ALPHA JUNGKOOK #กุกมินโอเมก้า

ตอนที่ 3 : CHAPTER3 : SOULMATE

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 9,105
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 301 ครั้ง
    31 ม.ค. 61

B
E
R
L
I
N
?

CHAPTER3


มือใหญ่ติดกระดุมที่แขนเสื้อตัวเองอย่างเร่งรีบก่อนจะเดินไปยังโต๊ะทำงานตัวเล็กในห้องและหยิบซองเอกสารหนึ่งซองขึ้นมาด้วยความรวดเร็ว

 

วันนี้เขาต้องลงพื้นที่ไปดูไซต์งานก่อสร้างของหอสมุดแห่งใหม่ที่กำลังจะสร้างขึ้นให้คนในเมืองได้เข้าไปอ่านกันได้

 

“จะไปไหนลูก ?”

คุณนายของบ้านเอ่ยทักลูกชายที่เดินลงมาจากบันไดชั้นสองเมื่อเห็นอัลฟ่าหนุ่มใส่ชุดสูทดูเป็นทางการจนน่าแปลกใจ

 

“ผมกับคุณพ่อต้องไปดูไซต์งานครับแม่”

 

“อะไรกัน วันนี้ลูกควรอยู่บ้านรอรับน้องนะ”

 

“ตระกูลปาร์คไม่ได้มาตอนเย็นเหรอครับ ?”

 

“อย่าเรียกว่าตระกูลปาร์ค มันดูห่างเหินกับครอบครัวที่จะเป็นทองแผ่นเดียวกันกับเราและไม่ให้เกียรติน้องด้วย”

 

“ครับ...แล้วน้องไม่ได้มาตอนเย็นเหรอครับ ผมกลับมาทันทานข้าวเย็นแน่นอนแม่ไม่ต้องห่วง”

 

“รู้มัยว่าสุภาพบุรุษไม่ควรปล่อยให้คู่หมั้นเป็นฝ่ายรอ”

 

“ผมรู้ครับ”

 

“รีบไปรีบกลับล่ะ พ่อเรานี่ก็จริงๆ เห่อลูกสะใภ้นักหนาแต่ยังหอบลูกไปช่วยทำงาน มันยังไงกันเนี่ยฮะ”

 

“ครับ”

 

ตาเรียวสำรวจความเรียบร้อยของตัวเองอยู่หน้ากระจกก่อนจะยิ้มเพื่อให้กำลังใจตัวเองพร้อมสูดหายใจเข้าปอด

วันนี้พวกเขามีนัดทานข้าวกับตระกูลจอน

และนี่จะเป็นครั้งแรกที่จีมินจะเจอหน้าอัลฟ่าว่าที่สามีของเขาในอนาคต เขาเองไม่แน่ใจนักว่าคนที่นั่นจะต้อนรับเขามั้ย

 

ก๊อก ก๊อก ก๊อก

“คุณหนูคะ คุณผู้หญิงให้มาตามค่ะ คุณหนูแต่งตัวเสร็จหรือยังคะ ?”

 

“เสร็จแล้วครับ”

คนตัวเล็กตอบกลับไปก่อนจะลืมตัวว่าที่เขาทำเมื่อกี้คือการตะโกน และมันดูไม่งาม จีมินเลือกเดินออกไปเปิดประตูแทนการตะโกนตอบ

 

สาวใช้จ้องคุณหนูคนเดียวของบ้านก่อนจะอมยิ้มเมื่อเห็นจีมินอยู่ภายใต้เสื้อเชิ้ตสีขาวสะอาดตาที่เธอเดาว่าคุณผู้หญิงเป็นคนเตรียมไว้ให้

และคุณหนูของเธอเข้ากับมันมากเลยทีเดียว

“คุณนายรออยู่ชั้นล่างแล้วค่ะ”

 

“ขอบคุณมากครับ”

 

16:00

คุณนายหญิงแห่งตระกูลจอนนั่งไม่ติดถึงกับต้องออกมาคอยรถของว่าที่ลูกสะใภ้อยู่หน้าตึกพร้อมกับสาวใช้คนสนิทของเธอ

 

“คุณผู้หญิงคะ นั่นรถตระกูลปาร์คค่ะ !

หญิงสาวร้องบอกเจ้านายตัวเองเมื่อเธอเห็นรถยนต์คันหรูที่บ่งบอกฐานะวงศ์ตระกูลของตระกูลคู่หมั้นคู่หมายของว่าที่จ่าฝูงคนใหม่ด้วยความตื่นเต้น

 

“สำรวมหน่อย ลูกสะใภ้ฉันจะตกใจ”

นายหญิงของบ้านยิ้มกว้างเมื่อรถยนต์คันงามตาจอดนิ่งสนิทที่หน้าตึก

 

เธอตื่นเต้นแทบเก็บอาการดีใจไม่ไหวเมื่อเห็นปลายรองเท้าของใครบางคนยื่นออกมานอกรถ

จีมินค่อยๆก้าวลงรถออกมาก่อนจะยืนตัวแข็งทื่อเมื่อตาเรียวหันไปเจอผู้หญิงคนหนึ่งที่มองครั้งเดียวก็รู้ว่าเธอคงดำรงตำแหน่งใหญ่ในบ้านนี้แน่นอน

 

เขารับรู้ได้ว่าเธอคนนี้เป็นอัลฟ่าและสาวใช้ที่ยืนอยู่ข้างกันคือเบต้าตามสัญชาตญาณในตัว

 

“ทำไมไม่เข้าบ้านล่ะจ๊ะหนู”

