คัดลอกลิงก์เเล้ว

ฉันเป็นแฟนกับคุณในอีกตัวตนของคุณ

โดย Black_Wish

เพราะหน้าที่ทำให้เรามาเจอกันและเพราะหน้าที่ทำให้้เราต้องจากกัน

ยอดวิวรวม

10

ยอดวิวเดือนนี้

0

ยอดวิวรวม


10

ความคิดเห็น


0

คนติดตาม


1
จำนวนโหวต : ยังไม่มีคนโหวต
เรื่องสั้น
อัปเดตล่าสุด :  24 มี.ค. 61 / 09:10 น.
นิยาย ѹΌѺسաǵͧس ฉันเป็นแฟนกับคุณในอีกตัวตนของคุณ | Dek-D

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้
   เรา(ขออนุญาตแทนตัวเองว่าเรานะคะ)จะแบ่งพวกเป็นสองพวกนะคะ จะมีมนุษย์กับปีศาจค่ะ ส่วนมนุษย์จะมีสองกลุ่มย่อยค่ะ คือมนุษย์ธรรมดากับนักล่า งั้นเรามาทำความรู้จักกับกลุ่มทั้งสามกลุ่มนี้เลยดีกว่า
   มนุษย์ธรรมดาจะมีตัวตน ไม่มีอาวุธ ไม่รับรู้ถึงการมีตัวตนของนักล่าและปีศาจ
   นักล่าจะมีตัวตน มีอาวุธ(ตามความถนัด) รับรู้ถึงการมีตัวตนของนักล่าและปีศาจ
   ปีศาจจะไม่มีตัวตน ไม่มีอาวุธแต่มีความสามารถพิเศษของแต่ละตนตามสายพันธุ์ รับรู้ถึงการมีตัวตนของนักล่าและปีศาจ


   ตัวละครหลักๆเลยก็จะมี...
   ครัม เป็นนักล่า
   บอลลูน เป็นคนธรรมดา
   ออน เป็นนักล่า
   เรน เป็นคนธรรมดา
   และ.....
   น่าจะมีแค่นี้แหละ





