MR.JK901 [KOOKMIN FT. JINV] #หุ่นยนต์จองกุก

ตอนที่ 2 : II

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 6,309
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 669 ครั้ง
    4 ก.ย. 61

B
E
R
L
I
N
?

II


     ปาร์คจีมินใช้เวลาเกือบเดือนในติดต่อคนรัก เขาทราบมาจากเพื่อนมินะว่าเธอไม่ได้อยู่ที่นี่

 

ชายหนุ่มวิ่งหาเบอร์ ที่อยู่ ทุกอย่างที่สามารถติดต่อเธอได้ แต่มันเป็นเพียงช่วงแรกเท่านั้น เขามีโอกาสได้คุยกับเธอผ่านทางโทรศัพท์ครั้งเดียว

 

ทั้งคู่ได้อธิบายมุมมองของตัวเองให้อีกฝ่ายฟัง ดูเหมือนจีมินจะเข้าใจแต่เขาก็ไม่เข้าใจอยู่ดี เขาติดต่อหามินะบ่อยขึ้น จนท้ายสุดเธอได้ตัดการติดต่อทุกช่องทาง

 

วันที่โดนบอกเลิกเขาคิดว่ามันแย่แล้ว แต่ยิ่งเวลาผ่านไปมันกลับแย่กว่า ตู้เสื้อผ้าของเขายังมีชุดของมินะ อ่างล้างหน้าของเขายังมีของใช้ของเธอด้วยซ้ำ

 

     ชายหนุ่มออกเที่ยวตอนกลางคืนบ่อยขึ้นเพื่อเลี่ยงการนอนอยู่บ้านและเอาแต่คิดเรื่องคนรักเก่า เขามักจะกลับมาด้วยความเมาพร้อมหญิงสาวที่ตนถูกใจ

 

“คุณจีมินคะ ป้าตกใจหุ่นตัวนี้หลายรอบมากเลย ถ้าไม่คิดเปิดป้าขอเอาไปเก็บในห้องเก็บของนะคะ”

 

“ไม่เป็นไรครับป้า กล่องมันหนักเดี๋ยวผมเก็บเองก็ได้”

 

“หมู่นี้ไม่ค่อยให้ป้าเข้าไปทำความสะอาดห้องนอนเลยนะคะ”

 

จีมินได้แต่ยิ้มให้แม่บ้าน จะเข้าไปได้ยังไงล่ะ บางวันเขากับผู้หญิงที่มาค้างด้วยยังไม่ตื่นด้วยซ้ำ

 

“ยังไงก็ดูแลตัวเองด้วยนะคะ ป้าเป็นห่วง”

แม่บ้านเตือนเจ้านายตัวเองด้วยความหวังดี พักหลังมานี้จีมินพาผู้หญิงเข้าบ้านไม่ซ้ำหน้าจนเธอกลัวว่าชายหนุ่มจะไม่ทันระวังตัวและติดโรคเอา

 

     หลังจากคนทำความสะอาดออกไปจีมินตัดสินใจลากกล่องหุ่นยนต์ที่ยืนนิ่งมุมห้องมาเป็นเดือนลงไปใต้ห้องเก็บของ

 

เขามองมันอย่างเหนื่อยใจก่อนเหลือบหาผ้ามาคลุมกล่องไม่ให้ฝุ่นเกาะ

 

แต่ใบหน้านิ่งเฉยที่เหมือนมนุษย์จนแยกไม่ออกกลับทำให้เขาลังเล

 

หรือว่าเขาควรเปิดระบบ ให้มันทำงานบ้าน นั่งฟังเขาบ่นเวลาเขาเมา ?

 

อย่านะจีมิน

 

อย่าเปิดมันนะ

 

“สวัสดีตอนบ่ายครับคุณจีมิน”

 

เปิดแล้ว เขาเปิดมันขึ้นมาอีกแล้ว

 

“...”

เกิดความเงียบระหว่างหุ่นยนต์และเจ้าของร่วมนาที

 

จีมินไม่กล้าพูดอะไรเพราะดวงตาสีนิลคู่นั้นเอาแต่จ้องเขา ไหนจะรอยยิ้มที่เจ้านั่นส่งมาให้อย่างเป็นมิตรอีก

 

ส่วนหุ่นยนต์ตัวสูงไม่ยอมโต้ตอบเพราะเกรงว่าตัวเองอาจจะทำให้เจ้าของเกิดอารมณ์ด้านลบแบบครั้งก่อน ๆ

 

“ตามฉันขึ้นไปบนบ้าน”

 

สิ่งประดิษฐ์หน้าตาหล่อเหลาจ้องมองแผ่นหลังขนาดแคบกว่าตัวเองขึ้นไปบนบ้านอย่างเงียบเชียบ

 

ถ้าจีมินก้าวเท้าซ้าย

JK901จะก้าวเท้าซ้ายตาม

 

หากจีมินก้าวเท้าขวา

JK901ก็จะก้าวเท้าขวาด้วยเช่นกัน

 

“ไปนั่งตรงนั้น”

นิ้วที่มีแหวนประดับอยู่ชี้ไปยังโซฟา

 

ความวิบวับของเครื่องประดับทำให้เจ้าหุ่นยนต์กะพริบตามองสิ่งของนั้นเพื่อสำรวจ

 

“นั่ง”

เจ้าของออกคำสั่งย้ำอีกครั้งทำให้เจ้าหุ่นยนต์เดินไปนั่งที่โซฟาในท่าหลังตรงและมือประสานกันบนหน้าตักอย่างเรียบร้อยจนจีมินแทบขำออกมา

 

“ที่เปิดนายขึ้นมาฉันไม่ได้จะให้นายมาเป็นสามีฉันหรอกนะ”

 

“ครับ อารมณ์ของคุณค่อนข้างไม่คงที่นะครับ”

 

“ว่าไงนะ ?

