คัดลอกลิงก์เเล้ว

[Got7 Jackson X You]Rain Of Love สายฝนแห่งรัก

โดย Mind'gination

สายฝนได้นำพาพวกเค้ามาพบกันหนุ่มสาวคู่นี้ และพวกเขาจะต้องฝ่าฟันอุปสรรคต่างๆมากมาย เรื่องราวจะเป็นอย่างไร โปรดติดตามใน สายฝนแห่งรัก

ยอดวิวรวม

312

ยอดวิวเดือนนี้

0

ยอดวิวรวม


312

ความคิดเห็น


1

คนติดตาม


15
จำนวนโหวต : ยังไม่มีคนโหวต
เรื่องสั้น
อัปเดตล่าสุด :  2 มี.ค. 62 / 17:35 น.
นิยาย [Got7 Jackson X You]Rain Of Love ½ѡ

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้

#สวัสดีค่ะ ไรท์กลับมาแล้วมาพร้อมกับเรื่องใหม่ด้วย!

ที่หายไปนานเพราะงานเยอะมากและไรท์ปวดหัวบ่อยเลยไม่ได้แต่งต่อ

ถ้าไรท์ลงแล้วฝากกดFavorite+แชร์+คอมเม้นต์ด้วยนะคะ!(เรื่องมากชะT_T)

แล้วก็ฝากเรื่องคำผิดด้วยนะคะไรท์ไม่ชอบเขียนผิดเดี๋ยวรีดงง

และพวกคำว่า"คะ""ค่ะ"เนี่ยแยกให้ออกนะ

ห้ามสับสนนะ!


ยังไงก็ฝากเรื่องใหม่เค้าด้วยน้าาาา

????? ? ??? ???
? ?

เนื้อเรื่อง อัปเดต 2 มี.ค. 62 / 17:35


At 20:37 p.m.

Kwun Tong,HongKong,China

You's Part

เฮ้อ~ทำไมมันน่าเบื่ออย่างงี้นะ

ฉันชื่อ หวัง เจียซิน ในความหมายของพ่อแม่มันแปลว่าหัวใจของบ้าน 

ฉันอายุ19ปี เรียนอยู่ที่ IPCUWC ( Li Po Chun United World College of Hong Kong )

ปีหน้าฉันก็จะเรียนจบแล้ว ฉันอยากเป็นนักธุรกิจเกี่ยวกับสิ่งอำนวยความสะดวก

หลังจากที่ฉันกลับบ้านมา พ่อฉันก็เข้ามาบ่นฉันถึงในห้อง 

"นี่แก!หัดตั้งใจเรียนบ้างได้มั้ยห้ะ!"พ่อเดินเข้ามาตะคอกใส่ฉัน 

"อะไรอ่ะพ่อ!หนูตั้งใจเรียนกว่าที่พ่อเห็นตอนนี้อีกนะ!"ฉันตะโกนใส่พ่อกลับไป 

"ไม่ต้องมาโกหกเลยนะ!พ่อไม่เชื่อแกหรอก,แกน่ะ ชอบโกหกพ่อแบบนี้ตลอด"พ่อตะคอกกลับมา

"อะไรเนี่ยพ่อ?!พ่ออย่าคิดเองเออเองได้ปะ?พ่อก็เป็นซะแบบนี้ไงไม่เคยฟังหนูซักอย่าง

หนูไม่เคยเห็นพ่อทำอะไรให้หนูรู้เลยว่ารักหนู" พ่อฉันถึงกับโกรธมากแล้วพ่อก็เดินมาใกล้ฉันแล้ว.......... เพี้ย!!!

"ถ้าแกกล้าพูดแบบนี้แล้วแกไม่อยากเป็นลูกฉัน...แกออกจากบ้านฉันไปเลยไป!!!"ปั้ง!เค้าปิดประตูและเดินออกไป

คนๆนี้เคยดูแลฉันอย่างห่วงใยและรักฉันมากตั้งแต่แม่ฉันยังอยู่

แต่แม่ฉันไปต่างประเทศตั้งแต่ฉันอายุ 7 ขวบ

หลังจากนั้นผ่านไป 5 ปีแม่ก็กลับมาแต่พ่อคิดว่าแม่แอบมีคนอื่นเลยหย่ากัน

และหลังจากนั้นฉันก็ไม่ได้เจอแม่อีกเลย.....

"ถ้าพูดแบบนี้ก็ไม่ต้องเรียกว่าลูกเลยเถอะ!"หลังจากนั้นน้ำตาของฉันก็ไหลออกมา 

ฉันจึงรีบไปล็อคประตู เก็บของในห้องพร้อมกับเสื้อผ้าและเอาผ้าห่มมาผูกเป็นเชือกให้ยาวที่สุด

แล้วปีนลงไปที่สนามหน้าบ้านเพื่อจะได้หนีออกไปหลังจากที่ฉันลงมาได้ใจฉันก็รู้สึกว่างเปล่า

คนที่ฉันทั้งรักและห่วงใยมาโดยตลอดจะพูดแบบนี้กับฉัน

"ลาก่อนค่ะ...พ่อ,หวังว่าเราจะไม่เจอกันอีก"ฉันกล่าวลาบ้านหลังนี้โดยไม่คิดที่จะกลับมาที่นี่อีก 

ฉันจึงเดินไปพร้อมกับสายฝนและไม่คิดที่จะหันกลับไปอีก…..….. 

 

Jackson's Part 

Lam Tin,Hong Kong,China At 20:58 p.m.

รูปภาพที่เกี่ยวข้อง

ทำไมวันนี้ฝนตกหนักจัง?

ในขณะที่ผมกำลังอ่านหนังสืออยู่ผมมองออกไปนอกหน้าต่างก็เห็นผู้หญิงคนนึง

กำลังเดินท่ามกลางแสงไฟและสายฝนอย่างเศร้าสร้อย 

เธอเป็นใคร? มาจากไหน? ทำไมมาอยู่ที่นี่? แล้วเธอกำลังจะไปไหน? ทำไมผมต้องสนใจเธอด้วยล่ะ? 

ขณะที่ผมมองไปที่เธออีกครั้งเธอก็ล้มลงไป เมื่อผมเห็นเข้าจึงรีบหยิบเสื้อคลุมแล้ววิ่งลงบันไดไปเพื่อพาเธอเข้ามา 

ตัวเธอร้อนมากผมจึงอุ้มเธอเข้ามาแล้วก็มีคนทักผมว่า

"แจ็คสันไปทำอะไรมา,แล้วนั่นใคร?"แม่ผมทักขึ้น 

"คือผมเห็นเธอตอนที่ผมอ่านหนังสืออยู่แล้วเธอก็ล้มลงผมเลยไปพาเธอเข้ามาน่ะครับ"ผมบอกแม่ 

"ดีแล้วลูกที่ช่วยเหลือคนอื่น,รีบพาเธอไปพักก่อนเถอะ"แม่บอก 

โชคดีที่บ้านผมหลังใหญ่มีห้องอยู่ 4 ห้องและห้องน้ำในตัว ผมจึงพาเธอไปที่ห้องข้างๆแล้วค่อยๆวางเธอลงบนเตียง

"เอานี่เช็ดตัวเธอซะม๊าต้องไปทำธุระกับป๊ากลับพน.เช้าดูแลเธอไปก่อนนะ,ม๊าไปล่ะ"แม่เดินเข้ามากอดผมแล้วเดินออกประตูไปทำธุระทันที 

มาง่ายๆก็ไปง่ายๆนะม๊าโธ่~ ผมจะเช็ดตัวเธอยังไงดีล่ะเนี่ย-_-? 

ผมขอให้แม่บ้านมาช่วยเช็ดตัวให้เธอส่วนผมจะเช็ดแขน,คอ,และหน้าให้เองจึงเริ่มเช็ดตัวเธออย่างเบามือ 

ผมเช็ดตัวเธอไปเรื่อยๆไล่ไปจนถึงใบหน้า 

ตึกๆ ตึกๆ ทำไมใจถึงเต้นแรงแบบนี้นะ? 

