END - สัมผัส@รัก (สนพ.2U Publishing)

ตอนที่ 17 : สัมผัสครั้งที่ 16

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 9,491
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1,511 ครั้ง
    24 ส.ค. 62

“ตกลงเกิดอะไรขึ้นแน่พี่ น้ำท่วมอะไร แล้วใครโวยวายอยู่ในห้องครับ” เสียงดังลอดออกมาจากผู้ชายสองคนที่ตะโกนคุยกัน น่าจะมาจากในห้องนอน แต่พี่ทัชอยู่คนเดียวถึงได้สงสัยว่าจะมีคนอื่นอยู่ในห้องพี่เขาได้ยังไง โจรก็ไม่น่าใช่อีก

“อืม ช่างของคอนโดฯน่ะครับ”

“ช่างเหรอครับ?”

“ครับ ห้องด้านบนเขารีโนเวทแล้วทำท่าไหนไม่รู้ ท่อน้ำถึงได้รั่วลงมาที่ห้องพี่ แล้วเราไม่อยู่หลายวันเลยกลายเป็นว่าน้ำขังเต็มห้อง พื้นบวม เฟอร์นิเจอร์ก็ชื้นไปหมด พี่เลยโทรตามช่างให้ขึ้นมาดู ส่วนอีกคนเป็นช่างที่รีโนเวทห้องด้านบนน่ะ กำลังทะเลาะกันอยู่ เข้ามาดูสิ” พี่ทัชเปิดประตูกว้างขึ้นเพื่อให้ผมเดินเข้าไปดูด้านใน

สภาพที่เห็นเกินกว่าคำว่าท่อน้ำรั่วไปไกลอยู่ น่าจะเรียกกว่าหลังคาห้องน้ำถล่มแทนดีกว่า ด้านบนเป็นรูกว้าง ไม่ได้ทะลุไปถึงอีกห้องแต่ก็เห็นท่อน้ำที่แตกชัดเจนเลย...อุทกภัยจริงๆด้วย

ไหนจะน้ำที่เจิ่งนองตั้งแต่พื้นห้องน้ำล้นออกมาที่ห้องนอน พื้นไม้ปาเก้ของพี่ทัชบวมยิ่งกว่าหน้าไอ้กรรณตอนถูกผึ้งต่อยอีก ขาโต๊ะหนังสือ พื้นตู้เสื้อผ้า เรียกว่าไม่มีเหลือ แม้แต่ห้องนั่งเล่นก็ถูกน้ำไหลท่วมไปเกือบครึ่งห้อง เละเทะไม่ต่างกัน ถ้าเจ้าของห้องยังไม่กลับอีกสักวันคิดว่าน้ำน่าจะไหลออกจากห้องท่วมทั้งชั้นได้เลย

“โหหห” ผมอ้าปากค้างกับสภาพที่เห็น มีเสียงช่างสองคนเถียงกันอย่างเอาเป็นเอาตาย คนที่เป็นช่างประจำคอนโดฯก็โวยวายจะให้ช่างภายนอกที่ห้องด้านบนจ้างมาตกแต่งใหม่รับผิดชอบ ส่วนช่างที่ทำห้องพี่ทัชน้ำท่วมก็อ้างเรื่องโครงสร้างคอนโดฯไม่ดี

เอิ่ม ห้องหนึ่งเกือบสิบล้านนะครับ เอาอะไรมาพูดเนี่ย น้องแตมยังผ่อนไม่หมดเลย อย่ามาล้อเล่นแบบนี้!!

“ไม่รู้ล่ะ คุณไปตามคนที่มีอำนาจตัดสินใจเรื่องนี้ได้มารับผิดชอบด้วย เรื่องนี้ผมจะแจ้งนิติฯให้ส่งเรื่องไปที่เจ้าของคอนโดฯ พวกคุณต้องทำอะไรสักอย่างกับห้องนี้” ช่างประจำคอนโดฯยื่นคำขาด คู่กรณีหาอะไรมาค้านไม่ได้เพราะสภาพชัดเจนว่ามาจากความผิดพลาดของห้องด้านบนที่ตัวเองรับผิดชอบ เสียงเลยอ่อนลงมา

“ครับๆ ผมจะไปบอกหัวหน้าช่างให้ ยังไงตอนนี้ต้องกลับไปด้านบนไปปิดน้ำก่อน ทิ้งเอาไว้อย่างนี้ท่อแตกหนักกว่าเดิมเดี๋ยวหลังคาถล่ม”

“ก็รู้นี่”

“นี่คุณ!

