คัดลอกลิงก์เเล้ว

Warmth in the snow [ChengKun] [เฉิงคุน]

ในขณะที่ความเจ็บปวดกำลังฉุดรั้งผมให้ตกลงไปสู่ความมืดมิดท่ามกลางความหนาวเย็น ในคืนที่หิมะตกหนัก ผมก็ได้เจอเขา "คนที่ดึงผมขึ้นมาจากความเจ็บปวดด้วยมือเย็น ๆ ที่ไร้ความอบอุ่น"

ยอดวิวรวม

1,943

ยอดวิวเดือนนี้

1

ยอดวิวรวม


1,943

ความคิดเห็น


11

คนติดตาม


190
จำนวนโหวต : ยังไม่มีคนโหวต
เรื่องสั้น
อัปเดตล่าสุด :  10 ก.พ. 61 / 02:26 น.
นิยาย Warmth in the snow [ChengKun] [ԧع] Warmth in the snow [ChengKun] [เฉิงคุน] | Dek-D

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้

เรื่องสั้น เฉิงคุณ
ชาย X ชาย



ในขณะที่ความเจ็บปวดกำลังฉุดรั้งผมให้ตกลงไปสู่ความมืดมิดท่ามกลางความหนาวเย็น 
ในคืนที่หิมะตกหนัก ผมก็ได้เจอเขา
 "คนที่ดึงผมขึ้นมาจากความเจ็บปวดด้วยมือเย็น ๆ ที่ไร้ความอบอุ่น"





 "คุณมองไม่เห็น ?"
"ใช่ ผมตาบอดน่ะ ความจริงผมไม่ค่อยชอบคุยกับคนแปลกหน้าเท่าไหร่"







 "อยากตายเหรอ"
      "ทำไมถึงรู้" 
 "ผมเคยเป็นเหมือนคุณ บรรยากาศรอบตัวคุณไร้ชีวิต"


b
e
r
l
i
n
?

เนื้อเรื่อง อัปเดต 10 ก.พ. 61 / 02:26


 





             

   ในค่ำคืนยามรัตติกาล หิมะสีขาวที่แผ่ปกคุมไปทั่วตัดเข้ากับสีดำของยามค่ำคืนจนเกิดภาพงามตา เกร็ดน้ำแข็งสีขาวโพลนปกคลุมหนาพอ ๆ กับความเจ็บปวดของใครบางคนที่ท่วมท้นขึ้นเรื่อย ๆ อย่างน่ากลัว 
    
              ...หากเขาไม่คิดที่จะจบชีวิตเพื่อหยุดความเจ็บปวดนั้นก็คงดี....

......ความเจ็บปวดที่แม้แต่แพทย์มือดีอันดับโลกก็ไม่อาจรักษาหาย......

....ก็คือความเจ็บปวดภายในจิตใจ....

               ใบหน้าหล่อเหลาราวเทพบุตร ประดุจรูปปั้นที่ประติมากรสรรค์สร้างอย่างพิถีพิถัน แม้จะเปรอะเปื้อนไปด้วยของเหลวใสจากดวงตาแดงก่ำ แต่กระนั้นก็ยังคงความงดงามไม่ลางเลือน 

....คงน่าเสียดาย หากความสวยงามเช่นนี้ต้องหายไปจากบนโลก...

                    มือเรียวยาวกำราวเหล็กอันเย็นเฉียบแน่น ดวงตาไร้แววกำลังจับจ้องลงไปยังผืนน้ำอันมืดมิดที่ไร้ที่สิ้นสุด  หากกระโดดลงไป ความเจ็บปวดจะหายไปรึเปล่า เขาคิดอย่างเลื่อนลอย

                     โอ้...ใยสวรรค์จึงใจร้ายนัก เหตุใดจึงมอบความเจ็บปวดอันแสนสาหัสให้แก่มนุษย์ผู้อ่อนแอเช่นนี้