ยิ่งมองหน้าเธอก็เหมือนต้องมนต์สะกด จู่ๆเธอก็ตื่นขึ้นแล้วมองไปรอบๆและค่อยๆพยุงตัวขึ้น 

"ที่นี่ที่ไหน?นายเป็นใคร?ทำไมฉันมาอยู่ที่นี่?"เธอตื่นขึ้นมาพร้อมกับคำถาม 

"ที่นี่บ้านฉันเอง,เธอไม่สบายจนสลบไปฉันเลยพาเธอเข้ามา,ฉันชื่อหวังเจียเอ่อร์ เรียกแจ็คสันก็ได้,เธอล่ะ?"ผมพูด

"ฉันชื่อหวัง เจียซิน....."เธอบอก แล้วเธอก็ล้มตัวลงนอน

"แค่นั้นหรอ?"ผมถามเธอ

"นายอยากรู้อะไรล่ะ?"เธอถามผมกลับ แม้เธอจะนอนหันหลังอยู่ก็ตาม

"เธอมาจากไหน? ทำไมมาอยู่ที่นี่? แล้วเธอกำลังจะไปไหน?"ผมถามเธอไป

".................." เธอนิ่งอยู่ซักพัก เธอลุกขึ้นนั่งแล้วหันตัวมาทางผม

"ก็...ฉันมาจาก Kwun Tong,แล้วทะเลาะกับพ่อเลยหนีออกจากบ้าน"เธอบอก

"หนีออกจากบ้าน?!"ผมพูดด้วยความตกใจ

"ใช่,นายไม่รู้หรอกว่าตลอด10กว่าปีที่ผ่านมาเกิดอะไรขึ้นกับฉันบ้าง"เธอพูดอย่างเศร้าสร้อย

"เล่าให้ฉันฟังได้นะแล้วฉันจะช่วยเธอเอง"ผมบอกเธอ

"เฮ้อ~ก็ได้,แต่...นายต้องสัญญากับฉันก่อนว่าจะไม่บอกใคร"เธอบอกผม

"ตกลง,ฉันจะไม่บอกใคร"ผมพูด แล้วเธอก็เล่าให้ผมฟังว่า

ตอนนั้นเธออายุแค่7ขวบ พ่อแม่ของเธอเคยอยู่ด้วยกัน วันนึงแม่เธอต้องไปทำงานที่ต่างประเทศ 5 ปี

แต่พ่อคิดว่าแม่แอบมีคนอื่นอยู่พอแม่กลับมาก็เลยหย่ากัน แล้วเธอก็ไม่ได้เจอแม่อีกเลย

หลังจากนั้นพ่อเธอก็เปลี่ยนไปไม่ใจดีเหมือนแต่ก่อน พอเธอกลับบ้านก็คอยดุด่าว่าตีเธอตลอด

จนวันนี้ทะเลาะกันรุนแรงมากแล้วพ่อก็ตบหน้าเธอ เธอเลยหนีออกจากบ้านและไม่คิดจะกลับไปอีกเลย

"เธอ...แน่ใจแล้วหรอ,ว่าจะไม่กลับไปจริงๆน่ะ?"ผมถามเธอ

"ฉัน...ฮึก...ฉันแน่ใจ"เธอพูด เธอคงเสียใจมากผมเลยลูบผมเธอเบาๆ

"ไม่เป็นไรนะ,ฉันจะไม่บอกใครเรื่องนี้แน่แล้วฉันจะดูแลเธอเอง"ผมบอกเธอ

"ฮึก...ขอบใจนะแจ็คสัน"เธอพูด

"อื้ม,หยุดร้องไห้ได้แล้วนะ นอนซะพรุ่งนี้ค่อยคุยกัน"เธอพยักหน้า เช็ดน้ำตาแล้วล้มตัวลงนอน

ผมจับผ้าห่มคลุมเธอให้เรียบร้อย แล้วปิดไฟกลับห้องห้องตัวเองและเข้านอน ผมหวังว่าเธอคงจะไม่ร้องไห้อีก

 

You's Part

At 7:42 p.m.

แสงแดดยามเช้าลอดผ่านหน้าต่างตรงมาที่เตียงนอน ทำให้ฉันตื่นจากฝันร้าย

ฉันอยู่ที่นี่มา 3 วันโดยไม่ได้ออกไปไหน มันก็น่าเบื่อหรอกนะ

ฉันลุกจากเตียงนอนขึ้นมายืดเส้นยืดสาย รู้สึกสดชื่นจังแฮะ

ก๊อก! ก๊อก!

"นี่แม่แจ็คสันนะจ้ะ,ขอเข้าไปได้ไหม?"แม่แจ็คสันเปิดประตูและโผล่หน้าพูดเล็กน้อย ฉันพยักหน้า

แล้วท่านก็เดินเข้ามานั่งลงที่เตียงข้างๆฉัน

"น้าชื่อโซเฟียนะจ้ะ,หนูมาจากไหน,ชื่ออะไร,แล้วเกิดอะไรขึ้น?"น้าโซเฟียถาม

"หนูชื่อเจียซินค่ะมาจาก Kwun Tong หนูทะเลาะกับพ่อเลยหนีออกจากบ้านน่ะค่ะ"ฉันบอก

"หนูคงเจ็บมากสินะดูจากรอยที่แก้มแล้ว"ท่านพูด ฉันพยักหน้าตอบไป

"หนูอยู่ที่นี่ก็ได้นะจ้ะน้าไม่ว่าอะไรหรอก"ท่านบอกฉัน

"ขอบคุณนะคะ,น้าโซเฟีย"ฉันพูด

"เรียกม๊าก็ได้จ้ะ"ท่านพูด ด้วยใบหน้าที่อบอุ่น ฉันจึงยิ้มและพยักหน้ารับ ท่านดูเหมือนแม่ของฉันเหลือเกิน

"อ้าวม๊า,กลับมาแล้วหรอครับ?"แจ็คสันอยู่หน้าประตูและเดินเข้ามาหาแม่ของเค้า

"ใช่,งานเสร็จเร็วกว่าที่คิดไว้ซะอีก"ท่านบอกแจ็คสัน

"อ้อ!ม๊าครับวันนี้ผมนัดพวกนั้นว่าจะไปเที่ยวกันกลับเย็นหน่อยนะครับ"แจ็คสันบอก

"อื้ม,ได้จ้ะพาเจียซินไปด้วยดีไหม?"ท่านพูด 

"เธอจะไปด้วยกันไหม?"เค้าถามฉัน เอาไงดี มันทั้งอยากทั้งไม่อยาก ตัดสินใจไม่ถูกเลย เค้ามองที่ฉันอยู่นาน 

ทำไมรู้สึกอกข้างซ้ายมันเต้นแรงผิดปกตินะ

"ไปก็ได้,ฉันอยากไปเดินดูรอบๆแถวนี้ซักหน่อย"ฉันบอก

"โอเค,งั้นอาบน้ำแต่งตัวแล้วไปเจอฉันข้างล่างนะ"ฉันพยักหน้า

"งั้นม๊าไปทำงานต่อละนะ"ท่านพูด

"ม๊ามีงานอีกแล้วหรอ,เพิ่งกลับมาเอง"แจ็คสันถาม

"นั่นน่ะก็แค่งานเล็กๆนี่น่ะงานเล็กเหมือนกันอีกสองวันม๊าจะกลับมานะ,ไปละ"ท่านพูดแล้วกอดฉันกับแจ็คสันแล้วไปทำงาน แจ็คสันก็ออกไปส่งแม่ของเค้า

"ฮู้ว~!ใส่ชุดไหนดีนะ,อืมมม..........อาบน้ำก่อนละกันแล้วค่อยเลือก"ฉันหยิบผ้าเช็ดตัวที่ม๊าเอามาให้แล้วไปอาบน้ำ

10นาที ผ่านไป at 7:52 a.m.

