สลับตัวละครเพื่อครองโลก-Switch characters to control the world

ตอนที่ 16 : ภาค 1-บท 16 ความบาดหมาง

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3,198
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 446 ครั้ง
    1 ม.ค. 63

“ท่านเรย์ ชายผู้นั้น” ชายคนหนึ่งเอ่ยถาม

 

“ไม่ต้องพูดฉันรู้ดี แต่หลังจากนี้ฉันอยากรู้อีกเรื่องหนึ่ง” เรย์กล่าวเชิงออกคำสั่ง

 

“ทางสมาคมของเราอย่างที่ท่านรู้เรามีข้อมูลทุกอย่าง เชิญท่านสั่งมา”

 

“เครก โคนอส เขาเป็นใคร มีประวัติอย่างไร มาจากที่ไหน” เรย์เอ่ยถาม

 

กลุ่มชายในชุดคลุมที่ได้รับคำสั่งมาก็แยกทีมปฏิบัติตามคำสั่งในทันที

 

ที่ห้องโถงหลักของระบบ

 

[กล่องไอเทมระดับสูงถูกส่งมายังห้องโถงหลักแล้ว]

 

ผมกลับมาที่เดิมพร้อมกับเสียงของระบบที่แจ้งเตือนเข้ามา

 

มันบอกว่ากล่องไอเทมมันมาถึงแล้ว และตอนนี้มันก็อยู่ตรงหน้าของผม

 

มันเป็นกล่องสมบัติสีทองคำประดับด้วยลวดลายที่สวยงาม

 

“ถ้าจำไม่ผิด . . .” ผมยื่นมือไปแตะที่กล่อง

 

[เนื่องจากผู้เล่นยังเลเวลต่ำเกินไป ไม่สามารถใช้งานกล่องไอเทมระดับสูงได้]

 

ใช่แล้วผมต้องมีเลเวลที่สูงกว่านี้ ผมจำได้

 

“ได้เวลากลับไปที่โลกเก่าแล้ว ออกจากระบบ”

 

ที่โลกเดิม บริเวณโรงเรียน

 

เมื่อผมลืมตาขึ้นมาอีกครั้งก็พบกับกานต์ที่กำลังจ้องมองผมอยู่

 

“ในที่สุดนายก็ฟื้นแล้ว” น้ำเสียงของเธอสามารถบอกได้เลยว่าตอนนี้เธอกำลังดีใจ

 

ตอนนี้ผมกำลังนอนอยู่บนเปลที่เอาไว้เคลื่อนย้ายผู้ป่วยหรือผู้บาดเจ็บ

 

ผมรู้สึกได้ว่าเวลาที่ผมไปทำภารกิจมันช่างยาวนาน แต่สำหรับโลกนี้แล้วเวลายังผ่านไปได้ไม่นาน

 

“ลืมไปเลยว่าร่างต้นของเราก็เจ็บหนัก” ผมรีบยกมือขึ้นมาสัมผัสบริเวณหน้าอกตัวเอง และผมก็สัมผัสได้ถึงเครื่องรางอนธการ

 

แต่ว่าร่างกายของผมฟื้นตัวได้เร็วขนาดนี้เลยเหรอ ตอนแรกผมยังเกือบตายอยู่แท้ๆ

 

“ไม่น่าเชื่อเลย ว่ามันจะเป็นเรื่องจริง” กานต์พูดพร้อมกับยกขวดแก้วขวดหนึ่งขึ้นมา

 

ขวดแก้วในมือของกานต์ทำให้ผมคาดเดาอะไรแปลกๆ ได้

 

“ขวดนั่นใส่อะไรไว้” ผมรีบถาม

 

“มีผู้ชายใส่ชุดสูทคนหนึ่งยื่นมันให้ฉัน เขาบอกว่าจะทำให้นายดีขึ้น แล้วก็เป็นเรื่องจริง รู้สึกว่าเขาจะเรียกมันว่าโพชั่น”

 

ผมไม่เข้าใจ พวกเขารู้อะไรมากเกินไปรึเปล่า ทำไมของพวกนี้ถึงได้ปรากฏบนโลกเร็วระดับนี้

 

“เรื่องนั้นช่างเถอะ ทำไมปีศาจถึงมีเป้าหมายคือเธอ” ผมถามออกไปตรงๆ

 

“ขอโทษนะ แต่ฉันไม่รู้อะไรเลย สักอย่างเดียว”

