ALPHA JUNGKOOK #กุกมินโอเมก้า

ตอนที่ 4 : CHAPTER4 : MARRIED

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 8,923
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 310 ครั้ง
    3 ก.พ. 61

B
E
R
L
I
N
?

CHAPTER4


เป็นเวลาร่วมชั่วโมงแล้วที่จีมินถูกช่างแต่งหน้ารุมใช้แปรงและของมากมายที่เขาเองก็ไม่รู้จักละเลงบนหน้าของตัวเอง ใบหน้าหวานเบ้ออกเล็กน้อยเมื่อต้องนั่งทาเดิมเป็นเวลานานจนไม่รู้สึกสบายตัว

 

วันนี้คือวันแต่งงานของเขา...แน่นอนว่าจีมินรู้สึกตื่นเต้นและหวานหวั่น หลังจากนี้ไปเขาจะต้องออกจากฝูงตัวเอง

ถึงจะถูกฝึกมาให้ออกฝูงเพื่อไปทำหน้าที่คู่ครองอัลฟ่าสักตัวกับหน้าที่แม่แต่โอเมก้าตัวน้อยใช่ว่าจะเคยเจอกับสถานการณ์จริงแบบนี้เสียเมื่อไหร่

 

“เสร็จแล้วค่ะ”

เหล่าช่างแต่งหน้ามองเจ้าสาวคนเก่งของงานแต่งพร้อมกับยิ้มออกมาเพราะความพอใจในผลงานปลายแปรงของตัวเอง

 

ตาเรียวกะพริบขึ้นลงเพื่อมองภาพในกระจกอย่างไม่เชื่อสายตาว่านั่นคือตัวเองจริงๆ เส้นผมสีดำสนิทที่เคยมีหน้าม้าปรกตาถูกไดร์และรีดให้เป็นทรงราวกับไม่ได้ตั้งใจ

ใบหน้าที่เคยไร้เครื่องสำอางถูกแต่งแต้มด้วยรองพื้นเพื่อกลบความหมองคล้ำ เปลือกตาถูกแต่งแต้มไปด้วยอายแชโดว์สีธรรมชาติและอายไลน์เนอร์ที่แทบดูไม่ออกว่าทาอยู่ ปากอิ่มถูกเคลือบด้วยลิปสีชมพูอ่อนจนมันวาว แก้มสองข้างแดงระเรื่อราวกับสีลูกพีชด้วยบลัสออน

 

“มัน...ไม่ดูแต่งเยอะเกินไปเหรอครับ”

เจ้าของแก้มขึ้นสีแดงจากความเขินอายตัวเองในกระจกเงยหน้าถามเหล่าหญิงสาวที่ยืนมองตัวเองอยู่ด้วยความประหม่า

 

“ไม่เยอะค่ะ วันนี้คุณจีมินเป็นเจ้าสาวของงานนะคะ พวกเราต้องทำให้คุณจีมินออกมาสมบูรณ์แบบที่สุด”

 

โอเมก้าตัวน้อยที่กลายเป็นเจ้าสาวของงานได้แต่นั่งหน้าแดงและปล่อยให้เหล่าช่างแต่งหน้าแต่งตัวของตัวเองราวกับเขาคือตุ๊กตาให้พวกหล่อนเล่นก็ไม่ปาน

 

มือเล็กที่คล้องแขนบิดาของตัวเองสั่นระริกด้วยความกังวล จีมินหลับตาสูดหายใจเข้าปอดเพื่อรวบรวมความกล้าไม่ให้ตัวเองตื่นตระหนกไปมากกว่านี้

 

“พ่ออยู่นี่”

ชายสูงวัยส่งยิ้มไปให้ลูกชายที่เปรียบเหมือนแก้วตาดวงใจของตัวเองโอบไล่เล็กไว้เพื่อปลอบประโลมเมื่อเห็นลูกของตนสั่นไปทั้งตัว

 

“พ่อครับ...”

 

“หลังจากประตูบานนี้เปิดออก ลูกจะไม่ใช่โอเมก้าในฝูงเราอีกต่อไป ลูกคือคู่ครองอัลฟ่าที่ชื่อจองกุก และทันทีที่เขาได้รับตำแหน่งราชาลูกจะกลายเป็นราชินี”

 

“...”

 

“ทุกอย่างที่แม่เขาสอนลูกมาทั้งหมดมันจะถูกใช้ตั้งแต่วันนี้ไปจนถึงบั้นปลายชีวิตของลูก”

 

“ครับ”

 

“พ่อรักลูกนะ อัลฟ่าที่ได้เป็นคู่ครองของลูกเขาคือหมาป่าที่โชคดีที่สุด”

 

“...”

 

“ทำไมรู้มั้ย”

 

“ไม่รู้ครับ”

 

“เพราะลูกพ่อเป็นโอเมก้าที่เพียบพร้อมทุกอย่าง”

ปากอิ่มฉีกยิ้มกว้างส่งไปให้ผู้ให้กำเนิดหลังจากได้ยินประโยคนั้น ชั่ววินาทีประตูไม้สีขาวสะอาดตาถูกเปิดออก

ทุกสายตาจับจ้องมาที่จีมิน เสียงเปียโนและเสียงขับกล่อมบทเพลงถูกบรรเลงขึ้นพร้อมกับเท้าของคนตัวเล็กที่ก้าวเดินไปบนพรมแดงที่มีกลีบดอกไม้มากมายโปรยอยู่

 

ทุกการก้าวเดินแต่ละครั้งมันทำให้ใจดวงน้อยของเจ้าโอเมก้าตัวเล็กเต้นระรัว และเมื่อเห็นชายร่างสูงในชุดดำมองมาที่ตัวเองพร้อมรอยยิ้มจีมินยิ่งรู้สึกว่าตัวเองนั้นหายใจลำบาก

 

หน่วยเวลาของการเดินจากประตูมาถึงซุ้มดอกไม้ของบ่าวสาวนั้นมันเพียงไม่กี่นาที แต่ในความรู้สึกคนที่กำลังจะออกจากอ้อมอกของฝูงเพื่อไปหาคู่ครองอย่างจีมินนั้นมันช่างยาวนานราวกับปี

 

ใบหน้าคมคายอมยิ้มออกมาเมื่อมองเจ้าสาวของตัวเองที่ยืนเกาะแขนพ่อตนไม่ปล่อย จองกุกยื่นมือออกไปและหงายมันขึ้นเพื่อรับจีมินให้มายืนข้างตัวเอง