หลังจากอาบน้ำเสร็จฉันแต่งตัว,จัดกระเป๋าแล้วลงไปหาแจ็คสันข้างล่าง กินข้าวเช้าแล้วออกจากบ้าน

"เราจะไปเจอพวกเขาที่ไหนหรอ?"ฉันถามเค้า

"ที่คาเฟ่น่ะร้านนั้นเป็นของน้าฉันเอง"เค้าบอก ว้าว!เค้าต้องรวยมากเลยนะเนี่ย

"สุดยอดไปเลย!"ฉันพูด

"ไม่ขนาดนั้นหรอกน่า~"เค้าบอก พร้อมหัวเราะให้ฉัน

 

20 นาทีผ่านไป

At VV' Cafe 8:34 a.m.

ผลการค้นหารูปภาพสำหรับ made in china ресторан

"เฮ้!แจ็คสันตรงนี้ๆ"เสียงคนเรียกแจ็คสัน พวกเราหันไปก็พบผู้ชายคนนึงโบกมือให้แจ็คสัน

"เฮ้!ว่าไงพวก"เเจ็คสันเดินเข้าไปทักทายเพื่อนของเค้า ฉันค่อยเดินตามไปทีหลังแล้วเพื่อนเค้าคนนึงก็มองฉัน

"แจ็คสันนายพาใครมาด้วยน่ะ?"

"อ๋อ,นี่เจียซินเธอเป็น.....เอ่อ"เค้าพูดแล้วหยุดอยู่ซักพัก เค้าหันมาที่ฉัน ฉันส่ายหน้าให้เค้าว่าอย่าบอกเรื่องของฉัน

"เป็นอะไรล่ะ รีบๆบอกสิพี่"เพื่อนของแจ็คสันที่ตัวเล็กแก้มอวบๆพูด

"เป็นลูกพี่ลูกน้องฉันเอง"เค้าพูด ฉันเลยยิ้มและรีบแนะนำตัว

"สวัสดีค่ะ,ฉันชื่อเจียซิน เป็นลูกพี่ลูกน้องกับแจ็คสันค่ะ"ฉันพูดและยิ้มให้พวกเค้า

"ฉันจะแนะนำให้รู้จักนี่ยองแจ,แบมแบมกับยูคยอมเป็นรุ่นน้องฉัน"แบมแบมคือคนที่บอกแจ็คสันให้รีบพูดสินะ

ส่วนยองแจตาตี่ๆหมวยๆ ก็น่ารักดีนะเนี่ย ส่วนยูคยอมก็ตัวโต๊โตแต่ก็น่ารักเหมือนกัน

แจ็คสันนี่มีแต่รุ่นน้องน่ารักๆทั้งนั้นเลยแฮะ ^_^ ❤️❤️❤️

"สวัสดีครับพี่เจียซิน/สวัสดีจ้ะ"พวกเค้าทักทายฉันพร้อมกันอย่างยิ้มแย้ม

"ส่วนนี่จินยองเป็นเพื่อนรุ่นเดียวกัน"จินยองโค้งทักทายฉัน เค้าดูเป็นคนอ่อนโยน ใจดี ดูเป็นสุภาพบุรุษจัง

"ยินดีที่ได้รู้จัก/เช่นกันนะจินยอง"เค้าจับมือกับฉันเป็นการทักทาย 

พอดูใกล้ๆนี่หน้าเหมือนแมวเลยแฮะ หน้าหวานอีกต่างหาก 

"นี่มาร์ค หรือ ต้วน อี๋ เอิน เป็นลูกครึ่งอเมริกา-ไต้หวันและเป็นรุ่นพี่ฉัน"เค้าจับมือทักทายฉันและยิ้มให้

"ยินดีที่ได้รู้จัก/เช่นกันค่ะพี่มาร์ค"เค้าดูหล่อจัง เหมือนเจ้าชายเลยแฮะ 

คนอเมริกันผสมเอเชียหล่อๆแบบนี้นี่หายากนะเนี่ย (หลงเพื่อนแจ็คสันหมดทุกคน:ไรท์)

"นี่เจบีก็เป็นรุ่นพี่ฉัน,ถึงจะเกิดปีเดียวกันแต่เกิดก่อนฉัน 2 เดือนเลยเป็นรุ่นพี่อ่ะนะ"ฉันพยักหน้ารับ

"ยินดีที่ได้รู้จักฉันเจบี,เธอเกิดวันที่เท่าไหร่หรอ?,ขอแบบเต็มนะ"พี่เจบีถามฉัน 

ว้าว~!เค้าดูเป็นคนชิคที่ทั้ง เท่ สูง ขาว หล่อจังเลย...

"เอ่อ...ฉันเกิด 13 ธันวาคม 2537 ค่ะ"ฉันบอก

"อ่า~งั้นก็เท่ากับแจ็คสันสินะ"ฉันพยักหน้ารับ

"คือว่า,ฉันมีเรื่องอยากจะถามหน่อยน่ะค่ะ"ฉันพูด

"เรื่องอะไรหรอ?"จินยองถาม

"พี่เจบี,พี่มาร์ค,จินยอง,ยองแจ,แบมแบม,แล้วก็ยูคยอมน่ะไม่ใช่คนจีนหรอ?"ฉันถาม

"อื้ม!พี่เจบี,จินยอง,ยองแจกับยูคยอมน่ะเป็นคนเกาหลี,แบมแบมเป็นคนไทย,ส่วนพี่มาร์คก็นั่นแหละลูกครึ่งอเมริกา-ไต้หวัน"แจ็คสันบอก

“อ๋อ,อย่างงี้นี่เอง”ฉันพูดและพยักหน้ารับ

“แล้ว~วันนี้จะไปเที่ยวไหนกันล่ะ?”แจ็คสันถาม แล้วพี่มาร์คก็ยื่นรูปภาพมาให้พวกเราดู

ผลการค้นหารูปภาพสำหรับ Victoria Peak

“ที่เดอะพีคหรอ?เจ๋ง~อยากไปมานานแล้ว!”แจ็คสันพูดด้วยความดีใจ

“วันนี้ป๋าเลี้ยงเอง~/เย้!”พี่มาร์คบอก แล้วทุกคนก็ดีใจกันใหญ่

“ไปกันเลยยยย~!”ยูคยอมตะโกนแล้วกำลังจะวิ่งออกไป แต่จินยองดึงเสื้อไว้ซะก่อน

“นี่ๆใจเย็นหน่อยสิยูคยอม”จินยองดุยูคยอม แล้วยูคยอมก็ทำหน้าบึ้ง

“โฮ่~~ก็ผมเป็นวัยรุ่นใจร้อนอ่ะ ไม่เหมือนพวกพี่ๆหรอกแก่แล้ว,แบล่ๆๆ”ยูคยอมพูดไปทำหน้าทะเล้นไปพร้อมๆกัน 

“ย่าห์!,ยูคยอมเดี๋ยวเถอะ”จินยองตะคอกใส่ยูคยอม ทั้งสองคนเลยงอนใส่กันเฉย

“ช่างสองคนนั้นเถอะ,พวกเราไปกันดีกว่า”ยองแจพูด ทุกคนก็พยักหน้าแล้วไปนอกร้านเพื่อขึ้นรถ

พอออกมานอกร้านก็เห็นรถตู้สีดำคันใหญ่รอจอดอยู่ ของใครกันนะ?

“แบมแบม,นั่นรถของใครหรอ?”ฉันถามแบมแบม

“อ๋อ,รถของพี่มาร์คน่ะครับพี่เค้ารวยแล้วก็เป็นเสี่ยประจำกลุ่มเลยล่ะครับ”แบมแบมพูด

“เสี่ยหรอ?”ฉันถาม ทำไมถึงเรียกเสี่ยกันล่ะ?

