นิยาย Dek-D

ไม่พลาดทุกการอัปเดต
เพียงอ่านผ่านแอปนิยาย Dek-D

แอปที่จะทำให้คุณสามารถอ่านนิยายได้ทุกที่ ทุกเวลา พร้อมฟังก์ชันการใช้งานหลากหลาย รับรองสนุกไม่มีเบื่อ! ดาวน์โหลดฟรีได้แล้ว บน Android, iOS และ HUAWEI

คัดลอกลิงก์เเล้ว

[Yume 100] ดาวกระดาษ (อัลแตร์xเวก้า)

โดย TanicWrite

การพบกันเพียงครั้งเดียวในรอบปีไม่อาจบรรเทาความโหยหาซึ่งกันและกันได้ เวก้าจึงได้มอบของขวัญสุดพิเศษแก่อัลแตร์ นั้นคือ...

ยอดวิวรวม

113

ยอดวิวเดือนนี้

0

ยอดวิวรวม


113

ความคิดเห็น


0

คนติดตาม


3
จำนวนโหวต : ยังไม่มีคนโหวต
เรื่องสั้น
อัปเดตล่าสุด :  1 ส.ค. 61 / 20:54 น.
นิยาย [Yume 100] ǡд (xǡ)

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้

สวัสดีค่า ธนิกเองค่ะ

เรื่องนี้เป็นแฟนฟิคเรื่องแรกในรอบหลายปีค่ะ ดองมาตั้งแต่ปีที่แล้ว อะไรเสร็จก็เดือนม.ค.ปีนี้ เพิ่งมีความกล้าจะเอามาลงเว็บค่ะ (55555ทั้งน้ำตา)

ใครเป็นแฟนเกม Yume100 หรืออยากติดตาม ให้กำลังใจ พูดคุยกันเพิ่มเติม

มาที่ @TanicWrite ทวิตเตอร์นะคะ

ชอบไม่ชอบฝากคอมเม้นด้วยค่ะ

เนื้อเรื่อง อัปเดต 1 ส.ค. 61 / 20:54


ดาวกระดาษ



     ท้องฟ้ายามค่ำคืนระบายด้วยสีหยดหมึก แสงดาวนับร้อยพันถูกประดับกระจัดกระจายเหนือราชวังอาณาจักรกาแลสเซียฝั่งตะวันตก ภายในห้องของเจ้าชายเวก้ายังคงมีแสงเทียนลอดออกมา แม้จะนาฬิกาจะตีครบสิบสองครั้งไปแล้ว ทว่า เขายังคงใช้ปลายนิ้วเรียวเล็กกรีดพับกระดาษเงาเลื่อมชิ้นน้อยหลากสีบนโต๊ะอย่างตั้งอกตั้งใจ เมื่อจัดรูปทรงให้พองกลมขึ้นจึงใส่ในขวดโหลใสที่เต็มไปด้วยกระดาษชนิดเดียวกันแล้วปิดฝาให้สนิท


อัลแตร์จะชอบไหมนะ…


เวก้านั่งมองขวดโหลนี้ครู่หนึ่งพลางนึกถึงสีหน้าของผู้รับ แม้ไม่มั่นใจนักแต่อีกไม่นานคงได้รู้ว่าจะเป็นอย่างไร



     ไม่กี่คืนถัดมาเป็นคืนสำคัญสำหรับอาณาจักรกาแลสเซียทั้งสองฝั่งเพียงแค่คืนนี้เท่านั้นที่สามารถข้ามสะพานมาเจอกันได้ ปีนี้อาณาจักรฝั่งตะวันตกเป็นฝ่ายต้อนรับ ทั่วราชวงสว่างด้วยแสงไฟ ภายในโถงจัดงานมีเหล่าขุนนางและเชื้อพระวงศ์ของสองอาณาจักรยืนพูดคุยด้วยบรรยากาศผ่อนคลายกว่าช่วงเวลาที่ผ่านมาในรอบปี