มันไม่ใช่เพียงแค่การวางมือลงบนฝ่ามือของอัลฟ่า

 

แต่มันคือการวางชีวิตของจีมินหลังจากนี้ลงบนฝ่ามือของจองกุกเพื่อแสดงให้เห็นว่าหลังจากนี้อัลฟ่าหนุ่มจะต้องดูแลคู่ครองของตัวเองไปตลอดชีวิต

 

จีมินค่อยๆคลายมือที่คล้องแขนพ่อตัวเองอยู่ออกและหันไปมองแม่ที่ดูเหมือนร้องไห้ คนตัวเล็กยิ้มออกมาเพื่อบอกว่าเขานั้นไม่เป็นไร

 

มือของคนที่อยู่ในชุดขาวสะอาดตาถูกยื่นไปวางบนฝ่ามือของอัลฟ่าคู่ครองตัวเองท่ามกลางเสียงร้องปีติยินดีของคนในงาน

 

ทั้งคู่ยืนหันหน้าเข้าหากันและฟังคำสัตย์สาบานที่ผู้อาวุโสของฝูงอัลฟ่าของจองกุกกำลังเอื้อนเอ่ย

 

ชั่ววูบที่สองดวงตาสบประสานกันนั้นจีมินก็ใจเต้นแรงเหมือนกับที่เขาเคยเป็นตอนเจอจองกุกครั้งแรก แก้วตาของโอเมก้าทอประกายเป็นสีน้ำเงินเช่นเดียวกันกับดวงตาของจองกุกที่แปรเปลี่ยนเป็นสีทอง

 

“คุณ...”

เรียวคิ้วสวยขมวดแน่นเมื่อมองหน้าคู่ครองของตน ดวงตาของจองกุกเปลี่ยนเป็นสีดำราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้นก่อนหน้านี้มันทำให้จีมินตกใจ

 

“พี่”

 

“ครับ ?”

 

“เรียกผมว่าพี่”

 

ปากอิ่มที่ถูกเคลือบด้วยลิปเม้มเข้าหากันแน่น จีมินจ้องหน้าอัลฟ่าหนุ่มก่อนจะตัดสินใจเอื้อนเอ่ยสรรพนามนั้นออกไป

“พี่จองกุก”

 

ร่างสูงสูดหายใจเข้าปอดและส่งยิ้มไปให้เจ้าสาวของตัวเองในวันนี้ แหวนสีเงินวงเรียบที่ด้านในสลักชื่อย่อของเขาถูกล้วงออกมาจากกระเป๋าสูทเจ้าบ่าว

จองกุกเหลือบมองเจ้าของมือที่ตัวสั่นก่อนจะบรรจงสวมแหวนลงไปได้ผู้เฒ่าของฝูงให้สัญญาณ ใจดวงน้อยราวกับจะหยุดเต้นไปเมื่อความเย็นของแหวนสัมผัสเข้ากับนิ้วนางข้างซ้าย

 

คราวนี้จีมินต้องเป็นฝ่ายสวมแหวนคืนจองกุก โอเมก้าที่อยู่ในชุดขาวล้วงแหวนที่หน้าตาเหมือนกับวงในนิ้วตัวเองเพียงแต่ขนาดใหญ่กว่าออกมา

มือเรียวสวมแหวนให้คู่ครองของตัวเองด้วยความสั่นเทา ดวงตาเรียวคลอไปด้วยน้ำตาของความประหม่าจนแทบไหลอาบแก้มตอนที่ก้านนิ้วยาวของจองกุกมีแหวนที่ด้านในสลักชื่อย่อของตัวเองไว้อยู่

 

ปากหยักยิ้มออกมาด้วยความพอใจ ตาคมเหลือบไปมองผู้อาวุโสที่อวยพรพวกเขาเสร็จเมื่อครู่ก่อนที่มือใหญ่จะถือวิสาสะเลื่อนไปจับกรอบหน้าคู่ครองของตัวเองและประกบจูบลงไปโดยไม่ให้จีมินได้ตั้งตัว

 

ดวงตาเรียวเบิกกว้างด้วยความตกใจและแปรเปลี่ยนเป็นสีน้ำเงินโดยทันที จีมินคิดว่าตัวเองกำลังหูดับเมื่อเขากลับได้ยินเสียงหัวใจของคนที่จูบตัวเองอยู่ทั้งๆที่มันไม่ควรเกิดขึ้นได้

 

ตรงหน้าของเขามีเพียงจองกุกที่กำลังขยับปากเนิบนาบเป็นจังหวะและจีมินมองไม่เห็นใครอีกแล้ว

 

ราวกับรู้ว่าจีมินกำลังจะเป็นลมอีกครั้ง แขนแกร่งของจองกุกประคองเอวบางไว้เพื่อไม่ให้คู่ครองของตัวเองล้มไปกับพื้น

ร่างสูงผละออกมาอย่างเชื่องช้าก่อนจะมองหน้าจีมินที่ขึ้นสีไปทั่วทั้งหน้าและยิ้มออกมาให้ความไร้เดียงสาของโอเมก้าตัวน้อย

เมื่อครู่นี้มันเป็นจูบแรกของคนตรงหน้า...เขารับรู้ได้

 

เสียงปรบมือที่ดังเข้าโสตประสาทการได้ยินเรียกให้คนที่ตกใจกับจูบแรกได้สติ จีมินหันไปมองทุกคนที่มองมายังเขาและคนข้างกายพร้อมส่งยิ้มยินดีมาให้

 

“แม่ฝากน้องด้วยนะคะจองกุก”

มารดาของจีมินเอ่ยฝากฝังลูกเขยตัวเองพร้อมดึงโอเมก้าแก้วตาดวงใจที่เธอเฝ้าฟูมฟักและถนอมมาตลอดหลายปีเข้ามากอดไว้

 

“คุณแม่”

โอเมก้าตัวเล็กกอดผู้ให้กำเนิดแน่นเมื่อตัวเองต้องห่างจากอกแม่ ดวงตาเรียวมีน้ำตาคลอและพร้อมไหลอาบหน้าได้ทุกเมื่อ

 

“ทุกอย่างที่หนูเรียนมาตั้งแต่เล็กจนโต...หนูต้องใช้มันหลังจากนี้กับจองกุก เข้าใจมั้ยคะจีมิน ?”

