นิยาย Dek-D

ไม่พลาดทุกการอัปเดต
เพียงอ่านผ่านแอปนิยาย Dek-D

แอปที่จะทำให้คุณสามารถอ่านนิยายได้ทุกที่ ทุกเวลา พร้อมฟังก์ชันการใช้งานหลากหลาย รับรองสนุกไม่มีเบื่อ! ดาวน์โหลดฟรีได้แล้ว บน Android, iOS และ HUAWEI

คัดลอกลิงก์เเล้ว

ฝากอักษรถึงอาทิตย์(Letter to the sun)

แม้ผมเพิ่งรู้จักเธอ ขอให้เธอหายป่วยเร็วๆนะ (แรงบันดาลใจจาก....ชื่อเธอเฟี้ยวมาก)

ยอดวิวรวม

14

ยอดวิวเดือนนี้

4

ยอดวิวรวม


14

ความคิดเห็น


0

คนติดตาม


0
จำนวนโหวต : ยังไม่มีคนโหวต
เรื่องสั้น
อัปเดตล่าสุด :  29 ต.ค. 63 / 11:38 น.
นิยาย ҡѡö֧ҷԵ(Letter to the sun)

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้

เนื้อเรื่อง อัปเดต 29 ต.ค. 63 / 11:38


ฝากอักษรถึงอาทิตย์

   ผมคิดวกวนไปมาหลายตลบ ว่าจะเขียนถึงเธออย่างไรดี เมื่อเขียนเสร็จแล้วจะบอกเธอดีไหม เริ่มแรกเดิมทีผมกะจะวางเธอเป็นดวงอาทิตย์ในยามเช้าแสนสดใส แต่ด้วยเหตุการณ์เมื่อคืนวานมันทำให้ผมตระหนักคิดได้ “มึงจะครอบครองดวงอาทิตย์ไม่ได้ เขามีหน้าที่แจกความสดใสให้คนทั้งโลก ไม่ใช่มึงคนเดียวนะ รู้มั้ย ตื่น ตื่น ตื่น” ผมบอกตัวเอง 

ผมกับเธอรู้จักกันไหม ตอบได้ไม่สนิทใจเท่าไร รู้จักกันมานานไหม ก็ตอบได้ไม่ชัดเจนอีก ผมจะเล่าเรื่องแล้วให้คุณไปตัดสินกันเองแล้วกัน แต่ก่อนอื่นผมขอหยิบไดอารี่ ดินสอ ยางลบ กบเหลา มาเตรียมจดไว้ด้วยเพื่ออะไรขาดหายไป

“คุณพร้อมฟังหรือยัง คุณนั่นแหละ คนที่นั่งข้างหน้าผม “

“ไม่ต้องทำหน้างง ฟังผมหน่อย ผมต้องการระบาย ขอบคุณมาก”

ผมเคยเห็นเธอมานาน ก็ตั้งแต่เริ่มเรียนปีหนึ่งตอนอยู่มหาวิทยาลัยนั่นแหละ แต่ผมไม่รู้จักเธอหรอกนะ ก็แค่ผู้หญิงคนหนึ่งผมสั้น ขาวๆ น่ารัก รอยยิ้มก็พอดึงดูดให้จดจ้องอยู่หลายวินาทีผ่านหน้าจอโทรศัพท์ แค่นั้นเลยไม่มีอะไรพิเศษ บางทีผมก็กดเข้าไปส่องเฟสบุ๊คของเธอ คุณอย่างเพิ่งคิดว่าผมชอบเธอหล่ะ แค่เข้าไปดูรอยยิ้มพิมพ์ใจ(ย้ำ) ผมไม่ได้ชอบเธอ

ระหว่างเรียนผมก็ได้เจอผู้หญิงหลายคน ผมก็มีบ้างที่ผมชอบก็โดยเฉพาะพวกขาวๆ ดัดฟัน ใส่แว่น ผมแทบละลายตายคาที่ แล้วคุณหละชอบผู้หญิงแบบไหน ยังไม่ต้องตอบฟังผมเล่าต่อนะ นี่คุณฟังผมอยู่หรือเปล่า คุณนั่นแหละ!