     เจ้าชายอัลแตร์พูดคุยทักทายกับเหล่าราชวงศ์เสร็จ เขาปลีกตัวออกมายังระเบียงกว้างที่สามารถมองเห็นหมูดาวได้อย่างชัดเจน เส้นผมสีดินปลิวไสวไล้กับสายลมที่พัดมาเป็นเพื่อน ดวงตาเขียวทุ่งหญ้ามองบนผืนฟ้าและดวงดาวที่เปล่งประกายงดงามที่สุดในยามนี้คงมีเพียง…

     “เวก้า” เสียงทุ้มเอ่ยนามของเพื่อนสนิทผู้เป็นที่รักเมื่อได้ยินเสียงฝีเท้าก้าวบางเบาที่คุ้นเคยมาจากทางด้านหลัง

     เจ้าของร่างผอมบางอมยิ้ม “คิดว่าจะทำให้อัลแตร์ตกใจสักหน่อย”

     “นายก็เล่นแบบนี้มาตั้งแต่เด็กๆ แล้วนี่” เขาหัวเราะเบา ๆ พลางจับจ้องไปที่ของในมืออีกฝ่าย “นั้นคือ…”

     “นี่เป็นของขวัญสำหรับอัลแตร์ล่ะ” เวก้าส่งขวดโหลใส่บรรจุดวงดาวมากมายที่ถูกพับอย่างบรรจงให้กับเพื่อนรัก      “เปิดดูวันล่ะดวงนะ”

     “ขอบใจนะ แต่ว่าฉันไม่ได้เตรียมอะไรให้เวก้าเลย”

     “ไม่เป็นไรหรอก แค่รับไว้ ผมก็ดีใจมากแล้ว” ริมฝีปากอวบอิ่มเผยรอยยิ้มออกมาทำให้อัลแตร์ยิ้มตอบกลับไปแทนคำขอบคุณอีกครั้ง



     หลังจากงานเลี้ยงเสร็จสิ้น อัลแตร์ถือขวดโหลกลับเข้าห้องนอนของตนก่อนว่างไว้บนโต๊ะข้างหัวเตียง ความง่วงและอ่อนเพลียกำลังเล่นงานจึงตัดสินใจจะล้มตัวลงนอนบนเตียงแต่เมื่อเหลือบมองดาวหลากสีที่สะท้อนเลื่อมลายต่างๆ ทำให้เปลี่ยนใจ ฝ่ามือหนาเปิดฝาขวดออกก่อนหยิบดาวดวงน้อยดวงหนึ่งไว้ในมือ

“เปิดวันละดวงสินะ”

     อัลแตร์พยายามแกะออกอย่างระมัดระวังไม่ให้กระดาษที่พับขาดพลางคิดในใจว่าหากเป็นเวก้าคงแกะได้ออกอย่างประณีตกว่าเป็นแน่

     กระดาษเลื่อมสีม่วงอ่อนถูกแกะคลี่ออก อีกด้านเป็นสีขาว มีรอยปากกาเขียนไว้ด้วยลายมือมีระเบียบตัวเล็กอ่านง่าย

     “ดึกแล้ว อัลแตร์นอนหรือยัง”

     เจ้าของชื่อที่ถูกเอ่ยถึงในกระดาษประหลาดใจเล็กน้อย เวก้าคงเขียนและพับมาให้เขาได้อ่านในทุก ๆ วัน เขาชักอยากจะรู้แล้วสิว่าวันพรุ่งนี้จะเป็นข้อความอะไร