น้ำเสียงที่สั่นเครือของผู้เป็นแม่เอ่ยบอกลูกชายคนเดียว

ถึงแม้เธอจะบอกลูกเสมอว่าจีมินเกิดมาเพื่อเป็นภรรยาและแม่ของหมาป่าสักตัวแต่ความเป็นแม่ที่ห่วงลูกมันห้ามกันไม่ได้

โอเมก้าของเธอนั้นช่างบอบบาง เธอกลัวลูกจะอยู่บ้านตระกูลจอนไม่ได้ กลัวว่าลูกจะอึดอัด เธอกลัวคนที่นั่นรักจีมินได้ไม่เท่าเธอที่เป็นแม่

 

“แม่”

ร่างบางเงยหน้าขึ้นมองมารดาที่ร้องไห้ด้วยหัวใจที่หนักอึ้ง เขารู้หน้าที่ของตัวเองดี แต่จีมินไม่คิดว่าแม่จะร้องไห้เพราะตัวเองออกฝูงมา

 

“แล้วแม่จะไปหาบ่อยๆ”

เธอจูบขมับลูกชายพร้อมกับคลายกอดและส่งแก้วตาดวงใจของตัวเองไปให้จองกุกที่ยืนมองอยู่ จองกุกเหมือนรู้ว่าเธอเป็นกังวลอัลฟ่าหนุ่มจึงก้มหัวและส่งยิ้มมาให้

 

“...”

จีมินยืนแข็งทื่อเมื่อตอนนี้เขาอยู่ในห้องนอนกับสามีของตัวเองสองคน ร่างบางไม่กล้าแม้แต่ขยับไปนั่งที่ปลายเตียงหรือเก้าอี้บนโต๊ะเครื่องแป้งด้วยซ้ำ

กลิ่น...เขาได้กลิ่นของจองกุกครอบคลุมไปทั่วทุกที่ในห้องนอน และกลิ่นนั้นมันทำให้เขารู้สึกกลัวตามสัญชาตญาณสัตว์ที่อ่อนแอกว่า

 

“ยืนแบบนั้นไม่เมื่อยเหรอครับ ?”

ร่างสูงขนกระเป๋าใบใหญ่สองใบออกมาสะพายไว้พร้อมหันหน้าไปถามโอเมก้าตัวน้อยที่ยืนนิ่งอยู่กับที่มาตั้งแต่เขาพาขึ้นห้อง

“ม..ไม่ครับ”

 

ใบหน้าคมคายก้มมองเลขบอกเวลาบนนาฬิกาข้อมือก่อนจะจูงมือจีมินออกมาจากห้องนอนจนคนตัวเล็กต้องทำหน้าเหลอหลาเพราะความงุนงง

 

“จะไปไหนครับ ?”

 

“ไปข้างนอก”

 

“ตอนนี้เหรอครับ??”

 

“ใช่ ผมไม่พาภรรยาของผมคลุกอยู่ในห้องกันสองคนทั้งๆที่รู้ว่าเขาอึดอัดหรอก”

 

จีมินเดินตามจองกุกอย่างเลี่ยงไม่ได้ถึงแม้ว่าตัวเองจะยังงุนงงกับเหตุการณ์ตอนนี้ก็ตาม เรียวขาสองข้างก้าวเดินตามสามีมาจนถึงรถยนต์หนึ่งในคันที่จอดอยู่โรงจอดรถ

 

จองกุกเปิดประตูฝั่งข้างคนขับออกทำให้จีมินต้องพาตัวเองเข้าไปนั่งในรถอย่างปฏิเสธไม่ได้ ร่างบางสูดหายใจเข้าปอดเพื่อไล่ความกลัวเมื่อทันทีที่เข้ามานั่งในรถจมูกจีมินก็ได้กลิ่นของอัลฟ่าหนุ่มคลุ้งไปทั่วอากาศที่มองไม่เห็น

 

“เราจะไปไหนกันเหรอครับ ?”

 

“นอกเมือง จีมินอยากไปมั้ย ถ้ากลัวผมจะไม่-”

 

“อยากไปครับ”

โอเมก้าตัวน้อยตอบแทบทันทีเมื่อได้ยินคำว่านอกเมือง เขาไม่เคยออกไปนอกเมืองสักครั้งเพราะคุณพ่อคุณแม่บอกว่ามันร้อนและนอกเมืองบางที่มีอันตราย

จีมินคือสิ่งมีชีวิตที่วันๆถูกเลี้ยงให้โตมาในกำแพงบ้านและเรียนรู้กิริยามารยาทจนเขาโต มีบ้างที่เวลานั่งรถสายตาของเขามองเห็นผู้คนเดินสวนกันขวักไขว่และมีของขายตามข้างทาง

เขาเองก็ไม่รู้ว่ามันเรียกว่าอะไร จีมินอยากลองเดินที่นั่นสักครั้ง

 

“เราก็ดื้อเหมือนกันนะ”

อัลฟ่าหนุ่มอมยิ้มเมื่อเห็นท่าทีที่ดูยังไงก็รู้ว่าตื่นเต้นของภรรยาตัวเอง เขารู้มาว่าจีมินถูกเลี้ยงมาอย่างดี และคนคนนี้ไม่เคยออกมานอกกำแพงวังของเมืองตัวเองแน่นอนจองกุกเอาหัวรับประกัน

ตอนแรกคิดว่าจะกลัวและบอกว่าไม่อยากไป แต่ท่าทีที่ดูตื่นเต้นแบบนี้มันทำให้เขารู้ว่าจีมินคงมีความดื้อซ่อนไว้ในตัวไม่น้อย

 

“ค ครับ ?”

คนตัวเล็กหันไปมองชายหนุ่มข้างกายก่อนจะเม้มปากแน่นเมื่อคิดว่าตัวเองเผลอทำกิริยาไม่งามออกไปให้สามีเห็น

 

“ทำไมต้องเกร็งขนาดนั้น มันไม่ได้เป็นไรสักหน่อย”

 

“...”