เอ่อ ผมไม่รู้ว่าเริ่มเล่าต่อยังไงดี ก็เรื่องราวระหว่างผมกับเธอมันแทบไม่มีเลย ตลอดสี่ปีในรั้วมหาวิทยาลัย ผมก็ใช้ชีวิตของผม เคยมีแฟนหนึ่งคนหลังจากเลิกรากันไปเขาเป็นแฟนคนแรกและคนเดียว ผมก็ชอบคนใหม่ แล้วก็นก ใช่ผมนกตั้งแต่นั้นเรื่อยมา ไม่มีทีท่าว่าจะสมหวังแบบเพื่อนๆ 

คุณไม่ต้องสงสารผม มันไม่ได้เศร้าขนาดนั้น ผมยังชอบใช้ชีวิตคนเดียวแต่ในใจลึกๆ แสนจะถวิลหาความรักจากหญิงที่ผมรอคอย เราย้ายที่นั่งกันดีกว่าตรงนี้คนผลุกพล่านแสงอาทิตย์ก็ส่องเข้าหน้าคุณเต็มๆ เดี๋ยวจะหาว่าผมใจร้ายให้คุณฟังเรื่องของผมอย่างทรมาน ลุกขึ้นสิคุณ ตามผมมา นั่นไง ตรงนั้นยังมีที่ว่างมาๆ มาต้องเกรงใจเดี๋ยวผมเลี้ยงกาแฟ

จากแสงยามเช้าแสนอบอุ่น กลิ่นไอดินอบอวลก่อนจะเข้ามาในร้านกาแฟ ที่นั่งตอนแรกติดหน้าต่างรับแสงแห่งดวงอาทิตย์ยามเช้า พอสายๆ แสงที่อบอุ่นกลับกลายเป็นแสงแห่งการแผดเผาเนื้อกำพร้าให้แสบร้อน จึงย้ายที่นั่งไปด้านหลังที่เงียบสงบ ไม่มีแสง ไม่มีลมพัด มีแต่พัดลมที่ให้ความเย็น 

 เชิญคุณดื่มตามสบาย ไม่ต้องห่วงผมจ่ายเอง ถือว่าเป็นค่ารับฟังคนอยากระบายความในใจ ผมจะเล่าต่อแล้วนะ ตั้งใจฟังหน่อย ว่าแต่จะเริ่มตรงไหนดี ผมขอเรียบเรียงก่อน สี่ปีผมไม่เคยได้คุยกับเธอสักประโยคเดียว แต่ผมเคยเห็นหน้าเธอนะ 

ตามประสาคนเรียนคณะเดียวกัน ต้องเจอกันบ้างประปราย ผมได้เจอบ่อยขึ้นก็ช่วงที่รับปริญญานั่นแหละ เธอนั่งอยู่แถวหน้าผมเสมอ ก็เธอเป็นเด็กเกียรติยมส่วนผมเป็นเด็กเกรดนิยม นี่คุณไม่ต้องขำเกรดผมก็สามขึ้นใกล้เคียงเกียรติยมแบบฉิวเฉียด เธอไม่ได้โดดเด่นไปกว่าาบัณฑิตหญิงคนอื่นหนัก  แต่เธอก็ออกไปบนเวทีบ่อยครั้ง ผมไม่ได้ส่องเธอนะ ผมไม่ได้ชอบเธอด้วย แต่ผมก็เริ่มรู้สึกว่าผมแอบสังเกตเธออยู่บ่อยครั้ง 