     สองวันถัดมา อัลแตร์เข้าไปในเมืองเพื่อดูชีวิตความเป็นอยู่ของผู้คนในอาณาจักร ผักสดสีเขียวนานาชนิดถูกส่งมาจากไร่เพื่อนำมาขายที่ตลาด เจ้าชายสอบถามเรื่องราวที่เกิดขึ้นในแต่ละสัปดาห์กับพ่อค้าผลไม้คนหนึ่ง เขาบอกข่าวสารราคาผลไม้ในฤดูกาลนี้ให้ผู้สูงศักดิ์ทราบ อัลแตร์ยิ้มออกมาอย่างพอใจจากนั้นแวะไปพูดคุยกับเด็กๆ ตัวน้อยที่มาวิ่งเล่น

     “เจ้าชายอัลแตร์ เมื่อไหร่ฝั่งนี้จะเป็นเพื่อนกับฝั่งโน้นสักทีฮะ”

     “นั่นสินะ ฉันก็อยากให้เป็นแบบนั้นไว ๆ ” เขาตอบ “หลังจากนั้นจะได้เจอเพื่อน ๆ ด้วย”

     “ได้เจอเจ้าหญิงแสนสวยฝั่งตะวันตกด้วยใช่ไหมคะ”

     อัลแตร์ตกตะลึงกับคำพูด “เจ้าชายเวก้าน่ะเหรอ” เขากล่าวพลางลูบหัวเด็กสาวคนนั้น “อื้ม ได้เจอแน่นอน”



     ความมืดมิดแสนอบอุ่นมาเยือนอีกครั้งในรอบวัน อัลแตร์เปิดขวดโหลหยิบดาวดวงน้อยมาดวงหนึ่ง ไม่รู้ว่าเป็นเพราะความใจร้อนอยากอ่านข้อความโดยเร็วหรือแสงในห้องมีน้อยจนทำให้กระดาษขาดออกจากกัน ปลายนิ้วหนาพยายามคลี่กระดาษแผ่นใหญ่ออกก่อนตามด้วยแผ่นเล็กนำมาวางต่อกันบนโต๊ะ

     “วันนี้กับข้าวมีผักเต็มไปหมด ทำให้นึกถึงอัลแตร์”

     ร่างสูงนึกขำในใจ แค่เห็นผักบนโต๊ะอาหารก็นึกถึงแล้วหรือ หลังจากนำกระดาษเลื่อมที่ขาดมาซ่อมแซมต่อกันก็นำไปเก็บไว้ในกล่องไม้

     “วันนี้เจอเด็กๆ พูดถึงนายด้วย” เขาเอ่ย “นึกถึงนายเหมือนกัน”



     วันแล้ววันเล่าที่เจ้าชายหนุ่มผมน้ำตาลทำหน้าที่ของตนอย่างแข็งขันทั้งประชุมงานราชการ รวมงานพิธีการต่างๆ ไปจนถึงทำไร่สวน ความพยายามนี้เป็นผลจากข้อความในดาวกระดาษที่เปิดอ่านก่อนนอนทุกๆ คืน เป็นทั้งกำลังใจและคลายความเงียบเหงาที่ต้องจากเวก้าในระยะเวลาหนึ่งปี

     “ถ้าแดดร้อนต้องทาครีมป้องกันไว้ด้วยนะ”

     “วันนี้ฝึกเล่นพิณเพลงใหม่ อยากให้ฟังจัง”

     “คืนนี้พระจันทร์เต็มดวง อัลแตร์ก็มองเห็นเหมือนกันใช่มั้ย”

     หลายข้อความถูกเขียนด้วยวันและเวลาที่ต่างกันแต่ทั้งหมดนี้เต็มไปด้วยความรู้สึกที่ไม่ได้เอื้อนเอ่ยออกมาโดยตรงแต่ทำให้ผู้อ่านรับรู้ได้ถึงสัมผัสอันอ่อนหวานละมุน มิตรภาพที่เชื่อมต่อกันอย่างมั่นคงเริ่มแปรเปลี่ยนไปเป็นการสื่อถึงกันผ่านอารมณ์อันหอมหวลราวกับมวลดอกไม้แย้มกลีบบานในวสันตฤดู