 

อ่า ผมก็เดาคำตอบนั่นไว้แล้ว เธอเป็นแค่คนธรรมดาเท่านั้นเอง

 

“แล้วตอนนี้กี่โมงแล้ว”

 

ตั้งแต่ตอนที่ผมเข้าไปในระบบเพื่อทำภารกิจเวลามันก็ประมาณเกือบบ่ายโมง

 

“ตอนนี้ก็บ่าย 2 โมงครึ่งแล้ว นายสลบไปตั้งชั่วโมง”

 

หลังจากนั้นผมก็ถูกเคลื่อนย้ายขึ้นรถพยาบาล เพื่อไปรักษาต่อที่โรงพยาบาล

 

นี่เป็นครั้งที่ 3 ในชีวิตของผมที่ได้มานอนที่โรงพยาบาล ครั้งนี้อาจจะเป็นครั้งที่ร้ายแรงที่สุด

 

เนื่องจากผมไม่มีอะไรทำอยู่แล้ว ผมจึงเปิดทีวีเพื่อดูข่าวตามประสาคนนอนโรงพยาบาล

 

“ข่าวด่วน ในเวลาเที่ยงตรงของโรงเรียน ---- ได้เกิดเหตุปีศาจบุกโจมตีโรงเรียน ยืนยันแล้วว่ามีผู้เสียชีวิตทั้งหมด 20 ราย และบาดเจ็บอีก 40 ราย” นักข่าวเริ่มอ่านข่าวตามปกติ

 

“ถ้าเราเลือกตัวละครเรล์มมาเล่นให้เร็วกว่านี้บางทีอาจจะมีคนตายน้อยกว่านี้” ผมรู้สึกเศร้าที่ตัวเองคิดผิด

 

“เราลองมาฟังเสียงสัมภาษณ์จากผู้ที่อยู่ในเหตุการณ์ค่ะ”

 

หลังจากนั้นพวกนักเรียนบางคนที่ไม่ได้บาดเจ็บก็ถูกสัมภาษณ์บางคนก็กล่าวขอบคุณอาจารย์เคน บางคนก็กล่าวขอบคุณคนที่สวมเกราะสีดำ บางคนก็กล่าวขอบคุณเรล์ม

 

ต่อจากนั้นก็ตามมาด้วยวีดีโอการต่อสู้ของอาจารย์เคน คนที่สวมเกราะสีดำ และสุดท้ายคือวีดีโอของเรล์ม

 

“โชคดีที่เขาตัดส่วนที่เราสู้กับอาจารย์เคนออกไป” ผมไม่อยากเห็นตัวเองตอนพูดประโยคนั้นเท่าไหร่มันรู้สึกแปลกๆ

 

ในขณะเดียวกันนั่นเอง ประตูห้องพักของผมก็ได้เปิดออก ผู้ที่เข้ามานั่นก็คือชายที่สวมสูทสีน้ำเงินเข้มกับบอดี้การ์ด 2 คนที่ตามหลังมาติดๆ

 

“สวัสดี กันต์” ชายในชุดสูททักทายผมด้วยรอยยิ้ม

 

“แล้วพวกคุณเป็นใครกันนะครับ” ผมถามออกไป

 

“ฉันลูกชายของประธานบริษัทฮิวแมนคริเทค เธอคงเคยได้ยินชื่อบริษัทของฉันแบบผ่านๆ มาบ้าง” เขากล่าวพร้อมยื่นนามบัตรให้

 

“แล้วมาหาผมที่นี่พวกคุณต้องการอะไรเหรอครับ” ผมรับมาและเอามันไปวางไว้ข้างเตียง

 

“ฉันมีอะไรที่อยากจะถามนาย” คุณชายจากบริษัทรีบยกแท็บเล็ตขึ้นมาและเปิดภาพของเรล์มให้ผมดู

 

“นายพอจะรู้จักผู้ชายคนนี้ไหม”

 

“ไม่ครับ ผมไม่รู้จักเขาเลย” ผมโกหกไปแบบหน้าด้านๆ

 

“แล้วนายพอจะตอบได้ไหมว่า ทำไมเขาถึงยอมกรีดแขนตัวเองเพื่อช่วยนายที่เกือบจะกลายเป็นตัวประกันในเงื้อมมือของปีศาจ”

 

ภาพในแท็บเล็ตแสดงให้เห็นตอนที่เรล์มเอาดาบกรีดแขนตัวเอง

 