 

“ผมเป็นสามีจีมินนะครับ แค่เผลอทำตัวดื้อใส่สามีมันไม่ได้ผิดสักหน่อย”

 

ปวด ปวดหัวใจอีกแล้ว ใจด้วยน้อยของโอเมก้าเต้นแรงอย่างไม่ทราบสาเหตุแค่ได้ยินคำว่าดื้อออกมาจากปากจองกุก

จีมินไม่ได้พูดอะไรต่อนอกจากนั่งนิ่งๆและขมวดคิ้วแน่นเพราะใจเจ้ากรรมไม่เคยฟังคำสั่งเขาสักนิด

ถ้าเกิดคุณจองกุกได้ยินว่ามันเต้นแรงแค่ไหนเขาจะทำหน้ายังไงกัน

 

“จีมินรู้มั้ยทำไมคุณพ่อกับคุณแม่ไม่อยากให้จีมินมานอกเมือง”

เสียงทุ้มเอ่ยถามภรรยาตัวเองที่แข็งทื่อเมื่อเขาหยิบฮู้ดสีดำตัวยาวออกมา จองกุกสะบัดมันออกและผูกปมฮู้ดส่วนคอให้โอเมก้าตัวน้อย

“ไม่ทราบครับ”

 

“มันมักจะเกิดสถานการณ์วุ่นวายเวลามีหมาป่าตำแหน่งสูงเดินอยู่ที่ข้างทาง”

 

“...”

 

เราไว้ใจพี่มั้ย ไว้ใจว่าพี่จะดูแลเราได้หรือเปล่า ?”

ตาคมจ้องปรางหน้าหวานพร้อมถามภรรยาตัวน้อยด้วยน้ำเสียงจริงจัง มันไม่ใช่แค่เรื่องที่ออกมาเดินนอกเมือง

แต่อัลฟ่าหนุ่มยังคงแฝงเรื่องที่เขาจะคอยดูแลจีมินหลังจากแต่งงานกันไปตลอด มือใหญ่ถูกยื่นออกไปตรงหน้าเพื่อรอให้มือของจีมินวางลงมาแทนคำตอบ

 

“ไม่มีเหตุผลที่ผมจะไม่ไว้ใจพี่ครับ”

เจ้าของร่างสีน้ำนมเงยหน้ามองสามีและอมยิ้ม มือของจีมินวางลงไปบนมือจองกุกที่หงายรออย่างไม่ลังเล

 

รอยยิ้มจากใบหน้าหล่อถูกส่งไปให้คนรัก จองกุกพาจีมินเดินหายไปกับกลุ่มฝูงชนเพื่อพาคนตัวเล็กไปเห็นได้สิ่งที่ตัวเองไม่เคยเห็น

 

ใบหน้าหวานภายใต้ผ้าคลุมฮู้ดยิ้มกว้างออกมาเมื่อปลายจมูกของเขาได้กลิ่นมากมายจากหมาป่าที่เดินสวนกันขวักไขว่

ตาเรียวมองสองข้างทางที่มีของวางขายกับพื้นหรือตั้งโต๊ะขายด้วยรอยยิ้ม ที่นี่มีของกินกับของที่จีมินคิดว่าคือเครื่องประดับเสียส่วนใหญ่ขายอยู่

 

ตาคมมองแผ่นหลังเล็กที่ดูตื่นเต้นเมื่อได้เดินเข้ามารวมกับกลุ่มฝูงชนด้วยรอยยิ้ม จีมินดูท่าไม่เคยออกมานอกเมืองแบบนี้จริงๆ

ทำไมพวกเขาถึงต้องสร้างกำแพงมาตีกรอบโอเมก้าตัวนี้กันด้วยนะ แค่การเรียนรู้ที่จะออกฝูงมาเป็นแม่กับเมียจองกุกคิดว่ามันหนักมากพอแล้ว

แต่การที่ไม่สามารถเป็นตัวเองได้แบบนี้นั้นมันน่าอึดอัดมากกว่า และเขาจะเป็นคนที่พังกำแพงบ้าบอพวกนั้นเพื่อพาจีมินออกมาสู่โลกจริงๆเอง

 

“ผมเดินไปตรงนั้นได้มั้ยครับ ?”

ใบหน้าน่ารักที่ถูกฮู้ดปิดบังอยู่หันไปถามอัลฟ่าหนุ่มด้วยความคาดหวังในคำตอบ และจองกุกก็ไม่ทำให้ภรรยาตัวเองผิดหวังด้วยการส่งยิ้มและพยักหน้าส่งไป

 

จีมินนั่งกอดเข่ามองเหล่าดาวมากมายที่ส่องแสงประกายระยิบระยับอยู่บนท้องฟ้าด้วยรอยยิ้มที่นอกเต็นท์

หลังจากเดินเที่ยวที่นอกเมืองเสร็จแล้วเขาคิดว่าจองกุกจะพาเขากลับบ้าน แต่เปล่า จองกุกพาจีมินมากางเต็นท์อยู่ที่เชิงเขาลูกหนึ่งที่อยู่นอกเมืองออกมา

 

“ผมไม่เคยออกมาข้างนอกตอนกลางคืนแบบนี้ ปกติผมจะนั่งมองดาวพวกนี้บนระเบียงห้องนอน”

เสียงหวานเอ่ยเล่าเรื่องราวของตัวเองพร้อมรอยยิ้มโดยที่ยังเงยหน้ามองท้องฟ้ายามค่ำคืนอยู่

 

“จีมินทำตัวตามสบายได้ แค่เป็นตัวของตัวเอง อยากทำอะไรก็ทำ”

ตาคมมองเสี้ยวหน้าของโอเมก้าที่กำลังเงยหน้ามองดาวด้วยรอยยิ้ม แสงสีน้ำเงินที่ส่องมากระทบปรางหน้าจีมินนั้นมันยิ่งส่งให้ภาพตรงหน้าของจองกุกงดงามยิ่งกว่างานศิลปะใดๆ

 

“ขอบคุณนะครับพี่จองกุก”

 

“...”

