END - สัมผัส@รัก (สนพ.2U Publishing)

ตอนที่ 18 : สัมผัสครั้งที่ 17

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 10,296
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1,662 ครั้ง
    25 ส.ค. 62


[Touch]

เด็กน้อยของผมหลับไปแล้ว ผมมองใบหน้าแสนไร้เดียงสาที่หลับตาพริ้มมีรอยยิ้มจางๆแต้มที่มุมปาก

ภาพตอนที่น้องตัวสั่นเมื่อเปิดเจอตุ๊กตาบ้าๆในกล่องนั่นผมยังจำได้ดี ถึงได้พยายามพูดแหย่และทำทุกอย่างให้น้องสบายใจ โดยปกปิดความเครียด กังวลของตัวเองเอาไว้อย่างมิดชิด

ผมเป็นห่วงน้อง จากที่ได้ยินตอนให้ปากคำที่สถานีตำรวจมีหลายอย่างที่น้องไม่ได้เล่าให้ฟัง อย่างนี้น้องบอกมาว่าคิดว่าบังเอิญหรือไม่ได้สำคัญ บางอย่างก็ลืมไปแล้วเพิ่งนึกขึ้นได้ เด็กน้อยไม่ได้รู้เลยว่าตัวเองนั้นใช้ชีวิตได้ประมาทแค่ไหน การถูกคนเฝ้าจับตามองถึงขึ้นจงใจฆ่าด้วยการผลักตกลงไปบนถนน เท่านั้นก็บอกได้แล้วว่าตัวน้องเองตกอยู่ในอันตราย

แต่อีกใจหนึ่งผมก็โล่งใจที่น้องไม่ใช่คนคิดมาก ขนาดเจอเรื่องหนักๆมาตั้งแต่วัยเด็กก็ยังเป็นคนที่คิดบวกอยู่เสมอ ดีเหมือนกันที่จะได้ใช้ชีวิตปกติของตัวเองไป

ส่วนเรื่องคนร้าย ผมจะเป็นคนปกป้องน้องเอง

แตมตื่นเช้ามาทำอาหารให้อย่างเช่นทุกวัน เดี๋ยวนี้นอกจากมื้อเย็นน้องก็ทำมื้อเช้าให้ผมทานก่อนออกไปทำงานด้วย เป็นแม่บ้านแม่เรือนจนอยากจะจับมัดพาย้ายไปอยู่ด้วยกันอย่างถาวรจริงๆ แต่ก็อย่างที่เห็น น้องเป็นเด็กซื่อมาก อายุเท่านี้แต่ประสบการณ์ชีวิตน้อยเหลือเกิน เพราะอาการที่เป็นตั้งแต่เล็กจนโตทำให้เข้าสังคมยาก ต่อให้ผมพอดูออกว่าน้องเริ่มคิดอะไรด้วย แต่ของอย่างนี้ก็ต้องใช้เวลา ให้ค่อยๆปรับตัวกันไปก่อน ผมรอได้ ไม่รีบ

“เดินทางดีๆนะพี่ เวลาพักกลางวันก็อย่าลืมทานข้าวล่ะ ไว้แตมจะโทรไปเช็ก” เด็กน้อยออกมาส่งผมออกไปทำงานที่หน้าห้อง จะรู้ตัวไหมว่าทั้งคำพูดทั้งการกระทำใกล้เคียงกับสถานะคุณภรรยาเข้าไปทุกที

อืม ยังไม่บอกให้รู้ตัวดีกว่า กลัวเด็กแถวนี้จะเขินจนไม่กล้าทำอะไรน่ารักๆแบบนี้อีก

“ครับ พี่จะรอรับสายนะ” ผมแอบมองตามทางเดิน ไม่มีคนอื่นออกจากห้องมาเลยโน้มหน้าลงไป กดจมูกลงบนแก้มนุ่มเบาๆหนึ่งที เท่านี้น้องก็ตาโตแก้มแดงมีเลือดฝาดแล้ว...น่ารัก...น่ารักชิบหายเลยว่ะ

ก่อนหน้านี้ผมไม่เคยเชื่อเรื่องรักแรกพบอะไรหรอกนะ ตอนเจอกับน้องที่วิ่งกระหืดกระหอบมาขึ้นลิฟต์ก็แค่ทำหน้าที่พลเมืองดี เพื่อนร่วมคอนโดฯที่ดีอย่างการกดเปิดประตูรอเท่านั้น เพราะรู้ว่าแต่ละรอบที่รอต้องใช้เวลาพอสมควร แต่เด็กคนนั้นกลับลังเล ท่าทางลำบากใจ แม้สุดท้ายจะยอมขึ้นก็แสดงอาการแปลกๆ จนผมบอกกลับไปว่าครั้งหน้าถ้าหากไม่อยากขึ้นก็บอกได้ตรงๆ ไม่มีใครจะโกรธคนน่ารักได้ลงคอ

ครับ น้องน่ารัก พอรู้ว่าเด็กน่ารักอยู่ห้องข้างกันผมก็ยิ่งสนใจ ดวงตากลมโตดูใสซื่อราวกับเด็กนั่นดึงดูดผมมากเหลือเกิน จนในที่สุดก็ละสายตาไปไหนไม่ได้ คอยเอาตัวเองไปป้วนเปี้ยนหาข้ออ้างเข้าใกล้น้องอยู่ทุกที แรกๆคล้ายน้องจะไม่รู้หรอกว่าผมเข้าหาเพราะอะไร เล่นเอาตัวเองละอายใจ เหมือนคนแก่หลอกเด็ก แต่จะให้ทำยังไงล่ะ ชอบแล้วก็ต้องจีบล่ะเนอะ

“คุณหมอทัชกรคะ คุณหมอ!

