ซากผีเสื้อ (butterfly carcass) - ซากผีเสื้อ (butterfly carcass) นิยาย ซากผีเสื้อ (butterfly carcass) : Dek-D.com - Writer

    ซากผีเสื้อ (butterfly carcass)

    โดย Tanattawut

    เมื่อเราใช้ชีวิตไม่ได้ต่างจากซาก

    ผู้เข้าชมรวม

    207

    ผู้เข้าชมเดือนนี้

    5

    ผู้เข้าชมรวม


    207

    ความคิดเห็น


    1

    คนติดตาม


    0
    เรื่องสั้น
    อัปเดตล่าสุด :  14 มี.ค. 65 / 22:10 น.


    ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้

    ซากผีเสื้อ

        ผมเห็นซากของผีเสื้อแสนสวยอยู่บนถนนคอนกรีต มดนับสิบกำลังช่วยกันยกร่างของมันเพื่อเดินทางไปที่ไหนสักแห่ง

    ผมนั่งยองแล้วมองอย่างละเมียดละไม เห็นลวดลายที่สวยงามนึกอดเสียดายถ้ามันมีชีวิตอยู่ต่อคงน่าจะดี

    ผมเอื้อมมือค่อยหยิบมันขึ้นมาไม่ให้สเกลปีกของมันหลุด มีมดบางส่วนติดตามมือผมมาด้วย แต่ผมไม่ได้ปัดปล่อยให้มันหายไปเอง ผมมองอวัยวะที่ฉีกขาดของมัน “อย่างน้อยแกก็ได้ทำหน้าที่ในการส่งต่อความสวยงามเสร็จสิ้นแล้ว”

       ผมยังคงถือมันอยู่ในมือขณะกำลังเดินทางกลับบ้าน สเกลสีของมันหลุดติดมือผมกลายเป็นคาบเขม่าสีดำ ผมรู้สึกผิดที่ทำให้ความงามของมันลดลง แม้มันจะตายแล้วก็ตามมันยังสร้างความสวยงามให้แก่โลกใบนี้ -แล้วตัวเราหล่ะทำอะไรบ้าง?

    ผมนึกถึงเหตุการณ์ที่ต้องจับแมลงใส่กล่องเพื่อส่งอาจารย์ ตอนแรกๆผมภาวนาในใจอยากได้แมลงที่ตายเองธรรมชาติแล้วเราไปเจอมันพอดีจะได้ไม่รู้สึกผิด “ผมเชื่อเสมอชีวิตมีหนึ่งชีวิตเท่ากัน” 

    ตอนแรกๆผมแทบจะขอโทษทุกครั้งที่ผมจับใส่ขวดยาพิษ เพราะเมื่อมันเข้าสู่ขวดแล้วมันจะดิ้นทุรนทุรายถ้าสารมีความเข้มข้นสูงมันก็จะดิ้นไม่กี่ทีแล้วมันก็จะหมดลมหายใจตายไปในขวดโหลแก้วยาพิษ จากนั้นผมก็นำร่างมันขึ้นมาจัดสวดทรงให้ถูกต้องตามตำราต้องขาปีกกางแขนขา แม้กระทั่งหนวดของมันก็ต้องจัดให้ดูธรรมชาติแม้มันจะตายแบบโดนบังคับก็ตามที

    แมลงตัวแล้วตัวเล่าถูกจับโดยสวิง โฉบไปโฉบมา ส่วนใหญ่จะได้แมลงตัวเล็กๆถ้าโฉบตามผิวหญ้าพอเทเข้าขวดแมลงที่ไม่ได้ต้องการก็ต้องสละชีพไปพร้อมกัน เอาแค่ตัวอย่างที่บังคับก็เกือบร้อยชีวิตแล้ว ยังไม่นับตัวที่ทำผิดพลาดขาหัก หนวดขาด ปีกแตก และตัวที่ไม่ได้ตั้งใจจับก็อาจเยอะกว่าจำนวนที่ต้องการ-สัตเพสัตตา สัตว์ทั้งหลายที่เป็นเพื่อนทุกข์ 

      ในอีกแง่หนึ่งที่เป็นค่าทางการศึกษา ที่ผู้หนึ่งได้ประโยชน์และมีผู้เสียผลประโยชน์เสมอ โลกเรามันโหดร้ายหรือว่าเราโหดร้ายต่อโลกกันแน่ เราเอาชีวิตของสิ่งอื่นไปแลกเกรด ผมไม่รู้ว่าคนส่วนใหญ่คิดแบบไหน บ้างก็บอกเราไม่ทำมันก็มีคนทำ มันไม่ตายเพราะเรามันก็ตายเพราะคนอื่น พูดอีกก็ถูกอีก แต่ถ้าเลือกได้มันต้องไม่ตายเพราะเรา มันต้องตายในเส้นทางของมันเอง

    เส้นทางที่มันได้เลือก ได้กินอาหาร ใบไม้ ตอมดอกไม้ ตายจากการต่อสู้เพื่อผสมพันธุ์หรือได้ผสมพันธุ์แล้วตายก็ยังดีกว่าที่ตายแบบนี้ ผมพูดแบบนี้คุณอาจจะบอกว่าผมโลกสวย “โลกของผมโคตรสวยเลยครับ”