“มาทำตาโตใส่ผมก็ไม่ยอมความหรอกนะ หน้าที่ผมต้องดูแลรักษาสภาพห้องของลูกบ้านทุกคนเหมือนกัน ไปๆ ผมจะตามขึ้นไปด้วย จะได้สรุปกับหัวหน้าคุณ”

“ใครทำตาโตวะคุณ ผมแค่ไม่ชอบหน้ากวนๆของคุณเท่านั้น ก็ยอมรับผิดแล้วพูดดีๆไม่เป็นหรือไง”

“ผมก็พูดดีๆนะ หูคุณหาเรื่องเองหรือเปล่า”

“ปากคุณสิหาเรื่อง”

“เอ่อ ผมว่าขึ้นไปปิดน้ำอะไรอย่างที่บอกดีกว่าไหมครับ” ผมรีบขัดก่อนสงครามกลางห้องพี่ทัชจะรุนแรงกว่านี้ ยิ่งได้ยินคำว่าหลังคาถล่มที่ไม่รู้ประชดหรือเปล่าก็ยิ่งกลัว ช่างทั้งสองคนเลยยอมเดินออกจากห้องไป

ทิ้งสภาพน้ำท่วมเอาไว้ให้เราถอนหายใจเล่นๆ

“ถ้าน้ำหยุดไหลแล้วคงต้องทำให้ห้องแห้งก่อนมั้งครับ” พี่ทัชพาไปหน้าประตูห้องน้ำที่อยู่ในห้องนอน ผมเงยหน้าดูชัดๆ น้ำที่ซึมลงมาตลอดค่อยๆหยุดไป ด้านบนคงปิดวาล์วน้ำแล้ว

“แตมช่วยนะ”

“ไม่เป็นไรครับ หนูกลับมาเหนื่อยๆ เดี๋ยวพี่จัดการเองไปพักเถอะ”

“พี่ก็เหนื่อยเหมือนกัน ช่วยกันสองคนจะได้เสร็จไวๆ หนูเคลียร์น้ำตรงพื้นให้ พี่ไปดูว่ามีของอะไรเสียหาย หรืออะไรที่ต้องยกขึ้นจากพื้นบ้างเถอะ” ผมว่าแล้วหยิบเอาไม้ม็อบมากกวาดน้ำลงท่อ พี่ทัชเห็นความดื้อแล้วก็เลิกคัดค้าน เดินออกไปสำรวจห้องตัวเอง

เราแบ่งหน้าที่กันทำไปเงียบๆ ผมถูพื้นเสร็จจนแห้งใช้เวลาเกือบชั่วโมง คุณเจ้าของห้องก็ทยอยเอาหนังสือที่วางล่างสุดของชั้นซึ่งเปียกน้ำนิดหน่อยมากางตากเอาไว้ รวมถึงพรมขนาดใหญ่ในห้องด้วย แล้วตอนนั้นกริ่งหน้าห้องก็ดังขึ้น ผมเดินไปเปิดประตู มีช่างประจำคอนโดฯคนเดิมกับพี่แก้มที่ตามเข้ามา

“อ้าว น้องแตม อยู่ห้องนี้ด้วยเหรอคะ”

“มาช่วยกูภัยให้พี่ทัชน่ะครับ ทำคนเดียวคืนนี้คงไม่ได้นอนแน่”

“นั่นสิคะ สภาพแย่กว่าที่พี่คิดอีก” พี่แก้มมองไปทั่วห้องด้วยสายตาหนักใจ แต่ก็ยิ้มให้กับคุณหมอที่เดินออกจากห้องนอนมาสมทบ “พี่คุยกับห้องด้านบนให้แล้วนะคะ ช่างจะรับผิดชอบทำห้องใหม่ให้กับคุณหมอด้วย แต่ว่าคงต้องใช้เวลาประมาณหนึ่งหรือสองเดือนค่ะ”

ผมรู้เลยว่าทำไมพี่แก้มถึงได้หนักใจ หนึ่งถึงสองเดือนนี้พี่ทัชจะไปนอนที่ไหนล่ะ จากที่เคยได้คุยกัน พ่อแม่ของพี่ทัชเคยเป็นหมอกันมาก่อน เรียกว่าครอบครัวหมอทั้งบ้าน แต่ตอนนี้พวกท่านเกษียณและย้ายไปอยู่จังหวัดทางภาคเหนือกัน ญาติพี่น้องนี่ผมไม่รู้นะ ตั้งแต่รู้จักกันมาก็ไม่เคยเห็นจะติดต่อญาติคนไหนเลย อาจจะมีแต่ไม่สนิทก็ได้