“ครับ?” ผมเงยหน้าขึ้นมองเจ้าของเสียงเรียก คุณนิดที่เป็นพยาบาลคอยช่วยงานผมในวันนี้เองก็มองกลับมาด้วยสีหน้าสงสัยอยู่เหมือนกัน

“ไม่สบายหรือเปล่าคะ วันนี้คุณหมอดูเหม่อๆนะคะ”

“เปล่าครับ พอดีผมคิดเรื่องเคสก่อนหน้านิดหน่อย” แอบขอโทษในใจที่ต้องเอาเรื่องงานมาอ้าง พอมีเวลาให้คิดอะไรเรื่องของน้องก็วกเข้ามาในความคิดเสมอ โดยเฉพาะเรื่องที่มีคนไม่หวังดีกับน้อง

“แน่ใจนะคะ ถ้าเกิดว่ามีอะไรก็ปรึกษานิดได้นะคะ หรือว่าหิวก็บอกได้ค่ะ นิดจะลงไปซื้อของว่างมาให้”

“ไม่ต้องถึงขนาดนั้นก็ได้ครับ” ผมตอบรับแค่ความหวังดีและยิ้มบางๆ คุณนิดกลับส่ายหน้า

“น้องคนที่มาหาคุณหมอบ่อยๆน่ะค่ะ ฝากให้นิดช่วยดูแลกลัวว่าคุณหมอจะทำงานจนลืมเวลาทานข้าว มีคนดูแลดีอย่างนี้ช่วงนี้คุณหมอถึงได้ดูอารมณ์ดีใช่ไหมล่ะ”

“น้องแตมเหรอครับ?” ผมขมวดคิ้ว ไม่เคยรู้มาก่อนว่าน้องฝากพยาบาลในแผนกให้ช่วยดูแลผมด้วย น่ารักชะมัด กลับไปต้องให้รางวัลหน่อยแล้ว อืมมม อะไรดีน้า หอมแก้ม? จูบ? กอด?

“ใช่ค่ะ” เสียงคุณนิดทำให้ผมรีบเก็บสีหน้าตัวเองทันที กลัวว่าที่เคยวางตัวมาตลอดจะมาหลุดเอาให้พยาบาลไปเม้าท์กันได้ ว่าแผนกนี้มีหมอหื่น

เกือบไปแล้วไอ้ทัช

“น้องน่ารักดีนะคะ”

“ครับ”

“แฟนเหรอคะ”

“....”

“อ่า ขอโทษค่ะ” พอเห็นผมไม่ยิ้มและตีสีหน้าเรียบเฉย คุณนิดก็หัวเราะออกมาแห้งๆแต่เพราะทำงานด้วยกันมาหลายปี รู้นิสัยผมดีว่าไม่ชอบให้ใครยุ่งเรื่อส่วนตัวมากเกินไป หากผมไม่ตอบคืออย่าเซ้าซี้ถามอะไรอีก คุณนิดจึงไม่ได้ถือสา แต่ถ้าเป็นพวกพยาบาลใหม่ๆก็มีบ้างที่จะตาแดง น้ำตาซึมออกจากห้องไป “โธ่ อย่าทำหน้าดุสิคะคุณหมอ ยิ้มเถอะค่ะ พวกพยาบาลฝึกหัดเขากลัวคุณหมอกันหมดแล้ว ช่วงที่ผ่านมาเห็นคุณหมออารมณ์ดีก็พอจะโล่งใจกันมาบ้าง อย่ากลับมาดึงหน้าอีกเลยนะคะ นิดขอร้อง”

“ผมว่าผมก็ทำตัวปกตินะครับ ว่าแต่เมื่อกี้คุณนิดมีอะไรหรือเปล่าครับ”

“อ้อ” คุณนิดร้องเหมือนเพิ่งจะนึกขึ้นได้หลังจากนอกเรื่องมาหลายนาที “นิดจะเข้ามาแจ้งว่าคนไข้ช่วงบ่ายที่นัดเอาไว้โทรมาขอเลื่อนนะคะ คุณหญิงอิงอรติดงานประชุมสโมสร ส่วนคุณนันท์นลินบอกว่าไม่สบายค่ะ”

คนไข้ที่นัดไว้หลังจากนี้มีสองคน คุณหญิงอิงอรเป็นคนไข้ของผมมาหลายปีแล้ว เธอมีเรื่องเครียดหลายอย่างทั้งเรื่องสามีและลูก ถือว่าไม่หนักเท่าไหร่ ส่วนคุณนันท์นลินเป็นคนไข้ใหม่ไม่เมื่อสามเดือนก่อน เคสนี้มีอาการของโรคซึมเศร้า