“ครับ,พี่มาร์คมักจะเลี้ยงพวกเราบ่อยที่สุดเลยล่ะครับเลยเรียกเค้าว่า’เสี่ยมาร์ค’”แบมแบมพูด

“อ๋อ~"ฉันพยักหน้ารับ ฟังแล้วรู้สึกตลกยังไงก็ไม่รู้แฮะ

“ไป,ขึ้นรถกันได้แล้ว"พี่มาร์คพูด แล้วทุกคนก็ทยอยกันขึ้นรถ โดยสุ่มที่นั่งกันตามนี้

หลังจากนั้นทุกคนขึ้นรถและนั่งตามที่สุ่มได้ ฉันก็หันไปทางพี่มาร์ค พี่เค้ามองฉันแล้วรีบหันกลับไป

พี่เค้าเป็นอะไรรึเปล่านะ? ไม่ชอบหน้าฉันหรอ? หรือเครียดเรื่องอะไรอยู่? หรือจะถามอะไรฉัน?

สักพักรถก็ออกตัว ระหว่างทางจินยองกับยูคยอมก็ยังทะเลาะกันไม่เลิก

“เฮ้อ!ดีนะที่ไม่ได้นั่งใกล้กัน”ยูคยอมพูด

“นายว่าไงนะ? !”จินยองตะคอกถาม

“เปล่าซะหน่อย”ยูคยอมพูด

“หรอ~,เจ้าเด็กยักษ์”จินยองพูด

“ถ้าพี่แน่จริง...ก็พูดอีกทีสิ”ยูคยอมพูด

“นายพูดเรื่องอะไรอ่ะ,อ๋อ~นายหมายถึง’เจ้า-เด็ก-ยักษ์!’ใช่ป่ะ?”จินยองพูด แล้วทำหน้าเยาะเย้ย

“ย่าห์!พี่จินยอง”ยูคยอมตะโกน

“ย่าห์!พอได้แล้ว!ทั้งคู่นั่นแหละ!หูฉันจะแตกอยู่แล้ว!”ยองแจตะโกน ทั้งสองคนเลยนั่งเฉยๆและรถก็กลับมาเงียบเหมือนเดิม

ยองแจผู้น่าสงสารต้องนั่งระหว่างสองคนนี้แล้วยังโดนพูดเสียงดังใส่หูอีก เฮ้อ~เหนื่อยแย่เลยนะ -_-

40 นาทีผ่านไป

At  Victoria Peak/The Peak  9:14 a.m.

รูปภาพที่เกี่ยวข้อง

“ถึงแล้ว~~~!”ยูคยอมพอรู้ว่าถึงแล้ว ก็รีบลงจากรถแล้วตะโกนออกไป จนคนแถวนั้นหันมามองใหญ่

เพี้ยะ! พี่เจบีลงมาถึงก็ตียูคยอม แล้วโค้งขอโทษทุกคน หลังจากนั้นคนอื่นๆก็แยกกันไป

“นี่ยูคยอมเคยบอกแล้วใช่ไหมว่าอย่าทำแบบนี้มันไม่ดี,อยากโดนทำโทษอีกใช่ไหม?”พี่เจบีดุยูคยอม

“ขอโทษคร้าบพี่เจบี,ก็มันตื่นเต้นนี่นาพึ่งเคยมาที่นี่ครั้งแรก”ยูคยอมพูดด้วยความรื่นเริง

"สมน้ำหน้าโดนพี่เจบีตีดังเพี้ยะ"จินยองพูดเยาะเย้ย

"ยาห์!พี่จินยองมาให้ผมตีซะดีๆ"ยูคยอมพูด แล้วจินยองก็รีบวิ่งไปทันที ยูคยอมก็ไล่ตามไปอย่างรวดเร็ว

ทั้งคู่วิ่งนำพวกเราไปจนมองไม่เห็น พี่เจบีก็ถอนหายใจ แค่ฉันเห็นยังเหนื่อยแทนเลย 

"ไม่ต้องเป็นห่วงไปหรอก,สองคนนั้นก็เป็นแบบนั้นประจำแหละ”แจ็คสันพูด

“หรอ?ฉันว่าพวกนายคงเบื่อแย่เลย”ฉันพูด

“สองคนนั้นน่ะคือทอมกับเจอรี่ประจำกลุ่มเราล่ะ”พี่มาร์คพูด

“ทอมกับเจอรี่หรอคะ?”ฉันถาม ดูท่าจะแย่กว่าทอมกับเจอรี่อีกนะเนี่ย

“ใช่,จินยองเป็นทอม-ยูคยอมเป็นเจอรี่ทั้งรักทั้งเกลียด”พี่มาร์คบอก คงจะเป็นอย่างที่พี่เค้าว่าล่ะนะ

แล้วพวกเราก็เดินเข้าไปใน The Peak Tower ขึ้นบันไดเลื่อนไปยังชั้นที่สูงที่สุดเพื่อออกไปยัง Sky Terrace 428 จะเป็นดาดฟ้าชมวิว

 

“ว้าววว~!”ทุกคนพูดพร้อมกัน ที่นี่สวยมาก เห็นทั้งเมืองเลย

รูปภาพที่เกี่ยวข้อง

"เห็นตึกเซ็นทรัลพลาซ่าด้วยล่ะ"ทุกคนรีบหยิบกล้องมาถ่ายกันใหญ่ เพราะวิวสวยๆแบบนี้คงหาไม่ได้ง่ายๆเลยล่ะ

ทุกคนถ่ายภาพกันอยู่ซักพัก ฉันรู้สึกเหมือนมีคนแอบถ่ายฉันอยู่ เลยหันซ้ายขวาหลังก็ไม่มีอาจจะระแวงไปเอง

"ทุกคนนน,กินน้ำไหมพวกผมซื้อมาให้"พวกเราหันไปมองก็เห็นยูคยอมกับจินยองถือถุงใส่ขวดน้ำมาให้

"นึกว่าวิ่งไล่กันจนกลับบ้านไปแล้วซะอีก"แบมแบมพูด

"อะไร๊?!!!ใครทะเลาะกัน,ไม่มี~!!เนอะยูคยอมเนอะ/ใช่ครับพวกผมรักกันจะตาย"จินยองกับยูคยอมพูด 

แหมเมื่อกี้ยังทะเลาะกันไม่เลิก ตอนนี้มากอดคอรักกันเฉย

"เรากำลังจะไปกันต่อที่ The Peak Tram,พวกนายก็ตามมาเร็วๆด้วยล่ะ/คร้าบบบ"พี่เจบีพูด 

จินยองกับยูคยอมตอบรับแล้วก็จูงมือกันเดินนำไปอีกรอบ ฉันกำลังเดินตามไป แล้วจู่ๆก็มีมือปริศนาจับมือฉันไว้ 

ฉันเงยหน้าดูปรากฎว่าเป็นแจ็คสันนี่เอง ตกใจหมดเลย

 

Jackson's Part

At The Peak Tram 9:30 a.m.

รูปภาพที่เกี่ยวข้อง

พอเรามาถึง The Peak Tram เจียซินโดนคนเบียดผมเลยคว้ามือไปจับเธอไว้

"ที่นี่คนขึ้นไปกันเยอะ,จับมือกันไว้จะได้ไม่หลง"ผมพูด แล้วเธอก็พยักหน้า

พวกเราเดินไปที่จุดขึ้นรถแล้วนั่งกันเป็นคู่ตามนี้

 

หลังจากนั้นรถก็ออกตัว และมีไกด์มาแนะนำจุดต่างๆของเส้นทาง The Peak Tram

ผลการค้นหารูปภาพสำหรับ peak tram hong kong
รูปภาพที่เกี่ยวข้อง

2 ชม.ผ่านไป

At The Peak Tower 11:30 a.m.