อัลฟ่าสาวส่งยิ้มไปให้ร่างบางที่ยืนนิ่งหลายวินาที เธอเดินลงไปหาคนตัวเล็กก่อนจะอ้าแขนกอดว่าที่ลูกสะใภ้เพื่อให้โอเมก้าตัวน้อยคลายความกังวล

 

ขณะที่เธอยืนอยู่บันไดเธอยังสัมผัสได้ถึงกลิ่นความกลัวที่แผ่ออกมาจากคนตัวเล็กนี้ ลูกสะใภ้ของเธอคงจะตื่นเต้น

 

“ส สวัสดีครับ”

เสียงหวานเอ่ยตะกุกตะกักเมื่อถูกอัลฟ่าที่ไม่ใช่คนในครอบครัวของตัวเองกอดเป็นครั้งแรก

“จีมิน ลูกกำลังทำเสียมารยาทกับผู้ใหญ่นะ”

คุณนายปาร์คลงรถมาพร้อมส่งยิ้มให้คนที่กำลังสวมกอดโอเมก้าตัวเล็กที่เป็นเหมือนแก้วตาดวงใจของเธอ

 

“เสียมารยาทอะไรกันคะคุณนายปาร์ค ไม่ต้องกดดันน้องขนาดนั้นหรอกค่ะ เข้าบ้านกันดีกว่าเนอะหนูจีมิน อยู่ตรงนี้มันร้อน”

 

“ครับ”

 

“ขอโทษด้วยนะจ๊ะที่ต้องให้หนูมารอ พี่จองกุกเขากำลังมาแล้วล่ะจ่ะ แม่บอกแล้วนะว่าอย่าให้น้องรอ ลูกชายแม่นี่แย่จริงๆ”

 

คนตัวเล็กถูกโอบไหล่เข้าบ้านพร้อมกับชื่อของบุคคลหนึ่งที่เล็ดลอดเข้าหูของจีมิน ตาเรียววูบไหวเมื่อได้ยินชื่อของคู่หมั้นตัวเอง

คนคนนั้นจะนิสัยเป็นยังไงนะ จะรังเกียจโอเมก้าแบบเขามั้ย ?

 

เจ้าของร่างสีน้ำนมนั่งฟังแม่ของตนและคุณนายตระกูลจอนคุยกันเรื่องงานแต่งที่กำลังจะถึง ส่วนพ่อของเขาเพียงแค่นั่งส่งยิ้มมาให้จีมินเพื่อเป็นกำลังใจให้ลูกชายเท่านั้น

 

“น้องจีมินคงเบื่อแย่เลยนะลูกมาฟังผู้ใหญ่เอาแต่พูดเรื่องงานแต่งแบบนี้”

 

“ไม่หรอกครับ”

 

“งั้นหนูชอบดอกไม้มั้ยจ๊ะ ? สวนหลังบ้านมีเรือนกระจกอยู่หลังนึง เดี๋ยวแม่ให้คนของแม่พาหนูไปดูดีมั้ย ?”

 

“คุณนายคะ!?”

เบต้าที่รับหน้าที่สาวใช้คนสนิทเบิกตากว้างด้วยความตกใจ เรือนกระจกที่เจ้านายเธอเอ่ยถึงคือเรือนกระจกของคุณชายจองกุก

และใครใครในบ้านหลังนี้ต่างรู้ว่าคุณชายหวงแหนเรือนกระจกหลังนั้นขนาดไหน อัลฟ่าหนุ่มลงมือทำทุกอย่างด้วยตัวเองตั้งแต่พรวนดินไปจนถึงตัดกิ่งกุหลาบในเรือน

คนในบ้านนี้ไม่มีใครได้รับอนุญาตให้เฉียดใกล้เรือนกระจกหลังงามที่ครอบความสวยงามของดอกไม้มากมายในนั้นไว้แม้แต่คุณผู้หญิงและคุณผู้ชายก็ตาม

 

แล้วปาร์คจีมินที่ไม่เคยรู้จะสามารถเข้าไปชมดอกไม้ในนั้นได้อย่างไร

 

“พาน้องไป”

คุณนายจอนหันไปมองเบต้าสาวใช้ด้วยรอยยิ้มหากแต่แววตาเธอนั้นกลับแฝงไปด้วยความจริงจังจนหญิงสาวต้องกลืนน้ำลายลงคอ

 

“คุณจีมินตามสบายเลยนะคะ ดิฉันขอตัวไปเข้าครัวเตรียมอาหารเย็นก่อน”

เบต้าสาวไม่กล้าแม้แต่ยืนใกล้ประตูของเรือนกระจกด้วยซ้ำ เธอกลืนน้ำลายลงคอและส่งยิ้มไปให้โอเมก้าตัวเล็กก่อนจะเอ่ยขอตัว

 

“ขอบคุณมากนะครับ”

คนตัวเล็กยิ้มตอบคนที่พาตัวเองมาส่งหน้าเรือนกระจกจนตาหยีโดยไม่แปลกใจเลยว่าทำไมเธอคนนั้นถึงยืนห่างตัวเองและเรือนกระจกแห่งนี้ขนาดนั้น

 

จีมินหันหลังเดินเข้าไปในเรือนกระจกหลังใหญ่ก่อนเท้าเล็กจะชะงักไปเมื่อเรือนกระจกหลังนี้หอมฟุ้งไปด้วยกลิ่นของกุหลาบนับร้อยดอกที่ถูกปลูกไว้ในนี้จากการประเมินด้วยตาของจีมิน

 

ตาเรียวสะดุดเข้ากับดอกกุหลาบสีขาวที่ตั้งเด่นอยู่บนกระถางกลางทางเดินในเรือนกระจก สองขาไม่ลังเลที่จะก้าวเข้าไปชื่นชมมันด้วยตา

 

มุมปากอิ่มยกยิ้มขึ้นมาอย่างไม่รู้ตัวเมื่อเห็นความสวยงามของกุหลาบในกระถาง

 

เพราะกุหลาบต้นนี้มันสวยเด่นกว่าทุกต้นในเรือนกระจกแบบนี้สินะมันถึงต้องแยกมาอยู่อย่างโดดเดี่ยวแบบนี้...