 

“น้ำเสียงของคำพูดกับการกระทำบางอย่างของคุณตอนนี้เกิดจากภาวะอารมณ์ของคุณไม่คงที่ครับ”

 

“ไม่ต้องมายุ่งกับอารมณ์ของฉันได้มั้ย”

 

“ครับผม”

 

“เอาล่ะ บอกหน่อยสิว่านายทำอะไรได้บ้าง”

 

“ผมทำได้ทุกอย่างครับ เรื่องทานข้าวถ้าคุณไม่ให้ทานระบบผมจะไม่รับ แต่ถ้าคุณต้องการให้ทานแล้วระบบผมต้องรับการทานข้าวตลอด บางอย่างที่ซับซ้อนหากคุณไม่มั่นใจคุณสามารถทำเป็นตัวอย่างให้ผมดูได้ครับ”

 

“พูดธรรมดาสบายๆไม่ต้องใช้คำทางการได้หรือเปล่า”

 

“ได้ครับ”

 

“เอาล่ะ ฉันถูกคนรักบอกเลิกไปเดือนก่อน ตอนนี้ฉันพึ่งได้เบอร์เขามา และเขาก็ตัดขาดการติดต่อไป บอกหน่อยสิฉันต้องทำยังไง”

 

“เขากำลังตีตัวออกห่างและบอกให้รู้ว่าไม่ชอบที่คุณจีมินเข้าไปยุ่งครับ ผมว่าคุณจีมินอาจจะต้องเลิกยุ่ง”

 

“แล้วถ้าฉันเลิกไม่ได้ ?

ดวงตาเรียวรีมองหุ่นยนต์ที่เปลี่ยนท่านั่งดูสบายตาขึ้นถามความเห็นมัน จีมินอยากทดสอบว่าเจ้าตัวนี้จะเหมือนคนแค่ร่างกายหรือความคิด

 

“เวลาครับ”

 

“ถ้าฉันไม่อยากรอ ?

 

“ผมช่วยคุณได้ครับ สามีจะไม่ปล่อยให้ภรรยาต้องผ่านปัญหาไปคนเดียว”

ใบหน้าสมบูรณ์แบบไม่มีแม้ที่ติอย่างมนุษย์หลายคนต้องการหันมองเจ้าของพร้อมกับรอยยิ้มที่คิดว่าจะช่วยทำให้จีมินสบายใจขึ้น

“มีอะไรที่คุณอยากจะทำมั้ยครับ ผมจะทำกับคุณ”

 

“...ไม่ต้อง เอาเป็นว่านายคงรู้หน้าที่ตัวเอง จะทำอะไรก็ทำไปยกเว้นมาเป็นสามีฉัน”

 

“คุณดูดีนะครับ”

 

“ห้ะ ?

 

“วันนี้คุณเซทผม แต่งตัวดูดี เหมือนกับว่าคุณมีนัด”

ดวงตาสีนิลสำรวจมนุษย์ที่นั่งข้างกันเมื่อเห็นความเปลี่ยนแปลงจากร่างกายคนตรงหน้า

 

“ดี อย่าทำบ้านฉันไฟไหม้ก็แล้วกัน”

 

“แปลว่า คุณจะให้ผมอยู่บ้าน”

JK901มองชายหนุ่มที่หัวเราะตัวเองก่อนจะยิ้มตามจีมินถึงแม้ต้นเหตุการหัวเราะจะมาจากที่จีมินขำตนก็ตาม

 

“คิดว่าฉันจะพานายไปด้วยหรือไง”

 

“ตอนแรกผมคิดครับ แต่ตอนนี้ผมเข้าใจแล้ว ผมจะนั่งรอตรงนี้ตามคำสั่งคุณ เที่ยวให้สนุกนะครับจีมิน”

 

     ปาร์คจีมินพาตัวเองออกมาจากบ้านและทิ้งให้หุ่นยนต์เฝ้าบ้านด้วยความสับสน เขารู้หน้าที่ของมัน แต่เขาไม่รู้ว่าอะไรทำให้ตัวเองเปิดมันขึ้นมา เขาไม่แน่ใจว่ามันจะช่วยเขาได้มากน้อยมั้ย แต่อย่างน้อยการมีหุ่นหน้านิ่งอยู่ด้วยมันอาจจะทำให้เขามีผู้รับฟัง

 

ตั้งแต่โดนบอกเลิกการออกมาสถานรื่นรมย์กลายเป็นเรื่องต้องทำประจำ เช่นเดียวกันกับวันนี้

 

เมื่อก่อนมันเป็นที่ที่เรามาด้วยกัน แต่วันนี้เขาต้องมาเพื่อดื่มให้ตัวเองเมาและเลิกคิดเรื่องเธอ

 

“มาคนเดียวแบบนี้เหงาแย่นะคะ”

 

“กะว่าจะหาเพื่อนกลับด้วยน่ะครับ”

ชายหนุ่มมองหญิงสาวที่เดินมาหา จีมินแสดงความเป็นสุภาพบุรุษโดยการอาสาเลี้ยงเครื่องดื่มคืนนี้

บทสนทนาที่ถูกคอและการดีลไม่กี่ประโยคทำให้ชายหนุ่มรู้ว่าเขามีเรื่องให้ทำแทนคิดถึงเรื่องคนรักเก่าในคืนนี้

 

04.00 AM

นั่งคอยเจ้าของครึ่งค่อนคืนเสียงเปิดประตูก็ดังเข้าหูJK901 ร่างกายสูงใหญ่ลุกขึ้นยืนหลังจากนั่งคอยจีมินหลายชั่วโมง

 

“อย่ารีบสิคะ แหม อ๊ะ!