        ซากผีเสื้อ 

    ผมเริ่มผายมืออกช้าๆ เหมือนว่าสเกลปีกของมันจะหลุดติดมือผมเต็มไปด้วยคาบเขม่าสีเทา ผมวางมันลงบนสมุดไดอารี่ของผม

    “ยินดีด้วยนะ” 

    ร่างของมันนอนแน่นิ่งอย่างสงบ ไม่มีทีท่าว่าจะฟื้นขึ้นมาโบยบิน แต่ถ้ามันบินได้ขึ้นมาได้จริงๆ นั่นแหละ ผี ผีเสื้อของจริง

    แล้วเราต่างจากซากผีเสื้อไหม ย้ำนะว่าซากผีเสื้อ ไม่นับผีเสื้อตอนบินหรอก เพราะน้อยคนนักที่บินได้อย่างนั้น

    ซาก

    เช้าวันจันทร์ เมื่อไหร่จะวันศุกร์ทั้งๆที่เพิ่งผ่านวันหยุดมา ตาเหม่อมองนาฬิกาทั้งจากข้อมือและในโทรศัพท์เป็นชีวิตที่ไม่ได้ต่างจากซากเท่าไร โดยใครสักคนมาบอกให้ทำนู่นนี่นั่น ไม่นับว่ามันดีไม่ดี ถูกต้องหรือผิดแต่ประการใด ความสดใสเหมือนสเกลปีกที่ค่อยๆหลุดติดมือใครบางคน วันแล้ววันเล่า ความสวยสดงดงามของปีกค่อยๆลดลง จนลืมไปแล้วว่าเมื่อก่อนสวยสดใสขนาดไหน “ชีวิตมันสั้น

      เมื่อออกจากดักแด้ หวังจะได้ชื่นชมโลกในแบบของตัวเอง สุดท้ายก็โบยบินไปอยู่ในกรงที่สวยหรู ต้องมีนู่นมีนี่มีนั่น ถ้าไม่มีมันจะดูเป็นคนล้มเหลวในสายตาของค่านิยมการโบยบินแบบเพล์เซฟ ต้องบินท่านี้ ต้องบินท่านั้น น้ำหวานของดอกไม้นี้อร่อย 

    อย่าไปแตะดอกไม้นั้นนะอันนั้นมีพิษ คนที่คอยบอกทั้งหลายเป็นคนที่ถือสวิงไล่จับผีเสื้อเข้าขวดยาพิษ รอเห็นวันที่เราโบยบินอยู่ในขวดที่สวยหรู ที่ข้างล่างมียาพิษที่โปกปูนปัสเตอร์อยู่ แม้จะลองด้วยกระดาษสีชมพูให้ดูสวยงาม จุดมุ่งหมายก็คือความตายของแมลงที่บินเข้าไปอยู่ดี 

      บ้างก็ยังอยุ่ในช่วงวัยรุ่นก็ด่วนรีบเข้าไปวิ่งเล่นในขวดด้วยตนเอง บ้างก็มีคนแนะนำยิ่งพวกมีปีกสวยแข็งแรงก็บินเข้าไปทดสอบกำลังวังชา ช่วงแรกอาจจะมึนๆ บินขึ้นบินลงหาทางออกแต่ก็อยู่ได้ไม่นาน จุดจบมีสถานเดียวคือ ความตาย

    บ้างก็โชคดีได้ผสมพันธุ์เกิดลูกเกิดหลาน ส่งลูกส่งหลานเข้าขวดตามอีรอบเดิม แต่ลูกหลานบางตัวก็รอดพ้นจากขวดยาพิษได้โบยบินกว่าตัวอื่น บ้างฏ็บินได้ไกล บ้างก็บินได้ใกล้แต่ได้ชื่นชมความสวยงามของโลกใบนี้ แม้สเกลปีกจะหลุด ปีกจะหักไปบ้าง

    แต่มันก็ได้บินสุดแรงเกิด จนค่อยๆร่วงโรยกลับสู่ธรรมชาติ

      ผมมองซากผีเสื้อที่อย่บนสมุดไดอารี่ มันค่อยๆขยับ คล้ายๆกับมันเพิ่งออกจากดักแด้อีกครั้ง มันค่อยๆขยับปีก เร่งความเร็วขึ้นเรื่อยๆ จนสามารถบินได้ มันบินช้าๆตัวของมันเล็กลงตามระยะทางแล้วมันก็หายไปในแสงสว่าง

    ผมค่อยลืมตาขึ้นมา แล้วพบว่านี่มันคือความฝัน (ที่อยู่ในความจริง)

       

     

    ตั้งค่าการอ่าน

    ค่าเริ่มต้น

    • เลื่อนอัตโนมัติ

      นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ ดูทั้งหมด

      loading
      กำลังโหลด...

      คำนิยม Top

      ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

      คำนิยมล่าสุด

      ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

      ความคิดเห็น

      ×