                    ทั้งปัญหาในครอบครัวที่กำลังตีกรอบให้เขาเดินไปตามทางที่ต้องการ ทั้งความรักที่พึ่งสิ้นสุดลงเมื่อไม่กี่ชั่วโมงก่อน ความฝันที่เขาไม่อาจคว้ามาได้ ไม่แม้แต่จะสามารถพยายามคว้าเอาไว้ เพราะครอบครัวไม่เห็นด้วยก็เจ็บปวดมากพออยู่แล้ว ทั้ง ๆ ที่คิดว่าแฟนสาวคือที่พึ่งสุดท้าย คือคนที่เข้าใจเขาที่สุดในยามนี้  สุดท้ายก็หักหลังเขา เอาผู้ชายเข้ามานอนด้วยในห้องที่เขาซื้อให้อย่างเลือดเย็น ทั้ง ๆ ที่เธอก็เป็นแค่คนเห็นแก่ตัว คนมักมากคนหนึ่งแท้ ๆ ทำไมเขาถึงเสียใจถึงเพียงนี้ คำตอบมีเพียงอย่างเดียวคือ เขารักเธอยังไงล่ะ

                   "อยากตายเหรอ" เสียงใสราวกระดิ่งลมปริศนาดังขึ้นข้างกาย พร้อม ๆ กับความรู้สึกเย็นเฉียบที่กอบกุมมือใหญ่ของเขา

                         ดวงตาคมกริบค่อย ๆ เหลือบไปมองที่มาของเสียงใสอย่างเชื่องช้า เสียงสะอื้นยังคงดังมาเป็นระลอกให้ได้ยิน อีกฝ่ายตัวเล็กกว่าเขาไม่มากเท่าไหร่ อาจจะห่างกันสักสองสามเซนได้ ดวงตาบอบช้ำเพราะร้องไห้มานานลอบสังเกตคนข้างกายตนอย่างเชื่องช้า ไล่ตั้งแต่สีผมสีน้ำตาแดงซอยอย่างที่ดารานักร้องชอบทำกัน ผิวขาวซีดจนเกือบจะกลืนไปกับฉากหลังที่ถูกปกคลุมไปด้วยหิมะ อัญมณีเม็ดงามดวงโต จมูกโด่งรั้น ริมฝีปากสีพีชอย่างคนสุขภาพดี แก้มขาวที่ขึ้นสีแดงระเรื่อเพราะถูกความหนาวเย็นในค่ำคืนนี้กัดกิน จนกระทั่งมือขาวที่ยังคงกุมมือเขาที่จับราวสะพานเอาไว้

                    "ทำไมถึงรู้" เขาถามอย่างใคร่รู้ ทั้ง ๆ ที่เขาก็แค่คิด แต่ทำไมอีกฝ่ายถึงรู้ได้ว่า เขาคิดที่จะตายจริง ๆ

                    "ผมเคยเป็นเหมือนคุณ บรรยากาศรอบตัวคุณไร้ชีวิต" แม้จะพูดอยู่กับเขา แต่น่าแปลกที่อีกฝ่ายไม่แม้แต่จะหันมามองหน้าเขา ดวงตาสีดำไม่สะท้อนสิ่งใด หรือว่า...

                    คิดได้ดังนั้นเขาก็ยกมือขึ้นปัดป่ายไปมา แต่ดวงตาคู่นั้นไม่มีปฏิกิริยาตอบกลับ ไม่แม้แต่จะกระพริบตาเสียด้วยซ้ำ

                    "คุณมองไม่เห็น ?" 

                    "ใช่ ผมตาบอดน่ะ ความจริงผมไม่ค่อยชอบคุยกับคนแปลกหน้าเท่าไหร่" ร่างสูงกว่าขมวดคิ้วกับคำพูดของคนตาบอดข้างกาย

                    "แล้วเข้ามาคุยกับผมทำไม"

                    "ผมไม่อยากให้คุณตาย"

                    "ทำไมล่ะ"

                    "ถ้าตายไปแล้วจะมีความสุขเหรอ"

                    "ไม่รู้สิ" ร่างสูงกว่าตอบ ก่อนจะละสายตาออกจากใบหน้าของบุรุษข้างกาย แล้วมองลงไปยังก้นบึ้งของแม่น้ำอีกครั้ง ก็จริงอย่างที่อีกคนว่า ถ้าตายไปแล้วเขาจะมีความสุขเหรอ ความเจ็บปวดจะหายไปจริง ๆ หรือเปล่า มันก็แค่ความคิดโง่ ๆ ชั่ววูบของคนสิ้นหวัง

                    "หนาวมั้ย" ร่างบางถาม

                    "ไม่" ถึงเขาจะตอบอย่างนั้น แต่อีกฝ่ายก็ยังจับมือเขาเข้าไปซุกในกระเป๋าเสื้อของตนเองงทั้ง ๆ ที่มือยังกุมกันอยู่