“ที่จริงก็อยากจะหาห้องอื่นให้คุณหมอพักไปก่อนแต่ว่าก็ไม่มีห้องว่างเลยค่ะ”

“อ่า ไม่เป็นไรครับ เดี๋ยวยังไงผมลองหาห้องเช่ารายเดือนแถวนี้ดูก็ได้” เจ้าของห้องเองก็คงจะหนักใจไม่แพ้กัน ยิ่งเรื่องมาเกิดกะทันหัน จะให้ไปหาห้องพักดีๆได้ที่ไหน

ผมนิ่ง ตัดสินใจเงียบๆอยู่พักหนึ่งก็กระตุกแขนเสื้อคนข้างๆให้หันกลับมามอง

“ไป...ไปอยู่ห้องแตมก่อนก็ได้นะ”

“ครับ? แตมว่าไงนะ” เสียงเมื่อกี้ไม่ได้เบาเลยนะ ผมเชื่อว่าพี่เขาได้ยิน แต่อาจจะไม่แน่ใจหรือเกรงใจ

“พี่ไปอยู่ห้องแตมนี่แหละ ไม่ต้องหาที่อื่นหรอก ที่ห้องก็กว้างอยู่กันสองคนได้สบาย ของอะไรก็ไม่ต้องขนไกลให้ยุ่งยากด้วย”

“....”

“มาอยู่ด้วยกันนะ” เมื่อเงยหน้าขึ้นไปยิ้ม คนฟังดูจะอึ้งไปพักหนึ่งจนกระทั่งพี่แก้มร้องด้วยความดีใจขึ้นมาถึงได้สติ

“แหม อย่างนั้นก็ดีเลยค่ะน้องแตม น้องแตมกับคุณหมอก็สนิทกันน่าจะไม่ลำบาก เวลาทำห้องคุณหมอจะได้มาตรวจดูได้สะดวกด้วยนะคะ ไม่ยุ่งยาก ถ้ายังไงขอรบกวนด้วยนะคะน้องแตม”

สรุปกันได้แล้ว พี่แก้มกับช่างก็ออกจากห้องไป ผมให้พี่ทัชเก็บข้าวของที่จำเป็นย้ายมาที่ห้องก่อน อย่างอื่นก็ค่อยๆทยอยขนเอา ยังไงแล้วช่างก็ยังไม่ได้มารื้อหรือจัดการอะไรห้องบวมๆของพี่ทัชในวันสองวันนี้เพราะต้องทำห้องด้านบนให้เสร็จเรียบร้อยก่อน

“แตม หนูโอเคแน่นะให้พี่มาอยู่ด้วยแบบนี้” คนข้างห้องที่ตอนนี้กลายเป็นคนร่วมห้องยังมีสีหน้าไม่สบายใจ พี่เขายืนลังเลอยู่หน้าโซฟาที่ผมเพิ่งทิ้งตัวลงนั่ง ในมือมีกระเป๋าเสื้อผ้าและกระเป๋าทำงาน

“ทำไมแตมจะไม่โอเคล่ะ อย่างที่บอกห้องนี้กว้างพอให้อยู่กันสองคนได้ เตียงแตมก็กว้างกว่ากระท่อมที่เราเพิ่งไปเที่ยวมาอีก ดีจะตายไปต่อไปก็ไม่ต้องวิ่งไปวิ่งมาทานข้าวห้องพี่บ้างห้องแตมบ้างแล้วแยกกันกลับ สะดวกออกนะแตมว่า หรือว่าพี่อึดอัดที่ต้องอยู่ร่วมกับคนอื่นครับ” ที่จริงผมก็ลืมไป เพราะผมไม่ได้ลำบากใจที่จะอยู่กับพี่ทัช ตรงกันข้ามผมกลับชอบด้วยซ้ำ ได้อยู่กับคนที่ตัวเองกำลังจีบเนี่ย แต่พี่ทัชสิ คงจะไม่ได้คิดเหมือนกัน

“ไม่ๆ พี่ไม่อึดอัดเลย พี่กลัวหนูอึดอัดต่างหาก”

“ถ้าอย่างนั้นก็สบายใจได้ หนูเต็มใจ” ผมส่งสายตายืนยันคำพูดตัวเอง “เราสองคนไม่ใช่คนอื่นนะ อย่างน้อยๆสำหรับแตมพี่ทัชก็ไม่ใช่คนอื่น”

“หนูก็ไม่ใช่คนอื่นสำหรับพี่เหมือนกัน” พี่ทัชขยับเข้ามาดึงมือผมไปกุม กระชับแน่น “ขอบคุณนะครับ อ้อ แล้วก็ฝากตัวด้วย”