 

การเข้ามาของคนสองคนอยู่ในสายตาและการรับรู้JK901 ใบหน้าแสนสมบูรณ์แบบแสดงความไม่เข้าใจเมื่อหญิงสาวแปลกหน้าหันมามองตัวเอง

 

“ว๊าย ! ค ใครคะนั่น?!

 

“ผม-”

 

“หุ่นเฝ้าบ้านน่ะ รีบไปต่อกันในห้องเถอะ”

 

หลังจากทั้งคู่เข้าห้องไปสิ่งที่ถูกเรียกว่าเป็นเพียงหุ่นเฝ้าบ้านก็กลับไปนั่งที่เดิม JK901รู้สึกว่าตัวเขาถูกต่อต้าน

 

และสิ่งที่ต้องทำคือทำให้ปาร์คจีมินยอมรับตัวเขา

 

     เขาถูกสร้างขึ้นมาโดยมีต้นแบบมาจากมนุษย์ สิ่งหนึ่งที่มันช่างเป็นสิ่งอัศจรรย์สำหรับความคิดของเขาคือ การมีความรู้สึก

 

มันไม่ได้ชัดเจนและเหมือนมนุษย์มากมาย แต่เขาคิดว่าสิ่งที่จีมินทำอยู่ตอนนี้ส่งผลให้เขารู้สึกไม่สบายใจ

 

เขาเป็นสามีที่กำลังถูกนอกใจจากภรรยาตัวเอง

“ปล่อยนะ ! นี่ ! บอกให้ปล่อย ! ฉันไม่ได้ชื่อมินะ โอ๊ย ! ปล่อยฉัน!!!

เสียงเอะอะคล้ายคนทะเลาะกันดังออกมาจากห้องนอนที่เจ้าของJK901พึ่งพาหญิงสาวแปลกหน้าเข้าไป ทำให้หุ่นสามีที่ซื่อสัตย์ต้องพาตัวเองเข้าไปดูสถานการณ์ตามสัญชาตญาณ จากเสียงที่ได้ยินเขามั่นใจว่าเกิดการทะเลาะกันภายในห้อง

 

“ปล่อย !

 

“มินะ”

 

“ช่วยฉันที !!

หญิงสาวที่กำลังต่อสู้แรงคนเมาเอ่ยขอความช่วยเหลือเมื่อเห็นว่าประตูถูกเปิดออกด้วยหุ่นยนต์ตัวที่ทำให้เธอตกใจก่อนเข้าห้อง

 

JK901เข้าไปทำการแยกหญิงสาวที่มีเพียงชุดชั้นในปกปิดร่างกายออกจากชายหนุ่ม การประเมินสถานการณ์ทำให้ทราบว่าปาร์คจีมินกำลังทำให้เธอไม่พอใจเพราะจำชื่อผิด

 

“มึงเข้ามาได้ยังไง ปล่อย! ออกไป!!

เสียงโวยวายดังขึ้นทันทีที่จีมินถูกจับแยก เขามองตามหญิงสาวที่ใบหน้ากลายเป็นมินะจากฤทธิ์ของมึนเมาพร้อมกับพยายามพุ่งตัวไปหา

 

“คุณกำลังเมาและอาจเผลอทำร้ายเธอนะครับ ผมแนะนำให้คุณนอนพักก่อนและปล่อยเธอกลับบ้าน”

 

“ดูแลเจ้านายแกอย่าให้ตามฉันมานะ !

 

“ผมต้องขอโทษแทนภรรยาผมด้วยนะครับ เพราะเขาเมาเลยเผลอทำแบบนั้นไป”

 

ใบหน้าสะสวยมองหุ่นยนต์ด้วยความงุนงง เธอเร่งใส่เสื้อผ้าก่อนพาตัวเองออกจากห้องด้วยความอารมณ์เสียหลังจากอารมณ์ที่มีหดหายเพราะชายหนุ่มเอาแต่เรียกชื่อของใครไม่รู้

 

“ปล่อยกู”

 

“ผมเกรงว่าถ้าผมปล่อยคุณ คุณอาจจะวิ่งกลับไปหาเธอครับ”

 

     ทั้งคู่ในสภาพดึงรั้งกันอยู่บนเตียง JK901พยายามห้ามเจ้าของเอาไว้ ในขณะที่จีมินใช้แรงทั้งหมดผลักมันออก

 

“แม่งเอ๊ย กูให้ปล่อยกูไงวะ !

 

ตุ๊บ!