“บางทีเขาอาจจะเป็นคนดีก็ได้นะครับ เป็นคนที่อยากช่วยมนุษย์” ผมตอบกลับไป

 

“ก็พอจะรู้อยู่ว่าถามตรงๆ แบบนี้อาจจะไม่ได้อะไร ถ้างั้นแล้วนี่จะว่ายังไง”

 

ภาพในแท็บเล็ตแสดงให้เห็นตอนที่เรล์มยกร่างของกันต์หนีไปจากซากของเต่ายักษ์กินคน

 

“ก็ไม่คิดจะถามว่านายไปอยู่บนซากศพของปีศาจได้ยังไง เพราะผู้ที่เห็นเหตุการณ์ก็ตายไปหมดแล้ว เหลือแค่คนที่เห็นตอนที่เขาคนนั้นปรากฏตัวเท่านั้น”

 

“เรื่องนั้นผมก็ไม่รู้ครับ ผมตื่นขึ้นมาอีกครั้งก็อยู่ในบ้านของตัวเองแล้ว” ผมโกหกหน้าตายไปอีกครั้ง

 

เมื่อได้รับคำตอบจากผมไปคุณชายจากบริษัทก็ทำหน้าครุ่นคิดสักพัก ก่อนที่จะถอนหายใจออกมา

 

“นั่นสินะ คนอย่างนายที่เลเวลต่ำจะไปรู้จักกับคนเก่งระดับนั้นได้อย่างไง ครอบครัวของนายก็เป็นแค่คนธรรมดาด้วยไม่ได้ยิ่งใหญ่อะไร สงสัยฉันคงคิดมากไปเอง”

 

เหมือนผมกำลังโดนด่าอยู่ แต่ทั้งหมดนั่นก็เป็นความจริงทั้งหมด ผมเลยปฏิเสธไม่ได้

 

เมื่อคุณชายพูดจบ เขาก็รีบหันหลังกลับและเริ่มไปยังประตูทันที

 

“ส่วนเรื่องโพชั่นให้คิดว่านั่นเป็นของขวัญเล็กๆ น้อยๆ แล้วกัน”

 

“ผมอยากรู้ว่าทำไมพวกคุณถึงรู้เรื่องเกี่ยวกับพวกมานาเร็วขนาดนี้”

 

“ฉันก็ไม่รู้เหมือนกัน ตื่นเช้าขึ้นมาชั้นก็เข้าใจเรื่องพวกนี้แล้ว” คุณชายกล่าวพร้อมกับหัวเราะเบาๆ

 

ประตูห้องได้ปิดลง พร้อมกับทิ้งความบาดหมางไว้ให้กันต์

 

“คงต้องหาข้อมูลด้วยตัวเอง” ผมถอนหายใจและนอนลงบนเตียงผู้ป่วย

 

“เข้าสู่ระบบ” ผมยังว่างๆ อยู่ในช่วงนี้

 

[ภารกิจเสริม-ช่วยนักบุญศักดิ์สิทธิ์ให้ทำภารกิจของตนสำเร็จลุล่วง]

 

“ฟังจากภารกิจก็น่าจะเป็นที่โลกอีกฝั่งของประตูมิติ”

 

นักบุญศักดิ์สิทธิ์แค่ฟังชื่อก็รู้แล้วว่าไม่ใช่ของโลกนี้อย่างแน่นอน ต้องเป็นของต่างโลก

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 446 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

739 ความคิดเห็น

  1. #65 Fikusa (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 29 ธันวาคม 2562 / 22:09
    ไม่น่าใช่มั้ง ตื่นมาแล้วรู้เรื่องนี่ก็เกินไป แต่ถ้ามาแนวๆย้ายจิตสำนึกมาก็ว่าไปอย่าง
    #65
    1
    • #65-1 SuruMaster(จากตอนที่ 16)
      29 ธันวาคม 2562 / 22:16
      ถูกแล้วครับย้ายจิตสำนึก
      #65-1
  2. #14 ThaipaKing (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 1 ธันวาคม 2562 / 15:55
    ของที่ซื้อจากร้านค้าข้ามมิติเอามาใช่กับร่างหลักได้ด้วย!!
    #14
    1
    • #14-1 SuruMaster(จากตอนที่ 16)
      1 ธันวาคม 2562 / 17:11
      ใช่ครับ
      #14-1