นิยาย Dek-D

ไม่พลาดทุกการอัปเดต
เพียงอ่านผ่านแอปนิยาย Dek-D

แอปที่จะทำให้คุณสามารถอ่านนิยายได้ทุกที่ ทุกเวลา พร้อมฟังก์ชันการใช้งานหลากหลาย รับรองสนุกไม่มีเบื่อ! ดาวน์โหลดฟรีได้แล้ว บน Android, iOS และ HUAWEI

คัดลอกลิงก์เเล้ว

โฟร์แมนแฟนทิ้ง(Foreman)

แม้เธอจะจากไป แต่ทำไมข้างในยังมีเธอ

ยอดวิวรวม

15

ยอดวิวเดือนนี้

1

ยอดวิวรวม


15

ความคิดเห็น


0

คนติดตาม


1
จำนวนโหวต : ยังไม่มีคนโหวต
เรื่องสั้น
อัปเดตล่าสุด :  2 ก.ย. 63 / 21:51 น.
นิยาย Ό(Foreman)

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้
แนะนำตัวละคร / ทักทายผู้อ่าน / เขียนตามใจชอบ พิมพ์ตรงนี้ได้เลย...

เนื้อเรื่อง อัปเดต 2 ก.ย. 63 / 21:51


โฟร์แมนแฟนทิ้ง

เสียงครืนคราดๆ เกิดจากกิ่งไม้ที่ลากผ่านพื้นปูนซีเมนต์ ท่ามกลางอากาศที่ร้อนระอุ เด็กหนุ่มเพิ่งจบการศึกษาจากมหาวิทยาลัยแห่งหนึ่ง เขาได้ทำงานทันทีไม่ต้องรออย่างเพื่อนส่วนใหญ่ และที่สำคัญเขาได้งานใกล้บ้านของเขา

ชีวิตเขาเหมือนหน้าอิจฉา จบมาก็ได้งานทำ แต่ขึ้นชื่อว่าเกิดมาเป็นคนแล้ว ธรรมชาติย่อมให้รู้จักความทุกข์เป็นธรรมดา

เมฆขาวยังลอยล่องบนท้องนภา แดดยังส่องแสงแรงกล้า แต่โฟร์หนุ่มไม่ได้รู้สึกรู้สาเท่าไรเพราะในหัวสมองมันยังคิดไม่ตกว่าเพราะเหตุใดหญิงสาวผู้คนกันมาตั้งแต่เรียนมัธยมถึงได้ทิ้งเขาไป วันแล้ววันเล่าแม้มันจะผ่านมาหลายเดือน แต่เทียบกับเวลาตั้งหลายปีระหว่างความสัมพันธ์ของทั้งสอง ไม่รวมความผูกพันที่ไม่สามารถระบุจำนวนได้ ไม่แปลกใจที่เขายังจ่อมจมอยู่กับมัน

แม้โฟร์หนุ่มมีตำแหน่งเป็นหัวหน้าคนงาน แต่ด้วยนิสัยใจคอที่เป็นคนชอบช่วยเหลือและลงมือทำมาตั้งแต่ไหนแต่ไร เวลานี้พอได้เป็นชี้นิ้วบ้างกับรู้สึกเคอะเขิน ที่จะดีดนิ้วชี้และออกคำสั่ง เห็นลูกน้องทำเด็กหนุ่มก็ทำด้วย พอลูกน้องไม่ทำตัวเองก็ทำ จะใช้ลูกน้องแต่ละทีก็ต้องไปหยิบไปจับ กลัวจะเอาเปรียบลูกน้อง นี่แหละโฟร์แมนหนุ่ม

 