ชายหนุ่มยกเท้าถีบท้องหุ่นยนต์ด้วยความแรงทั้งหมดที่มีจนมันกระเด็นลงไปนั่งกองอยู่พื้นล่างเตียง

 

ใบหน้าหล่อเหลาไม่ได้แสดงอาการอะไรแม้แต่ตอนที่เจ้าของกำลังลุกโซเซรัวหมัดลงบนหน้ามันจนเกิดเสียงดัง

 

พลั่ก!

 

พลั่ก!

 

“เป็นแค่หุ่นยนต์โง่ ๆ เสือกไรเรื่องกูวะ”

 

พลั่ก

 

“มึงเก่งจริงมึงพาเขากลับมาหากูสิ!!

 

พลั่ก!

 

ใบหน้าดูดีทุกระเบียบนิ้วหันตามแรงหมัด JK901ล้มลงไปนั่งกองที่พื้นในขณะที่ปาร์คจีมินตามมาคร่อมและรัวหมัดเข้าใบหน้านั้นเพราะขาดสติจากแอกอฮอล์

 

พลั่ก

“เสือกอะไรกับกู ! เห็นแล้วใช่มั้ยว่ามินะทิ้งกูไปอีกแล้ว !

 

พลั่ก

 

ในขณะที่ถูกทำร้ายร่างกายตาสีนิลเห็นว่ามือที่ถูกชกตัวเองแตกจนเลือดซึม ใบหน้าของเขาเองอาจจะเสียหายไปด้วย

JK901คำนวณแรงและลักษณะการต่อสู้ก่อนมันจะลุกขึ้นพุ่งเข้าไปล็อกตัวชายหนุ่มจนจีมินและตัวเองกระเด็นลงไปบนที่นอน


ตุ๊บ 

“ปล่อย ไอ้เหี้ย! ปล่อยกู!! กูจะไปหามินะ”

 

“ขออนุญาตไม่ทำตามคำสั่งเพื่อความปลอยภัยทางด้านร่างกายและจิตใจของคุณนะครับ”

 

“กูบอกให้ปล่อยกู ฮื่อ ! ไอ้เชี่ย ปล่อยกู!!

น้ำตาลูกผู้ชายไหลออกมาพร้อมกับคำขอร้องที่ไม่ได้สติของปาร์คจีมิน  ชายหนุ่มทิ้งตัวลงเตียงด้วยความอาลัย

เขายกมือขึ้นปิดหน้าด้วยความอายที่ร้องไห้ให้หุ่นยนต์เห็น เขาเสียใจ เขาผิดหวัง สมเพชตัวเองจบแทบอยากชกหน้าตัวเอง

 

“ไม่เป็นไรครับที่นี่มีแค่เรา คุณร้องไห้ออกมาได้ ไม่ต้องอายใคร ผมจะไม่หัวเราะคุณ”

 

“...”

 

“ขออนุญาตกอดเพื่อทำให้คุณรู้สึกดีขึ้นนะครับ”

เสียงทุ้มต่ำขอพร้อมกางลำแขนกอดเจ้าของที่ร้องไห้พร่ำเพ้อไม่ได้สติ ฝ่ามือที่ใหญ่กว่าปาร์คจีมินเอื้อมไปลูบกลุ่มเส้นผมดำสนิทเป็นจังหวะเชื่องช้า

 

ระดับการต่อต้านลดลงอย่างเห็นได้ชัด นั่นเป็นสัญญาณบอกว่าจีมินไม่มีแรงในการต่อต้านเขาอีกแล้ว

 

หุ่นยนต์ตัวโตกอดเจ้าของที่พร่ำเพ้อเอาไว้นิ่ง ๆ นานหลายชั่วโมงโดยไม่ปริปากพูดอะไรจนชายหนุ่มหลับไปเพราะไม่มีแรงฝืนเอาไว้

 

     ความอยากรู้ทำให้JK901จ้องสำรวจเจ้าของตัวเอง ระหว่างเขากับจีมินมีความต่างที่สังเกตได้

 

ผิวหน้าที่อิ่มน้ำแต่ไม่ได้เรียบเนียนเท่าเขา

 

มนุษย์มีรูขุมขน

 

มีตำหนิบางที่ซึ่งเล็กมากจนคนทั่วไปอาจมองไม่เห็น

 

แม้กระทั่งเส้นขนบาง ๆ บนใบหน้า

 

ไปจนถึงหนวดที่ถูกโกนให้เกลี้ยงเกลา

 

หรือขนคิ้วที่ไม่ได้เรียงกันเส้นต่อเส้น

 

สิ่งที่ไม่สมบูรณ์เหล่านั้นคือความสวยงามในสายตาJK901 สิ่งที่ถูกธรรมชาติสร้างมานั้นไม่มีวันสมบูรณ์แบบอย่างพวกเขา

 

ใบหน้าของเขาเนียนเรียบไร้รูขุมขน

 

แม้กระทั่งเส้นขนที่ถูกสร้างเลียนแบบมนุษย์ยังคงเป็นระเบียบ

 

เขาไม่มีวันเป็นสิ่งที่เรียกว่าสิว

 

ขณะที่มนุษย์ทุกคนโหยหาความสมบูรณ์แบบบนใบหน้า หุ่นยนต์อย่างเขากลับมองความไม่สมบูรณ์แบบบนใบหน้ามนุษย์เป็นสิ่งมหัศจรรย์ที่ไม่มีวันเกิดขึ้นกับตัวเอง

 

“ผม ขออนุญาตสัมผัสใบหน้าคุณจีมินนะครับ”