 

“ขอบคุณที่ให้เกียรติจีมิน”

จีมินรู้ว่าจองกุกกำลังให้เกียรติเขาด้วยการผิดกฎ หากพูดตามธรรมเนียมของการออกฝูงตอนนี้พวกเขาต้องอยู่กันในห้อง

และใช่ ตอนนี้พวกเขาควรมีอะไรกันมากกว่ามานั่งดูดาวบนเชิงเขาแบบนี้แต่จองกุกกลับไม่ได้ดูเดือดเนื้อร้อนใจกับเรื่องนั้น

 

“ผมไม่อยากให้จีมินลำบากใจ”

 

“คุณจองกุกไม่จำเป็นต้องทำแบบนี้”

จีมินถูกฝึกให้เรียนรู้ว่าเรื่องไหนเขาควรระวัง และเรื่องไหนเขาควรกล้า การมีอะไรกันไม่ได้อยู่ในภาคปฏิบัติที่เขาเรียน

แต่โดยสัญชาตญาณของร่างกายและความเป็นสัตว์มันทำให้รู้ว่าหากจองกุกเริ่มมาเขาจะตอบสนองกลับยังไงถึงแม้ว่าจีมินจะไม่เคยก็ตาม

และมันอยู่ในหนึ่งหน้าที่หลักของโอเมก้าอย่างเขา

 

“ผมยั้งตัวเองไม่ได้หรอกจีมิน คุณจะรับมันไม่ไหว”

 

ทั้งสองคนเงียบไปพักใหญ่ จองกุกกำลังจมอยู่ในความคิดที่ว่าหากเขาได้กลิ่นฟีโรโมนของจีมินที่ปล่อยมาตอนเรามีอะไรกันอัลฟ่าอย่างเขาจะยั้งแรงตัวเองไว้ไม่อยู่ การดึงดูดตามสัญชาตญาณคู่โซลเมทมันรุนแรงกว่าการร่วมรักกับหมาป่าธรรมดาที่ไม่ใช่คู่โซลเมทกัน

และยิ่งเขาผูกจิตกับจีมินไปแล้วเขายิ่งจะทำรุนแรงกับคนตัวเล็ก

 

“ร่างกายผมมันถูกสร้างมาให้รับเรื่องแบบนั้น...ผมรับมันได้”

หมาป่าอย่างพวกเขาแยกเพศตามชนิดและร่างกาย โอเมก้าอย่างจีมินมีร่างกายที่สามารถรับการร่วมรักจากอัลฟ่าและตั้งครรภ์ได้

 

“จีมินง่วงหรือยัง ?”

ร่างสูงถามไปเรื่องอื่นเมื่อรับรู้ได้ว่าคนข้างกายกำลังเครียดเพราะกลัวว่าเขาจะโกรธหากไม่ได้มีอะไรกับตัวเอง

โอเมก้านี้ถูกเลี้ยงมาให้เป็นภรรยาถึงขนาดนี้เลยเหรอ

 

ปรางหน้าเจ้าของร่างสีน้ำนมพยักขึ้นลงแทนคำตอบ จองกุกพาภรรยาของตัวเองเข้าไปในเต็นท์ที่ถูกกางรอหลายชั่วโมงก่อนหน้านี้

คืนนี้พวกเขาจะไม่กลับบ้าน อัลฟ่าหนุ่มยังอยากเห็นภรรยาของตัวเองบริสุทธิ์อยู่แบบนี้ไปอีกสักพัก

ก่อนที่ความบริสุทธิ์พวกนั้นจะโดนทำลายไปโดยตัวเขาเอง

 

คู่ข้าวใหม่ปลามันได้แต่นั่งมองหน้ากันในเต็นท์หลังใหญ่เมื่อต่างคนต่างทำตัวไม่ถูกในสถานการณ์ตอนนี้

 

“ถ้าจีมินกลัวหรืออึดอัด...ผมเตรียมเต็นท์อีกหลังมาเผื่อ ผมจะไปนอนหลังนั-”

 

“นอนด้วยกันได้มั้ยครับ ?”

โอเมก้าตัวเล็กโพล่งออกมาพร้อมกับเม้มปากแน่นด้วยจิตใจที่เต้นเร็วด้วยความประหม่าเพราะเอ่ยประโยคแบบนั้นออกไป

 

จองกุกไม่ได้ตอบอะไรแต่เขายื่นหมอนและผ้าห่มไปให้จีมิน เจ้าตัวรับมันมาถือไว้และมองหน้าสามีก่อนจะค่อยๆเอนหลังนอนและกางมันออกห่มจนคลุมตัว

 

พี่จองกุกไม่มีผ้าห่มเหรอครับ ทำไมมีของผมแค่ผืนเดียว”

เรียวคิ้วขมวดเข้าหากันด้วยความฉงนเมื่อมองแล้วพวกเขาไม่สามารถห่มผ้าผืนเดียวกันได้แน่นอนเพราะมันเป็นผ้าห่มผืนเล็กสำหรับคนเดียว

 

“ไม่ครับ”

หมาป่าจัดเป็นสัตว์เลือดร้อน หากพวกเขาถูกฉีดยาความร้อนของอุณหภูมิในเลือดจะเผาผลาญมันอย่างรวดเร็วภายในไม่กี่วินาที

และอัลฟ่าจัดอยู่ในหมาป่าที่เลือดร้อนมากที่สุดหากเทียบกับโอเมก้าเช่นจีมิน ความหนาวไม่สามารถทำอะไรพวกเขาได้

 

“ร ราตรีสวัสดิ์นะครับ”

เสียงหวานเอ่ยติดขัดด้วยความประหม่าเมื่อหมาป่าตัวโตล้มนอนลงข้างตัวเอง ความอุ่นจากตัวของจองกุกที่นอนอยู่ข้างกันแผ่มาถึงจนจีมินรู้สึกได้

 

“ราตรีสวัสดิ์ครับ”

นั่นเป็นคำพูดสุดท้ายที่อัลฟ่าพูดกับภรรยาของตัวเอง ตาคมเฝ้ามองโอเมก้าตัวเล็กข้างกายว่าจีมินจะหลับไปตอนไหน

กลิ่นของโอเมก้าและอัลฟ่าคละคลุ้งปนกันไปทั่วเต็นท์จนแยกไม่ออกว่ากลิ่นไหนเป็นของใคร จมูกโด่งสูดดมกลิ่นฟีโรโมนของคนที่หลับใหลอย่างลืมตัว

 

เปลือกตาของจองกุกหลับลงเพื่อใช้ประสาทสัมผัสทั้งหมดเปิดรับกลิ่นของจีมินโดยที่เจ้าตัวไม่รู้ตัวแม้แต่น้อย

 

ร่างบางพลิกตัวกลับมาเพื่อเปลี่ยนท่านอน ไออุ่นที่แผ่ออกมาจากตัวอัลฟ่ามันเรียกให้ร่างกายของจีมินขยับเข้าไปหาตามสัญชาตญาณของร่างกายทั้งๆที่ยังหลับอยู่