     เมื่อดาวดวงสุดท้ายในขวดถูกแกะคลี่ออกเป็นสัญญาณว่าใจที่ถูกกีดกั้นให้แยกห่างจะกลับมาพบกันอีกครั้ง แต่จะละลายจนหลอมรวมเป็นหนึ่งเดียวได้แนบสนิทดีหรือไม่ มีเพียงเวลาเท่านั้นที่รู้



     วันเวลาผ่านไปจนครบหนึ่งปีเต็ม อาณาจักรกาแลสเซียทั้งสองฝั่งได้มาพบปะกันอีกครั้ง ภายในงานยังคงความงดงามของสถานที่ไปจนถึงดอกไม้ที่ประดับประดาเบ่งบานต้อนรับแขกผู้มาเยือน

     เจ้าชายเวก้าที่อ่อนล้าจากการทักทายบรรดาขุนนางภายในวังเดินออกจากงานที่แสนอึกทึกครึกโครมมาอยู่ในสวนดอกกุหลาบ

     พระจันทร์คืนนี้ส่องแสงนวล ล้อมรอบด้วยกลุ่มดาวต่าง ๆ เต็มฟากฟ้า เวก้าเหม่อมองนานเท่าไรไม่อาจทราบ พลันภาพตรงหน้ามืดลงพร้อมสัมผัสอุ่นที่ตา

     “อัลแตร์…? ”

     เจ้าของชื่อหัวเราะเบา ๆ ก่อนละมือที่ปิดตาอีกคนไว้

     “ตกใจหมดเลย” เวก้ากล่าวพลางหันกลับ ตาสีฟ้าเงยขึ้นมองรอยยิ้มที่คุ้นเคย

     “ฉันอ่านของขวัญหมดแล้ว”

     เมื่ออัลแตร์เอ่ยถึงดาวกระดาษที่ได้รับปีก่อน แก้มของเวก้าก็ร้อนผ่าว ทั้งคู่ตกอยู่ในความเงียบครู่หนึ่ง อัลแตร์ทำท่านึกบางสิ่งได้

     “ปีนี้ฉันขอมอบของขวัญให้นายนะ”

     เจ้าชายแห่งอาณาจักรกาแลสเซียตะวันตกประหลาดใจเล็กน้อย เจ้าของนัยน์ตามรกตเดินไปด้านหลังอีกฝ่ายก่อนสวมสร้อยสีเหลืองทองให้

     เวก้าก้มลงมองจี้รูปดาวที่พาดเหนืออกปลายห้อยอัญมณีสีอำพัน

     “สวยจัง”

     “ไหนดูหน่อยสิ” อัลแตร์จับไหล่แคบให้หันมาช้า ๆ ตากลมโตหลุบมองพื้นอย่างเอียงอาย จมูกได้รูปกับริมฝีปากที่แย้มขึ้นเล็กน้อย เข้ากับจี้ดวงดาวชวนฝันเป็นอย่างดี

     “ขอบคุณนะอัลแตร์”

     “ไม่ต้องหรอก”

     “แต่ว่า…”

     ปลายนิ้วชี้อุ่นหนาแตะที่ริมฝีปากเล็กก่อนไล้อย่างนุ่มนวล ร่างของเจ้าชายผมสีน้ำตาลโน้มลงเล็กน้อยเพื่อช่วงชิงคำพูดทั้งหมดจากเจ้าชายผู้งดงามอีกองค์



     ดาวกระดาษชิ้นสุดท้ายถูกแกะออกด้วยความระมัดระวัง

     “รักนะ อัลแตร์”



     “ฉันก็รักนาย เวก้า…”


----------------------------------------------------------------------------

ฝากคอมเม้นด้วยค่า หรือมาติดตามในทวิตเตอร์ได้น้า @TanicWrite

ผลงานอื่นๆ ของ TanicWrite

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

0 ความคิดเห็น