ปลายนิ้วที่ไม่เคยได้สัมผัสเนื้อหนังมนุษย์ค่อย ๆ แตะลงไปข้างแก้มคนเมา ปากหยักยิ้มกว้างเมื่อสัมผัสนั้นช่างแตกต่างจากเวลาเขาสัมผัสตัวเองจนรู้สึกได้ชัดบนปลายนิ้ว

 

ปาร์คจีมินตัวอุ่น อุ่นจากร่างกายไม่ใช่เพราะทำตัวให้อณุภูมิสูงขึ้นได้อย่างเขา

ช่างน่าอัศจรรย์สำหรับJK901เหลือเกิน

 

“ขออนุญาตกอดคุณไว้แบบนี้จนกว่าคุณจะตื่นเพื่อป้องกันอารมณ์ที่ไม่คงที่ของคุณนะครับ ฝันดีครับคุณปาร์คจีมิน”

 

10.59 AM   

     อาการปวดหัวและคลื่นไส้ตีขึ้นทำให้เจ้าของส่วนสูง170ต้น ๆ พุ่งตัวจากที่นอนวิ่งเข้าห้องน้ำตามสัญชาตญาณ

 

ปาร์คจีมินนั่งอยู่พื้นห้องน้ำกอดคอชักโครกเพื่ออ้วกเอาน้ำเมาเมื่อคืนออกมาด้วยความทรมาน

 

“อยากได้ชาอุ่น ๆ สักแก้วมั้ยครับ”

 

ใบหน้าทรุดโทรมหันมองต้นเสียงและพบเข้ากับหุ่นยักษ์อยู่ในชุดกางเกงขาสั้นลายขวางสีฟ้าขาวและเสื้อยืดตัวฟิตขาว

 

JK901เหมือนฝืนใส่เสื้อผ้าเด็กที่ทั้งรัดและฟิตจนคนเมาค้างอย่างเขาตลกจนลืมอาเจียนด้วยซ้ำ

 

“เอาชุดฉันมาใส่ได้ยังไง”

 

“ขอโทษจริง ๆ ครับ ชุดในตู้ของจีมินไม่มีไซต์ผม นี่คือตัวที่พอจะใส่ได้ครับ”

 

“แหงล่ะ นายจะใส่ชุดไซต์ฉันได้ยังไง”

เจ้าของตอบด้วยเสียงแหบแห้งพร้อมกดชักโครกและพยุงตัวลุกขึ้นไปบ้วนปาก

 

“แม้แต่ชั้นในผมก็ใส่กับจีมินไม่ได้นะครับ ผมลองแล้วแต่ขนาดมันเล็กไป”

 

“...”

คำพูดตรงไปตรงมานั้นทำเอาเจ้าของขนาดชั้นในต้องกลืนน้ำลายลงคอ

เขามั่นใจในขนาดเขามาตลอด จนไอ้หุ่นบ้าพูดคำนี้ขึ้นมาแหละ

“หน้าไปโดนอะไรมา”

 

“เมื่อคืนคุณเมามากจนเกือบข่มขืนผู้หญิงคนนึง เธอร้องขอความช่วยเหลือ ผมเข้าไปช่วยเธอแล้วถูกคุณชกหน้าไป6ครั้งครับ”

 

“นาย...เป็นแผลได้”

 

“เป็นได้ครับ เนื้อเยื่อของผมโคลนนิ่งมาจากคน พวกมันสามารถช้ำหรือเป็นแผลได้”

 

“เอาล่ะ ใส่เสื้อผ้าตัวเดิมเถอะ ฉันไม่ไปไหนกับนายแน่ถ้านายใส่เสื้อยืดฟิต ๆ จนเห็นหัวนมกับกางเกงขาสั้นรั้งไข่แบบนี้”

 

“ครับ ?

 

“เราจะออกไปซื้อเสื้อผ้ากัน”

 

01.00 PM

ชายหนุ่มสองคนเดินตากแอร์เล่นภายในห้างสรรพสินค้าชั้นนำ ปาร์คจีมินจำต้องพาเจ้าหุ่นยักษ์มาซื้อเสื้อผ้า

เสียค่าเสื้อผ้ายังดีกว่าเห็นมันใส่ชุดของเขาแล้วออกมาน่าเวทนาแบบนั้น

 

เจ้าของส่วนสูง173เดินเข้าร้านเสื้อผ้าบุรุษโดยมีJK901เดินตามทุกฝีก้าวราวกับเด็กน้อยที่กลัวหลงกับแม่ก็ไม่ปาน

 

“ยินดีต้อนรับค่ะ”

 

“อยากได้เสื้อผ้าสำหรับทุกโอกาส แต่ขอเน้นเสื้อผ้าธรรมดาที่ใส่อยู่บ้านเยอะกว่าเพื่อนหน่อย”

 

“เครื่องประดับด้วยดีมั้ยคะ แหมหุ่นดีแบบนี้หาเสื้อผ้าไม่ยากเลยนะคะ”

 

“ครับ ยังไงฝากด้วย”

 

“เชิญคุณผู้ชายนั่งรอก่อนนะคะ ส่วนคุณกรุณาตามดิฉันมาทางนี้ค่ะ”

 

JK901มองแผ่นหลังที่เดินตรงไปโซฟาลูกค้าสำหรับรอก่อนจะถูกหญิงสาวนิรนามลากเข้าห้องลองเสื้อ

 