 

ใบหน้าหวานซุกลงไปบนอกแกร่งจนจองกุกนิ่งไป คิ้วของชายหนุ่มขมวดแน่นเมื่อกลิ่นหอมของตัวจีมินอยู่ใกล้เขาเพียงปลายจมูก

 

หมาป่าหนุ่มที่กลัดมันสูดดมกลิ่นตัวภรรยาเข้าปอดอย่างลืมตัว ใบหน้าคมก้มลงไปใกล้ลำคอสีขาวอย่างอัตโนมัติ

 

ชั่วพริบตาร่างกายกำยำพลิกตัวมาคร่อมจีมินด้วยความว่องไว ดวงตาดุดันแปรเปลี่ยนเป็นสีทอง ไหล่กว้างไหวสั่นเพราะแรงหอบหายใจอย่างไม่เคยเป็น

 

สัญชาตญาณความต้องการของสัตว์ในตัวและกลิ่นของคู่เมทกำลังมอมเมาให้จองกุกควบคุมตัวเองไม่ได้

เพียงอีกนิดที่ปลายจมูกโด่งกำลังจะก้มลงไปแตะลำคอขาวเผื่อดมกลิ่นฟีโรโมนให้สาสมใจแต่หมาป่าตัวโตต้องชะงักไปเมื่อจีมินขยับเพื่อดึงผ้าห่มมาคลุมตัว

 

ร่างสูงผละออกมาอย่างรวดเร็วเมื่อได้สติ ดวงตาสีทองแปรเปลี่ยนเป็นสีดำขลับพร้อมเสียงคำรามในลำคอด้วยความหงุดหงิดใจที่เกือบควบคุมสติไม่อยู่

 

จองกุกตัดสินใจออกไปจากเต็นท์เพื่อสูดอากาศบริสุทธิ์แทนกลิ่นหอมฟีโรโมนที่เชิญชวนเขาของภรรยา

อัลฟ่าหนุ่มแกะกระดุมเสื้อของตัวเองออกและปาลงพื้นเผยให้เห็นรอยสักประจำฝูงที่ประทับอยู่บนแผงอกข้างขวา

กล้ามเนื้อบริเวณเชิงกรานที่โผล่พ้นกางเกงขยับเป็นจังหวะเมื่อเขาออกแรงวิ่งหายไปในป่า แผ่นหลังกว้างที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามเนื้อหายไปในความมืดอย่างรวดเร็ว

 

เสียงหอนคำรามดังลอยมาตามลมและก้องไปทั่วทั้งป่าใหญ่ แววตาสีทองของหมาป่าตัวใหญ่ขนสีเทาจ้องเต็นท์ที่ตั้งอยู่เชิงเขาท่ามกลางความเงียบยามค่ำคืน

 

สัตว์ตัวใหญ่ย่างกรายออกมานอกความมืดพร้อมเสียงครางต่ำในลำคอ สี่เท้าของหมาป่าตาสีทองเดินวนรอบเต็นท์อยู่หลายครั้งก่อนที่จะหยุดอยู่ที่ซิปหน้าเต็นท์

 

ดวงตาสีทองทอความเศร้าออกมา จมูกสีดำดมและดันตัวเต็นท์หนึ่งที่ก่อนที่มันจะนอนลงไปหน้าเต็นท์และครางอยู่แบบนั้นทั้งคืน

จองกุกไม่กล้าให้ตัวเองคืนร่างมนุษย์ อย่างน้อยถ้าอยู่ในร่างของหมาป่าเขาจะไม่กล้าทำอะไรโอเมก้าตัวเล็กที่กำลังหลับใหลอยู่ในเต็นท์

 

“จีมิน เป็นยังไงบ้างคะ”

คุณหญิงจอนที่ลงมือจัดอาหารขึ้นโต๊ะอาหารด้วยตัวเองยิ้มกว้างด้วยความดีใจที่เห็นลูกสะใภ้เดินมาหาตัวเองโดยมีลูกชายเธอหอบกระเป๋าเดินตามหลัง

เธอปรี่เข้าไปกอดโอเมก้าตัวเล็กจนจมอกก่อนจะสำรวจร่างกายของลูกสะใภ้ด้วยรอยยิ้มของความพอใจเพื่อดูอาการหวงคู่ของลูกชาย

จองกุกพาน้องหายไปทั้งคืน เธอคิดว่าบ้านหลังนี้กำลังจะมีเจ้าตัวเล็กให้ทุกคนเห่อในเร็วๆนี้

“เหนื่อยมั้ยคะ แม่ทำอาหารไว้ให้หนูพอดีเลย หนูเจ็บตรงไหนมั้ย อยากได้ซุปโสมบำรุ-”

 

“แม่ครับ น้องไม่ได้เหนื่อยเพราะไปกับผมเมื่อคืนแต่น้องจะเหนื่อยเพราะแม่กำลังถามจนไม่เว้นว่างให้น้องตอบ”

 

“อะไรนะ ?”

อัลฟ่าหญิงมองหน้าลูกชายด้วยความไม่เข้าใจเมื่อได้ยินประโยคนั้น แต่แล้วรอยยิ้มที่ดูเหมือนเป็นการขอโทษจากจีมินถูกส่งมาให้เธอก็เข้าใจได้ในทันที

สองคนนี้ยังไม่มีอะไรกัน

 

“ไม่เป็นไรนะคะลูก กลับมาเหนื่อยๆไปทานข้าวก่อนดีกว่า จองกุกพาน้องไปทานข้าว แล้วก็ไม่ต้องออกไปทำงานนะช่วงนี้ อยู่กับน้องจนกว่าจะครบวันก่อน

“ครบวัน” หมายถึงหมาป่าสองตัวที่พึ่งแต่งงานกันจะต้องอยู่ด้วยกันไม่ห่างไปไหนตลอด7วัน ตามหลักแล้วมันเกิดจากที่พวกเขามีอะไรกันและหลังจากนั้นจะเกิดการ”หวงคู่”ของตัวเองขึ้น

 

อัลฟ่าจะไม่ยอมให้ใครเฉียดเข้าใกล้คู่ครองของตัวเองหลังจากมีเพศสัมพันธ์กันในครั้งแรก และหลังจากผ่านไป7วันอาการหวงคู่จะลดลงหากแต่ยังคงอยู่

 

“ครับ”