 

ฉับพลันความคิดนึงก็เข้ามาในหัวของร่างบาง จีมินคิดอยากจะเด็ดมันมาชื่นชม แต่หากเขาตัดสินใจทำ ความงามของกุหลาบต้นนี้จะพังลงเพราะมือเขาเอง

 

ชายหนุ่มร่างกายสูงใหญ่ยืนล้วงกระเป๋ามองบุคคลที่กำลังยืนอยู่ในเรือนกระจกของเขาด้วยแววตาเรียบนิ่ง

 

เพราะเรือนหลังที่เขาใช้ปลูกดอกกุหลาบมันทำมาจากกระจก ไม่ว่าคนข้างในทำอะไรคนที่ยืนอยู่ข้างนอกอย่างเขาจะเห็นทุกการกระทำ

 

“คนที่อยู่ในเรือนกุหลาบของผมคือใคร”

เสียงทุ้มอันน่าเกรงขามเอ่ยขึ้นมาทำลายความเงียบ และสาวใช้โชคร้ายที่กำลังถือผักวัตถุดิบที่ต้องใช้ในการทำอาหารค่ำต้องหยุดเท้าและตอบคุณชายของบ้านอย่างห้ามไม่ได้

 

“คุณจีมิน คู่หมั้นของคุณจองกุกไงคะ”

 

“บอบบาง”

 

“ค คะ ?”

 

“ทำไมเขาถึงดูบอบบางขนาดนั้น ถ้าผมเผลอสัมผัสเขาเข้าเขาจะสลายไปหรือเปล่า ?”

 

หญิงสาวขมวดคิ้วแน่นด้วยความไม่เข้าใจ แต่สายตาคมที่มองมายังเธอทำให้เบต้าต้องก้มหน้าด้วยความเกรงกลัวและรีบจ้ำอ้าวกลับเข้าครัว

 

ปลายนิ้วเล็กแตะลงที่กลีบสีขาวนวลสวยงามของกุหลาบก่อนที่จีมินจะชะงักไป สัญชาตญาณของการเป็นโอเมก้าบอกให้รู้ว่าตอนนี้กำลังมีคนจ้องตัวเองอยู่

 

ใบหน้าหวานหันไปมองนอกเรือนกระจกหลังใหญ่ ใจดวงน้อยเต้นเร็วมากเสียจนจีมินปวดร้าวไปทั้งอกเมื่อเห็นชายหนุ่มใบหน้าคมคายในชุดสูทสีเทายืนมองมาที่ตัวเอง

ม่านตาของโอเมก้าตัวเล็กขยายตามสัญชาตญาณเมื่อได้สบตาเข้ากับดวงตาดุดันของจองกุก

 

ฉับพลันดวงตาสดใสที่เคยเป็นสีดำสนิทกลับแปรเปลี่ยนเป็นสีน้ำเงินราวกับสีของท้องทะเลทำให้คนมองอย่างจองกุกราวกับโดนตาเรียวคู่นั้นสะกดไว้

 

ก้อนเนื้อข้างซ้ายในอกร่างสูงเต้นไม่เป็นจังหวะเมื่อมองเข้าไปในดวงตาสีน้ำเงินคู่นั้น ม่านตาของอัลฟ่าหนุ่มขยายใหญ่พร้อมกับค่อยๆแปรเปลี่ยนเป็นสีทองทีละน้อย

 

ชั่ววูบลมที่ไม่เคยคิดว่าจะมีก็พัดเข้ามาปะทะร่างกายกำยำจนเขารู้สึกสะท้านทั้งๆที่มันเป็นแค่กระแสลมเพียงแผ่วเบา

 

เรียวคิ้วสวยบนใบหน้าหวานขมวดเป็นปม จีมินหอบหายใจด้วยความแรงเมื่อหัวใจเขาเต้นเร็วจนร้าวไปทั้งหน้าอกและสายตาของเขาเริ่มพร่าเบลอ

คนตัวเล็กยกมือมาขยำเสื้อของตัวเองบริเวณอกข้างซ้ายจนมันยับตามแรง เปลือกตาสีน้ำนมกะพริบหลายทีเพื่อปรับโฟกัสของตัวเอง

 

เสียงรอบข้างเงียบสนิทอย่างน่าใจหาย สิ่งเดียวที่จีมินได้ยินตอนนี้คือเสียงเต้นของจังหวะหัวใจเขาและคนแปลกหน้าที่ยืนอยู่อีกฝั่งของเรือนกระจก

 

หางตาเรียวของโอเมก้าตัวน้อยมีน้ำตาไหลออกมาอย่างไม่ทราบสาเหตุ เรียวขาสองข้างเซไปมาเนื่องจากเขากำลังสูญเสียการทรงตัว และความรู้สึกชาทั่วทั้งร่างเป็นสิ่งสุดท้ายที่จีมินสัมผัสได้

 

ร่างบอบบางของคนที่ยืนอยู่ในเรือนกระจกค่อยๆเอียงตัวลงเพราะหมดแรงยืน

 

จองกุกเบิกตากว้างด้วยความตกใจ อัลฟ่าตัวโตใจเต้นเร็วและร่างกายของเขาพุ่งไปหาคนที่กำลังจะล้มอยู่ตามสัญชาตญาณด้วยความรวดเร็ว

หมับ !