งั้นเจอกันที่เนื้อเรื่องเลยน้าาาา

เนื้อเรื่อง อัปเดต 24 มี.ค. 61 / 09:10


     ณ โรงเรียนB
     เห้อ วันนี้เป็นวันหยุด ใช่ทุกคนอ่านไม่ผิดหรอกวันนี้เป็นวันหยุด แต่ฉันต้องมาโรงเรียนเพื่อมาจัดสถานที่การประเมิน  ฮือออ ทำไมโลกมันช่างใจร้ายกับฉันขนาดนี้
   หมับ
   อยู่ๆก็มีมือมาจากข้างหลังมาปิดตาฉันไว้ ก่อนจะพูดเป็นเด็กๆว่า
   "ทายสิใครเอ๋ย" ฉันจำน้ำเสียงได้ทันที บวกกับกลิ่นประจำตัวที่ฉันชอบทำให้ฉันรู้ว่าเป็นใคร
   ":) เอ๋~ ใครน้าาา ไม้รึป่าว" แน่นอนว่าทำให้ฉันอดแกล้งเขาไม่ได้
   "ผิด อะไรกัน แค่นี้ก็จำกันไม่ได้:(" บอลลูนเอามือออกพร้อมกับพูดประโยคนั้นออกมาด้วยน้ำเสียงน้อยใจ
   "โอ๋ๆ ไม่งอนกันนะ ใครจำแฟนของตัวเองไม่ได้บ้าง แค่แกล้งนิดหน่อยเอง" ฉันหันกลับไปพร้อมกับหยิกแก้มของเขาด้วยความหมั่นไส้
   "เหรอ แต่เมื่อกี้พูดชื่อไม้ด้วยใช่ป่ะ" บอลลูนจับมือฉันเพื่อให้หยุดการกระเมื่อกี้ลง
   "..."
   เรือหายละ
   "ว่าไงครับ ครีม"
   "ค่ะ เมื่อกี้พูดค่ะ"
   "แล้วพูดทำไมครับ"
   "กะจะแกล้งบอลลูนให้หึงนิดหน่อยค่ะ"
   "..."
   "..."
   "วันหลังอย่าทำอย่างงี้อีกนะ"
   "รับทราบ"
   "ไปเล่นบาสล่ะ พวกนั้นรอแย่"
   "อืม บาย"
   "บาย"
   ฉันโบกมือให้กับบอลลูน ก่อนที่จะหมุนกลับเข้าไปช่วยจัดสถานที่ต่อ
   "ครีม รู้ป่ะ เมื่อกี้ฉันไม่เห็นอะไรเลยนะเว้ย" น้ำเสียงที่ดัดให้ดูกวน*้น*ีน เอ้ย ให้ดูจริตจะก้านดังขึ้น อ่า เพื่อนฉันคงเห็นแล้วสินะ
   "..."
   "เด็กๆ มาช่วยยกของตรงนี้หน่อย"
   "ค่าาาา" ฉันสะกิดให้พวกมันไปช่วยครูก่อนที่จะโดนแซวไปมากกว่านี้
   ผ่านไป 3 ชั่วโมง
   การจัดสถานที่ใกล้เสร็จแล้ว ฉันจะได้กลับไปทำการบ้าน ดูหนัง ดูซีรีย์ ฟังเพลง แต่งนิยาย อ่านนิยาย เล่นเกม กินขนม นอนสักที (หวังว่าจะทำได้หมดนะจากไรท์)
   'ฉันเป็นเพียงชายคนหนึ่งที่อยากดูแลห่วงใยเธอเท่านั้น~..."
   เสียงโทรศัพท์ของฉันดังขึ้นทำให้รู้ว่ามีสายเข้า ฉันหยิบโทร์ศัพท์ขึ้นมาดู ชื่อที่ปรากฏอยู่ต่อฉันทำให้ฉันเบิกตากว้าง เพราะเขาไม่เคยโทร.มาหาฉันเลยแม้แต่ครั้งเดียว ครั้งนี้เป็นครั้งแรก
   'ออน'
   [ฮัลโหล]
   "ฮะ...ฮัลโหล"
   [ครีม ตอนนี้น้องอยู่ไหน! น้องอยู่บ้านรึป่าว! แล้วอาวุธล่ะอยู่ไหน!]
   "พี่ใจเย็นก่อน ค่อยๆพูด ตอนนี้น้องอยู่โรงเรียน อาวุธอยู่กับน้อง"