งานในแผนกของผมไม่วุ่นวายเหมือนแผนกอื่น ไม่มีคนไข้ฉุกเฉิน จะเป็นการนัดพบแพทย์ตามเวลามากกว่า มีบ้างที่หมอจากแผนกอื่นเรียกตัวผมไปช่วยคุยกับคนไข้บางราย เช่น คนที่หลังจากเกิดอุบัติเหตุแล้วไม่สามารถฟื้นฟูสภาพจิตใจได้เอง แต่ก็ไม่บ่อยอยู่ดี

“อย่างนั้นตอนบ่ายผมก็ว่างแล้วใช่ไหมครับ” หลังจากเคาะโต๊ะอย่างใช้ความคิด ก็เงยหน้าขึ้นไปถามอีกครั้ง คุณนิดพยักหน้า ผมลุกจากเก้าอี้ถอดเสื้อกาวน์ตัวเองออกแขวนเอาไว้ที่มุมห้อง หยิบกระเป๋าของตัวเองพร้อมกุญแจรถและโทรศัพท์ขึ้นมาถือ “ผมกลับเลยก็แล้วกันนะครับ ส่วนนัดที่เลื่อนรบกวนคุณนิดหาเวลาที่สะดวกให้ใหม่ด้วย”

“ได้ค่ะ”

ผมขับรถออกจากโรงพยาบาลตรงกลับคอนโดฯแต่ไม่ได้เลี้ยวเข้าไปที่จอดรถด้านใน จากที่นั่งคิดมาตั้งแต่เมื่อคืนคนที่ส่งตุ๊กตาเลือดกล่องนั้นมาให้น้องจะต้องคอยแอบติดตามน้องตลอด ถ้าหากผมซุ่มจับตามองอาจจะพบคนน่าสงสัยก็ได้ เพราะอย่างนั้นถึงได้จอดรถไว้ที่ริมถนนฝั่งตรงข้ามกับคอนโดฯตัวเอง นั่งคอยอยู่อย่างนั้นไปเรื่อยๆ

หลายชั่วโมงผ่านไปก็ยังไม่มีอะไรผิดปกติ สุดท้ายผมก็ถอดใจเมื่อเห็นว่าเป็นเวลาเลิกงานแล้ว สตาร์ทรถขับเข้าคอนโดฯไป

ผ่านมาเกือบอาทิตย์ อาการกลัวของน้องเริ่มดีขึ้นเพราะว่าไม่มีใครส่งอะไรแปลกๆมาอีก ไม่รู้คนร้ายคอยระวังตัวหรือมีเหตุผลให้หยุดไปก่อน ซึ่งถ้าเป็นอย่างหลังจะดีมาก แต่ด้วยอาชีพของตัวเองแล้วเดาได้ไม่ยากว่าเรื่องจะไม่มีทางจบแบบนี้แน่นอน

ผมกับกรรณสลับกันแอบมาเฝ้าสังเกตการณ์หน้าคอนโดฯทุกครั้งที่ว่าง ในหนึ่งอาทิตย์นี้น้องไม่ได้ออกไปไหน ทำงานอยู่แต่ในห้องเลยพอวางใจได้บ้าง ทั้งยังแอบกำชับคุณแก้มกับพนักงานรักษาความปลอดภัยด้านล่างเอาไว้แล้วด้วย ว่าถ้ามีผู้หญิงแปลกๆมาถามถึงแตมให้รีบแจ้งผมทันที

ทุกอย่างนี้น้องไม่เคยรู้ ผมเลือกที่จะปิดเอาไว้ไม่ให้เด็กน้อยของผมต้องกังวลใจ

“เกิดเป็นมันนี่ดีเนอะ มีบอดี้การ์ดคอยแอบตามดูแลด้วย” คนที่นั่งด้านข้างคนขับเอ่ยด้วยเสียงหยอกล้อ แต่สีหน้าหมั่นไส้นั้นส่งไปยังเจ้าของรถที่ขับนำอยู่ด้านหน้า

วันนี้น้องบอกว่าจะออกไปพบลูกค้า ผมกับอีกคนเลยพร้อมใจกันแอบตามน้องไปไม่ให้รู้ตัว

“ถ้าบอกแตมอาจจะกลัวกว่าเดิมก็ได้นะครับ เราทำตัวปกติน่าจะดีกว่า”

“ก็จริง มันยิ่งขี้ตื่นตูมอยู่ ดีนะที่พี่ย้ายไปอยู่ห้องเดียวกับมัน ผมจะได้วางใจได้บ้างไม่อย่างนั้นคงได้ขนตัวเองกับเมียย้ายไปเฝ้าแล้วล่ะ แม่งยิ่งประมาทๆอยู่” เห็นไหมครับ ผมไม่ได้คิดไปเองคนเดียวนะ เพื่อนสนิทน้องที่คบกันมาหลายปียังยืนยันเลย “แล้วไหนพี่ จดหมายที่พี่โทรบอกเมื่อคืนอะ”