ร่างของจีมินร่วงลงไปในอ้อมกอดของอัลฟ่าหนุ่มแทนพื้นดินแข็งๆในเรือนกระจก จองกุกค่อยๆประคองคนที่ไม่ได้สติขึ้นมาอุ้มไว้ในท่าเจ้าสาว

 

ดวงตาดุดันที่เคยแปรเป็นสีทองก่อนหน้านี้กลับคืนสีดำสนิทอย่างรวดเร็ว จองกุกมองใบหน้าซีดเผือดที่หลับไหลในอ้อมกอดของตัวเองเพื่อจดจำรายละเอียดของใบหน้างดงามราวกับผลงานประติมากรรมชิ้นเอกของคนตัวเล็ก

 

กลิ่นหอมเฉพาะตัวของโอเมก้าลอยเข้ามาสู่โพรงจมูกอัลฟ่าหนุ่ม แขนที่กำลังโอบอุ้มจีมินอยู่สั่นอย่างห้ามไม่อยู่ตามนิสัยของสัตว์ต่างเพศที่ได้กลิ่นกัน

 

โอเมก้าแต่ละตัวจะมีกลิ่นแตกต่างกันออกไป กลิ่นของพวกเขาไม่เหมือนกัน และกลิ่นนี้จะมีตั้งแต่โอเมก้าลืมตาดูโลก

พวกเขาไม่สามารถเปลี่ยนกลิ่นได้ มันจะติดตัวเหล่าโอเมก้าไปตลอดและกลิ่นจะทวีความแรงขึ้นเมื่ออายุครบ18ปี

กลิ่นตัวของโอเมก้าจะเปลี่ยนเป็นกลิ่นหอมฟีโรโมนดึงดูดสัตว์เพศตรงข้ามอย่างอัลฟ่าเพื่อการผสมพันธุ์

 

แต่นั่นมันยังไม่ร้ายแรงเท่าการที่โอเมก้าส่งกลิ่นฟีโรโมนของตนเรียกคู่เวลาฮีท

 

จองกุกรู้ดีเพราะเขาก็ผู้ชายคนนึง และความรู้สึกต้องการเรื่องทางเพศเวลาฮีทอัลฟ่าอย่างพวกเขาก็เป็น

 

เขาเคยนอนกับเหล่าโอเมก้ามาหลายครั้งเวลาฮีท มันคือการปลดปล่อยความต้องการเพื่อให้ผ่านฤดูผสมพันธุ์ไป

 

แต่ในกรณีนั้นเขาไม่ได้ผูกมัดกับโอเมก้าตัวไหน มันไม่ใช่ความรักหากแต่มันคือสัญชาตญาณความต้องการของเหล่าหมาป่าที่ขึ้นชื่อว่าสัตว์แบบพวกเขาเท่านั้น

 

และตอนนี้กลิ่นตัวของโอเมก้าที่อยู่ในอ้อมกอดกำลังเชิญชวนให้จองกุกอยากลิ้มลองคนตรงหน้าอย่างร้ายกาจพอๆกับหัวใจของเขาที่ยังไม่หยุดเต้นแรงได้สักวินาทีเดียวตั้งแต่สบตากับคนคนนี้

 

อัลฟ่าอย่างเขารู้ดีว่าอาการนี้มันคืออะไร

 

“...Soulmate

เสียงทุ้มเอ่ยขึ้นอย่างแผ่วเบาก่อนเขาจะหันหลังและอุ้มจีมินที่ไร้เรี่ยวแรงไม่ได้สติออกมาจากเรือนกระจกเพื่อตรงเข้าไปในบ้าน

 

“จองกุก !! น้องเป็นอะไร !!

 

“ว๊าย จีมินลูก !!

 

ทันทีที่อัลฟ่าตัวโตอุ้มร่างอ่อนปวกเปียกของโอเมก้าตัวน้อยเข้ามาในบ้านเหล่าคุณหญิงและสาวใช้ทั้งหลายต่างกรีดร้องกันด้วยความตกใจที่เห็นจีมินกำลังหมดสติซบอกแกร่งอยู่ในอ้อมกอดคุณชายของบ้าน

 

“ผมกับเ... น้องเป็นลมอยู่ในเรือนกระจก”

ร่างสูงที่กำลังจะหลุดปากพูดบางอย่างเปลี่ยนคำโดยทันทีก่อนจะไขข้อข้องใจให้ทุกคนและเอ่ยขอสาวใช้มาดูคนที่ยังหลับไม่ได้สนิทในอกตัวเอง

 

ร่างสูงนั่งมองคนที่นอนหลับอยู่บนเตียงโดยมีหมอที่แม่ของเขาโทรเรียกให้มาดูอาการของจีมิน

 

ตาคมเหลือบไปมองหลอดเข็มฉีดยาในมือหมอประจำตระกูลตัวเองก่อนที่จองกุกจะลุกขึ้นจากเก้าอี้และจับมือของหมอที่กำลังจะฉีดยาให้ร่างบางอย่างรวดเร็ว

 

“...”

 

“จองกุกลูก...”