“มึงอยู่ไหนวะ ว่างป่าวคืนนี้ มาคุยกันหน่อย” เสียงไอ้ต๊ะเพื่อนที่มาจากต่างจังหวัด

“กูอยู่บ้านหวะ มีไรป่าว” เสียงโฟร์แมนหนุ่มตอบผ่านโทรศัพท์

“ตอนนี้กูอยู่กับไอ้กริมเนี่ย เดี๋ยวโทรหาไอ้ทัชอีกคน ว่างมาเจอกันในม.หน่อย

“โอเคได้ เดี๋ยวกูไปเลย” เด็กหนุ่มตอบแล้วกดวางสาย

วันนี้เขาอ่อนล้าเหลือเกิน ในใจห้าสิบห้าสิบจะไปดีไหมหนอ น้ำก็ยังไม่ได้อาบ แต่ไหนๆเพื่อนก็มาทั้งทีจะไม่ออกไปก็กะไรอยู่ เขารีบคว้ากุญแจขี่รถมอเตอร์ไซด์ไปยังม.

เมื่อเขามาถึงก็พบแต่ความเคว้งคว้างว่างป่าว ไม่มีผู้คนแม้แต่คนเดียว ปกติสถานที่นี้เต็มไปด้วยผู้คน ยิ่งตอนสมัยเขาเรียนอยู่ มันเป็นจุดรวมตัวของเด็กกิจกรรมประจำคณะ  เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา

“เห้ย พวกมึงอยู่ไหน กูอยู่ที่ใต้คณะแล้ว” เสียงโฟร์แมนหนุ่มถามเพื่อน

“เดี๋ยวกูกลับไป กูออกมาหาไรกินหน่อย มึงเอากีต้าร์เล่นไปไปก่อน” เสียงไอ้กริมพูดขึ้น

เขาหยิบกีต้าร์มาตั้งสาย เหมือนมันจะไม่ได้ถูกใครสัมผัสมาสักพัก เขาเล่นเพลงแล้วเพลงเล่า เพลงเศร้าเพลงสนุกฆ่าเวลาไปพลาง เขารู้สึกว่ามันนานเกินไปไว้โอกาสหน้าดีกว่า เขาอยากจะอาบน้ำ พักผ่อน ให้ร่างกายได้พักผ่อนหลังจากกำศึกมาตลอดวัน เอาหยิบโทรศัพท์

“มึงอีกนานไหม ถ้านานกูว่าจะกลับก่อน” โฟร์แมนหนุ่มเริ่มงอแง

“ไม่นานมึง อีกแปปเดียว โทษทีเดี๋ยวกูรีบไปนะ” เสียงไอ้ต๊ะปลายสายพูด

โฟร์แมนหนุ่มตัดสินใจรอเพื่อนเกลอ เขานั่งเล่นกีต้าร์ ร้องเพลง เพื่อฆ่าเวลาตามเคย

“กูมาแล้วเพื่อน ขอโทษที่ให้รอ ไม่คิดว่ามึงจะรีบมาเลย” เสียงเพื่อนสักคนเป็นคนพูด

หลังจากไม่ได้เจอกันประมาณสองเดือน สีผิวขาวซีดกลับกลายเป็นสีแทนค่อนข้างเข้ม เหมือนคนญี่ปุ่นที่ทำงานกลางแจ้ง เขาดูอิดโรยอย่างเห็นได้ชัด แต่ก็ยังมีรอยยิ้มที่เริงร่าเช่นเดิม

“เดี๋ยวนี้สีผิวเข้ม เชียวนะเพื่อน” ไอ้ต๊ะทักทาย แต่ยังไงกูก็เข้มกว่าอยู่แล้ว” เสียงหัวร่อดัง

“เดี๋ยวกูโทรให้ไอ้ทัชมานำทางแล้วกัน เจ้าของสถานที่” เสียงไอ้กริมพูดและหยิบโทรศัพท์