“ลองอ่านดูครับ” ผมหยิบจดหมายที่เก็บไว้ตรงช่องเก็บของหน้ารถส่งให้กรรณ หน้าซองเป็นชื่อของน้องแต่ไม่ได้ถึงมือน้องหรอก ผมได้รับความช่วยเหลืออย่างดีจากคุณแก้มที่เอ็นดูน้องเป็นพิเศษคอยช่วยกรองจดหมายและพัสดุต่างๆให้ และเมื่อวานตอนเย็นคุณแก้มก็แอบยื่นซองนี้ให้ผมก่อนขึ้นห้อง

นี่เป็นเหตุผลที่เราต้องลางานแล้วมาคอยตามคุ้มครองน้องอยู่อย่างนี้

“นี่มัน!” กรรณอ่านข้อความสั้นๆเพียงประโยคเดียวในจดหมายจบก็ทำหน้าตกใจ มองผมด้วยแววตาตะลึง



********


“ครับ แต่พี่ก็ยังไม่แน่ใจหรอกนะครับ ว่าเป็นใคร”

รถของน้องจอดที่หน้าร้านคาเฟ่แห่งหนึ่ง ค่อนข้างจะมีชื่อเสียงพอสมควร ผมที่ไม่ได้ชื่นชอบของหวานเท่าไหร่รวมถึงไม่ได้ไปทานอะไรตามรีวิวแต่ได้ยินพวกพยาบาลคุยกันผ่านหูอยู่บ้าง กรรณชะโงกหน้าไปดูชื่อร้านแล้วก็แสดงอาการแปลกๆอีกครั้ง

“นี่มันคงไม่ได้...”

“ครับ?”

“เปล่าๆพี่ ไม่มีไร ไหนว่าไม่จีบแล้วไงวะ” กรรณพึมพำเสียงเบาในประโยคสุดท้าย คิดว่าคงจะพูดกับตัวเองแต่ว่าในรถที่เงียบไม่มีทั้งเสียงเครื่องยนต์และเสียงเพลงทำให้ผมได้ยินอยู่ดี

จีบ? น้องจีบใคร

ถึงจะติดใจสงสัยแต่ผมก็ไม่ถามออกไป กรรณไม่เหมือนกับน้อง รายนี้หลอกอะไรคงจะยากหน่อย ฝ่ายนี้เขาใช้ชีวิตอย่างโชกโชนไม่เหมือนกับเด็กน้อยบนหอคอยของผมหรอก ที่รอดมาได้จนถึงทุกวันนี้นอกจากเรื่องอาการที่ถูกตัวใครไม่ได้ก็คงเพราะมีเพื่อนสนิทคนนี้คอยกันคอยกรองคนให้อยู่แน่ๆ

ด้วยลักษณะคาเฟ่เป็นกระจกใสเกือบทั้งร้านเพื่อให้ดูโล่งโปร่งสบายจึงมองเห็นไปถึงด้านในที่ตกแต่งด้วยสีพาสเทลหลากสี กลุ่มลูกค้าชัดเจนแน่นอนว่าเป็นผู้หญิง ผมเห็นน้องยืนคุยกับพนักงานที่หน้าตู้เค้ก ยืนรอพักหนึ่งก็มีผู้หญิงอีกคนเดินออกจากหลังร้านเข้ามาทักทายด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม

“นั่นเหรอวะคุณพายของมัน” ครั้งนี้ผมก็แกล้งทำเป็นไม่ได้ยินสิ่งที่กรรณบ่น หูแอบเก็บข้อมูลอยู่เงียบๆ ตาก็เฝ้ามองคนทั้งคู่ไปด้วย

ท่าทางสองคนนี้สนิทสนมกันเกินกว่าจะเพิ่งเคยเจอเป็นครั้งแรก ฝ่ายหญิงอยู่ในชุดของเชฟหรือช่างทำขนมสักอย่าง ผมไม่ได้ถนัดด้านนี้จึงไม่ค่อยรู้ หน้าตาน่ารักอ่อนหวานสุภาพ มีรอยยิ้มอยู่บนใบหน้าตลอดเวลา แต่ก็แฝงไปด้วยความมั่นใจในตัวเอง

ทำให้ผมนึกถึงใครบางคน

“เชอรีน”

ใช่ๆ ผมนึกถึงเชอรีน แฟนเก่าของน้อง....เดี๋ยวนะ เมื่อกี้ผมไม่ได้พูดชื่อนี้ออกมาใช่ไหม “กรรณว่าอะไรนะ”

“นั่นมันเชอรีนไม่ใช่เหรอพี่” คนตัวสูงพอกันด้านข้างชี้ไปยังหน้าร้านไม่ไกลจากโต๊ะที่น้องกับคุณพายนั่งกันอยู่ ผู้หญิงที่ผมพบหน้าเพียงครั้งเดียวเมื่อนานมาแล้ว กำลังยืนมองเข้าไปในร้านด้วยสายตาที่เดาไม่ออก โดยที่สองคนนั้นไม่รู้สึกตัวแม้แต่น้อยว่าถูกใครบางคน(หรือหลายคน)จับจ้อง

ไม่นานเชอรีนก็หายไปแต่ผมยังคงมองจุดที่เธอเคยยืนอยู่ด้วยแววตาครุ่นคิด ขณะที่กรรณกลับไปมองในร้านแล้วมองมาที่ผมสลับกันอยู่อย่างนั้น

“ไม่รู้หรอกว่าเชอรีนมาทำอะไรที่นี่ แต่คงไม่เกี่ยวกัน...พี่ เฮ้ย พี่หมอ!