   [งั้นฟังพี่ให้ดีนะ...]
   "เฮ้ย!!!"
   อยู่ๆก็มีรองเท้าลอยมาจากไหนไม่รู้มาชนกับโทรศัพท์ของฉัน ทำให้ตอนนี้โทรศัพท์ของฉันนอนอยู่บนพื้นพร้อมรอยแตก
   ขวับ!
   ฉันหันไปทางที่คาดว่ารองเท้าน่าจะลอยมาจากตรงนั้น
   !!!!!!!
   แต่ฉันก็ต้องตกใจเมื่อหันไปเห็นแฟนของฉันที่บัดนี้ดวงตาสีน้ำตาลเข้มได้กลายเป็นแดง และผิวขาวซีด นั้นไม่ใช่บอลลูนด้วยซ้ำ ไม่ใช่เลยสักนิดเดียว
   "แกเป็นใคร ไม่ใช่สิ แกเป็นตัวอะไร!!"
   "เอ๋~ เป็นตัวอะไรนะ อื้มมมม ดูจากดวงตาก็น่าจะรู้แล้วไม่ใช่เหรอ ว่าไงล่ะ"
   "แวมไพร์งั้นเหรอ"
   "ใช่แล้วครับ คนเก่งของบอลลูน :)"
   "แกเข้าสิงเขาตั้งแต่เมื่อไร!!"
   "ตั้งแต่เมื่อไร...น่าจะตั้งแต่ผู้ชายคนนี้เห็นเธอครั้งแรกมั้ง"
   "!!!!"
   "เธอรู้ป่าว ปีศาจอย่างเรานะต้องการร่างกายไปทำไม"
   "หึ! ก็เอาไว้กำจัดนักล่าอย่างพวกฉันไม่ใช่รึไง"
   "ป่าว นั้นเป็นแค่คำพูดของฝ่ายนักล่าอย่างเดียวถูกมั้ยล่ะ งั้นมาฟังเหตุผลจากฉัน ผู้ที่เป็นปีศาจเป็นไง"
   "ว่ามาสิ ฉันให้เวลาแก 1 นาที"
   "ยังใจดีเหมือนเดิมเลยนะ"
   "..."
   "รู้รึป่าว ปีศาจบางตนนั้นต้องการกำจัดนักล่า บางตนก็แค่ต้องการความช่วยเหลือ บางตนแค่ต้องการอยู่กับคนที่ตนนั้นตกหลุมรัก"
   "..."
   "อ่า คงไม่รู้สินะ ให้ฉันเดาว่าเธอคงไม่รู้เหมือนกันว่า ปีศาจสามารถควบคุมอะไรในตัวมนุษย์ไปบ้าง"
   "..."
   ขณะที่เขาพูดนั้น ระยะห่างของเราก็ลดลงเรื่อยๆ ฉันรู้ว่าฉันควรจะถอยห่างออกมา แต่ขาฉันไม่ยอมขยับราวกับอยากรู้ถึงในสิ่งที่เขาอยากพูด
   "ในตอนแรกๆนั้น พวกเราจะควบคุมอารมณ์กับความรู้สึกก่อน จากนั้นก็การกระทำทั้งหมด"
   "แกกำลังจะบอกฉันว่า แกบังคับให้บอลลูนชอบฉันงั้นเหรอ"
   ฉันปรี้ดแตกทันที โอเคฉันเป็นคนที่โดนหลอกได้ แต่มาล้อเล่นกับความรู้สึกอย่างงี้ฉันไม่โอเค
   "ป่าว ตั้งแต่ที่ฉันเริ่มควบคุมการกระทำได้ ฉันก็เริ่มที่จะใช้ความรู้สึกของตัวเองแทนที่จะบังคับให้บอลลูนชอบเธอ และเข้าใกล้เธอมากขึ้น"
   "เพื่ออะไร! เพื่อที่จะทำให้ฉันตายใจใช่มั้ย! เพื่อที่จะได้ฆ่าฉันเร็วขึ้นใช่มั้ย!"
   "เฮ้อ ยังไม่เข้าใจอีกเหรอ"
   "..."
   ฉันขยับเท้าถอยมาก้าวนึง มือข้างนึงของฉันจับไปที่อาวุธ อาวุธของฉันคือปืนพก ก่อนที่ฉันจะยกอาวุธขึ้นมา แวมไพร์ตัวนั้นก็เดินเข้ามาอยู่ในระยะประชิด มือของมันมาจับมือฉันที่มีอาวุธแล้วยกจ่อที่กลางหน้าอกของตัวเอง