     เขาถูกเปลือยกายต่อหน้าพวกเธอแต่ปฏิกิริยาตอบโต้เชิงเพศนั้นไม่มี JK901ได้ยินเสียงกรี๊ดทุกครั้งที่พวกเธอบอกให้เขาหมุนตัวหรือเอามือล้วงกระเป๋า

 

ยืนลองชุดมากกว่า10ชุดราวครึ่งชั่วโมง จนสุดท้ายก็ได้ยินคำสั่งให้ออกไปจากห้องลองเสื้อได้

 

“คุณจีมินครับ”

 

เจ้าของชื่อเงยหน้าขึ้นมาตามเสียงเรียก ปาร์คจีมินนั่งนิ่งเมื่อเห็นหุ่นของตัวเองกลับออกมาต่างกับตอนเข้าไปอย่างสิ้นเชิง

 

เส้นผมสีดำสนิทที่ถูกเซทเหมือนวัยรุ่นทั่วไป

 

เสื้อยืดสีดำไร้ลวดลายแต่เข้ากันได้ดีเมื่อมีกางเกงยีนส์สีซีดขาด ๆ นั้นช่วยเพิ่มความนำสมัย

 

ดูดี นี่มันเป็นหุ่นที่ดูดีมากเลยล่ะ

 

“พวกเขาบอกให้จ่ายเงิน ผมไม่มีน่ะครับ ผมเลยมาตามคุณ”

 

“ฮ่า ๆ ๆ ๆ”

เขาขำพรืดหลังจากฟังคำสารภาพนั้น ปาร์คจีมินไม่ได้ให้JK901พกเงินสด และเขาไม่ได้โอนเงินเข้าระบบไว้ให้ใช้จ่าย

 

หลังจากวันนี้คงต้องทำแล้วล่ะ เผื่อมันไปวิ่งราวใครเขาเข้า

 

05.00 PM

“ตาเถร !

แม่บ้านที่ถูพื้นอยู่ร้องดังลั่นเมื่อเห็นหุ่นยนต์ที่อยู่มุมบ้านราวเดือนเดินเข้ามาในบ้านราวกับก่อนหน้านี้ไม่เคยถูกตั้งให้ฝุ่นเกาะ

 

“สวัสดีครับ”

 

“อย่าทำป้าตกใจสิ เข้าไปในบ้านดี ๆ”

 

“เปิดใช้แล้วเหรอคะ!?

 

“ครับ”

 

“นี่หน้าไปโดนอะไรมาคะ ตายแล้วพ่อหนุ่ม”

 

“ผมชกเขาเองครับ มีเรื่องนิดหน่อย”

 

“ตายแล้วคุณจีมิน”

 

“วานป้าเอาเสื้อผ้ากับของใช้พวกนี้ไปเก็บหน่อยนะครับ”

 

“ได้-”

 

“ผมขอจัดเสื้อผ้ากับข้าวของผมเองได้มั้ยครับ”

 

“แล้วจะไม่มาทำแผลบนหน้าเหรอ”

 

“ทำครับ แต่ขอผมจัดของตัวเองก่อนได้หรือเปล่าครับ”

 

“ตามใจ”

 

“ผมเอาของไม่จำเป็นทิ้งได้มั้ยครับ”

 

“เออ ทำอะไรก็ทำไปเถอะ ทำเสร็จแล้วมาบอกฉันแล้วกันจะได้ทำแผลให้”

 

“ครับ”

 

06.30 PM

     JK901มองกล่องลังขนาดใหญ่ซึ่งใช้บรรจุเสื้อผ้าและของใช้ของหญิงสาวที่เคยอยู่ในห้องนี้มาก่อน

 

ตอนนี้เสื้อผ้าอีกครึ่งตู้ที่เคยมีเดรสถูกแทนด้วยเสื้อผ้าของเขาที่ซื้อมาใหม่วันนี้ ในห้องน้ำก็ด้วย JK901กวาดของที่ไม่มีคนใช้แล้วลงถังขยะเพื่อแทนที่ด้วยของใช้ของเขา

 

“ทำบ้าอะไร”

ปาร์คจีมินมองข้าวของในลังอย่างไม่เชื่อสายตา แม้กระทั่งเขาเองยังไม่กล้าแตะมัน แต่ไอ้หุ่นหน้านิ่งนี่กลับเอาของคนรักเก่าเขามาทิ้งหน้าตาเฉยได้ยังไง

 

“เอาอดีตของคุณทิ้งไปแล้วแทนที่ด้วยอนาคตครับ”

 

“ใครใช้ให้นายเข้ามาจัดของในห้องฉัน ?

 

“สามีต้องนอนห้องเดียวกันกับภรรยาครับ และตอนนี้สามีกำลังกำจัดข้าวของคนรักเก่าของภรรยาเขาทิ้งขยะ”

 

“ไอ้หุ่นบ้าเอ้ย ฉันไม่ได้ให้นายมานอนห้องฉัน ฉันบอกแล้วใช่มั้ยว่าฉันเป็นผู้ชาย มันรู้สึกแปลก”

 

“นอนโซฟาหรือลากเบาะมานอนข้างเตียงได้ครับ”

 

“ให้ตายสิ อยากนอนพื้นก็ตามใจ ตอนนี้ไปนั่งก่อน ฉันจะทำแผลให้”

 