“ฝากตัวด้วยเช่นกันครับ พี่เอาของไปเก็บในห้องได้เลยนะ วางตรงไหนก็ได้ เดี๋ยวแตมเคลียร์ของนี่แล้วจะทำข้าวเย็นเอาไว้รอ อาบน้ำด้วยนะครับ ตัวเปียกหมดแล้ว”

“ได้ครับ แม่” คนเจ้าเล่ห์แซวแล้วก็ยอมหายเข้าไปในห้องนอน ผมส่ายหน้าตามแผ่นหลังกว้างแล้วถึงกลับมาจัดการกับพัสดุกล่องสุดท้ายที่ยังไม่ได้เปิด ตั้งใจว่าเรียบร้อยจะได้ไปจัดพื้นที่ตู้เสื้อผ้าเพื่อแบ่งให้กับพี่ทัช

คัตเตอร์ถูกยกขึ้นมาอีกครั้งโดยรอบนี้ไม่มีอะไรขัดจังหวะแล้ว ผมกรีดไปตามแนวยาวของฝากล่อง จากนั้นก็เปิดออกดูสิ่งที่อยู่ด้านใน ยังนึกสงสัยว่าผมไปสั่งอะไรเอาไว้เมื่อไหร่กัน...

“เฮ้ยยย” นี่มัน...เชี่ยอะไรกันวะเนี่ย

ตุ๊กตาที่ส่วนหัวมีรูปของผมติดอยู่ มีดเล่มเล็กเสียบที่ส่วนคอ เลือดแห้งเกรอะกรังจนกลายเป็นสีดำด่าง...น่าสยอดสยอง



*************


“เกิดอะไรขึ้นครับแตม”

จากที่กำลังช็อกทำอะไรไม่ถูก รู้สึกตัวก็เพราะว่ามีฝ่ามือจากใครบางคนสัมผัสลงมาบนแขน ผมสะดุ้งสุดตัวเผลอขยับหนี ตัวสั่นอย่างที่ไม่เคยสั่นได้มากเท่านี้มาก่อน แม้แต่อาการกลัวสัมผัสที่เคยเป็น ยังไม่รู้สึกมากมายแบบนี้

ทำไม

ผมไปทำอะไรให้ใครเกลียด มันไม่ใช่แค่เกลียดแบบธรรมดา แต่จากสิ่งของที่ส่งมาคนๆนั้นจะต้องอยู่ในระดับอาฆาตแค้น จงเกลียดจงชังจนอยากจะให้ผมตาย

นึกไปถึงก่อนหน้านั้นที่ผมถูกผลักตกลงไปบนถนน...ใช่แล้ว ผมถูกผลัก!

ไม่ได้ตกไปเองอย่างแน่นอน ความรู้สึกที่มีฝ่ามือหนึ่งดันแผ่นหลังจนร่างกายควบคุมไม่ได้ ถลาไปด้านหน้าซึ่งเป็นพื้นที่อันตรายสำหรับรถวิ่ง ถ้าหากว่าตอนนั้นน้องพนักงานร้านกาแฟไม่ช่วยเอาไว้ อาจจะบาดเจ็บ หรือถึงขั้นตายไปแล้ว

ทำไมกันล่ะ คำถามนี้วนอยู่ในหัวผมไม่รู้จบ ไม่ว่าจะคิดยังไงก็หาคำตอบไม่ได้ ตัวผมเองรู้จักคนจริงๆน้อยมาก มั่นใจว่าไม่เคยทำเรื่องอะไรให้ใครโกรธแค้นมาก่อน แล้วทำไมคนๆนี้ถึงได้เกลียดผม

“....แตม น้องแตม!

สายตาที่เหม่อลอยเริ่มกลับมาโฟกัสอีกครั้ง พี่ทัชยืนอยู่ตรงหน้า สองมือจับไล่ผมเอาไว้มั่นเขย่าเบาๆเรียกสติ สายตาห่วงใยที่ส่งผ่านาทำให้หัวใจที่เย็นเฉียบเริ่มมีไออุ่นขึ้นมาบ้าง ไม่ทันได้คิดอะไรผมก็โผเข้ากอดพี่ทัชเอาไว้ทันที

“พี่..แตม..แตม ทำไม”

“ใจเย็นๆครับ ไม่เป็นไรนะ ไม่เป็นไร” มือของพี่ทัชลูบหัวผมอย่างเชื่องช้า น้ำเสียงปลอบโยนนุ่มทุ้มรวมถึงวงแขนที่โอบตอบกลับมา ผมก็รู้สึกเหมือนว่าตัวเองจะไม่เป็นอะไรอย่างที่เขาพูดจริงๆ