คุณนายหญิงของบ้านเรียกลูกชายด้วยความแปลกใจเมื่อจองกุกกำลังขัดการรักษาของหมออยู่

 

“หมอจะทำอะไร”

อัลฟ่าหนุ่มไม่สนเสียงห้ามของมารดาหากแต่ว่าเขากลับถามหมอที่ตัวเองกำข้อมือไว้อยู่

 

“ฉีดยาครับ มันเป็นยาที่จะทำให้ร่างกายคนไข้รู้สึกไม่อ่อนเพลียหลังได้สติ”

 

“ไม่”

 

“มีอะไรหรือเปล่าคะ ?”

คุณนายปาร์คถามด้วยความสงสัยเมื่อว่าที่ลูกเขยของเธอทำท่าทางแปลกไป

 

“เขากำลังจะตื่นแล้ว”

จองกุกไม่ต้องการให้หมอฉีดอะไรเข้าไปในร่างกายของคนที่หลับไหลไม่ได้สติ และเขารู้สึกได้ว่าอีกไม่กี่วินาทีข้างหน้าจีมินจะตื่นขึ้นมา

 

จองกุกรับรู้มัน

 

“ครับ ?”

 

“อือ...”

เปลือกตาสีน้ำนมค่อยๆลืมขึ้นมาอย่างยากลำบาก ดวงตาสีน้ำเงินมีจุดสีดำแซมขึ้นมาก่อนที่มันจะค่อยๆลามไปจนดวงตาของจีมินกลับมาดำสนิทดังเดิม

 

ความรู้สึกชาตั้งแต่หัวจรดปลายเท้าตีขึ้นมาทันทีที่คนตัวเล็กได้สติ ตาเรียวมองเพดานสีขาวสะอาดตาก่อนจะหันไปมองด้านข้างและพบกับแม่ของเขาและคุณหญิงจอนยืนอยู่

 

ส่วนถัดไปเป็นพ่อของเขากับคุณลุงจอนที่จีมินเคยเห็นตอนทั้งคู่คุยเรื่องเมืองที่บ้านเขา

 

ใจดวงน้อยเต้นระรัวจนต้องหอบหายใจเข้าลึกๆเมื่อมองไปในชายหนุ่มในชุดสูทที่จีมินเห็นนอกเรือนกระจกก่อนหน้านี้

“เป็นยังไงบ้างลูก ? พี่เขาบอกว่าจู่ๆเราก็เป็นลม ไหวมั้ย ?”

 

คนตัวเล็กเม้มปากก่อนจะรวบช้อนและส้อมบนจานตรงหน้าตัวเองเข้าไว้ด้วยกัน จีมินมองพ่อตัวเองและคุณลุงจอนที่คุยกันเรื่องเมืองของพวกเขา

 

ถัดไปเป็นแม่ของเขากับคุณหญิงของบ้านนี้ที่คุยกันเรื่องงานแต่ง คนตัวเล็กยืดตัวและนั่งหลังตรงก่อนจะก้มมองมือตัวเองที่อยู่หน้าตัก

 

คุณหญิงจอนมองภาพนั้นด้วยรอยยิ้มของความพอใจเมื่อเห็นท่าทางของจีมิน

 

เด็กคนนี้มีมารยาท ทุกการกระทำแม้แต่ท่าทางการตักอาหารเข้าปากหรือยกน้ำในแก้วขึ้นดื่มมันบ่งบอกว่าจีมินโตมาในครอบครัวที่มีชาติตระกูลและยังถูกอบรมกิริยามารยาทมาอย่างดี

 

มันเป็นภาพที่ว่าที่แม่สามีอย่างเธอมองไม่เบื่อเลยล่ะ

“จองกุก”

 

“ครับคุณแม่ ?”

 

“ดูสิน้องอิ่มแล้ว นั่งฟังผู้ใหญ่คุยกันแบบนี้คงน่าเบื่อ พาน้องไปเดินเล่นรอดีกว่า”

 

ตาเรียวเงยขึ้นมองอัลฟ่าหญิงที่ส่งยิ้มมาให้ตัวเองก่อนจีมินจะกำมือที่วางอยู่หน้าตักแน่นด้วยความประหม่าเมื่อแม่ของตนส่งยิ้มและพยักหน้าให้

 

ขาเรียวก้าวตามเจ้าของแผ่นหลังกว้างก่อนใบหน้าหวานจะก้มลงมองพื้นหญ้าแทน จีมินรู้มาตอนทานอาหารค่ำว่าเรือนกระจกนั้นเป็นของจอนจองกุก

 

และดูเหมือนว่าไม่มีใครได้รับอนุญาตให้เยื้องกรายเข้าไปจนที่เขาถือวิสาสะเข้าไปเมื่อช่วงบ่ายนั้น

“ขอโทษนะครับ”

เท้าที่กำลังก้าวอยู่หยุดลง จองกุกหันหน้าไปมองโอเมก้าตัวเล็กที่ก้มหน้ามองพื้น

 

จมูกโด่งสูดดมกลิ่นความกลัวที่ลอยเข้ามาปะทะก่อนใบหน้าคมคายจะยิ้มออกมาเป็นครั้งแรกของวัน

และจีมินไม่ทันได้เห็นมัน

“ขอโทษเรื่องอะไรครับ”

 

“ที่ผมเข้าไปในเรือนกระจกของคุณ ผมไม่รู้ว่าคุณไม่อนุญาตให้ใครเข้าไป”

 

“มันเป็นของคุณ”

 

“...ครับ ?”