ผมละสายตากลับมามองกรรณ

“เหม่ออะไรพี่ ไม่มีอะไรหรอกคุณพายเป็นน้องสาวของลูกค้าที่จ้างไอ้แตมออกแบบเวปไซต์ให้น่ะแล้วก็เป็นหุ้นส่วนร้านนี้ด้วย มันเคยบอกผมแล้วว่าถึงคุณพายจะน่ารักเป็นสเปกมันแต่ก็ไม่ได้คิดอะไร...ชิบหายแล้ว!” กว่าจะรู้ตัวว่าเผลอพูดอะไรออกมาและยกมือขึ้นปิดปากตัวเอง ก็ไม่ทันแล้ว

“น้องแตมชอบผู้หญิงสไตล์นี้จริงๆเลยนะ ทั้งเชอรีน ทั้งคุณพาย”

“อย่าคิดมากนะพี่ มันชอบพี่นะเว้ย ตอนนี้มันกำลงจีบพี่อยู่ ตอนแรกผมก็ว่าจะไม่บอกหรอก แต่โง่ๆอย่างมันถ้าปล่อยเอาไว้ชาตินี้ก็ไม่มีทางจีบติด อีกอย่างพี่ก็เหมือนจะชอบเพื่อนผมด้วยใช่ไหม”

“....ไม่ใช่ครับ”

“เฮ้ย!! ละ ล้อเล่นใช่ไหมพี่”

ไม่ได้ชอบ แต่ผมรักน้อง

ผมไม่ได้ตอบอะไรกรรณกลับไปเพราะที่หน้าร้านผู้หญิงคนนั้นได้หายไปแล้ว มองไปรอบๆก็ไม่มี อยากให้สิ่งที่ผมเห็นเป็นแค่ความบังเอิญเท่านั้น

น้องยังคงนั่งพูดคุยอย่างสนิทสนมกับคุณพายอยู่ในร้าน ท่าทางมีเรื่องให้คุยกันมากมาย สีหน้าสนุกสนานที่ผมคิดเข้าข้างตัวเองว่าน้องมีให้ผมเพียงคนเดียวตอนนี้กลับมีอีกคนได้รับมันไป

หรือบางทีผมอาจจะเข้าข้างตัวเองมากเกินไปหน่อย

“สเปกน้องแตมนี่เป็นแบบไหนเหรอกรรณ” ถามทั้งที่สายตายังจับจ้องไปที่อีกคน

“ก็...ยิ้มเก่ง ใจดี อบอุ่น สุภาพ ดูเรียบร้อยแต่ช่วยเหลือตัวเองได้ ประมาณนั้นแหละพี่หมอ ที่จริงแล้วผมว่าพี่เองก็เป็นสเปกไอ้แตมมันเหมือนกันนะ จากที่เห็นมันก็สนิทกับพี่ไวมากด้วย” กรรณพยายามแก้ตัวให้เพื่อน เสียงลนลานอย่างนั้นผมว่ามันจะยิ่งเพิ่มพิรุธมากกว่าความมั่นใจนะ

ไม่รู้ว่าที่ผ่านมาเคยโกหกน้องอิงสำเร็จบ้างหรือเปล่า แต่จากที่เห็น ผมคิดว่าคงไม่ เป็นเด็กฉลาดที่โกหกไม่เป็นจริงๆ

“น้องเคยมีแฟนเป็นผู้หญิงมาตลอดใช่ไหม”

“ก็ใช่ แต่เรื่องพวกนี้มันไม่สำคัญนี่พี่ จะผู้หญิงผู้ชาย รักก็คือรัก ถ้าอย่างผมชอบไอ้แตมอย่างงี้ผมก็คงจีบมันขอมันเป็นแฟน ไม่มานั่งคิดว่าผู้หญิงหรือผู้ชายหรอก”

“หืม?”

“มะ ไม่ๆ พี่ ผมหมายถึง ผม ผมสมมติอะ ไม่ได้ชอบมันจริงๆนะ พี่อย่ามองด้วยสายตาแบบนั้นได้ไหมวะ”

“ไม่ได้ชอบแน่นะครับ”

“ไม่เลย ไม่ๆ สาบานได้ ผมเห็นมันเหมือนเพื่อน เหมือนลูกสาวเท่านั้นเอง”

“พี่จะเชื่อที่กรรณยืนยันก็แล้วกันนะ” ผมยิ้มอีกครั้งก่อนจะกลับไปมองเด็กน้อยที่ยังไม่รู้เรื่องราวใดๆ ปล่อยเสียงบ่นของกรรณไปตามลมไม่เก็บมาใส่ใจ