ผมสะกิดที่ไหล่ของเธอ จำไม่ได้ว่าเรื่องอะไร หรือผมอยากอยู่ใกล้เธอนะ ผมก็ไม่รู้ ผมไม่ได้ชอบเธอ ผมไม่ได้ชอบเธอคุณเชื่อผมเถอะ มีครั้งหนึ่งเธอชวนผมคุยด้วย จะเรียกว่าคุยก็ไม่เชิง เธอแค่สงสัยการแต่งกายของผมที่แตกต่างจากบัณฑิตทั่วไป 

นั่นเป็นเพียงบนสนทนาที่นานที่สุดระหว่างผมกับเธอ  เคยเห็นเธอแต่ในรูปในโลกออนไลน์ ยิ้มของเธอดึงดูดดี แต่ตัวจริงน่าจะเป็นเพราะนิสัยมากกว่า ไม่รู้สิผมไม่ได้รู้จักเธอดี แต่ก็อยากรู้จักเธอมากขึ้นเท่านั้น คุณฟังอยู่หรือเปล่า ผมไม่ได้ชอบเธอ  หรือว่าผมจะชอบ ไม่แหละ ผมไม่ได้ชอบเธอ

   โอ้.....ขอโทษครับ ตอนนี้ก็สิบโมงครึ่ง ผมระจีบเร่งรัดตัดตอนแล้วกัน ถ้ายังไม่จบแล้วเลยเที่ยงผมขอเลี้ยงข้าวคุณเป็นการตอบแทนแล้วกัน ไม่ต้องเกรงใจถือว่าเป็นค่ารับฟังแล้วกัน คุณจะไปเข้าห้องน้ำเหรอ เชิญ เชิญ อย่าทิ้งไปหละ ผมรออยู่ที่นี่แหละ เรื่องของผมใกล้จบแล้ว 

    ร้านกาแฟร้านนี้เพิ่งเปิดมาได้ไม่นานแต่ลกค้าแน่นร้าน ไม่รู้ว่าเป็นเพราะรสชาติหรือเป็นเพราะบรรยากาศกันแน่ แต่สำหรับคนอย่างผม ไม่ใช่ทั้งสองอย่างแค่เพียงหาเหยื่อในการรับฟังก็เท่านั้นเอง  ผมสะดุดตากับดอกทานตะวันเทียมที่หันหน้าเหมือนจ้องหน้า มันคงไม่รู้ว่าดวงอาทิตย์ที่แท้จริงอยู่ทางไหน ไม่สิมันไม่มีชีวิต จิตใจด้วยซ้ำ แล้วผมหละ ผมมีชีวิต 

ผมมีจิตใจ ผมรู้ว่าดวงอาทิตย์อยู่ไหน แต่ทำไมผมจึงมานั่งพร่ำบ่นให้คนแปลกหน้าฟัง 

     เสร็จแล้วเหรอ เชิญนั่งผมจะเล่าต่อแล้ว หลังจากรับปริญญาเสร็จก็แยกย้ายกันกลับถิ่น ผมคงไม่ได้เจอเธออีกแล้ว 

“ไหนคุณบอกว่าคุณมีเฟสบุ๊คเธอ” เขาทำหน้าเรียบเฉย

ผมคิดว่าคุณเป็นใบ้ หรือไม่ก็ทำหูทวนลมคุณฟังผมอยู่ตลอดเลยเหรอ ผมประทับใจมาก  แน่นอนผมมานึกได้ทีหลัง 

ก็ไม่รู้อะไรมันดลใจผมอยากทักทายเธอ วันรับปริญญาจำไม่ได้ว่าวันซ้อมใหญ่หรือวันจริงแต่นั่นไม่ใช่ประเด็นสำคัญ 

ผมเดินชนหมวกของเธอ ผมสาบานนะ ผมไม่ได้ตั้งใจ คุณอย่าคิดว่าผมใช้วิธีการนี้ในการทำความรู้จัก แต่มันก็เป็นอย่างนั้น