หลังจากที่นั่งไปกลับจาก The Peak Tram แล้วเราก็กลับมาที่ The Peak Tower เพื่อกินข้าวเที่ยง

"ผมหิวแล้วอ่าาาา/ฉันด้วย/ผมก็ด้วย/ฉันก็เหมือนกัน"แบมแบม,พี่เจบี,ยูคยอม,พี่มาร์คบ่นหิวข้าวกันเป็นแถว

"ฉันว่าพวกเราไปกินข้าวกันดีกว่าค่ะ,ก่อนที่จะหิวไปมากกว่านี้"เจียซินพูด

แล้วทุกคนก็พยักหน้าแล้วเข้าไปข้างในภัตตาคารที่อยู่ในตึก

หลังจากนั้นก็สั่งอาหาร สักพักพออาหารมาวางอยู่บนโต๊ะเท่านั้นแหละ รีบคว้าเข้าปากกันใหญ่ -_-

พอกินกันไปซักพักจนอาหารบนโต๊ะเริ่มหมด ผมก็สังเกตุว่าเจียซินไม่อยู่ เธออาจออกไปเดินเล่นข้างนอก

ผมอิ่มแล้วเลยลุกจากโต๊ะไปดูข้างนอก ก็เห็นเธอยืนถ่ายรูปให้นักท่องเที่ยวอยู่ 

เสร็จแล้วเธอกันหันมาเจอผมพอดีเธอยิ้มแล้วเดินมาหาผม

"อิ่มแล้วหรอ?"เธอถามผม

"อื้ม,อิ่มจนท้องแน่นหมดแล้ว"ผมบอก

"ฮ่าๆๆ,ขนาดนั้นเลยหรอ"เธอถามและหัวเราะ เวลาที่เธอหัวเราะ มันทำให้ผมรู้สึกดีอย่างบอกไม่ถูก

"แน่นอน,แล้วเธอมาทำอะไรข้างนอกล่ะ"ผมถาม

"อ๋อ,ฉันแค่มาเดินย่อยเฉยๆน่ะ"เธอบอก

"เฮ้~!พี่เจียซิน!พี่แจ็คสัน!เราจะกลับกันแล้วนะ"ยองแจตะโกนเรียก

"กำลังไปจ้า,ปะ!แจ็คสันไปกันเถอะ"เธอพูด แล้วเดินนำผมไป ผมรู้สึกเริ่มชอบเธอซะแล้วสิ

เราเดินไปที่รถก็เจอทุกคนยืนรออยู่

"ไปไหนกันมา,หาตั้งนาน"พี่เจบีพูด

"ไปเดินเล่นน่ะค่ะ"เธอบอก

"โอเค,ไหนๆก็มากันครบแล้วขึ้นรถกันจะได้ไปต่อ"พี่มาร์คพูด แล้วทุกคนก็ทยอยกันขึ้นรถ ไปต่อกันที่เซ็นทรัลพลาซ่า

20 นาทีผ่านไป

At Central Plaza 11:50 a.m.

รูปภาพที่เกี่ยวข้อง

"เอาล่ะถึงแล้ว"พี่มาร์คพูด แล้วทุกคนก็ลงจากรถ และพี่เจบีก็บอกกับทุกคนว่า

"ที่มาที่นี่เพราะมาซื้อของที่จำเป็นนะ,อ่ะนี่"แล้วเค้าก็ยื่นใบรายการมาให้

"เอ่อ,นี่เราจะต้องแยกกันไปซื้อหรอครับพี่เจบี"แบมแบมถามแล้วเค้าก็พยักหน้าตอบ

"งั้นก็ต้องจับคู่กันอีกแล้วสิ"ยูคยอมพูด

พี่เจบีเลยจับคู่ให้ตามนี้ พี่เจบี-จินยอง/แบมแบม-ยูคยอม/ผม-ยองแจ/พี่มาร์ค-เจียซิน แล้วทุกคนก็แยกย้ายกันไป

ขณะที่ผมกับยองแจกำลังซื้อของกันอยู่ยองแจก็ถามผม

"พี่,เจียซินนี่นิสัยเป็นไงอ่ะ?"ยองแจถามผม ผมหันไปหายองแจอย่างงุนงง

"ทำไมนายถึงถามฉันล่ะ?"ผมถามยองแจ

"ก็เป็นลูกพี่ลูกน้องกันไม่ใช่หรอก็ต้องรู้สิ"ยองแจพูด เอาไงดีทีนี้ จะบอกไม่รู้ก็ยังไงอยู่หรอก

"เอ่อ...ฉันไม่ได้เจอตั้งนานแล้วแล้วก็ไม่ได้สนิทกันมากขนาดนั้นจะไปรู้นิสัยเธอได้ไงล่ะ"ผมพูด

 "อ๋อ,แต่ผมว่านะเธอดูเงียบๆแต่ยิ้มบ้างก็น่ารักดีนะ"ยองแจบอก

“เธอไม่ค่อยมีเพื่อนด้วยมั้งเลยไม่ค่อยพูดอะไรสักเท่าไหร่”ยองแจพยักหน้า

“แล้วพี่ชอบเธอไหม?”ยองแจถามผม

“ทำไมล่ะ???”ผมถาม จะไปรู้ไหมเนี่ยยยย?!!!

“ก็แบบเพื่อนอ่ะแหละ”ผมบอกยองแจไป ยองแจกำลังจะถามแล้วก็มีคนมาทักเราสองคน

“เฮ้!ซื้อของเสร็จแล้วก็ไปจ่ายตังค์สิ,มัวยืนรออะไรอยู่ได้”พี่มาร์คพูด แล้วเจียซินก็ยืนอยู่ข้างๆ

“จะไปเดี๋ยวนี่แหละพี่มาร์ค,แล้วที่เหลือล่ะ?”ยองแจพูด

“รอพวกนายที่แคชเชียร์นู่น”พวกผมพยักหน้าแล้วไปหาพวกเค้า พี่มาร์คกับเจียซินก็เดินไปรอที่รถ

หลังจากซื้อของและจ่ายตังค์แล้ว พวกเค้าก็ให้ผมกับเจียซินไปที่หอช่วยจัดของก็เลยตกลงเพราะอีก 2 วันกว่าแม่ผมจะกลับเลยกลับดึกได้

2 ชม.ผ่านไป At Condo 15:00 p.m.

ผลการค้นหารูปภาพสำหรับ condo hong kong

กว่าจะซื้อของเสร็จแล้วมาถึงหอพักก็ใช้เวลาตั้ง 2 ชม.กว่าเพราะรถติดมาก

ถนนก็ลื่นเพราะฝนตกเมื่อวานเลยขับช้าๆ หลังจากนั้นพวกเราก็ทยอยขนของลงจากรถไปที่ห้องพัก

“เฮ้อ~!ในที่สุดก็หมดสักที”แบมแบมพูดด้วยความสบายใจ

“แต่ยังเหลือจัดของอีกนะ”จินยองพูดแล้วแบมแบมก็ลงไปดิ้นกับพื้น

“ฮือๆๆๆ~!ผมเหนื่อยแล้วน้าาาา”แบมแบมบ่นไปก็กลิ้งไป

“นี่แบมแบม,ถ้าเรารีบช่วยกันจัดของเร็วเท่าไหร่นายก็ได้พักเร็วเท่านั้นนะ”เจียซินพูด

“จริงหรอคับ,ทุกคนเร็ว!มาจัดของกัน!”พอแบมแบมได้ยินปุ๊บก็รีบลุกขึ้นทันที ทุกคนก็หัวเราะ

“เธอนี่กล่อมคนอื่นเก่งนะ”พี่มาร์คพูด

“ก็จำมาจากแม่น่ะค่ะ,ตอนเด็กๆแม่ก็กล่อมฉันแบบนี้เหมือนกัน”เธอพูด

“เอาล่ะ!เรามาจัดของเข้าครัวกันก่อนแล้วก็ค่อยห้องของตัวเอง”พี่เจบีพูด แล้วผมทักไปว่า

“พวกพี่ไปจัดห้องเถอะเดี๋ยวผมกับเจียซินจัดห้องครัวให้”ผมบอก

“เอางั้นก็ได้ค่ะเพราะเราไม่ได้อยู่หอเดี๋ยวจัดครัวให้”เธอพูดแล้วยิ้มให้ทุกคน

“โอเค,แยกย้ายไปจัดห้อง”พี่เจบีพูด แล้วก็เหลือแค่เธอกับผม

“มา,ลงมือกัน”เธอพูด แล้วเราก็จัดครัวกันไปซักพัก ผมนึกถึงเรื่องที่ยองแจถามเลยพูดกับเธอ