“แม่ง สายตาน่ากลัวชิบหาย ไหนไอ้แตมบอกว่าใจดีไงวะ นี่ตกลงมึงจะได้ผัวหรือได้พ่อโหดๆกันแน่เนี่ยไอ้แตม โชคดีนะมึง บรื๋อออออ”

[End Touch’s part]

 

“ขอบคุณที่มานะคะคุณแตม ทั้งๆที่พายรบกวนอยู่เรื่อยเลย” คุณพายมีรอยยิ้มร่าเริงสดใสอยู่เสมอ วันนี้เองก็เช่นกัน เธอยกจานขนมที่บอกว่าเป็นสูตรที่คิดขึ้นมาเองวางลงบนโต๊ะ พร้อมกับพนักงานที่ยกเครื่องดื่มตามมาเสิร์ฟ

“มีของอร่อยผมก็ต้องมาอยู่แล้วครับ แต่คุณพายขยันมากเลยนะครับ คิดขนมใหม่อยู่เรื่อยๆ” คำพูดแซวเล่นไม่ได้คิดอะไรของผมกลับทำให้คนฟังมีชะงักไปเล็กน้อย ก่อนที่จะเลื่อนจานเค้กสีสันสวยงามมาตรงหน้า

“เค้กสายรุ้งค่ะ ไม่เหมือนกับที่อื่นหรอกนะคะ พายยังไม่ได้ตั้งชื่อเลย ตัวเค้กใช้บัตเตอร์แทนที่จะเป็นชิฟฟอนท์ เนื้อจะหนักหน่อยแต่พอปรับสูตรให้ไม่หวานแล้วก็จะไม่เลี่ยน คุณแตมลองชิมดูนะคะ”

ผมหยิบช้อนขึ้นมาตักเค้กเข้าปาก เป็นอย่างที่คนทำบอกเอาไว้จริงๆ ตัวเนื้อเค้กเหมือนจะหนักแต่ก็นุ่มละมุนลิ้น รสชาติไม่หวานเกินไป ครีมหน้าเค้กก็ไม่เลี่ยน

“อร่อยครับ คุณพายเนี่ยทำอะไรก็อร่อยไปหมดทุกอย่างเลย น่าอิจฉาคนที่จะมาเป็นแฟนคุณพายจัง”

“คุณแตม ประโยคนี้ผู้ชายเขาเอาไว้จีบผู้หญิงนะคะไม่รู้เหรอ” คนฟังหัวเราะสดใส ถ้าหากเป็นคนอื่นคงจะอายม้วนไปแล้ว แต่เป็นคุณพายเลยเลือกจะพูดออกมาตรงๆ ผมหน้าเจื่อนไปเล็กน้อย อีกฝ่ายก็โบกมือไม่ถือสาอะไร “พายแซวเล่นค่ะ อย่าคิดมากสิ คนโดนหักอกอย่างพายยังไม่เครียดเท่าคุณแตมเลยนะคะ”

“ผมขอโทษจริงๆนะครับ” อยากจะก้มลงกราบเลยด้วยซ้ำ สำนึกผิดแทบไม่ทันเลยล่ะที่เผลอปากเสียพูดไปทั้งที่ก็รู้ว่าคุณพายชอบผม

เรื่องที่ไปหักอกคุณพายตอนไหน ก็คงต้องย้อนไปเมื่ออาทิตย์ก่อน หลังจากกลับจากเที่ยวผมรู้ใจตัวเองว่าชอบพี่ทัชก็ระวังการแสดงออกกับคุณพายมากขึ้น ถึงเราจะแค่แชทคุยกันก็ตาม อีกฝ่ายคงรู้สึกถึงความผิดปกติเลยเลือกจะถามตรงๆ ซึ่งผมเองก็ตอบไปตรงๆเหมือนกันว่าเราคงเป็นได้แค่เพื่อนกันเพราะมีคนที่ชอบอยู่แล้ว

“คุณพายเป็นผู้หญิงที่ดีมากๆเลยครับ ผมเสียใจจริงๆ”

“โธ่ ไม่เป็นไรค่ะ อย่าเศร้าเหมือนเป็นฝ่ายอกหักแทนอย่างนั้นสิ พายไม่คิดอะไรมากแล้ว ที่จริงก็ทำใจมาระยะหนึ่งแล้วล่ะค่ะตั้งแต่ที่คุณแตมคุยกับพายแต่พูดถึงพี่ทัชอยู่ตลอดเวลา”

“อ่า” ไม่เห็นรู้ตัวเลย นี่กับคุณพายผมก็พูดเรื่องพี่ทัชเหรอเนี่ย สอบตกเรื่องการเป็นคนคุยเลยว่ะไอ้แตม “ขอโทษครับ”

“เลิกขอโทษได้แล้วค่ะ ไม่อย่างนั้นพายจะโกรธแล้วจริงๆนะ ถึงจะไม่ได้คบกันเราก็เป็นเพื่อนกันได้ พายเองก็ยังรู้สึกดีๆกับคุณแตมเหมือนเดิมนะคะ ใช่ไหม”