   "!!!!แกจะทำอะไรน่ะ"
   "ก็ฉันรู้ว่าครอบครัวของเธอคงจะกำจัดฉันแน่ ฉันปีศาจที่หลงรักลูกสาวหัวแก้วหัวแหวนที่เป็นนักล่าอันดับหนึ่งในรุ่น ไม่ว่าจะทั้งความสามารถที่ไม่มีใครเทียบได้ ทั้งหน้าตาที่น่ารักน่าเอ็นดู ทั้งกริยามารยาทที่ฝึกมาดีตั้งแต่เล็กๆ ทำให้เป็นที่รู้จักกันอย่างแพร่หลายในหมู่นักล่าด้วยกัน ฉันหลงรักทุกอย่างที่เป็นเธอ โดยเฉพาะจิตใจของเธอ"
   "..."
   อยู่ๆน้ำตาของฉันก็ไหลริน ปีศาจตรงหน้าฉันตอนนี้รักฉันงั้นเหรอ
   "แล้วทำไมถึงปรากฏตัวล่ะ ถ้าไม่แสดงตัวออกมาก็จะสามารถอยู่ใกล้ฉันได้แท้ๆ ฮึก"
   "ไม่เอาสิครับ ไม่ร้องนะ รู้ป่าวเวลาร้องไห้แล้วครีมไม่สวยเลยนะ"
   "ตอบฉันมาสิ! ฮึก ทำไม! ทำไมถึงไม่อยู่อย่างเงียบๆไปในร่างนี้!"
   "ก็ฉันอยากจะบอกความรู้สึกจากใจ ในร่างที่ไม่ใช่บอลลูน แต่เป็นร่างของปีศาจที่รักเธอหมดหัวใจ"
   ฉันปล่อยให้น้ำตาของฉันไหลออกมา ให้ตายเถอะ
   "..."
   "หยุดร้องเถอะนะ ถือว่าเป็นคำขอสุดท้าย"
   "อือ"
   ฉันรีบเช็ดน้ำตา ก่อนจะมองหน้าปีศาจไม่ใช่สิผู้ชายที่รักฉันหมดหัวใจ
   "ยิ้มด้วย"
   ฉันยิ้มตามที่เค้าบอก
   "เก่งมากเลยครับ คนเก่งของเลโอ"
   เขาจูบที่หน้าผากของฉันก่อนที่จะมีเสียงที่ตอนนี้ฉันไม่อยากจะได้ยินเลยสักนิด
   ปัง!
   ร่างของบอลลูนล้มลงไป ฉันรีบไปประคองบอลลูนขึ้นมา
   "เลโอ เลโอ ทำอย่างงี้ไปทำไม ฮือ ทำไปทำไม"
   "ถ้า...จะถูกฆ่า...ฉันขอตาย...ด้วยอาวุธ...ของเธอ...ผู้เป็นที่รัก...ขะ...ของฉันดีกว่า"
   แล้วบอลลูนหลับไปแล้ว เขาคนนั้นไปแล้ว...
   "ครีม!! เป็นอะไรมั้ยเจ็บตรงไหนรึป่าว"
   พี่ออน  วิ่งมาจับตัวฉัน แล้วสำรวจร่างกายของฉัน
   "ไม่เป็นไรค่ะ หนูฝากให้พี่ลบความทรงจำของบอลลูนให้หน่อยได้มั้ย หนูจะกลับบ้าน"
   "อืม ได้สิ"
   ฉันเดินออกมา แล้วเดินไปที่ๆเขาคนนั้นเคยพาฉันไปเที่ยว เคยไปกินข้าวด้วยกัน เคยไปเดินเล่นด้วยกัน ตอนนี้คงจะไม่มีแล้วสินะ ฉันรีบกลับบ้าน เอาล่ะ พรุ่งนี้ต้องไปโรงเรียน พรุ่งนี้บอลลูนจะไม่รู้จักฉัน
   แอ้ด~
   "ครีม กินอะไรมารึยังลูก"
   "หนูอิ่มแล้วค่ะ ถ้าไม่มีอะไรแล้วหนูขึ้นห้องก่อนนะคะ"
   "เดี๋ยวก่อนสิ"
   ฉันรีบเข้าห้อง แล้วล็อกประตู
   "อ่า พรุ่งนี้จะตอบพวกนั้นว่ายังไงดีนะ..."