คนตัวเล็กเงยหน้าขึ้นมาอย่างลืมตัว จีมินนิ่งไปเมื่อมองเห็นรอยยิ้มของคนที่กำลังจ้องตัวเองอยู่

 

อีกแล้ว

เขาเจ็บร้าวไปทั้งอกเพราะหัวใจเต้นเร็วเกินไป...

 

“ห้าปีที่แล้ว ตอนรู้ตัวว่ามีคู่หมั้น ผมได้ยินมาว่าเขาชอบธรรมชาติ”

 

“...”

 

“หลังแต่งงานกันไปเขาคงเหงาที่ต้องย้ายมาอยู่บ้านหลังนี้ ผมเลยสร้างเรือนกระจกขึ้นมาและปลูกกุหลาบไว้”

 

“...”

 

“ผมคิดว่าจะมอบมันเป็นของขวัญให้ภรรยาในอนาคตหลังแต่งงาน”

ร่างสูงยิ้มขึ้นมาก่อนจะมองหน้าจีมินที่นิ่งไป เขารู้มาว่าการออกฝูงโอเมก้าจะต้องแยกจากฝูงและครอบครัวตัวเองมาอยู่กับคู่ครอง

 

ตอนนั้นเขาคิดเพียงแค่ว่าอยากให้ภรรยาของเขารู้สึกว่าที่นี่เป็นเหมือนบ้านจองกุกจึงเริ่มสร้างเรือนกระจกขึ้นมา

“ผม...”

จีมินรู้สึกว่าตัวเองหาเสียงไม่เจอ แก้มสองข้างของโอเมก้าน้อยแดงเปล่งด้วยความเขินอายเมื่อได้ยินประโยคนั้น

 

“ถ้าคุณชอบมันผมก็ดีใจนะครับ”

 

“ผมชอบครับ”

จีมินรู้สึกโล่งใจที่อย่างน้อยอัลฟ่าว่าที่คู่ครองของเขาไม่ได้โหดร้ายหรือน่ากลัวแบบที่คิดไว้ในคราแรก

 

การคุยกันครั้งแรกในตอนนี้มันช่วยลดความประหม่าและความกังวัลใจของเขาลงไปได้มาก

 

“อีก2อาทิตย์เราต้องแต่งงานกัน”

 

“...”

 

“คุณแม่ตื่นเต้นมากที่คุณจะเข้ามาอยู่ในบ้าน”

“ครับ”

 

“แล้วคุณล่ะ ?”

 

จีมินยิ้มออกมาน้อยๆก่อนจะมองหน้าคนตัวโตที่ยืนล้วงกระเป๋ามองเขาอยู่ คนตัวเล็กเอื้อนเอ่ยคำตอบตามที่ตัวเองคิดให้จองกุกฟัง

“ผมรู้สึกกังวลครับ...เพราะการแต่งงานของเรามันเป็นหน้าที่”

 

“...”

 

“ผมถูกเลี้ยงให้เรียนรู้ที่จะโตมาเป็นภรรยาและแม่ตั้งแต่ลืมตาดูโลก ผมคิดว่ามันเป็นสิ่งที่ต้องทำ”

 

จองกุกสัมผัสได้ถึงความรู้สึกบางอย่างจากน้ำเสียงนั้น มันดูเหมือนจีมินอึดอัดที่ต้องแต่งงาน แต่ความรู้สึกที่แผ่ออกมามันไม่ใช่ความอึดอัด

“คุณอึดอัด ?”

“เปล่าครับ ผมแค่บอกว่าผมถูกเลี้ยงมาให้เป็นภรรยา”

เขาพูดความจริง จีมินไม่ได้ประชดหรือขอความสงสาร เขาไม่เคยรู้สึกอึดอัดหรือลำบากใจที่เกิดเป็นโอเมก้า

 

ตามจริงแล้วการเป็นภรรยาและแม่คือสองสิ่งที่เหล่าโอเมก้าทำได้ดีเพราะมันคือหน้าที่ตั้งแต่กำเนิดของพวกเขา

 

ร่างสูงฟังสิ่งที่คู่หมั้นของตัวเองบอกหากแต่ดวงตาของเขากลับมองไปยังสาวใช้ที่ออกมาบอกบางอย่างและพยักหน้ารับ

 

“ผมต้องส่งคุณกลับบ้านแล้ว”

อัลฟ่าหนุ่มเอ่ยบอกคู่หมั้นด้วยรอยยิ้มและเดินนำจีมินไปยังรถของเจ้าตัวที่คงจอดรออยู่หน้าตึกแล้วป่านนี้

 

“ขอบคุณนะครับ”

คนตัวเล็กขอบคุณคู่หมั้นของตัวเองด้วยรอยยิ้มก่อนจะพาตัวเองเข้าไปนั่งในตัวรถยนต์คันหรู

 

“แล้วเจอกันครับ...ปาร์คจีมิน”

ร่างสูงยิ้มให้โอเมก้าตัวน้อยที่พ่วงตำแหน่งคู่หมั้นของตัวเองก่อนจะปิดประตูรถลงให้จีมิน

 

ตาคมมองตามรถยนต์ที่เคลื่อนออกไปก่อนจะยิ้มออกมาเมื่อเขารับรู้ถึงความคิดของคนที่อยู่ในรถที่กำลังเคลื่อนไกลออกไปว่าจีมินกำลังคิดและรู้สึกอะไรอยู่

 

“คู่แห่งโชคชะตาของผม”

 

SOULMATEหรือคู่แห่งโชคชะตา คือคนที่จะเป็นคู่ครองของเหล่าหมาป่าไปตลอด

พวกเขาทุกตัวมีคู่เป็นของตัวเองตั้งแต่ลืมตาขึ้นมาในโลกใบนี้ และทั้งสองจะไม่มีวันรู้จนกว่าจะเจอกัน

