็กดีไม่ควรกินข้าวเหลือนะครับ” ผมพูดเสร็จก่อนจะขยิบตาให้(?)

“ฮึก...”เด็กน้อยก้มหน้างุด

“เอ่อ....”  เล่นแรงเกินไปหรือเปล่าเนี่ย?

“เมื่อกี้ผม...หายใจไม่ออก....เจ็บปากด้วย...ฮึก” 

“พี่ขอโทษ!!” ผมรีบขอโทษทันทีก่อนจะอุ้มแล้วค่อบลูบหลังเบาๆ

“......” วรั้ยยยยยตอบหน่อยสิ!!

“งะ...งั้นถ้าเลนนี่ร้องไห้พี่จะอาบน้ำด้วย...ตกลงไหม?” 

“จริงนะครับ...เย้!” ร่างบางพูดเสร็จก็รีบกระโดลงจากแขนผมทันทีก่อนจะวิ่งเข้าห้องน้ำไป

เหมือนโดนหลอกยังไงไม่รู้แหะ....แต่ก็น่ารักชะมัดเลยโว้ย!!

.

.

.

.

.

.

.

แกร็ก!   แอ็ด~

“เอาล่ะ...ถึงเวลานอนแล้ว”  ผมค่อยๆอุ้มเจ้าตัวเล็กขึ้นเตียง

“อืม...พี่ฮานอ่านเล่มนี้ให้ผมฟังได้ไหม?” เด็กน้อยว่าพลางทำตาอ้อน

“อึก....ก็ได้ๆ..เขยิบไปหน่อยนะ” บอกแล้วว่าน่ารักแบบนี้ใครจะปฏิเสธลง

“เรื่องนี้อีกแล้วเหรอ?...ชอบมากเลยซินะ” ผมว่าก่อนจะลูบหัวอีกฝ่าย

“ครับ!” ร่างบางตอบเสียงใส

“เอาล่ะ....”

ผมเริ่มเล่านิทานเล่มเล็กในมืออย่างใจเย็นพลางลูบหัวเจ้าตัวเล็ก....ไม่นานเขาก็หลับ....ผมค่อยๆลุกออกจากเตียงก่อนจะดึงผ้าห่มมาคลุมร่างบาง

“ฝันดีนะครับเด็กดี....”

จุ๊บ!

ถึงจะเหนื่อยแต่เด็กคนนี้ก็คอยเป็นกำลังใจให้เสมอเลยล่ะ...อา...เป็นเจ้าสาวพี่เถอะ!!---

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

“อือ...เพราะอะไรกันนะ...นี่คิเคียว!ช่วยส่งกระดาษสีดำในลิ้นชักมาให้หน่อย” เสียงทุ้มแก่พูดขึ้น

“อะไรกัน!มีมือก็หยิบเองสิ!” ร่างสูงตะโกนก่อนจะรีบลุกขึ้นไปหยิบของตามที่พ่อตนบอก

“แต่ก็ทำให้นี่นะ...ขอบใจ”

“เหอะ!...ข้าจะไปข้างนอกอย่าให้ใครตามมานะ!” ร่างสูงว่าก่อนจะรีบบินหนีไป

“เฮ้อ...เด็กนี่ก็...เมื่อไรจะปากตรงกับใจสะทีนะ”

“ช่างเถอะ...”

“อืม....ตอนยังจำความไม่ได้...เกิดอุบัติเหตุเลยทำให้ไม่มีพ่อแม่งั้นรึ?....ทั้งๆที่เด็กคนนั้นควรจะตายไปตั้งแต่ตอนนั้นแล้วแท้ๆ...อ่า...จริงสิ...นี่คงจะเป็นความปรารถนาของคนเป็นพ่อเป็นแม่สินะที่อยากให้ลูกตัวเองรอด...แต่ถึงยังงั้นเขาก็ไม่ควรอยู่จนถึงอายุขนาดนี้นะ?.....”

แปลบ!!! 

“อื้อ!!....อา....ไม่หรอกไม่นานเจ้าเด็กนี่ก็ตาย...หึหึหึ”

...............................................................................................................................................................................  ขอกราบประทานโทษที่ลงช้าค่ะ!!พอดีไปเที่ยว----

1 ความคิดเห็น