ผมเชื่อ...เชื่อในพี่ทัชอย่างหมดใจ

“แตมกลัว แตมไม่เข้าใจด้วย ใคร? ทำไม? แล้วเขาเกลียดแตมเหรอ หรือแค่แกล้ง” ที่แน่ๆคือไม่ใช่การส่งผิด เพราะรูปใบหน้าของผมที่ตัดมาแปะอยู่บนตุ๊กตานั้นเป็นการยืนยันชัดเจน

พี่ทัชเหลือบมองกล่องที่ถูกโยนลงบนโต๊ะ แล้วดันหน้าผมให้ซุกลงกับอกเขา คล้ายกับจะบอกว่าไม่จำเป็นต้องไปมองมันอีก จากนั้นก็พาผมเดินเข้าห้องนอน ปิดประตูแล้วประคองไปนั่งบนเตียง

“อย่าไปคิดครับ น้องแตมทำใจให้สบายนะ พี่อยู่ตรงนี้ ไม่มีใครทำอะไรแตมได้”

“แต่ว่า...”

“ไม่ว่าคนที่ทำจะเป็นใครก็ตาม คนๆนั้นแค่ไม่หวังดีกับแตม อย่าให้ค่ากับคนที่เกลียดเรา สิ่งที่ต้องทำคือตามหาตัวแล้วดำเนินคดีตามกฎหมายไป แบบนี้เข้าขั้นข่มขู่ พี่จะพาแตมไปแจ้งความที่โรงพักนะครับ”

“....อือ”

แขนแข็งแรงค่อยๆคลายลง พี่ทัชทำท่าจะผละออกไป ผมที่กำลังเสียขวัญก็ผวาเข้าเกาะพี่เขาไว้แน่น “ไปไหน”

“รอพี่ตรงนี้นะ พี่ไปแต่งตัวแป๊บเดียว ไม่ได้ไปไหนไกลครับ” พอพี่เขาพูดขึ้น ผมถึงได้รู้สึกตัวว่าอีกฝ่ายมีแค่ผ้าเช็ดตัวผืนเล็กๆพันเอวเอาไว้เท่านั้น

เมื่อกี้...เรากอดกันตั้งนาน...ผมซุกหน้าลงบนอกกว้างของพี่ทัชด้วย

แล้วพลันใบหน้าก็ร้อนวูบวาบ ลืมความกลัวไปชั่วขณะ คนแต่งตัวไม่เรียบร้อยเห็นสีหน้าผมก็ยกรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ กระซิบบอกด้วยเสียงเย้าแหย่ (หรือยั่วยวน?)

“ถ้ากลัวพี่จะหาย ก็มองตอนพี่แต่งตัวได้นะครับ เด็กน้อย”

“บ้า!” หมดคำจะด่าจริงๆ ผมแทบจะวิ่งกลับไปเอาไอ้ตุ๊กตานั่นมาปาใส่หน้า “แตมไม่ได้อยากมองสักหน่อย ใครจะอยากมองคนโป๊”

“หึหึ  พี่ไม่ได้ตั้งใจนี่ ได้ยินเสียงร้องก็เลยรีบออกไปดู น้ำก็ยังไม่ได้อาบเลยนะ แค่ถอดเสื้อผ้าเท่านั้น”

“ไม่ได้อยากรู้ รีบไปแต่งตัวเลยนะ ไอ้พี่ทัชบ้า”

“ฮ่าๆๆ โอเคครับ ไปแล้วๆ” คนตัวสูงเดินกลับไปหยิบเสื้อผ้าจากกระเป๋าแล้วเข้าห้องน้ำเพื่อแต่งตัวแล้ว แต่ผมยังคงรอยยิ้มของตัวเองเอาไว้ จากที่ตอนแรกตื่นกลัวสิ่งที่ถูกส่งมาในกล่องนั่น กลายเป็นพี่ทัชที่ดึงให้ผมกลับมาเป็นปกติอย่างรวดเร็ว

ขอบคุณครับ ขอบคุณจริงๆ

พี่ทัชหยิบเอาตุ๊กตาสาปแช่งรวมทั้งกล่องของมันใส่ถุงพาผมไปแจ้งความที่สถานีตำรวจ เราทำตามขั้นตอนทุกอย่าง เจ้าหน้าที่จดบันทึกรายละเอียดที่ผมเล่า ตั้งแต่ตอนที่ได้ของ ทิ้งมันเอาไว้ที่ห้องรวมกับกองอื่นๆ ผมยังเล่าเรื่องที่เจอมาเสริมไปด้วยเท่าที่พอจะนึกออก อย่างเช่นที่ยามบอกว่ามีผู้หญิงแปลกหน้ามาถามหาผม และตอนที่ถูกผลักลงไปบนถนน