                    "มือคุณเย็นมาก"

                    "พูดอย่างกับว่ามือตัวเองไม่เย็นอย่างนั้นแหละ"

                    "ฮ่าฮ่าฮ่า" อีกฝ่ายหัวเราะเสียงใสเมื่อได้ยินเขาพูดไปอย่างนั้น ก่อนจะยิ้มกว้างและแนะนำชื่อตัวเองเสร็จสรรพ

                    "ผมชื่อช่ายฉวี่คุน"

                    "จะจับมือผมอีกนานมั้ย" ร่างสูงดึงมือตัวเองออกมาจากกระเป๋าเสื้อกันหนาวของร่างบางที่พึ่งแนะนำตัวกับเขาว่าชื่อช่ายฉวี่คุน ก่อนจะเผยรอยยิ้มบาง น่าแปลกแม้ความเจ็บปวดจะยังไม่จางหายไป แต่เมื่อไหร่ไม่รู้ที่รอยยิ้มกว้างของคนตาบอดข้างกายค่อย ๆ กัดกินความเจ็บปวดในหัวใจทีละนิด

                    "ทำเป็นหวงตัวไปได้" ปากบางยื่นออกมาเล็กน้อย เมื่อเขาดึงมือออกจากมือบางที่จับมือเขาเอาไว้ออก 

                    "คุณชื่ออะไร" ร่างบางข้างกายถาม แต่ทว่าเขากลับเงียบกริบไม่ยอมตอบคำถามนั้น คนตาบอดขมวดคิ้วจนหน้าย่น ก่อนจะยื่นมือออกมาข้างกายเพื่อควานหาตัวเขา แต่น่าเสียดายที่มือขาว ๆ นั่นคว้าได้เพียงอากาศที่ไร้ตัวตน

                        "ผมรู้นะว่าคุณยังไม่ไปไหน" ริมผีบากบางขยับพูด พ่นควันสีขาวกรุ่นออกมาอย่างน่ารัก 

...บางทีในคืนที่หนาวเหน็บอย่างนี้ ก็ไม่ได้มีแค่ความโชคร้ายเสมอไป...

                    "นี่! หนีไปแล้วจริง ๆ เหรอ" เมื่อแกล้งคนข้างกายจนพอใจ เขาก็ยอมยื่นมือของตัวเองไปให้ร่างบางจับ พอจับได้แล้วอีกคนก็กำมือเขาแน่นราวกับจะแก้แค้นที่โดนเขาแกล้งเข้าให้

                    "คุณตลก" เขาว่าแล้วแย้มยิ้มออกมาเล็กน้อย แม้จะมีความเจ็บปวดเจือปน แต่อย่างน้อยใบหน้าของเขาตอนนี้ก็ไม่ได้สิ้นหวังเหมือนไม่กี่นาทีก่อน

                    "คุนคุน!!!" เสียงตะโกนเรียกใครบางคนดังขึ้นมาจากด้านหลังของพวกเขาสองคน และคนข้างกายเขาก็หันหลังไปตามเสียแล้วตะโกนตอบรับ

                    "หนงหนง!!!" ร่างบางปล่อยมือเขา แล้วหันมาบอกเขาเสียงใสว่า

                    "ผมต้องไปแล้วนะ น้องชายผมมารับแล้ว" เอ๋ยจบก็หันหลังวิ่งจากไป ไวเท่าความคิดเสียงทุ้มก็ตะโกนตามหลังร่างบางไป

                    "เราจะได้เจอกันอีกมั้ย!!!"

                    "ผมมาที่นี่ทุกวันตอนหนึ่งทุ่ม" รอยยิ้มสุดท้ายที่ช่ายฉวี่คุนทิ้งไว้ยังคงตราตรึงอยู่ในสมองอย่างไม่อาจลบเลือน พลันคำถามหนึ่งก็แทรกเข้ามาในหัว 'ทำไมเขาถึงอยากเจอช่ายฉวี่คุณอีกครั้ง'

               "ฉวี่คุน" เอ่ยกับตัวเองพลางอมยิ้มที่มุมปาก สายตาเหม่อมองออกไปนอกหน้าต่างที่หิมะยังคงโปรยปรายอย่างหนัก หัวใจที่แตกสลายด้วยความเจ็บปวด แม้ไม่อาจคืนรูปสภาพ แต่ความอบอุ่นกลับแผ่ซ่านไปทั่วรอยร้าวทั้งที่อากาศหนาวจับขั้วหัวใจ