“เจียซิน,วันนี้ยองแจถามฉันเรื่องเธอด้วยล่ะ”ผมพูด แล้วเธอก็หันมา

“เรื่องฉัน,ถามว่าไง?”เธอถาม

“ก็เธอเป็นคนยังไงแค่เนี้ย”ผมพูด

“แค่นี้หรอ?”ผมพยักหน้า เธอครุ่นคิดอยู่สักพักแล้วก็พูดขึ้นว่า

“ก็ฉันไม่ค่อยพูดกับคนไม่สนิทถ้าสนิทก็พูดเยอะเลยล่ะ”แล้วเธอก็เงียบ

“เป็นอะไรรึเปล่า?“ผมถามเธอ เธอเริ่มทำหน้าเศร้าอีกแล้ว

“ถ้าไม่อยากบอกก็ไม่เป็นไรนะฉันเข้าใจ”ผมบอกเธอ แล้วเธอก็สะดุ้ง

“อ๋อ!ไม่เป็นไร,ไม่มีอะไรหรอกฮ่าๆๆๆ”เธอหัวเราะ เวลาที่เธอหัวเราะ ผมรู้สึกเหมือนเมฆที่หม่นหมองค่อยจางหายไป 

แล้วเห็นสายรุ้งอยู่ตรงหน้า 'ทำไมเธอต้องทำให้ฉันชอบเธอมากขึ้นทุกนาทีนะ'

2 ชม.ผ่านไป 17:10 p.m.

หลังจากนั้นก็ผ่านไป 2 ชม.เหมือนเดิมเราทุกคนก็มานั่งรวมกันที่ห้องนั่งเล่น 

ทุกคนก็หอบเหนื่อยแล้วนอนบนพื้นเพราะกว่าจะจัดห้องได้ก็ต้องเคลียร์ขยะออก 

ปัดกวาดเช็ดถูห้องจนสะอาดแล้วขนของเข้าออกกันอยู่หลายรอบ

“วันนี้หน้าที่ใครทำอาหารเย็น?”ทุกคนเงียบแล้วมองไปที่พี่เจบี

 “ก็ได้ๆ,ขอลูกมือคนนึง”พี่เจบีพูดแล้วเจียซินก็ยกมือ

“ฉันเองค่ะ,ฉันอยากช่วย”พี่เจบีก็พยักหน้า เธอลุกขึ้นตามพี่เจบีไปที่ครัว

“เป็นผู้หญิงที่แปลกจัง”ยองแจพูด

“แปลกยังไงอ่ะพี่”แบมแบมพูด

“ก็ดูเป็นคนเงียบๆแต่ก็น่ารักดีนะ”ยองแจพูด

“พวกผมก็คิดเหมือนกัน”ยูคยอมกับแบมแบมพูด พี่มาร์คนั่งฟังเงียบๆไม่พูดอะไร

 “แต่ว่าพี่เค้าดูเป็นสาวชิคๆนะสำหรับผม”ยูคยอมพูด

ถึงจะพูดอย่างนั้นก็เถอะ แต่สำหรับผมแล้วเธอน่ารักและใจดี 

ผมอาจจะรู้เกี่ยวกับเธอไม่มากนักแต่.....ผมอยากรู้จักเธอให้มากกว่านี้.....

20 นาทีผ่านไป

“อาหารเย็นเสร็จแล้วววว”พี่เจบีตะโกนบอก พอเราได้ยินปุ๊ปก็รีบวิ่งไปที่โต๊ะกินข้าวทันที

“ทุกคนมากันเร็วจังเลยนะฮ่าๆๆๆ”เจียซินพูด

“หูยยย,พี่เจียซินเรื่องกินเรื่องใหญ่นะครับ”แบมแบมพูด แล้วยูคยอมก็พยักหน้ารัวๆ

“หรอออ?นาย2คนน่ะเห็นเรื่องสำคัญๆเป็นเรื่องเล่นตลอดแหละ”พี่เจบีพูด

“โฮ่~!พี่เจบีอ่าาา” แบมแบมพูด เจียซินก็นั่งลงข้างผมแล้วเธอก็หัวเราะไปด้วย

พวกเรานั่งกินข้าวกันไปซักพักก็มีคนทักขึ้นว่า

“เจียซิน,เธอช่วยเล่าเรื่องของเธอให้เราฟังหน่อยได้ไหม?”พี่มาร์คพูด เจียซินค่อยๆวางช้อนลงแล้วเธอก็นิ่งไปสักพัก

“ทำไมถึงอยากให้ฉันเล่าล่ะคะ?”เธอถามด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง เหมือนเธอไม่อยากจะพูดถึงมัน

“เอ่อ.....ถ้าเธอไม่อยากเล่าก็ไม่เป็นไร,ขอโทษนะที่ถาม”พี่มาร์คพูด

“ไม่เป็นไรค่ะ,ถ้าพี่อยากฟัง...ฉันก็จะเล่า”

“ตอนนั้นฉันอายุแค่7ขวบ พ่อแม่ของฉันเคยอยู่ด้วยกัน แล้ววันนึงแม่ของฉันต้องไปทำงานที่ต่างประเทศ 5 ปี 

พอแม่กลับมา พ่อก็คิดว่าแม่แอบมีคนอื่นอยู่เลยหย่ากัน แล้วฉันก็ไม่ได้เจอแม่อีกเลย 

หลังจากนั้นพ่อของฉัน ท่านก็เปลี่ยนไปไม่ใจดีเหมือนแต่ก่อน พอฉันกลับบ้านก็คอยดุด่าว่าตีและทำร้ายฉันตลอด

จนวันนี้ทะเลาะกันรุนแรงมากแล้วพ่อก็ตบหน้าฉัน ฉันเลยหนีออกจากบ้านและไม่คิดจะกลับไปอีก”เจียซินเล่าด้วยน้ำเสียงเศร้าสร้อย

“โห~น่าสงสารแล้วตอนนี้พี่ดีขึ้นแล้วใช่ไหมฮะ?”ยูคยอมถาม

“อื้ม,ดีขึ้นแล้วล่ะต้องขอบคุณทุกคนนะ”เจียซินพูดและยิ้มให้พวกเรา

“เธอคิดดีแล้ว...หรอที่จะไม่กลับไป?”พี่เจบีถามเธอ เธอนั่งคิดอยู่สักพักและตอบกลับไปว่า

“ค่ะ,ฉันคิดดีแล้ว...”เธอพูด และทุกคนก็เงียบไป

“เอ้าๆๆจะเงียบกันทำไมเนี่ย?กินข้าวกันๆ”ยองแจพูด แล้วทุกคนก็คุยกันอย่างสนุกสนานกันต่อ

1 ชั่วโมงผ่านไป 18:10 p.m.

พอตกเย็นทุกคนก็มาส่งเรา ผมกับเจียซินบอกลาทุกคนและกลับบ้าน เจียซินหลับไปแล้วผมเรียกแท็กซี่กลับบ้าน

ระหว่างกลับบ้านเจียซินเอาแต่ละเมอว่า

'อย่า...อย่าทิ้งฉัน...อย่า' ผมจึงโอบไหล่เธอไว้แล้วเธอก็เงียบไป 

พอถึงหน้าบ้านจ่ายเงินเสร็จผมก็ช้อนตัวเธอเข้าบ้านแล้ววางเธอลงบนเตียง ห่มผ้าให้เธอ ผมกำลังจะลุกขึ้นเดินแต่เธอก็ฉุดมือผมไว้แล้วพูดว่า

'อย่า.....อย่าทิ้งฉันไป.....ขอร้องล่ะ'ผมจึงนั่งลงข้างเตียงเธอ แล้วลูบหัวเธอเบาแล้วบอกเธอว่า

'ฉันอยู่นี่แล้ว.....ไม่เป็นไรแล้วนะ'เธอยังร้องไห้ไม่หยุด ผมเขยิบหน้าเข้าไปใกล้เธอแล้วจูบหน้าผากเธอเบาๆ

สักพักเธอก็สงบลง แล้วผมก็หลับไปโดยไม่รู้ตัว


At 9:15 a.m.
You's part

หลังจากที่ไปหอพักพวกเขามา รู้ตัวอีกทีฉันก็มาอยู่บนเตียง แล้วมันเกิดอะไรขึ้นบ้างนะ?