“แตมไม่เคยเล่าให้พี่ฟังเลย ว่าถูกผลักจนเกือบโดนรถชน” พี่ทัชขมวดคิ้วตั้งแต่อยู่สถานีตำรวจจนมาถึงร้านอาหารตามสั่งข้างทางเพื่อแวะทานมื้อเย็นกันถึงได้เปิดปากถาม

“ที่จริงตอนนั้นแตมไม่ค่อยแน่ใจเท่าไหร่ว่าถูกผลักหรือตกลงไปเอง กำลังคิดถึงเรื่องที่จะไปเที่ยวอยู่ด้วย แล้วคนรอข้ามถนนก็เยอะเลยคิดว่าอาจจะมีใครมาโดนโดยไม่ได้ตั้งใจมากกว่า”

“เฮ้ออ ต่อไปนี้มีอะไรแปลกๆต้องบอกพี่นะครับ” พี่ทัชกำชับเสร็จแล้วก็ก้มหน้าตักอาหารของตัวเองทานต่อ ผมทานบ้างแต่ยังอดระแวงมองไปรอบๆตัวไม่ได้ ยิ่งเป็นคนชอบดูหนัง ดูซีรีย์ จินตนาการนี่ไปไกลลิบถึงขึ้นคนร้ายอาจจะวิ่งเอามีดมาเสียบผมกลางที่สาธารณะ แต่ก็แอบเขกหัวตัวเองในใจ มันเป็นไปได้ยากในชีวิตจริง

เออ ถ้าคอยแอบตามก็ว่าไปอย่างเพราะพฤติกรรมทั้งหมดนี่เหมือนกับพวกโรคจิต..

“จริงด้วย งั้นเรื่องที่แตมรู้สึกว่ามีคนแอบมองแตมก็อาจจะไม่ได้คิดไปเองก็ได้นะพี่” ถึงตรงนี้แล้วผมก็ขนลุกเกรียวเลย “จำตอนที่พี่มาหาแตมที่สวนได้ไหม ที่แตมนึกว่าพี่แกล้งแอบมองแตมแล้วเพิ่งโผล่มาน่ะ”

ตั้งแต่ตอนนั้นผมก็ไม่ได้ไปนั่งทำงานที่สวนคนเดียวอีกเลย รูปที่ตัดหัวผมไปแปะตุ๊กตาก็เป็นรูปแอบถ่ายจากที่สวนนั่นด้วย

“จำได้ครับ แปลว่าแตมอาจจะถูกสะกดรอยตามตั้งแต่ตอนนั้น แล้วคนๆนั้นก็หาโอกาส...อาหารจะเย็นแล้ว รีบทานดีกว่าครับ”

“เปลี่ยนเรื่องทำไม ยังพูดไม่จบเลยนี่ แตมรอฟังอยู่นะ”

“ไม่มีอะไรครับ พี่ก็พูดไปเรื่อยเปื่อยน่ะ รีบทานดีกว่านะวันนี้แตมเหนื่อยแล้ว จะได้กลับห้องไปพักผ่อน”

ผมยอมทำตามอย่างที่พี่ทัชว่า ทานข้าวกันเรียบร้อยก็พากันกลับห้อง ตอนแรกเหมือนจะมีอาการประหม่าที่ต้องมาอยู่ห้องเดียวกันบ้าง แต่พอเจอตุ๊กตาสาปแช่งเข้าไป ผมแทบขอบคุณที่ห้องพี่ทัชน้ำท่วม ทำให้ตอนนี้พอจะอุ่นใจที่มีคนมาอยู่เป็นเพื่อน

ไอ้กรรณโทรมาคุยด้วยตั้งนานหลังจากผมกลับถึงห้องและส่งข้อความเล่าให้มันฟัง มันอาสาจะมาอยู่เป็นเพื่อนโดยที่อิงก็สนับสนุนอีกคน แต่ผมก็บอกไปแล้วว่าพี่ทัชจะย้ายมาอยู่ด้วยชั่วคราว จากความเป็นห่วงก็กลายเป็นแซวผมเรื่องใจแตกพาผู้ชายเข้าห้องแทน

ก็ไม่เห็นเป็นไรเลยนี่เนอะ ว่าที่ภรรยาเชียวนะ แล้วไม่ต้องห่วงเลย ผมจะให้เกียรติพี่ทัชอย่างดีจนกว่าจะตกลงคบกันแล้วไปขอพี่เขากับพ่อแม่อย่างเป็นทางการก่อน