               "พี่ครับ วันนี้ผมขอกลับเร็วนะ" ร่างสูงภายใต้ชุดสูทหรูเรียบกริบเอ่ยขึ้นในห้องทำงานของประธานบริษัทบีซีกรุ๊ป จำกัด 

               "ในเวลางานให้เรียกฉันว่าไง" เสียงหวานดุบุรุษที่ยืนตรงหน้าเธออย่างไม่พอใจ "เจ้าน้องชายคนนี้นี่ บอกเท่าไหร่ก็ไม่เคยฟังเสียที"

               "โอเคๆ ครับ ประธาน วันนี้ผมขออนุญาตกลับก่อนนะ" คนมีศักดิ์เป็นพี่สาวเงยหน้าขึ้นมองน้องชายที่อายุห่างกันสิบเก้าปีอย่างจับผิด

               "เมื่อวานก็กลับดึก วันนี้จะรีบออกไปไหนอีกล่ะ"

               "มีนัดนิดหน่อย" เอ่ยจบก็เดินออกไปจากห้องโดยไม่รอให้พี่สาวพูดต่อ "ให้ตายเถอะ น้องชายคนนี้"

               ดวงอาทิตย์ลับขอบฟ้า รัตติกาลคืบคลานเข้ามาเยือน เกร็ดน้ำแข็งสีขาวยังคงร่วงหล่นลงมาจากฟากฟ้า ร่างสูงภายใต้เสื้อโค้ทหนานั่งอยู่ตรงเก้าอี้ไม้ริมแม่น้ำ ข้างกายมีถุงกระดาษวางเอาไว้อยู่ 

"เกือบจะหนึ่งทุ่มแล้ว" เขาเริ่มหันซ้ายหันขวาอย่างอยู่ไม่สุข

"คุนคุน นั่งนี่นะ" เสียงทุ้มของใครบางคนดังมาจากด้านขวามือ เขารีบหันไปมองทันทีแล้วก็ได้พบเข้ากับคนที่เขารอคอย ร่างบางที่ใบหน้าแต่งแต้มไปด้วยรอยยิ้มกำลังนั่งลงบนเก้าอี้ยาวตัวถัดจากเขา โดยมือขาวยังคงถูกใครบางคนที่เขาเคยเห็นมาแล้วเมื่อวานกุมอยู่

'รู้สึกว่าจะชื่อหนงหนง'

"อ่ะนี่ผ้าพันคอ พันเอาไว้" ร่างสูงกว่าของหนงหนงปลดผ้าพันคอของตัวเองพันให้กับฉวี่คุณ 

"ไม่เอาหนงหนง ใส่ผ้าพันคอไปทำงานด้วยสิ เดี๋ยวก็ไม่สบาย"

"คุนคุนป่วยง่ายกว่าผมเหอะ" สุดท้ายความดื้อดึงของสวี่คุนก็พ่ายแพ้ให้กับหนงหนง ลับร่างของเด็กหนุ่มที่เดินเข้าไปในร้านสะดวกซื้อของถนนฝั่งตรงข้าม ร่างสูงที่นั่งมองความเคลื่อนไหวของฝ่ายตรงข้ามมานานก็ลุกขึ้นเดินเข้าไปหาร่างบางพร้อมกับถุงกระดาษที่ถือติดมือไปด้วย

มือใหญ่ภายใต้ถุงมือสีดำเพิ่มความอบอุ่นกุมลงไปที่มือเย็นเฉียบของฉวี่คุน ร่างบางสะดุ้งเฮือกด้วยความตกใจ รีบดึงมือหนี แต่ก็ไม่สามารถทำได้ เพราะมือแกร่งยังคงจับไว้ไม่ยอมปล่อย

"คุณเป็นใคร ปล่อยผมนะ"

"ผมเฉิงเฉิงครับ คุนคุน" ร่างบางขมวดคิ้ว น้ำเสียงแบบนี้ หรือว่า...