ผมใช้เหตุการณ์นี้ ในการเริ่มบนสนทนา ทั้งที่ตั้งใจว่าอยากขอโทษและอยากรู้จักเธอเพิ่มขึ้นอีกนิด เท่านั้น เท่านั้นจริงๆ 

ผมไม่ได้ชอบเธอ คุณเชื่อไหมเนี่ย 

หลังจากข้อความแรกส่งไป มีการตอบกลับมาด้วยถ้อยคำที่เป็นมิตร ผมรู้สึกว่าเธออ่อนโยนและมีความกวนนิดๆ

ผมจำบนสนทนาไม่ได้ทุกถ้อยคำ แต่จะไม่ขอเปิดดู จะขอเล่าตามความรู้สึก เธอเป็นคนทัศนคติดีมาก ผมถามเรื่องที่ปกติผู้ชายไม่น่าถามผู้หญิงในการอยากทำความรู้จัก เธอตอบได้ดีจนผมเหมือนได้รับไออุ่นจากแสงดวงอาทิตย์ยามเช้า แม้ตอนนั้นจะมืดค่ำแล้ว แม้ผมจะไม่ได้สนทนากับเธอมาก วันหนึ่งไม่กี่ประโยคด้วยซ้ำ ผมได้รู้ว่าที่แท้ไม่ใช่รอยยิ้มของเธอที่อบอุ่น

ดึงดูดสิ่งมีชีวิตอย่างผมหรือสิ่งมีชีวิตอื่น แต่คือสิ่งที่เธอเป็น ดวงอาทิตย์ที่สาดส่องแสงอบอุ่นไม่ได้คิดว่าใครจะได้รับ แต่มันเป็นโดยธรรมชาติ ที่เผลอทำให้สิ่งมีชีวิตที่ต้องการแสงอบอุ่นอาจจะคิดไปเอง ว่าแสงนั้นเป็นของเรา......

    ตอนนี้เธอป่วยมีอาการจะเจ็บคอ เธอไม่ได้ตอบข้อความที่ผมส่ง หรือว่าเธอจะรำคาญผม ผมก็ไม่รู้เหมือนกัน แต่เธอยังส่องแสงอบอุ่นเสมอแม้ในยามค่ำคืน ขอให้เธอหายป่วยๆไวๆ ดอกทานตะวันอย่างผมยังอยากได้ยินเสียงเธอ เสียงผ่านตัวหนังสือที่เราได้คุยกัน คุณเชื่อผมไหม ผม..................

     นาฬิกาบอกเวลาเที่ยงห้านาที คุณไม่ต้องห่วงผมรักษาสัญญา มื้อเที่ยงนี้ผมเลี้ยงคุณเอง ผมขอเล่าต่ออีกหน่อย ไม่เกินสิบนาที   ถึงไหนแล้วนะ  จะสั่งของมารอก่อนก็ได้ สั่งเต็มที่ไม่ต้องเกรงใจ พนักงานเอาเมนูมาให้ที่โต๊ะ อีกสักพักอาหาร หวานคาวกถูกวางจนโต๊ะแทบไม่เหลือที่ว่าง เอ่อผมขอเล่าจบก่อนแล้วค่อยกินนะ 

     เมื่อคืนเธอไม่ตอบผม ผมเห็นไฟสีเขียวขึ้นมาเธอใช้งาน หรือดีกว่าขึ้นอ่านแล้วเธอไม่ตอบ นั่นสิ ผมจะคิดมากทำไม 

ผมเพิ่งรู้จักเธอ เราเพิ่งรู้จักกัน  “ขอบคุณมากสำหรับการรับฟัง กินให้อร่อยหละ ผมไปละ”

เมื่อผมเปิดประตูร้านออกมา แสงยามบ่ายทักทายผิวกาย  “ผมอยากคุยกับเธอ หรือว่าผมชอบเธอแล้ว” คุณว่าไง

.................................................................... คุณนั่นแหละ...................................................................

ผลงานอื่นๆ ของ หนุ่มจันท์

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

0 ความคิดเห็น