กระเป๋าสัมภาระถูกส่งไปให้เบต้าคนงานในบ้านนำขึ้นไปเก็บ ขายาวก้าวไปหาคนตัวเล็กก่อนวงแขนแกร่งจะโอบจีมินให้เดินไปยังโต๊ะอาหารเพื่อทานข้าว

 

“คุณจองกุกครับ”

จีมินมองดอกกุหลาบหลายสิบดอกในตะกร้าที่ตัวเองกำลังถือก่อนจะเอ่ยเรียกชายหนุ่มที่คอยตัดดอกกุหลาบในเรือนกระจกมาให้ตัวเอง

 

หากปล่อยทิ้งคาต้นกุหลาบจะแห้งเหี่ยวและโรยไปจองกุกจึงเลือกตัดกิ่งมันเพื่อให้ก้านใหม่ได้โปร่งขึ้นมาและอย่างน้อยภรรยาของเขาก็จะมีกุหลาบไปจัดใส่แจกันแก้เหงา

 

“พี่”

ร่างสูงหันมามองหน้าคนที่แปลกไปตั้งแต่ทานอาหารและส่งยิ้มไปให้ จีมินคงยังไม่ชินกับการมีสามี คนตัวเล็กเรียกเขาว่าพี่นับคำได้ด้วยซ้ำ

 

“พี่จองกุก”

 

“ครับ ?”

 

“เมื่อคืนนี้...พี่หายไปจากเต็นท์”

 

“...”

มือใหญ่ที่ถือกรรไกรตัดกิ่งชะงักไป จองกุกวางมันลงข้างกระถางพร้อมกับหันหน้าไปหาภรรยาที่ดูลังเลจะพูดบางอย่าง

 

“คือ...จีมินได้ยินเสี-”

 

“เสียงพี่”

 

“ทำไม...”

 

“จีมิน เมื่อคืน...เราปล่อยกลิ่นฟีโรโมนออกมา พี่ควบคุมตัวเองไม่ได้ถ้ายังอยู่ในเต็นท์”

 

“ผม...ผมขอโทษครับ”

ดวงตาเรียวที่เคยสดใสทอความหม่นหมองออกมา ปรางแก้มสองข้างมีน้ำตาไหลอาบเมื่อเขาคิดว่าจองกุกรังเกียจตัวเองจนไม่อยากได้กลิ่น

 

แต่แล้วโอเมก้าก็ต้องเบิกตากว้างเมื่อปากหยักประกบลงมาด้วยความรวดเร็ว จีมินตกใจจนก้าวถอยหลังเมื่อเกลียวลิ้นร้อนชำแรกเข้ามาในปาก

 

แข้งขาของโอเมก้าตัวเล็กอ่อนแรงจนจองกุกต้องคอยประคองไว้ยามที่ลิ้นของเขาสัมผัสถูกเรียวลิ้นนุ่มในโพรงปากเล็ก

 

มือใหญ่กำมือของจีมินขึ้นมา เขาคลายฝ่ามือเล็กให้คลายออกก่อนจะนำมันมาวางไว้บนอกข้างซ้ายของตัวเองที่เต้นแรงโดยที่ยังขยับริมฝีปากเป็นจังหวะเนิบนาบ

 

ดวงตาสีทองทอดมองดวงตาโอเมก้าที่เปลี่ยนเป็นสีของท้องทะเลทุกครั้งที่พวกเขาสัมผัสตัวกันเพื่อบอกบางอย่างให้จีมินได้รู้

 

มือเล็กที่วางอยู่บนอกแกร่งสัมผัสได้ถึงอัตราเต้นของหัวใจที่รวดเร็ว...และมันเป็นจังหวะเดียวกันกับหัวใจของเขา

 

ตะกร้าดอกกุหลาบที่คล้องอยู่แขนหล่นลงพื้นพร้อมๆกับสติของจีมินที่ดับวูบล้มลงไปในอ้อมกอดของอัลฟ่าตัวใหญ่

 

จองกุกช้อนภรรยาขึ้นมาพร้อมมองใบหน้าขึ้นสีที่หลับใหลเพราะหมดสติก่อนจะหัวเราะออกมาเมื่อการผูกจิตของเขาครั้งนั้นมันทำให้โอเมก้าตัวเล็กใจเต้นแรงจนเป็นลมจนถึงตอนนี้ถึงแม้จะแต่งงานกันไปแล้วก็ตาม

 

“พี่ยังไม่ได้บอกเลยว่าเราเป็นโซลเมทกัน”


_____


TALK TALK


สกรีม #กุกมินโอเมก้า

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 310 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,166 ความคิดเห็น