"คุณคนเมื่อคืนเหรอ" ร่างบางนิ่งยอมให้ร่างสูงกุมมือเอาไว้ ใบหน้าหล่อแย้มยิ้มเล็กน้อย ก่อนจะแกะถุงกระดาษที่ตัวเองถือออกมา ถุงมือไหมพรมสีขาวถูกสวมเข้าที่มือบางที่เย็นเฉียบ

"ให้ผมเหรอ"

"ครับ"

"ขอบคุณนะ เฉิงเฉิงใช่ไหม"

"ครับ"

"คุณยังร้องไห้อยู่ไหม" เสียงทุ้มหวานถามขึ้น ก่อนจะดึงมือตัวเองที่ถูกกุมอยู่ออกแล้วกุมทับมือของร่างสูงที่นั่งคุกเข่าอยู่ที่พื้นบ้าง

"ไม่แล้วครับ แต่ก็ยังเจ็บอยู่"

"อะ...เอ่อ นั่งข้างผมไหม" หลังจากจบคำตอบของร่างสูง ก็เกิดอาการเดดแอร์กลางอากาศ ความเงียบเข้ามาปกคลุม แต่ไม่ใช่ความอึดอัด แต่เป็นความขวยเขินของทั้งคู่ที่เกิดขึ้นมาอย่างไม่ตั้งตัว

"ทำไมคุณถึงเคยคิดที่จะฆ่าตัวตายล่ะ" 

"..."

"เอ่อ...ขอโทษ ผมถามได้ไหม"

"ถามได้ ไม่เป็นอะไรหรอก"

"เพราะผมตาบอดน่ะ ผมเจ็บใจที่ผมกลายเป็นตัวภาระของน้อง ทั้ง ๆ ที่ผมเป็นพี่ ผมควรจะดูแลน้อง พอตัวเองมาเป็นแบบนี้ ผมเลยรับไม่ได้ คิดว่าถ้าตาย ๆ ไปสะ น้องน่าจะสบายกว่านี้ ถ้าวันนั้นหนงหนง เอ่อ...น้องชายผมหาผมไม่เจอผมก็คงตายไปแล้ว" แม้ริมฝีปากจะแย้มยิ้มอ่อน แต่ดวงตาไร้แววนั้นกลับรวดร้าว เขาอาจจะตาฝาดก็ได้ น้ำตาที่กำลังซึมออกมา

'หัวใจคุนคุนกำลังร้องไห้อยู่ใช่ไหม'

"คุณเศร้าอยู่เหรอ"

"ฮ่าฮ่าฮ่า ไม่แล้วล่ะ" คุนคุนหลุดหัวเราะออกมาเบา ๆ

"เด็กขี้โกหก"

"หืมม..."

"อะไรครับ"

"ผมว่าผมแก่กว่าคุณนะ"

"จริงอ่ะ ผมไม่เชื่อหรอก หน้าคุณเด็กมากเลยนะ"

"ผมอายุจะสามสิบแล้วนะ"

"จริงอ่ะ" เฉิงเฉิงรู้สึกแปลกใจมาก คน ๆ นี้น่ะเหรออายุจะสามสิบแล้ว ให้ตายเถอะ หน้ายังยี่สิบกว่า ๆ อยู่เลยเถอะ 

"คุณจะมีโอกาสกลับมามองเห็นไหม" รู้ตัวอีกทีปากก็ไวไปเสียแล้ว ทั้ง ๆ ที่รู้ว่าถามออกไปแล้วคนข้างกายจะเจ็บปวดแท้ ๆ

"...คงไม่มีหรอก" 

"รักษาไม่หายเหรอ"

"เปล่า"

"ผมคงไม่มีปัญญาหาเงินไปรักษาหรอก" พลันความคิดหนึ่งก็แวบเข้ามาในหัว 'แต่ผมพาคุณไปรักษาได้'

...END...

ไว้มาต่อพาร์ทสเปเชี่ยลนะ ไปล่ะ บ๊ายบาย ^_^
เราเรียนทำข่าว ได้ลงพื้นที่ทำข่าวด้วย แต่ถ้าเขียนพาร์ทสเปเชี่ยลเเสร็จเมื่อไหร่จะมาอัพให้อ่านนะ
 ^_______^














    