 

ที่เขามีอาการใจเต้นรุนแรงจนร้าวไปทั้งอกและจีมินเป็นลมตอนบ่ายทันทีที่พบหน้าเขามันเป็นเพราะสัญชาตญาณร่างการกำลังแสดงปฏิกิริยาให้รู้ว่าเราเจอคู่โซลเมทแล้ว

หมาป่าที่เป็นคู่โซลเมทจะสื่อจิตถึงกันได้ และถ้ามันรุนแรงพอพวกเขาจะรับรู้ความรู้สึกถึงอีกฝ่าย

เพราะแบบนี้จองกุกถึงรู้ว่าจีมินจะตื่นขึ้นมาตอนหมอฉีดยา

 

ในทางกายภาพคู่โซลเมทจะมีแรงดึงดูดอยากให้พวกเขาสัมผัสเนื้อตัวกัน หลังจากนี้ไปจมูกของจองกุกจะได้แค่กลิ่นของจีมิน เช่นเดียวกันกับที่โอเมก้าตัวน้อยจะได้แต่กลิ่นกายของเขาหลังจากนี้

 

อัลฟ่าหนุ่มไม่เคยรู้มาก่อนว่าการผูกจิตกับคู่โชคชะตามันจะเจ็บปวดมากขนาดนี้ ถึงแม้จะเป็นเวลาเพียงพริบตาที่พวกเขาสบตากันก็ตาม

 

และการผูกจิตของเหล่าหมาป่าจะสมบูรณ์ก็ตัวเมื่ออัลฟ่ากัดหลังคอของคู่ตัวเอง

 

มันคือการตีตราความเป็นเจ้าของบนร่างกายของโอเมก้าหรือเบต้าที่เป็นคู่ครอง

หากถูกกัดหลังคอแล้วพวกเขาจะสื่อถึงกันได้มากกว่าเดิม รอยเขี้ยวบนหลังคอจะกลายเป็นแผลเป็นติดตัวฝ่ายที่ถูกกัดไปตลอด

 

และฝ่ายที่ถูกกัดจะไม่สามารถร่วมหลับนอนกับหมาป่าตัวอื่นได้เพราะร่างกายจะต่อต้านตามสัญชาตญาณ

 

โอเมก้าคู่หมั้นของจองกุกยังไม่รู้ว่าเขาคือคู่แห่งโชคชะตา...และจองกุกจะไม่บอกจนกว่าจะถึงวันแต่งงาน

 

เขาอยากให้น้องได้ใช้ชีวิตด้วยความสดใสไม่มีพัธนาการของอะไรมาผูกมัดให้ได้มากที่สุดก่อนเราจะแต่งงานกัน

 

พอถึงวันนั้นน้องจะรู้ว่าเขาคือใคร และเขาจะฝังคมเขี้ยวของตัวเองเพื่อประกาศว่าตัวเองเป็นเจ้าของร่างกายโอเมก้าตัวน้อยตัวนั้นถ้าจีมินยอม

 

จองกุกต้องการให้เกียรติคู่หมั้นของเขา...หน้าที่ภรรยาคู่ครองจ่าฝูงมันจะผูกมัดชีวิตของจีมินให้อยู่กับเขาจนวันสุดท้าย

เพราะมันไม่ใช่เรื่องง่ายเขาถึงต้องให้เกียรติในความเสียสละของจีมิน

 

และหากจีมินไม่ต้องการเขาจะไม่แม้แต่แตะหรือเฉียดใกล้หลังคอของน้องเป็นอันขาด


_____


TALK TALK


พี่อัลฟ่าตาสีทองน้องโอเมก้าตาสีฟ้าเวลาผูกจิต อู้ๆๆ ทำไมไม่บอกน้อง


สกรีม #กุกมินโอเมก้า

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 301 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,166 ความคิดเห็น