ร่างสูงใหญ่เดินไปนั่งปลายเตียงโดยไร้คำถามใด ๆ ดวงตาสีนิลจ้องมองคนที่ดูสูงขึ้นมาทันทีเมื่อเขานั่งพร้อมกับยิ้ม

เปอร์เซ็นต์การถูกต่อต้านของเขาลดลงแล้ว

 

“ฟังนะ ฉันเปิดนายขึ้นมาเพราะต้องการเพื่อน ฉันมองนายเป็นเพื่อน เป็นสิ่งที่คอยให้ฉันเลิกคิดฟุ้งซ่าน ไม่ใช่สามี”

 

“หลังจากจิตใจดีขึ้นคุณอาจจะเปลี่ยนความคิดครับ มนุษย์หลายคนคิดว่าไม่ชอบสิ่งที่ตัวเองไม่เคยลอง จนวันที่เขาลองเขาจะพบว่ามันไม่ได้เป็นสิ่งไม่ดี”

 

“แล้วแผลนายหายเองไม่ได้หรือไง ?

สำลีชุบของเหลวสำหรับการรักษาแตะลงรอยช้ำมุมปากและโหนกแก้มหุ่นยักษ์

 

“ได้ครับ แต่เพื่อให้เหมือนมนุษย์ต้องใช้เวลาหายเหมือนระบบรักษาตัวเองจากภายในที่มนุษย์มี”

 

“นายชื่ออะไร ?

 

JK901ครับ”

 

“นั่นมันชื่อรุ่น ฉันถามชื่อนาย”

 

“ผมไม่มีชื่อจนกว่าจีมินจะตั้งให้ครับ”

 

JK

 

“ครับ ?

 

“ต่อไปนี้นายชื่อเจเค มันย่อมาจากจองกุกน่ะ ฉันนึกออกตอนอ่านชื่อรุ่นนาย”

 

“เจเคขอบคุณนะครับจีมิน ขออนุญาตทำแผลที่มือให้จีมินด้วยนะครับ”

ดวงตานิลจ้องมองชายหนุ่มที่มุ่งมั่นทำแผลให้ตัวเองก่อนปากที่แตกช้ำจากการโดนจีมินทำร้ายจนเลือดซึมออกมา ทำให้เจ้าของโวยวายห้ามหุ่นยนต์นามว่าเจเคหยุดยิ้มลั่นห้อง

 

เจเคคือชื่อของเขา เขาไม่ใช่หุ่นยนต์ไร้ชื่อรุ่นJK901อีกแล้ว

ปาร์คจีมินคือความทรงจำแรก

และคือคนแรกที่มอบชื่อให้กับเขา


_____


TALK TALK


นายเอกของเราก็จะหมัดหนักหน่อย หน้าพระเอกช้ำกันเลยทีเดียว


เรียนนักอ่านที่รัก


     หลังจากเปิดตัวละครและลงตอนที่1ไป MR.JK901 #หุ่นยนต์จองกุก ได้ติดอันดับ47นิยายในเว็บเด็กดีหมวดTOP100แฟนฟิคค่ะ


ขอขอบคุณนักอ่านทุกท่านที่มอบความรักให้นิยายและตัวละครเรื่องนี้จนติดอันดับสูงแบบที่คนเขียนไม่เคยคาดมาก่อนนะคะ


คนเขียนไม่สามารถตอบแทนอะไรได้นอกจากพัฒนาผลงานการเขียนให้ทุก ๆ คนได้อ่านกันต่อไปหลังจากนี้ค่ะ


ขอบคุณที่ให้เกียรติร่วมเดินทางกับผู้เขียนและตัวละครต่างๆ หวังว่าถนนเส้นนี้เราจะผ่านทั้งความสุขความทุกข์ไปด้วยกันกับตัวละครจนสุดทางนะคะ


 - TREASUREofG -

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 669 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

995 ความคิดเห็น

  1. #905 Imprima_ (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 2 ตุลาคม 2561 / 12:38
    งื้อออ. น่ารักมากเลยค่ะ. หยุดอ่านไม่ได้เลย ชอบการบรรยายแบบเห็นภาพความคิดของหุ่นยนต์มากค่ะ แบบ เอ็นดูเจเคมากก
    #905
    0
  2. #569 Lala_Land (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 10 กันยายน 2561 / 21:15
    เจเค ตื้อเท่านั้นค่ะ!!! 555
    #569
    0
  3. #551 jeeeeepjm_ (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 8 กันยายน 2561 / 15:32
    ชอบประเด็นเปรียบเทียบมนุษย์กับหุ่นยนต์มากเลยค่ะ แง้ ชอบมุมมองที่เจเคมองความไม่สมบูรณ์ของมนุษย์เป็นความสวยงามของเขา ㅠㅠ อยากรว้องหั้ยยยยยยยย ทำไมอบอุ่นขนาดนี้คะลหนู เจเคจิตใจหนูสร้างขึ้นมาด้วยอะไรคะ อ่อนโยนเหลือเกิน เป็นกำลังใจให้นะคะ ฮื่อออออออ
    #551
    0
  4. #525 fahsdr (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 5 กันยายน 2561 / 07:10
    เจเคน้องลูกก555555555 เป็นหุ่นยนต์ที่อยากมีไว้ครอบครองเอง~~~~
    #525
    0
  5. #517 kookxmin (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 5 กันยายน 2561 / 00:55
    แงงงง จีมินรุนแรงกับน้องมากกก แต่คือนี่ชอบ55555555 ปล.ฟีดแบคดีมาก เป็นกำลังใจในการพัฒนาต่อของพี่พลอยนะคะ
    #517
    0
  6. #453 Toy🚀 (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 3 กันยายน 2561 / 19:10