ผลงานเรื่องอื่นๆ ของ สึโยชิ ริว จากทั้งหมด 23 บทความ

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

11 ความคิดเห็น

  1. #11 Kangggg (@Kangggg) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 24 พฤษภาคม 2561 / 08:01
    ชอบมากเลยยย อยากให้มีตอนต่อไป😆
    #11
    0
  2. วันที่ 8 มีนาคม 2561 / 00:02
    ทำไมเค้าเปิดอ่านตอนแรกไม่ได้อ่ะ ฮื่อออออ
    #10
    1
    • 8 มีนาคม 2561 / 20:02
      เปิดอ่านตอนแรกของเรื่องนี้เหรอคะ เรื่องนี้เป็นเรื่่องสั้นจบในตัวนะคะ ไม่มีตอนแรก ^^
      #10-1
  3. #9 สาวก NOREN
    วันที่ 24 กุมภาพันธ์ 2561 / 19:22
    รีบมาอัพน้าาาา
    #9
    0
  4. #8 Chooon (@Chooon) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 9 กุมภาพันธ์ 2561 / 21:04
    ดีจังน่ารักมากเลยอ่ะ
    #8
    0
  5. #7 Jaeng-Channa (@Jaeng-Channa) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 8 กุมภาพันธ์ 2561 / 21:02
    อบอุ่นจัง
    #7
    0
  6. #6 BB1a_38 (@golf_ryoma) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 7 กุมภาพันธ์ 2561 / 10:38
    โอ้นยยยยรออ่านนะคะ ฮือออชอบอ่ะ โอ้ยยพี่คุนดีมากกกก ฮือออออ
    #6
    0
  7. วันที่ 29 มกราคม 2561 / 14:01
    นังผู้หญิงที่ทิ้งเฉิงเฉิงไปมันเป็นใคร ทำไม่เลวอย่างนี้ แต่ก็ดีเพราะไม่งั้นเฉิงเฉิงจะไม่ได้เจอคุนคุน ขอบคุณที่ทิ้งเฉิงเฉิงนะ นังเลว!!! คุนเฉิงสู้ๆนะคะ เจ้เชียร์อยู่
    #5
    0
  8. วันที่ 29 มกราคม 2561 / 12:11
    โอ๊ยยยยยยใจ เปิดเรื่องมากดีมากๆ แต่งต่อเรื่อยๆนะคะ ติดตามอยู่
    #4
    0
  9. #3 butajang
    วันที่ 28 มกราคม 2561 / 22:20
    ฮือ ดีใจมาต่อนะคะ เปิดมาก็ดีมากๆ เลย สัญญาจะมาดูทุกวันชอบมากๆ เลยค่าาา
    #3
    0
  10. #2 C's
    วันที่ 28 มกราคม 2561 / 17:48
    ฮือออออออออ ขออนุญาติกรี๊ดดดด มีคนแต่งฟิคคู่นี้แล้วภาษาสวยมากค่ะ น้องคุนตาบอดหรอ แต่ตอนคุยกันทำไมรู้สึกมีความน่ารักอ่ะ เพราะเป็นคนแปลกหน้าของกันแหละกันอยู่ แต่เฉิงเฉิงยังไม่ได้บอกชื่อเลยนี่น่าา
    #2
    0
  11. วันที่ 28 มกราคม 2561 / 14:45
    ในที่สุดก็มีคนแต่งคู่นี้แล้วกี้ดดดดดดด  กราบไรท์เตอร์

    เป็นฟิคที่ภาษาสวยมากๆๆๆๆเลย อ่านละไหลลื่นมากค่ะ

    เป็น20%แรกที่เริ่ดมากค่ะ บั่บยังไงอ่ะบรรยายไม่ถูกเลย ฮื่ออออ 

    แต่เรื่องนี้สุดยอดจริงๆ เราเดาว่าเฉิงตาบอดแน่ๆ แล้วคนที่มาช่วยให้เฉิงคิดได้คือยัยคุนแน่ๆ

    (อาจจะไม่ใช่ก็ได้ ฮือ)

    แต่ชอบตอนที่ถามอีกฝ่ายว่า 'ถ้าตายไปแล้วจะมีความสุขเหรอ?'

    เราก็คิดตามเหมือนกันนะว่าแบบ ถ้าเราฆ่าตัวตายแล้วจะมีความสุขจริงๆเหรอ? 

    ยังไงก็เป็นกำลังใจให้ไรท์เตอร์นะคะ รอ80%ที่เหลืออยู่นาาาาา 

    ขอบคุณที่แต่งฟิคดีๆแบบนี้มาให้อ่านนะคะ รักไรท์ 
    #1
    0