“ใช่ครับ ผมอยากเป็นเพื่อนกับคุณพาย” ผมยิ้มรับ เรามองตากันด้วยความเข้าใจ บางครั้งเมื่อเวลาผ่านมาได้สักพักความรู้สึกก็จะบอกเราเอง ว่าคนๆนั้นเป็นคนที่ใช่หรือเปล่า

คุณพายเป็นคนยิ้มง่าย สนุกสนาน คุยด้วยแล้วสบายใจ สุภาพเรียบร้อย เป็นแบบที่ผมชอบเหมือนกับใครอีกคนที่อาศัยอยู่ข้างห้อง..ไม่สิ ตอนนี้ย้ายมาอยู่ห้องเดียวกันแล้ว

แต่ตัวผม กลับไม่ได้รู้สึกอยากจะสัมผัสคุณพาย อย่างที่รู้สึกกับพี่ทัชเลยแม้แต่น้อย

เท่านี้ก็เข้าใจได้แล้วว่าใครมีอิทธิพลกับหัวใจมากกว่ากัน ต่อให้คนอย่างแตมจะอ่อนด้อยประสบการณ์จนดูใสซื่อ แต่เรื่องแค่นี้ก็พอรู้ใจตัวเองอยู่หรอกน่า ไม่ต้องรอให้ไอ้กรรณมาสอนเป็นรอบที่สองหรอก

“แล้วเรื่องที่อยากจะปรึกษาพายล่ะคะ ที่คุยกันเมื่อวันก่อน” คุยกันได้อีกสักพักคุณพายก็เกริ่นเรื่องที่ก่อนหน้านี้ผมทักมา ผมทำหน้าลำบากใจที่จะพูด “ไม่ต้องเกรงใจนะคะ ถ้าให้พายเดา เรื่องของพี่ทัชใช่ไหม”

“อ่า ที่จริงผมดูแย่มากเลยนะครับ ที่ปฏิเสธคุณพายแล้วยังมาขอความช่วยเหลือจากคุณพายอย่างนี้อีก”

“บอกแล้วไงคะ ว่าไม่ต้องเกรงใจ เป็นเพื่อนกันแล้ว เพื่อนก็ยินดีจะช่วยเพื่อนเสมอ” เธอวางแก้วกาแฟของตัวเองลงบนจานรอง ขยับตัวเตรียมรับฟังอย่างกระตือรือร้น

“คือ...เดือนหน้าจะเป็นวันเกิดของพี่ทัช ผมไปแอบเห็นในเฟสบุ๊กของพี่เขามา ก็เลยตั้งใจว่าอยากจะทำเค้กให้เป็นของขวัญตอบแทนที่พี่เขาช่วยผมมาตลอด”

“ก็เลยอยากจะให้พายช่วยสอนทำเค้กใช่ไหมคะ”

“เรื่องทำอาหารก็พอทำได้อยู่ แต่ขนมเนี่ยผมไม่ค่อยมั่นใจเท่าไหร่ แต่ถ้าคุณพายลำบากใจก็ไม่เป็นอะไรเลยนะครับ ผมเข้าใจ”

“ไม่ลำบากเลยค่ะ พายยินดีช่วย แต่มีข้อแม้แค่ข้อเดียวนะคะ”

“ครับ?”

“วันหลังคุณแตมต้องพาตัวพี่ทัชมาแนะนำให้พายรู้จักบ้าง ได้ยินแต่ชื่อไม่เคยเจอตัวสักที อยากเห็นหน้าแฟนของเพื่อนจังเลยว่าจะหล่อแค่ไหน”

“คุณพาย อย่าแซวสิ” บอกกลับไปเสียงเขินๆ คุณพายก็หัวเราะคิกคักชอบใจใหญ่ หน้าผมนี่แดงแข่งกับสตรอว์เบอรี่ประดับหน้าเค้กแล้วยังไม่หยุดอีก

บอกว่าเขิล(ม้วนลิ้น)ไงเล่า!

 