“โอเค พวกมึงอยู่ใต้คณะใช่ไหม เดี๋ยวกูไปหา” เสียงไอ้ทัชตอบกลับมา

โต๊ะไม้ยาวสีน้ำตาลเข้ม เต็มไปด้วยเรื่องราวเมื่อครั้งวันวานยังส่งกลิ่นคุ้งฟุ้งกระจาย ยากที่จะจางหายไปกับกาลเวลา  รถสีดำฟีโน่ขี่เข้ามาด้วยความเร็ว ถอดหมวกเสร็จก็รีบปลี่เข้ามา “เป็นไงบ้างเพื่อน”ไอ้ทัชทักทาย

ดูเหมือนการคุยจะยืดยาว ถ้าไม่โดนเบรกเอาไว้ก่อน “ไปกันได้ละมึง คืนนี้คุยกันอีกยาว”

รถมอเตอร์ไซด์สามคัน แล่นออกจากตึกใต้คณะ โดยที่ไอ้ต๊ะซ่อนท้ายโฟร์แมนหนุ่ม และอีกสองคนต่างคนต่างไป รถค่อนข้างเบาบางลงถ้าเปรียบเทียบกับช่วงเย็นที่คนเพิ่งเลิกงาน แสงไฟยามราตรีของเมืองหลวงยังชวนให้หลงใหลเสมอ ผู้คนมากมายต่างกำลังเดินทางเพื่ออะไรสักอย่างชีวิต แม้จะไม่เห็นควันจากท่อไอเสีย

แต่ก็สัมผัสได้ เมืองหลวงไม่เคยหลับใหล แสงไฟแทบไม่เคยดับหากไม่เกิดเหตุฉุกเฉินเข้า

ปาดไป ปาดมา ด้วยลีลาการขี่รถระดับเซียนของพวกวิน คนพวกนี้น่าจะเกิดมามีพรสวรรค์ด้านการขับขี่

แต่น่าจะดีถ้าเกรงใจคนบนฟุตบาทบ้าง

 

ห้อง1924ถูกเปิดออกโฟร์แมนหนุ่มวางของและทิ้งก้นลงกับพื้น ด้วยเรี่ยวแรงที่อ่อนละทวยจากการตรากตรำงาน     “กูขอกินข้าวมันไก่ก่อนนะ” เสียงเขาพูดด้วยอาหารหิวโซ “ ตะกี้ ไก่กูลอยฟ้า “ ไอ้ต๊ะมันขี่

เขากินด้วยความรวดเร็ว เหมือนกลัวข้าวจะสลายหายไปในอากาศ อีกสักพักกครบองประชุม เจ้าของห้องที่ไปซื้อน้ำแข็งกลับเข้ามาแล้ว จัดแจงข้าวของเครื่องดื่มให้เข้าที่เข้าทาง ก่อนจะเริ่มสังสรรค์

เบียร์ยี่ห้อขึ้นต้นเหมือนดังฟุตบอลคนดังแห่งบาเซโลน่าถูกเทลงในแก้ว  ประเดิมแก้วแรก แก๊ง แก๊ง แก๊ง

เรื่องราวในวงสนทนาคงหลีกหนีไม่ได้เรื่องการทำงาน แต่จะขอโฟกัสที่ตัวเอก หนุ่มโฟร์แมนแล้วกัน

“ที่ทำงานกูนะมึง มีคนงานอยู่คนนึงไม่มีใครอยากเอาแกไปอยู่ด้วย ขนาดเพื่อนร่วมงานจะเกี่ยงให้ทำสามคนบอกของคนที่กว่าถ้ามีคนนี้มาอยู่ด้วย “โฟร์แมนหนุ่มเริ่มกล่าวเรื่องราวของตน

“ทำให้มึงบ่นได้นี่ต้องขนาดไหนวะ ลองเล่ามาดุ๊” ไอ้ต๊ะอยากรู้อยากเห็นเต็มที

“กูจะเอ่ยชื่อเขาดีไหมวะ อ่ะพูดก็พูดวะ เขาชื่อพี่พุด เขาเม่งขี้เกียจมากเหมือนไม่อยากทำงาน เวลาเพื่อนทำงานแกเม่งแอบไปนอน กูก็ไม่รู้จะพูดยังไง มึงคิดดูเวลาแบ่งกลุ่มทำงานขนาดกุยังมาอยากได้พีแกเลย “