   วันรุ่งขึ้น
   ณ โรงเรียนB
   ฉันเดินขึ้นบันไดมาด้วยความรู้สึกว่างเปล่า ไม่อยากทำอะไรทั้งนั้น แต่ด้วยความเคยชินทำให้ขาเจ้ากรรมทั้งสองลากสังขารมาโรงเรียนจนได้
   "เซย์ฮายค่ะ เพื่อนนนน"
   "อืม"
   ฉันครางตอบรับเพื่อนไปก่อนจะมานั่งที่โต๊ะของตัวเอง
   "เป็นไรฮะ โดน*ัวทิ้งรึไง"
   "อืม"
   ฉันตอบกลับไป อ่า ไม่อยากเรียนเลย
   "เฮ้ย กูแค่ล้อเล่น เป็นไรเนี่ย"
   "บอล แฟนมึงเป็นไรวะ แม่งซึมแต่เช้า ทะเลาะกันหรือยังไง"
   "ใครวะ แฟนกูก็ปกตินี่"
   บอลลูนส่งสายตาสงสัยไปให้เพื่อนของเขาก่อนจะลากสายตามามองฉัน แล้วถามในสิ่งที่คนทั้งห้องตกใจ เพราะไม่คิดว่าจะได้ยินคำถามนี้
   "อ้าว แล้วเธอเป็นใครอ่ะไม่เคยเห็นหน้าเลย เพิ่งย้ายเข้ามาเหรอ สวัสดีนะเราชื่อบอลลูนยินดีที่ได้รู้จัก"
   "..." เงิบมั้ยล่ะ
   "อืม สวัสดี เราชื่อครีม เราย้ายเข้ามาเมื่อปีที่แล้วนะ"
   "แต่เราไม่เคยเห็นเธอเลยนะ ห้องเราก็มีแค่ 30 คนเอง เราน่าจะเคยเธอเธอบ้างสิ"
   "อะ...เออๆ ใช่ๆ เพราะมึงมั่วแต่สนใจแต่คนในกลุ่มตัวเองไง เลยไม่ค่อยสนใจคนอื่นเท่า"
   "เหรอวะ"
   "เออๆ ได้เวลาแล้วไปเข้าได้แล้ว ไปๆ"
   เพื่อนของเขาดันหลังให้บอลลูนเดินไปก่อนจะหันมามองฉันด้วยสายตาที่บอกว่า'มึงต้องเล่าให้พวกกูฟังด้วย' ฉันพยักหน้าไป ก่อนจะลุกขึ้นและเดินไปเข้าแถวพร้อมกับเพื่อนๆ
   "มึงโอเคแน่นะ" ฟูจีถามฉัน
   "อืม อีกอย่างฉันไม่เคยรักบอลลูนเลยสักครั้ง"
   "..."
   "ตอนแรกฉันก็คิดว่า ฉันรักคนที่ชื่อบอลลูนจนหมดหัวใจ แต่เปล่าเลย ฉันกลับรักอีกคน"
   "..."
   "ฉันก็เพิ่งรู้ตัวตอนที่บอลลูนจำฉันไม่ได้นั้นแหละ ฉันไม่ได้เจ็บเท่ากับตอนที่คนนั้นจากไปสักนิด"
   "กูเอาใจช่วยล่ะกันนะ"