"ตื่นแล้วหรอ?"แจ็คสันแง้มประตูมา ฉันก็พยักหน้ารับ

"แจ็คสันเมื่อคืนเกิดอะไรขึ้นอ่ะ?"ฉันถามเค้า แล้วเค้าก็เดินเข้ามานั่งข้างฉัน

"ก็เมื่อคืนเธอเหนื่อยมากจนหลับไปแค่นั้นแหละ"เค้าตอบ

"เออ...แล้วฉันทำอะไรแปลกๆหรือเปล่า?"เค้าทำหน้าสงสัย แล้วก็พูดขึ้นมาว่า

"เธอพูดว่าอย่าๆๆตลอดเลย"เค้าบอก ฉันตกใจเลยฟุบหน้ากับเข่า 

นี่ฉันดันละเมอเรื่องนั้นอีกแล้วหรอเนี่ย?!โอ๊ยยย!!!ให้ตายเถอะ

"มีอะไรรึเปล่า?"เค้าชะโงกหน้ามามอง

"อะ...เออ,ไม่มีอะไรๆ!ก็แค่อายที่ดันละเมอออกไปน่ะ"ฉันพูด

"โอเคๆฉันเชื่อเธอก็ได้"เค้าพูดพร้อมพยักหน้ารับ

"อ้อ!แจ็คสันช่วยพาฉันไปเซ็นทรัลทีสิ"ฉันขอร้องแจ็คสัน เค้าก็มองแบบงงๆ

"ไปทำไมอีกล่ะ???"เค้าถาม

"ก็...เมื่อวานเจอของที่อยากได้อ่ะเลยจะไปซื้อแต่ฉันไปไม่ถูก"ฉันพูด เค้าก็ยิ้มแล้วลูบหัวฉัน

"ช่วงนี้อาจจะไม่ได้นะมีงานต้องทำ,เธออยากไปเมื่อไหร่ล่ะ?"เค้าถามฉัน 

"นายว่างวันไหนอ่ะ?"เค้าครุ่นคิดอยู่สักพัก

"เสาร์หน้าฉันว่างนะ"เค้าพูด

"งั้นเสาร์หน้าพาฉันไปนะ"เค้าพยักหน้ารับ

 

วันเสาร์ 10:00 a.m.

"เจียซินตื่นรึยัง?"แจ็คสันถามฉัน ขณะกำลังเลือกเสื้อผ้าอยู่

"ตื่นนานแล้วล่ะตอนแรกจะปลุกนายแต่เห็นนายดูท่าจะเหนื่อยมากเลยไม่ปลุก"ฉันบอก

"ขอบคุณที่เป็นห่วงนะแต่มันจะไม่เสียเวลาเธอหรอ?"เค้าถาม

"ไม่นะ,ฉันไปเมื่อไหร่ก็ได้"ฉันตอบ เค้ายิ้มและหัวเราะแล้วบอกฉันว่า

"รีบอาบน้ำแต่งตัวแล้วไปเจอฉันข้างล่างละกัน"เค้าบอกแล้วลุกขึ้นกำลังออกจากห้องแต่ฉันโผกอดเค้าจากข้างหลัง

"อื้ม~!ขอบคุณนะแจ็คสัน"ฉันกอดเค้าแน่น เอ๊ะ?ฉันกอดเค้า...ฉันกำลังกอดเค้า ฉันรีบปล่อยกอดเค้าทันที

"เออ~ขอโทษนะฉันดีใจมากไปหน่อยน่ะ"ฉันพูด แล้วเค้าก็รีบก้มหน้าแล้วเดินออกไป ฉันก็รีบไปอาบน้ำแต่งตัว 

15นาทีผ่านไป

ฉันลงไปข้างล่างก็เห็นเค้านั่งอยู่ที่โซฟา ฉันเดินไปข้างหน้าเค้าแล้วเค้าก็มองฉันตั้งแต่หัวจรดเท้า

"วันนี้เธอดู...น่ารักนะ"เค้าพูด ใจฉันเต้นแรงมากเลย อะไรเนี่ยเค้าก็แค่ชมเราเท่านั้นเองไม่ได้ชอบเราสักหน่อย

"ขอบคุณนะ,นายก็หล่อเหมือนกัน"ฉันพูด แล้วเค้าก็ยิ้มแล้วลุกขึ้น

"ไปกันเถอะ,เราไปกินข้าวเช้าที่นู่นนะ"เค้าพูด และพาฉันไปขึ้นรถแล้วออกเดินทาง

12:00 a.m.

At Central Plaza

รูปภาพที่เกี่ยวข้อง

"เธอจะมาซื้ออะไรหรอ?"เค้าถามฉัน

"ตุ๊กตาน่ะ"ฉันตอบ แล้วเค้าก็ทำหน้างุนงงสงสัย ถึงมันจะดูไร้สาระแต่น่ารักจริงๆน้าาา

"ตัวไหนหรอ?"เค้าถาม

"ตามมาสิ"ฉันพูดแล้วจูงมือเค้าไปที่ร้าน

At Teddy Bears Store

 

"ยินดีต้อนรับค่ะ"พนักงานยิ้มทักทาย ฉันยิ้มรับแล้วเดินดูรอบๆ ก็เจอตุ๊กตาที่อยากได้

"นี่ไงๆตัวที่ฉันอยากได้"

ผลการค้นหารูปภาพสำหรับ teddy bear beijing

"น่ารักดีนะ"เค้าพูด

"ใช่ไหมละ,ฮิๆๆ"ฉันพูดแล้วยิ้ม เพราะมันน่ารักมาก~~~!!!แถมนุ่มอีกด้วย! ฉันเลยถามพนักงานก่อนซื้อ

"ขอโทษนะคะ,ตัวนี้ราคาเท่าไหร่คะ?"ฉันถามพนักงาน

"550หยวนค่ะ" (ประมาณ2,600บาทค่ะ) พอได้ยินราคาแล้วฉันตกใจมาก ถึงฉันจะมีเงินแต่ก็มีไม่เยอะมีแค่100กว่าหยวนเอง

"ขอบคุณค่ะ"ฉันพูด แล้ววางมันลงที่เดิม แจ็คสันมองฉันแล้วถามฉันว่า

"เธอไม่ซื้อหรอ?"

"มันแพงไปฉันซื้อไม่ไหวหรอก"ฉันพูด และกำลังเดินออกจากร้านแต่แจ็คสันบอกให้รอที่หน้าร้านก่อน

ฉันยืนรออยู่หน้าร้านมองไปรอบๆแล้วก็ดันไปมองคนนั้นเข้า...คนที่ฉัน.....เคยเชื่อว่าจะอยู่ข้างฉันไปตลอด

"อ้าว!เจียซินไม่ได้เจอกันตั้งนาน"เค้าพูด ฉันไม่โต้ตอบอะไรและหลบสายตาของเค้า

"หึ!ฉันรู้นะว่าเธอยังโกรธฉันอยู่แต่นั่นก็ไม่ใช่ความผิดของฉันสักหน่อย"เค้าพูดด้วยน้ำเสียงเยาะเย้ย

"นี่!ดีแลนนายกล้าพูดออกมาได้ยังไงว่าไม่ใช่ความผิดนายห้ะ?!"ฉันพูดออกไปด้วยความโกรธ

ผลการค้นหารูปภาพสำหรับ หวังเหอตี้

ดีแลน หวัง หรือ หวังเหอตี้ แฟนเก่าของฉัน

เราคบกันได้แค่ 1 ปีเค้าก็บอกเลิกฉัน ตลอดเวลาที่คบกับเค้า'ความสุข'ของฉันมันช่างน้อยเหลือเกิน

ความสุขของฉันมีแค่ตอนที่เค้าคอยไปรับไปส่งฉัน,พาไปเที่ยวแต่ไม่ซื้อจ่ายอะไรให้ก็ไม่เป็นไร,และไปกินข้าวด้วยกัน

แต่เค้าทั้งเย็นชา,ผิดนัด,ลืมวันครบรอบ,ลืมวันเกิด,และไม่สนใจว่าใครจะมาทำร้ายฉันที่คบกับเค้า

พอฉันเจ็บไข้ได้ป่วยก็ไม่เคยมาดูแล สิ่งที่เค้าทำก็แค่บอกกับฉันว่า'ดูแลตัวเองดีๆนะ'หรือ'หายไวๆนะ'

สาเหตุที่เค้าบอกเลิกฉันก็เพราะกำลังคบกับอีกคนอยู่และบอกว่าฉันเป็นคนอ่อนแอ,ไม่เอาไหน,ไม่สวย,และ

'ไม่มีค่ามากพอที่เค้าจะลดตัวมาคบด้วย.....'