  1. #1164 ilush (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 16 เมษายน 2563 / 19:10
    อ่อนโยนมากเลยค่ะ ดีมากๆเลย
    #1,164
    0
  2. #1156 Bunnytitty (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 16 กุมภาพันธ์ 2562 / 11:55
    สุภาพบุรุษทมากกอยากได้เเบบนี่มาครอง
    #1,156
    0
  3. #1135 Liel (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 1 สิงหาคม 2561 / 23:17
    ง๊ากกกกก เปิดตัวคู่รักด้วยความโซลเมทททเลยย ชอบความที่ตาเปลี่ยนสีอ่ะ ชอบ ชอบอะไรแบบนี้มากๆเลยค่ะ TvT คุณจองกุกเจนเทิลอีกแล้ว มีทำเรือนกระจกไว้ให้ภรรยา อ๋ออยยยย ใจบางงงง
    #1,135
    0
  4. #1131 Darinn9 (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 20 กรกฎาคม 2561 / 02:35
    กรี้ดดดดดดดกดดดดกกกก เขินนนนมากค่ะ ทำไมเราเพิ่งมาเจอเรื่องนี้นะ เราชอบอ่านแนวโอเมก้ามากกก และที่สำคัญไรท์เขียนดีมากค่ะ มันละมุนมากกกกกกกกกกถึงมากที่สุดด เป็นกำลังใจให้นะคะ
    #1,131
    0
  5. #1129 mr.bunny (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 23 มิถุนายน 2561 / 00:09
    พี่จอนสุภาพมากค่ะ ตอนแรกคิดว่าจะออกแนวเถื่อนนิดฟแต่นี่ไม่เลย ใจเต้นแรงมากกกับการสบตา แล้วน้องนี่แบบโคตรใส่และน่ารักมากค่ะ น่าถนุถนอมมากๆ พี่จอนอย่ากัดน้องแรงนะ น้องเจ็บเด้ออ💕💕
    #1,129
    0
  6. #1123 porr_jm (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 26 พฤษภาคม 2561 / 20:11
    เจอแล้วฟิคที่ฉันตามหา.....
    #1,123
    0
  7. #1121 JP_Spectrum (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 8 พฤษภาคม 2561 / 00:59
    รอมาเนิ่นนานนนนกับฟิคนี้
    #1,121
    0
  8. #1118 hiiieun (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 3 พฤษภาคม 2561 / 19:34
    นี่คือสิ่งที่เราตามหาาา ชอบมากค่ะ ไรท์เขียนดีมาก
    #1,118
    0
  9. #1049 Aummmmmmyyyy (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 13 มีนาคม 2561 / 21:18
    ไรท์แต่งดีเว่อ
    #1,049
    0
  10. #788 boa1013 (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 3 มีนาคม 2561 / 03:46
    กัดเลยกัดเลย
    #788
    0
  11. #779 Lala_Land (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 2 มีนาคม 2561 / 23:20
    เขียนดีอ่ะ จองกุกอบอุ่นเว่อ ปลูกกุหลาบให้คู่หมั้น
    #779
    0
  12. #736 Yutoteru (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 27 กุมภาพันธ์ 2561 / 07:35
    โอ๊ยยย จองกุกคนดีของน้องจีมิน
    #736
    0
  13. #726 namenichapat2547 (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 26 กุมภาพันธ์ 2561 / 10:19
    โง้ย หนูเขินTT^TT
    #726
    0
  14. #666 cebro (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 23 กุมภาพันธ์ 2561 / 14:52
    จีมบอบบางจังหนูลู๊กกกก จกุกก็สุภาพกับน้องมากเลย ดี๊ดี
    #666
    0
  15. #552 aum (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 17 กุมภาพันธ์ 2561 / 15:03
    ฮื่อออออ อบอุ่นจังเลยค่ะ
    #552
    0
  16. #544 Leng_nako (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 16 กุมภาพันธ์ 2561 / 10:25
    กุกกกกก น่ารักอ่าเรียกจีมินว่าน้องงงงง
    #544
    0
  17. #513 Wei Xue Yun (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 15 กุมภาพันธ์ 2561 / 22:31
    เขิน สุภาพบุรุษมากๆ จจกกกกกกกกกกกกกกกกก
    #513
    0
  18. #417 SweetJK (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 12 กุมภาพันธ์ 2561 / 14:54
    เขิงค่ะ จาตายเอา
    #417
    0
  19. #408 ckbear! (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 10 กุมภาพันธ์ 2561 / 23:38
    อ่านแล้วเหมือนตัวลอยเลยค่ะ บรรยากาศดูผู้ดีมากๆ ตอนแรกนึกว่าพี่จองกุกจะโมโห แต่กลายเป็นบอกว่าน้องบอบบาง ฮือออออ อบอุ่นอะไรขนาดนี้ ไหนจะเรื่องปลูกต้นไม้ในเรือนกระจกอีก โรแมนติกแบบหาที่สุดไม่ได้แล้วค่ะ งานดีมากกกก หล่อแล้วยังเป็นคนดีอีก ฮื่ออออ นี่ก็ว่าทำไมจีมินดูไม่ค่อยเอะใจอะไร เพราะน้องยังไม่รู้นี่เองเนอะ แล้วจองกุกดีกับจีมินมาก ให้เกียรติทุกสิ่งอย่าง เหมือนว่าถึงจะเป็นโซลเมทกัน แต่ถ้าจีมินไม่ต้องการก็จะไม่ทำอะไรงี้ เห้อ อินเลย ชอบความพี่จองกุกอบอุ่นนน ส่วนน้องนี่บอบบางจริงๆ แต่ก็น่ารักมากเลยรู้ก แง้
    #408
    0
  20. วันที่ 9 กุมภาพันธ์ 2561 / 22:39
    ฮืออออ ชอบจองกุกแบบนี้ โอ้ยยย ใจ 555 จีมก็น่ารักมากๆ
    #376
    0
  21. #351 DargonB (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 9 กุมภาพันธ์ 2561 / 20:28
    จองกุกอบอุ่นมากก ชอบบบ
    #351
    0
  22. #332 Parkwj_ (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 9 กุมภาพันธ์ 2561 / 12:11
    จองกุกให้เกียรติจีมินมากเลยฮื่อ ยกน้องให้ไปเลยค่า
    #332
    0
  23. #327 JIMIIND (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 8 กุมภาพันธ์ 2561 / 03:58
    จองกุกเวอร์ชั่นสุภาพบุรุษจุฑาเทพมากๆ อ่านไปก็รู้สึกอุ่นๆในใจ ตอนที่บอกว่าสร้างให้ภรรยานี่เขินแทนน้องมากเด้อออ แงงงง๊ เข้าเรือหอกันไปเลยจ้าาา
    #327
    0
  24. #316 อย่ามาหลอกให้รัก (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 7 กุมภาพันธ์ 2561 / 18:10
    เขินนนน><
    #316
    0
  25. #311 Thanvarat 'Eomsin (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 7 กุมภาพันธ์ 2561 / 09:29
    ทำไมอบอุ่นขนาดนี้คะะะะะะะะ
    #311
    0