   ตกเย็น
   หลังจากที่พวกเราเลิกเรียนแล้ว บอลลูนก็บอกเพื่อนๆของเขาว่าตัวเองนัดแฟนไปเที่ยวอาจจะไม่ได้ไปเล่นบาสแล้วก็เดินจากไป ทำให้ตอนนี้เหลือสมาชิกในห้องทั้งหมด 29 คน ว่าง่ายๆก็คือ นอกจากบอลลูนแล้วที่เหลือก็อยู่กันครบ
   "อ่ะตอนนี้มันไปแล้ว เล่าให้พวกกูฟังได้ยังว่ามันเกิดอะไรขึ้น"
   ฉันเล่าทุกอย่างตั้งแต่ต้นจนจบให้พวกมันฟัง พวกมันก็ฟังกันอย่างเงียบๆจนจบ ฟูจีอยู่ๆก็เข้ามากอดฉัน
   "ร้องไห้ออกมาให้หมดมึง กูรู้ว่ามึงเล่าให้พ่อกับแม่ฟังไม่ได้ มึงยังมีพวกกูอยู่ข้างๆนะเว้ย"
   และตอนนั้นเองฉันถึงได้รู้ตัวว่าตัวเองร้องไห้ ฉันกอดเพื่อนคนสนิทก่อนจะปล่อยโฮออกมา
   "ส่วนพวกมึง ถ้าเรื่องนี้แดงขึ้นมานะ กูไล่ถามรายคนเลย" ไม้ เพื่อนสนิทของบอลพูดขึ้น(เป็นคนเดียวกับคนที่ส่งสายตามานั้นแหละ)
   "พ่อสุภาพบุรุษ พวกกูไม่บอกหรอก นี้ก็เพื่อนกูม่ะ แถมครีมเป็นแมวห้องนะเว้ย ใครอยากให้แมวต้องเสียหายบ้างอ่ะ"
   ทุกคนพยักหน้าเห็นด้วยกับจินพร้อมกับพูดให้กำลังใจ สักพักพวกนั้นก็กลับบ้านกันไป ฟูจีไปรอรถของพี่ออนเป็นเพื่อนฉัน พอฉันเห็นก็โบกมือลาแล้วไล่ให้อีกคนกลับบ้านไปก่อนที่จะมืดไปมากกว่านี้
   บนรถนั้นไม่มีเสียงอะไรนอกจากเสียงจากแอร์รถ จนคนเป็นพี่ทนไม่ไหวเป็นฝ่ายพูดก่อน
   "พี่เล่าเรื่องให้พ่อกับแม่เราฟังแล้วนะ พี่ก็พูดปรึกษากับพ่อกับแม่แล้วด้วย"
   "..."
   "จบม.สามแล้วไปอยู่กับพี่นะ"
   "ห้ะ"
   "จะได้ไม่ต้องเจอกับผู้ชายคนนั้นไง"
   "พี่ หนูไม่เป็นไร หนูอยู่ได้ อีกอย่างยังไม่อยากห่างกับพ่อแม่ด้วย"
   "เหรอ แต่ดวงตาน้องกำลังบอกว่าไม่อยากจะเจอหน้าผู้ชายคนนั้นเลยสักนิดนะ"
   "..."
   "ว่าไง พี่ไม่บังคับนะ ถ้าไปก็ถือว่าไปเปิดหูเปิดตา ถ้าไม่ไปก็ไม่เป็นไร"
   "...แล้วพ่อกับแม่ว่าไงบ้าง"
   "พวกท่านบอกว่าถ้าน้องโอเคก็ไปได้"
   "..."
   "พี่ให้เวลาน้องคิดถึงเดือนหน้านะ"
   "ให้เวลาน้อยไปป่ะ"
   "อย่าลืมหลังเดือนหน้าไปน้องต้องเข้าสู่โหมดติวกับติว ถ้าตัดสินใจได้เดือนหน้าเดี๋ยวพี่จะได้หาโรงเรียนให้ ถ้าไม่เดือนหน้าเนี่ยไหนจะสอบของส่วนกลางสอบนู้นสอบนี้แล้วยังหายใจไม่ทั่วท้องก็ต้องสอบปลายภาคอีก ถ้าถึงตอนนั้นแล้วบอกว่าจะไปบอกเลยว่ายาก"
   "เออ เข้าใจล่ะ แล้ววันนี้จะค้างมั้ย" ฉันถามพี่ออนไป พี่ออนไม่ใช่พี่แท้ๆหรอก เรียกว่าลูกพี่ลูกน้องดูเหมือนว่าจะใช่กว่า พี่ออนบ้านอยู่ที่กรุงเทพ สงสัยที่มาได้เพราะว่างมั้ง
   "ไม่อ่ะ ว่าจะกลับล่ะ"
   "ตลก ตอนนี้เนี่ยนะ จะไหวมั้ยเนี่ย"
   "คนอย่างพี่ ไหวอยู่แล้ว แล้วเจอกันนะน้องรัก"
  "เจอกันค่ะ"