    ชอบนะคะ แต่อยากให้พรรณาเยอะกว่านี้หน่อย มันดูปึบปับๆ #อยากเห็นจินวีแล่ววว
    #453
    0
  7. #345 Mr. ✈ (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 29 สิงหาคม 2561 / 02:26
    ทำไมเจเคละมุนงี้ อยากมีบ้างจัง
    #345
    1
  8. #279 จอนบ้านไร่ (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 28 สิงหาคม 2561 / 20:25
    ขอหุ่นยนต์เจเคสักคนรับรองจะไม่ปล่อยไปไหน อุแง้
    #279
    0
  9. #271 DT_daru (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 27 สิงหาคม 2561 / 19:57

    ดีใจที่ติดท็อป100นะคะ เรื่องนี้สนุกมากๆเลย น่ารักทั้งจองกุกทั้งจีมินเลย //เป็นกำลังใจให้นะคะ<3

    #271
    0
  10. #269 Beaker (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 27 สิงหาคม 2561 / 19:10
    โอ๊ย เขินมากเลยเด้อ อ่านไปจิกหมอนไป
    #269
    0
  11. #267 จีมินลูกแม่ (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 25 สิงหาคม 2561 / 23:00

    ละมุนนนน หุ่นยนต์เจเคมีขายที่ไหนบ้างคะ ใช้เเทนไมโครเวฟได้เลยย
    #267
    0
  12. #262 Minki_G (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 25 สิงหาคม 2561 / 00:38
    ฟิคนี้ดีค่าชอบบ. รอเขารักกันค่ะ
    #262
    0
  13. #255 YK93 (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 24 สิงหาคม 2561 / 10:21
    อยากมีหุ่นยนต์เจเคเป็นของตัวเองงง55 เป็นกำลังใจให้ไรท์นะคะ
    #255
    0
  14. #237 mr.bunny (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 23 สิงหาคม 2561 / 22:11
    อือหื้ออ… พ่อเจเค พ่อไมโครเวฟ พ่อบ่อน้ำพุออนเซ็น อบอุ่นเหลือเกินนน เขินค่ะเขินนน อยากเป็นพี่พัคคนดีเลยย 55555~ ขอเจเค1ที่จัดส่งบ้านภายในคืนนี้เลยได้มั้ยยย?
    #237
    0
  15. #235 Vchyy (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 23 สิงหาคม 2561 / 21:46

    ชอบเรื่องแนวนี้มากๆเลยสู้ๆนะคะไรต์!!! เนื่องเรื่องสนุกมากค่ะ

    #235
    0
  16. #232 raiwawa (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 23 สิงหาคม 2561 / 21:22
    แงงงงง น้องมีชื่อแล้ววววว
    #232
    0
  17. #208 NongYingNutty (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 23 สิงหาคม 2561 / 16:12
    ชอบหุ่นเจเคจัง ทำอะไรก็ขออนุญาตตลอดเลย น่ารักกก
    #208
    0
  18. #207 Wicthery (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 23 สิงหาคม 2561 / 13:36

    ชอบมากเลย

    อยากอ่านต่อจังเลย
    #207
    0
  19. #206 j_aiii (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 22 สิงหาคม 2561 / 20:08
    ยิ้มจนแผลปริ เอาซี้
    #206
    0
  20. #205 aomamwowty (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 22 สิงหาคม 2561 / 18:38

    ตามหานิยายแนวนี้มานานแล้วค่ะ ไม่เกี่ยวกับเรื่งหุ่นยนต์อะไรนะคะ แต่อยากอ่านชายรักชายที่ดูชายจริงๆอ่ะค่ะ แบบไม่เคะ ไม่เมะ หรือไม่หวานจนเลี่ยนเกินไป และเริ่มเรื่องดีมากเลยล่ะค่ะ อ่านตอนแรกไปทำให้รู้สึกอยากติดตามจนจบเลยค่ะ เป็นกำลังใจให้น้าาา.

    #205
    0
  21. #202 parabola321 (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 21 สิงหาคม 2561 / 22:02

    เขินนนนนน
    #202
    0
  22. #201 Praijan2525 (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 21 สิงหาคม 2561 / 18:51
    ฮือออ ถ้าจีมินไม่อยากได้ รบกวนโยนเจเคมาทางนี้ได้นะคะ สัญญาจะไม่ให้ใส่เสื้อรัดจนเห็นหัวนม กับกางเกงรั้งไข่ค่ะ5555555555 เอ็นดูความอยากเป็นอนาคตของจีมิน เอาใจช่วยเจเคน้าา เอาใจช่วยไรเตอร์ด้วยนะคะ สู้ๆ
    #201
    0
  23. #200 Sirikorn_kw (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 21 สิงหาคม 2561 / 11:49

    หลงรักคุณเจเคไปแล้ววว
    #200
    0
  24. #199 Aksone (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 21 สิงหาคม 2561 / 09:50
    เจเคคคคคคคคค!!!
    #199
    0
  25. #198 pggirl (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 21 สิงหาคม 2561 / 09:11

    ฮื่อ เขินจัง จะไปหาหุ่นดีๆแบบจองกุกได้จากที่ไหนเนี่ย

    #198
    0