  1. #1149 BrownEye (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 28 ตุลาคม 2561 / 05:31
    ทะนุถนอมไปหมดงื้ออออออ น่ารักมากกกกกกกก ฮือออออ
    /อยากแนะนำไรท์เรื่องตอนเปลี่ยนฉาก อยากให้เว้นระยะมากกว่านี้หรือไม่ก็ขีดเส้นคั่นอ่ะคะ จะได้รู้ว่าเปลี่ยนแล้ว;-;
    #1,149
    0
  2. #1130 mr.bunny (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 23 มิถุนายน 2561 / 09:41
    ตอนแม่พูดกับน้องนี่น้ำตาคลอตามเลยค่ะ เข้าใจหัวอกคนเป็นแม่เลย;___; แต่ยังไงพี่จอนก็ดูแลน้องได้ค่ะคุณแม่ ^^ นี่ยังจินตนาการไม่ออกเลยว่าพี่จอนจะทำยังไงถ้ายั้งตัวเองไม่ไหวแล้ว55555 คิดดีมัยดั้ยยเลยยยจริงๆ=.,= \\ สู้ๆนะค่ะไรต์ถึงมาอ่านช้าแต่ก็มาอ่านนะ จุ้บๆ~
    #1,130
    0
  3. #1122 JP_Spectrum (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 8 พฤษภาคม 2561 / 01:18
    กรี๊สสสสสฟินยนยนยนนนนนนน
    #1,122
    0
  4. #1119 hiiieun (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 3 พฤษภาคม 2561 / 19:43
    ดีเกินไปแล้วววว
    #1,119
    0
  5. #1109 Chiara_1 (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 23 เมษายน 2561 / 22:16
    โอ้ย ฟินระดับสิบ เขินๆๆๆ
    #1,109
    0
  6. #1050 Aummmmmmyyyy (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 13 มีนาคม 2561 / 21:30
    โอ้ยๆๆๆๆๆไม่ไหวแล้ววว
    #1,050
    0
  7. #1002 angoonjim (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 10 มีนาคม 2561 / 00:12
    ไม่ไหวแล้ว ไม่ไหวแล้ว
    #1,002
    0
  8. #999 noeyHee (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 9 มีนาคม 2561 / 18:32
    โง้ยยย ฟินมากกก ทุบเตียงไปได้หลายครั้งมาก ไม่ไหวแล้เวเวเว ดาเมจกุกที่ให้มินมันรุนแรงเวอออแ //////
    #999
    0
  9. #939 chabarchimZ (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 7 มีนาคม 2561 / 12:18
    จมิงรู๊ก จองกุกสุภาพเหลือเกินเขินนนน
    #939
    0
  10. #789 boa1013 (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 3 มีนาคม 2561 / 05:52
    เป็นลมทุกทีเลยกำลังจะ..จะะะะฮรืออออออ
    #789
    0
  11. #781 Lala_Land (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 2 มีนาคม 2561 / 23:59
    ละมุนอ่าาาาา ดีงามมากกกกกก
    #781
    0
  12. #742 followingtvxq (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 28 กุมภาพันธ์ 2561 / 00:36
    เขินไปหมดเลย อยากเป็นลมบ้าง 555
    #742
    0
  13. #627 SnooGa (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 20 กุมภาพันธ์ 2561 / 23:23
    จีมินน่าทะนุถนอมเหลือเกิน อยากหอมแก้มน้องมากแต่ก็กลัวจองกุกจะมางับหัวเอา ฮรืออออ
    #627
    0
  14. #516 Wei Xue Yun (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 15 กุมภาพันธ์ 2561 / 22:47
    ไม่ไหวววว บอบบางอย่างที่จจกว่า ทำไมๆๆๆๆๆๆๆ น่ารักทิฉุด
    #516
    0
  15. #471 Aerial Pkm (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 13 กุมภาพันธ์ 2561 / 20:46
    ดีต่อใจที่สุดฮือออ น่ารักจังเลยค่าาาา
    #471
    0
  16. #409 ckbear! (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 10 กุมภาพันธ์ 2561 / 23:50
    โอ้ยยยยยย มันเกินนนนนนนนน ทำไมถึงดีได้เกินเบอร์ขนาดนี้คะพี่จองกุกกกก พี่อบอุ่นไม่เกรงใจเตาผิงเตาแก๊สเตาไมโครเวฟอะไรเลย ทะนุถนอมน้องดีอะไรขนาดนี้คะพี่ขา T _______ T ตอนที่จองกุกออกไปเป็นร่างหมาป่ามาเดินดมๆแล้วนอนหน้าเต็นท์คือเราแบบ เราโอ้ยออกเสียงเลยแงงง555555555555 แบบโอ้ยยยยยย ทำไมน่ารักขนาดนี้ T ///// T มันเป็นอะไรที่ละมุนม้ากกกก แบบ ม้ากกกจริงๆนะ เรายอมความรับรู้ความรู้สึกความคิด รับรู้หัวใจรับรู้ทุกอย่างได้หมดเลย ฮื่ออออ เจ้าน้องก็ขี้กังวล กลัวพี่ไม่โอเคงู้นงี้ พี่เขารู้หมดแหละลูก แงงงง ละมุนเกินเหตุมาก เราเขินไปหมดแล้ววว
    #409
    0
  17. #402 phapha087bw (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 10 กุมภาพันธ์ 2561 / 13:52
    โอ้ยยยยนยยยยยยย คือกีงามพระราม8อบอุ่นเหลือเกิน ละมุนมากกกกกกกกก ขอบคุณนะคะไรท์ สู้ๆๆๆนะคะ จะรอเสมอออออ
    #402
    0
  18. #300 MochiJM (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 6 กุมภาพันธ์ 2561 / 23:34
    แม่ขาา น้องน่ารักก จองกุกอบอุ่นเว่ออฮือ
    #300
    0
  19. #283 Ploysin_02 (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 6 กุมภาพันธ์ 2561 / 21:46
    เขินจะเป็นจะตายมันเป็นแบบนี้นี่เอง หืออ กรี้ดดดดดดดดดดดดดดดดดด
    #283
    0
  20. #254 kipkip1234 (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 6 กุมภาพันธ์ 2561 / 11:49
    โอ๊ยยยย เขินละมุนมากไปแล้วววว งื้อ~~~
    #254
    0
  21. #251 CypherKPark (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 6 กุมภาพันธ์ 2561 / 05:35
    ชอบบบบบ ดีงามมากกกกก เป็นฟิคหายากที่ดีต่อใจอะไรเบอร์นี้ นุ้งจีมลูกก แค่พี่เขาจูบหนูยังวูบแล้วถ้าสงครามบนเตียงเกิดหนูจะไหวไหมคนดี?!
    #251
    0
  22. #250 Sunshine_Me J 17 (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 5 กุมภาพันธ์ 2561 / 22:05
    เปนอะไรที่ดีงามมากๆ มันละมุน แล้วก็มุ้งมิ้งอย่างบอกไม่ถูกอ่ะ อ่านไปแล้วก้อเขินไปอ่เะเอาจริงๆ
    #250
    0
  23. #248 'PIOGGIA' (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 5 กุมภาพันธ์ 2561 / 00:37
    อ่านอย่างตั้งใจมากเลยค่ะ
    ละมุนมากกกกกก จองกุกถนอมน้ำใจน้องมาก
    อยากรู้จังว่าถ้าน้องรู้ว่าตัวเองเป็นโซลเมทกับพี่เขาจะเป็นยังไงน๊า >///< เขินนก่อนละ
    #248
    0
  24. #247 JANIS_JK (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 4 กุมภาพันธ์ 2561 / 21:58
    อยากให้รักน้องแรงๆสักที
    #247
    0
  25. #246 Dreammii (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 4 กุมภาพันธ์ 2561 / 19:14
    ชอบจองกุกถนอมน้องแบบนี้ง่ะ อยากให้ถนอมนานๆ กลัวจะได้กลิ่นฟีโรโมนแล้วจองกุกจะทำรุนแรงกับน้องจัง ไงก็ถ้าได้กลิ่นฟีโรโมนน้องอย่าทำรุนแรงกับน้องนะ
    #246
    0