ฉันโมโหมากในวันนั้น...วันที่เค้าบอกเลิกฉันและบอกว่าฉันไม่มีค่าพอ ฉันจึงต่อยหน้าเค้าและวิ่งออกมา

"ฉันทำดีกับนายตลอดแต่นายไม่เคยสนใจฉันเลยแล้วยังจะมีหน้ามาบอกว่าไม่ใช่ความผิดของนายอีกหรอ?!"เค้าหัวเราะในลำคอและพูดว่า

"นั่นก็เพราะฉันไม่เคยรักเธอเลยไงถึงได้ทำแบบนั้น"น้ำตาของฉันเริ่มล้น ฉันทนไม่ไหวแล้ว ใครก็ได้ช่วยฉันที.....

ผัวะ!!! แจ็คสันต่อยเข้าที่หน้าของดีแลนจนล้มลงและหันมาเช็ดน้ำตาให้ฉัน

"คนอย่างแกก็ไม่มีค่าพอที่เจียซินจะเอื้อมมือไปคบด้วยหรอก,ถึงเธอจะเคยคบกับนายแล้ว

แต่นั่นมันคือความผิดพลาดที่เธอดันไปคบกับแก...เพราะฉะนั้นแกต่างหากล่ะที่ผิด"แจ็คสันพูดพร้อมกุมมือฉันไว้

แล้วพาฉันไปที่รถและขับออกจากห้าง เค้าจะพาไปไหนก็ไม่รู้

18:00 p.m.

At Light rose garden hong kong

ผลการค้นหารูปภาพสำหรับ light rose garden hong kong

ไม่อยากจะเชื่อ.........ฉันเคยอธิษฐานให้ได้มาที่นี่สักครั้งแต่ก็ไม่มีโอกาส

"ทำไมนายถึงพาฉันมาที่นี่ล่ะ?"ฉันถามเค้า และเค้าก็ยื่นถุงใบหนึ่งให้ฉัน

"เอาไปสิ"เค้าพูด ฉันรับมาแบบงงๆ แล้วเปิดถุง

"น...นี่มัน...นายซื้อให้ฉันหรอ?"เค้าซื้อน้องหมีขาวให้ฉัน โอ๊ยยย น้ำตาจะไหลอีกแล้วววว

"ฉันจะซื้อให้คนรักไม่ได้รึไง?"เค้าพูด คนรักงั้นหรอ?

"นี่นายชอบฉันหรอ?"ฉันถามแล้วเค้าก็ยิ้มและก้มหน้า แล้วหยิบอะไรสักอย่างออกจากโบว์น้องหมี

แล้วเค้าก็คุกเข่าลงเอื้อมจับมือข้างขวาของฉันไป แล้วบอกฉันว่า

"เจียซิน,ฉันรักเธอนะมาเป็นแฟนกันเถอะ"แล้วเค้าก็เปิดกล่อง มันคือแหวนคู่

รูปภาพที่เกี่ยวข้อง

เค้าใส่แหวนที่นิ้วนางข้างขวาของฉันและจูบลงที่มือของฉัน

ฉันกอดเค้าแล้วเราก็จูบกันด้วยความรัก

คนที่ฉันไม่คิดจะเปิดใจคุยด้วย กลับทำให้ฉันมีความสุขมากขนาดนี้

มันเหมือนความสุขที่ฉันเคยมีกับพ่อและแม่เลย....................

 

Jackson's Part

หลังจากที่เราคบกันมันก็ผ่านมา 1 เดือนแล้ว เจียซินบอกกับผมว่าเธอจะกลับบ้านไปหาพ่อ

ผมจึงขับรถพาเธอไป แล้วมาหยุดที่หน้าบ้านเธอ 

รูปภาพที่เกี่ยวข้อง

 เธอยืนอยู่หน้าบ้านไม่ขยับไปไหน ผมกุมมือเธอไว้

"เราจะผ่านมันไปด้วยกันนะ"ผมบอกเธอ เธอยิ้มและพยักหน้า

แล้วเดินเข้าไปในบ้านก็เห็นชายคนหนึ่งกำลังนั่งอยู่ที่โซฟา

"พ่อ"เธอเรียกชายคนนั้น เขาหันมาหาเธอช้าๆและลุกขึ้นมากอดเธอไว้แน่น

"เจียซินพ่อขอโทษ!พ่อขอโทษที่ทำกับลูก"เขาพูดและร้องไห้ เจียซินก็ร้องไห้เช่นกัน

"ไม่เป็นไรค่ะพ่อ,หนูก็ขอโทษที่หนีออกจากบ้าน"ทั้งสองคนปรับความเข้าใจกัน และเจียซินได้แนะนำผมให้พ่อเธอ

ท่านก็ยอมรับผม และขอบคุณที่ดูแลเจียซินมาโดยตลอด

"จริงสิ,เจียซินวันนี้จะมีคนมาหาลูกนะ"พ่อของเธอพูด

"ใครหรอคะ?"เธอถามพ่อของเธอ แล้วกริ่งบ้านก็ดังขึ้น พ่อของเธอลุกขึ้นไปเปิดประตูและพาคนนั้นเข้ามา

เจียซินเห็นแล้วน้ำตาเธอก็ไหลออกมา

"ม...แม่คะ,นั่นแม่จริงๆใช่ไหม?"ท่านยิ้มตอบ ทั้งสองกอดกันแน่นและร้องไห้ด้วยความโหยหา

หลังจากที่เธอไม่ได้เจอแม่เป็นเวลา 5 ปีในที่สุดความฝันของเธอก็เป็นจริง

พ่อของเธอบอกว่า

'ตั้งแต่พ่อรู้ว่าลูกหนีออกจากบ้านพ่อตามหาลูกไปทั่ว พ่อรู้แล้วว่าพ่อเป็นพ่อที่แย่ขนาดไหน

พ่อไม่รู้จะทำยังไง พ่อเลยโทรไปหาแม่ของลูกเพื่อเล่าเหตุการณ์ทุกอย่างและปรับความเข้าใจ

หลังจากนั้นพ่อก็ขอให้เค้ากลับมาเพื่อลูก'

หลังจากที่พ่อของเธอเล่าจบ ท่านก็เตรียมงานแต่งให้เราทันที

'ขอบคุณสายฝนที่ทำให้เราได้มาเจอกัน'

THE END

#จบแล้วค่ากับแจ็คสันคนนี้ขอโทษนะคะที่มาต่อช้ามากเพราะไรท์พึ่งสอบเสร็จ

#โปรดติดตามพระเอกคนต่อไป

#อยากได้ใครแนวไหนก็บอกได้นะคะ ไรท์จะพยายามแต่งให้ ขอบคุณค่าาา

ผลงานอื่นๆ ของ Mind'gination

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

1 ความคิดเห็น

  1. วันที่ 15 ธันวาคม 2561 / 09:21
    รีบมานะ
    #1
    1
    • #1-1 SunSmile33
      5 มีนาคม 2562 / 21:17
      มาต่อให้แล้วจ้าาา
      #1-1