น้องแตมเป็นสุภาพบุรุษนะ

“ขอบคุณนะครับพี่ทัช ที่พาไปแจ้งความแล้วก็อยู่เป็นเพื่อนตลอด ทั้งที่พรุ่งนี้พี่ก็ต้องทำงานอีกยังต้องมาเหนื่อยขึ้นโรงพักเป็นเพื่อนแตม”

“พี่เต็มใจอยู่แล้วครับ” พี่ทัชยิ้มอ่อน เลื่อนผ้าห่มมาคลุมตัวให้ หันไปปิดไฟที่หัวนอน แล้วขยับลงมานอนบ้าง “แต่ต่อไปนี้จะออกไปไหนต้องระวังตัวหน่อยนะครับ ถ้าพี่ไม่อยู่ก็อย่าเพิ่งออกไปเลย รอพี่กลับมาแล้วจะพาไป พี่เป็นห่วง”

“อือ แตมคงไม่กล้าออกไปไหนหรอก” ถึงเราจะแจ้งความแต่ตำรวจก็ทำได้แค่ลงบันทึกประจำวัน คดีความของผมคงจะไม่คืบหน้าอะไรแน่นอน ยกเว้นว่าคนร้ายจะโผล่ออกมาให้ผมจับไปส่งตำรวจเอง “เฮ้ออ แตมไปทำอะไรให้เขาเกลียดอะพี่”

“อย่าหาเหตุผลจากคนที่ไร้เหตุผลเลยครับ เพราะไม่ว่าเราจะดีให้ตายยังไง คนที่มีอคติในจิตใจก็ไม่มีทางมองเราดีขึ้นมาหรอก พี่รู้จักแตมดี พี่กล้าพูดได้เลยว่าใครที่เกลียดหนู คนนั้นจะต้องเข้าใจผิดไปเอง หรือไม่ก็มีปัญหาบางอย่าง”

“....”

“พี่จะอยู่กับหนูตรงๆ ไม่ต้องกลัวนะ”