เสียงโฟร์แมนหนุ่มพูดอย่างออกรส

หลังจากทุกคนเล่าเรื่องของตน ก็มีกิจกรรมคั่นกลางสักหน่อยเดี๋ยวมันจะไม่คึกครื้น เหล้าโกลเลเบิ้ลถูกเทแก้วกระเบื้องใบเล็ก คนละประมาณ1ฝารอบวง แต่ละคนทำหน้าเหยแกเมื่อกระเดือกมันลงคอ

“กูว่าสักครึ่งชั่วโมง ค่อยกินไอนี่เถอะ” ไอ้ทัชเหมือนยังขยาด และก็ก็เป็นเหล้าของมัน

เบียร์กระป่องรูปหมีถูกกระดกขึ้น หน้าตาตี่ใส่แว่นไม่พูดไม่จา เขาสายเก็บข้อมูลโดยแท้  ในบรรดากลุ่มนี้ที่สังสรรค์ เขาเป็นคนเดียวที่กำลังศึกษาปริญญาโท เขาคือไอ้กริมนั่นเอง มันไม่อยากเมาเลยซื้อมากินพอเป็นพิธี พรุ่งนี้มันมีงานแต่เช้า แต่ก็ต้องนับถือใจมันที่มันอุส่ามา

หลังจากผ่านไปพักใหญ่ สีหน้าแต่ละคนเริ่มแดงก่ำ โดยเฉพาะโฟร์แมนหนุ่ม เขาเริ่มทำท่าทางตลกโปกฮาทั้งที่เขาเป็นคนแบบนี้อยู่แล้ว แต่ก็พอดูได้ว่ามันไม่ปกติ เอาเริ่มเอาถุงพลาสติกคลุมหัว ตาเริ่มหรี่ไม่รู้เพราะฤทธิสุราหรือเพราะเขาง่วงกันแน่ “เดี๋ยวกูไปห้องน้ำแปป” แทนที่โฟร์แมนหนุ่มจะเดินไปแบบปกติ

เขากับใช้หน้าพยุงตัวขึ้น ขยับซ้าย ขยับขวา ขาของเขาแนบชิดนิดกันคล้ายกับสัตว์ชนิดหนึ่ง ที่ชอบมาอวดโฉมให้ผู้คนได้แตกตื่นกันในม. หลังจากที่กลับาจากห้องน้ำ เขาก็กินมันต่ออีกนิดหน่อย

“ตอนนี้กูก็ดีขึ้นนะ เข้าใจอะไรมากขึ้น แต่ก็ยังเหงาๆอยู่ “

ทุกวันนี้ฉันยังเห็นเขา โพสเพ้อบ้างเป็นบางครั้ง ความสัมพันธ์ที่คบกันมาตั้งหลายปีต้องมาพังทลายลง

ฉันเคยอิจฉาโฟร์แมนหนุ่ม เพราะเขามีแฟนที่คบกันมานาน เขารักแฟนเขามาก ขนาดพี่รุ่นน้อง รุ่นเพื่อนมาชอบเขาแต่เขาก็ยังมั่นคงในความรักที่มีให้กับคนรัก ซึ่งตอนนี้ไม่มีอีกแล้ว

ฉันมองไปยังข้างๆ เขาหลับไปแล้ว อย่างน้อยในตอนหลับฉันภาวนาอย่าให้เขาเศร้าใจเพราะเรื่องนี้เลย

ฉันล้มตัวลงนอนบนเตียนี่มีเขาอยู่ข้างๆ “ฝันดีนะโฟร์แมนหนุ่ม”

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ผลงานอื่นๆ ของ เหงาฮิ

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

0 ความคิดเห็น