----------

หน้าแดงใส่สาวอย่างนี้ คนแอบมองอยู่ด้านนอกเค้าจะคิดยังไงน้า~

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1.662K ครั้ง

2,558 ความคิดเห็น

  1. #2548 baekbow (@baekbow) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 19 ตุลาคม 2562 / 11:31
    พายน่ารักมากเลยอ่ะ ขอให้เจอคนดีๆไวๆนะ // เชอรีนมาในสถานการณ์แบบนี้ ก็ต้องตกเป็นผู้ต้องสงสัยอยู่แล้ว เพียงแต่ถ้าเป็นนางจริง เพราะอะไรล่ะ ก็แค่แฟนเก่าที่ขอคนดีไม่สำเร็จ ทำไมต้องทำเหมือนเกลียดแตมขนาดนั้น เพราะก็เลิกกันแล้ว การขอคืนดีมันก็มีโอกาสถูกปฏิเสธเป็นเรื่องปกตินี่ ทำไมต้องแค้นขนาดนั้น // ที่แท้น้องก็เป็นรักแรกพบของทัชจริงๆสินะ ตอนแรกปัดประเด็นนี้ทิ้งไปเลย ไม่คิดว่าจะเป็นแบบนี้จริงๆ // จากคุณหมอกลายเป็นนักสืบไปละ 555
    #2548
    0
  2. #2523 polar Co., Ltd. (@ohuii) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 10 ตุลาคม 2562 / 23:48
    น้องแตมลูกกก
    #2523
    0
  3. #2467 LMLM (@loog-mai26) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 21 กันยายน 2562 / 10:41
    พี่เข้าใจผิดหมดแล้วลูกก
    #2467
    0
  4. #2452 Miki_milky (@Miki_milky) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 21 กันยายน 2562 / 00:31
    ระวังพี่จะเข้าใจผิดนะ
    #2452
    0
  5. #2410 RealThxnB (@RealThxnB) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 19 กันยายน 2562 / 22:22
    น้องเอ้ยยยย
    #2410
    0
  6. วันที่ 17 กันยายน 2562 / 21:28
    โถ่ พี่ทัช ช่างไม่รู้อะไรบ้างเลยยยย
    #2347
    0
  7. #2322 BaiTong23 (@undarin) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 17 กันยายน 2562 / 11:14
    พี่ทัชหัวร้อนแล้วว
    #2322
    0
  8. #1126 TmwMixer (@mixerjam11-z) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 26 สิงหาคม 2562 / 02:36
    ฝั่งพี่ทัชกับน้องนี่คนละมู้ดเลยอ่ะ
    #1126
    0
  9. #1113 My-iDeA (@Mydean) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 26 สิงหาคม 2562 / 00:17
    ข้อความในจดหมาย มีอัลไล เชอรีนโผล่มาที่นี่ต้องมีอะไรแน่ๆ ใครมีพัดช่วยพัดให้พี่หมอใจร่มๆที นั่นเพื่อนน้องๆ อย่าพึ่งหึงนะพี่หมอทัช
    #1113
    0
  10. #1106 Rujie Taew (@rujietaew) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 25 สิงหาคม 2562 / 20:57
    พี่หมออย่าเข้าใจน้องผิดน้า
    #1106
    0
  11. #1103 ปั้นปึ่ง (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 25 สิงหาคม 2562 / 13:06

    หึเลยๆ ... จับกินเลย อิอิ

    #1103
    0
  12. #1101 -ploysiwa- (@-ploysiwa-) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 25 สิงหาคม 2562 / 12:21
    อย่าเพิ่งหึงนะพี่ทัช
    #1101
    0
  13. #1100 ลูกชุบสีดำ (@leehyone) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 25 สิงหาคม 2562 / 11:35
    น้องจะเลิกคิดว่าตัวเองเทิร์นผัวหรือยังอ่ะ สงสารพี่ทัชในจินตนาการของน้องจริงๆค่ะ 55555
    #1100
    0
  14. #1099 khunsom08 (@khunsom08) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 25 สิงหาคม 2562 / 11:33
    เขินแน่ๆ
    #1099
    0
  15. #1097 sapphireorz (@sapphireorz) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 25 สิงหาคม 2562 / 10:53
    มีคนหึงแน่ ๆ
    #1097
    0
  16. #1096 AomCholthida (@AomCholthida) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 25 สิงหาคม 2562 / 09:38
    พบคนขี้หึง1อัตรา
    #1096
    0
  17. #1095 ลอร์ดโวลเดอมอร์ (@edwerd) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 25 สิงหาคม 2562 / 09:34
    พี่ทัชคิดมากแน่ๆ
    #1095
    0
  18. #1094 Lonicera (@Lonicera) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 25 สิงหาคม 2562 / 08:53
    โหยยยยยย กลับไปเจอพ่อแน่! พี่ทัชก็อย่าเพิ่งคิดมากเกินไปนะ
    #1094
    0
  19. #1093 MoMo86_BI96 (@MoMo86_BI96) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 25 สิงหาคม 2562 / 08:49
    ดุน้องเบาๆนะพี่ทัชชชชช
    #1093
    0
  20. #1092 n-i-n-a-jang (@n-i-n-a-jang) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 25 สิงหาคม 2562 / 08:43
    พี่ทัชหึงแน่นวล
    #1092
    0
  21. #1091 ZiRbuT (@panyaporn123) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 25 สิงหาคม 2562 / 08:29
    น้องจะโดนลงโทษมั้ยน้า
    #1091
    0
  22. #1090 Bcat(=•¥•=) (@Ohho_ok) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 25 สิงหาคม 2562 / 08:24

    ใครก็ได้ตามหมอทัชกลับมาที คิดไปไกลแล้วววววว แงงงงง อย่าเข้าใจน้องผิดน้า~

    #1090
    0
  23. #1089 Tonkaow3005 (@Tonkaow3005) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 25 สิงหาคม 2562 / 08:23
    พี่ทัชไม่คิดมากหรอกเนอะ
    #1089
    0
  24. #1088 180126 (@180126) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 25 สิงหาคม 2562 / 07:21

    หมออย่าคิดมากนร้า????

    #1088
    0
  25. #1087 littleant2208 (@littleant2208) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 25 สิงหาคม 2562 / 07:15
    ป่านนี้พี่ทัชคิดไปไกลถึงดาวพลูโตแล้วมั๊ง 5555
    #1087
    0