วงแขนของพี่ทัชโอบล้อมรอบเอวดึงผมเข้าสู่อ้อมกอดที่อบอุ่นของเขา

ทำให้ผมรู้สึกกล้าที่จะนอนหลับได้เต็มตา...รู้สึกว่าตัวเองจะปลอดภัยในอ้อมกอดนี้


-------------------------

พาร์ทหน้าย้ายไปฝั่งพี่บ้างเนอะ



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1.511K ครั้ง

2,535 ความคิดเห็น

  1. #2490 qxgamMB (@qxgamMB) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 23 กันยายน 2562 / 21:14
    นอนขำ5555หนูแตมลูกกกก
    #2490
    0
  2. #2482 Yuview (@Yuview) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 22 กันยายน 2562 / 05:17
    ผิดโพไปนิดนะอิหนู5555555
    #2482
    0
  3. #2466 LMLM (@loog-mai26) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 21 กันยายน 2562 / 10:34
    น้องแทนตัวเองว่าหนู แต่จะเป็นสามี555555
    #2466
    0
  4. #2450 Miki_milky (@Miki_milky) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 21 กันยายน 2562 / 00:23
    ใครกันที่ส่งมา
    #2450
    0
  5. #2409 RealThxnB (@RealThxnB) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 19 กันยายน 2562 / 21:58
    ให้พี่เขาเป็นว่าที่ภรรยา55555555555
    #2409
    0
  6. #2351 SandSeaSun (@babiejj) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 17 กันยายน 2562 / 23:12
    หนูเข้าใจผิดอะไรรึเปล่าาาาา
    #2351
    0
  7. #2311 BaiTong23 (@undarin) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 17 กันยายน 2562 / 08:21
    ยัยหนูหลงโพอ่ะ 5555
    #2311
    0
  8. #2058 AE0404 (@airplane0330) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 13 กันยายน 2562 / 03:36
    ใครอ่ะ แงง
    #2058
    0
  9. #1971 aomm_choco (@aomm_choco) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 12 กันยายน 2562 / 07:12
    ว่าที่ภรรยา 5555555555555555555
    #1971
    0
  10. #1398 สายใยในสายลม (@ganokrat22) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 1 กันยายน 2562 / 11:06
    คนไข้พี่หมอป่าวที่ทำอ่ะ
    #1398
    0
  11. #1364 Tualektuanoy_ (@rattanaporn28) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 31 สิงหาคม 2562 / 16:02
    หนูลูกก แม่คิดว่าหนูจะเข้าใจผิดนะลูกนะ ตำแหน่งว่าที่ภรรยานั่นมันหนูไม่ใช่รึไงจ่ะ เห่ออมมม อิแม่เปงเคียด
    #1364
    0
  12. #1355 Sunflower.W (@renesqueenxs) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 31 สิงหาคม 2562 / 10:56
    ฉันเขินคำว่าหนูแบบจริงจัง
    #1355
    0
  13. #1132 Chompoo_mg (@Chompoo_mg) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 26 สิงหาคม 2562 / 17:56
    ดะเดี๋ยวนะน้องลูก ใครภรรยาอีกทีซิ
    #1132
    0
  14. #1125 TmwMixer (@mixerjam11-z) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 26 สิงหาคม 2562 / 02:26
    น้อง ใครว่าที่ภรรยานะขออีกที55 หาคนร้ายให้ได้เร็วๆนะ ฮือ
    #1125
    0
  15. #1112 My-iDeA (@Mydean) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 25 สิงหาคม 2562 / 23:44
    กำลังเครียด คิดว่าใครจะมาทำร้ายน้องแตม แต่พอเจอ ตำแหน่งว่าที่ภรรยาที่ของน้องเข้าไป ความเครียดหายหมดเลยลู๊กกกก ลูกเอ๊ยยย ที่ผ่านมาพี่หมอเค้ารุกหนูตลอดเลย หนูอ่ะต้องเป็นว่าที่ภรรยาพี่เค้า พ่อสุภาพบุรุษน้อย
    #1112
    0
  16. #1108 smile_psk (@p_sing) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 25 สิงหาคม 2562 / 21:24
    พี่ทัชดีอ่ะ อบอุ่นใจมาก ขำน้องแตม นี่หนูมองพี่เค้าเป็นว่าที่ภรรยาเหรอเนี่ย ไม่ใช่แล้วมะ 555 //ใครแกล้งน้องนะ อยากรู้ๆ
    #1108
    0
  17. #1098 khunsom08 (@khunsom08) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 25 สิงหาคม 2562 / 10:58
    ใครกันนะ
    #1098
    0
  18. #1049 giftfully (@raindemon) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 24 สิงหาคม 2562 / 17:06
    น้องงงง
    #1049
    0
  19. #1009 Abigail1543 (@Abigail1543) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 24 สิงหาคม 2562 / 11:09
    พี่ทัชอาจจะสังเกตุอะไรได้หรือเปล่านะ
    #1009
    0
  20. #1008 Sasitorn_TukTuk (@Sasitorn_TukTuk) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 24 สิงหาคม 2562 / 11:06
    นี้ยัยน้องคิดว่าพี่ทัช จะเป็นว่าที่ภรรยาของตัวเองเลยหรอ หรือเราเข้าใจอะไรผิดไป5555
    #1008
    0
  21. #1007 earn00-12 (@earn00-12) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 24 สิงหาคม 2562 / 10:40
    อินั่นอ่าแฟนเก่านั่นอ่าา อิผี อินั่นแน่ๆดูไม่ค่อยปกติเลย
    #1007
    0
  22. #1006 Lonicera (@Lonicera) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 24 สิงหาคม 2562 / 10:10
    ว่าที่ภรรยา ... น้องงงง หมายถึงตัวเองใช่มั๊ยยย น้องน่ารักอ่ะ เราว่าพี่ทัชเป็นคนรักที่ดีมากเลยนะคะ แบบเอาใจใส่ ดูแลดีมากๆเลย เราสงสัยว่าเป็นบรรดาแฟนเก่ารึเปล่านะ ตอนแรกคิดว่าเชอรีน แต่ว่าเชอรีนรู้จักห้องก็ไม่ต้องมาถามรปภ.นี่นา อาจจะเป็นแฟนเก่าๆคนก่อนๆ หรือโรคจิตจริงๆนะ แบบเห็นแตมไปนั่งทำงานในสวนบ่อยๆงี้ รออ่านพาร์ทของคนพี่นะคะ เป็นกำลังใจให้ไรท์นะคะ ^_^
    #1006
    0
  23. #1005 palmy_83472 (@palmy_8347) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 24 สิงหาคม 2562 / 09:29
    แฟนเก่ารึป่าว
    #1005
    0
  24. #1004 Tonkaow3005 (@Tonkaow3005) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 24 สิงหาคม 2562 / 09:10
    ใครที่มันกล้าขาดนี้
    #1004
    0
  25. #1003 SonePhoutthavong (@SonePhoutthavong) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 24 สิงหาคม 2562 / 09:01

    คนๆคนคือใครกันหรือว่าจะเป็นคนใข้ของพี่ทัชหรือปล่าว
    #1003
    0