   อีกเก้าเดือนต่อมา
   "เร็วหน่อยครีม เดี๋ยวไปสาย"
   "ค่าาา"
   .
   .
   .
   "วันนี้เปิดเทอมวันแรกตั้งใจเรียนด้วยล่ะ"
   "ค่ะ ขอบคุณอีกครั้งนะพี่"
   "อืม ไม่เป็นไร"
   "เจอกันตอนเย็นค่ะ"
   วันนี้ฉันจะได้ใช้ชีวิตใหม่ ในรั่วโรงเรียนใหม่ แน่นอนว่าฉันคิดถึงเพื่อนๆของฉันมาก พวกเราไม่เคยขาดการติดต่อกันเลย หวังว่าพวกนั้นจะมีชีวิตที่ดีขึ้นนะ


   10ปีต่อมา
   "เอาล่ะครับทุกท่านวันนี้ผมเป็นเกียรติมากเลยนะครับที่ได้มารับหน้าที่เป็นพิธีกร..."
   "ไม่ต้องพูดเหมือนไม่ค่อยได้ทำเลย มีงานแบบนี้มึงก็ได้เป็นตลอด"
   "เออ ก็ได้ๆ ผมสุภาพบุรุษประจำห้องกิฟท์'แมทรุ่นที่1 ไม้ครับโผมม"
   "และดิฉันเรน ว่าที่ภรรยาในอนาคตของบอลลูนค่าาา"
   "ฮิ้ววววววว"
   "แหม่ ไม่เหม็นความรักเลยนะครับ"
   "ค่ะ ^^"
   "เอาล่ะครับที่เราต้องมีพิธีกรเนี่ยก็เพราะ..."
   สวัสดีค่ะทุกคน วันนี้ฉันมางานเลี้ยงรุ่นค่ะ หลังจากไม่ค่อยได้เจอกันนาน ทำให้ทุกคนดูคึกคักเป็นพิเศษ ทุกคนสงสัยมั้ยว่าทำไมเรนถึงแนะนำตัวเองอย่างงั้น หลังจากที่ฉันได้ย้ายเข้ามาใช้ชีวิตในเมืองกรุงนั้น เพื่อนของฉันก็บอกว่าแฟนที่บอลลูนพูดถึงนั้นคือเรน พอเพื่อนถามว่าเป็นแฟนกันได้ไง เรนก็เล่าว่าเป็นคนบอกชอบบอลลูนก่อน แล้วเหมือนโชคจะเข้าข้างเพราะบอลลูนเองก็ชอบเรนเหมือนกันทั้งที่ก่อนหน้านี้นกตลอด คู่นี้ก็เหมาะสมกันดีนะน่ารักดี
   "ครีมๆ"
   "หืม??" บอลลูนมาสะกิดแขนฉัน
   "ขอคุยด้วยหน่อยได้มั้ย"
   "ได้สิ แต่เรนจะไม่โกรธใช่ป่ะ??"
   "ไม่หรอก คุยกับเรนมาก่อนหน้านี้แล้วไม่เป็นไร"
   "..."
   "ตามมาหน่อยสิ"
   ฉันเดินตามบอลลูนไปอย่างว่าง่าย ก่อนที่บอลลูนจะหยุดเดินเมื่อมาถึงบริเวณที่คาดว่าไม่มีใครจะได้ยินแล้วจึงพูดขึ้น
   "ทำไมเองไม่บอกเค้า"
   "บอกอะไรเหรอ"
   "ที่เค้าเคยเป็นแฟนกับเองไง"
   "..."
   "..."
   "รู้แล้วเหรอ"
   "ใช่ รู้ตอนจะย้ายบ้าน บังเอิญว่าไปเจอกล่องๆหนึ่งมันเขียนว่าห้ามเปิดแต่เรนไม่ได้คิดอะไรเลยเอามาเปิดดูเลยเห็นรูปถ่ายที่เค้าถ่ายกับเองไว้"
   "ก็ไม่จำเป็นนิ"
   "ขอโทษนะ"
   "เพื่อ??"
   "ที่ทำเองเจ็บ"
   "เองไม่ต้องขอโทษหรอก คนที่ต้องขอโทษนะตอนนี้ไม่อยู่แล้วล่ะไม่เป็นไรหรอก"
   "งั้นเหรอ"
   "อืม"
   "งั้นถามหน่อยได้มั้ย"
   "..."
   "ทำไมเค้าถึงไม่มีความทรงจำเกี่ยวกับเองเลย"
   "เองถูกปีศาจสิง..."
   "0_0"
   "ฉันรู้ว่ามันทำใจยากที่จะเชื่อ แต่มันคือเรื่องจริง เองถูกปีศาจสิงเมื่อ18ปีก่อน และฉันเองก็ไม่ได้เป็นคนลบความทรงจำเอง ขอโทษนะ"
   "อืม ไม่เป็นไร กลับไปกันเถอะ"
   "อื้อ"
   ต่อไปนี้คงไม่มีเรื่องค้างคาใจกันอีกแล้วสินะ.....เลโอ ฉันคิดถึงนายจัง อย่างน้อยก็มาเข้าฝันหน่อยนะ ฉันไม่ได้ฝันเห็นเธอมาหลายเดือนแล้วจะทรมานฉันหรือไงกัน


   หนึ่งเดือนต่อมา
   ตุบ
   "ขอโทษค่ะ/ดีใจจัง"
   "..."
   "เออ คือขอโทษนะคะที่ฉันเดินชนขอตัวค่ะ" แปลกคนโดนชนแต่บอกว่าดีใจเนี่ยนะ
   "จะไปหาแมวที่สวนสาธารณะใช่มั้ยครับ"
   "ค่ะ ใช่ค่ะ ทำไมคุณถึง??"
   "ไม่ต้องใช้คำสุภาพก็ได้ครับ ปกติคุณก็ไม่ได้พูดภาษาสุภาพกับผมเท่าไหร่ อีกอย่างพวกเราอายุเท่ากัน..."
   "ขอโทษนะคะ ดิฉันไม่รู้จักคุณเพราะฉะนั้นอย่าทำตัวสนิทสนมกับฉันเลยนะคะ"
   "งั้น ยินดีที่ได้รู้จักครับ ผมชื่อเลโอครับ :)"

*************** จบจ้าาาา ***************

เย้~~~~~~~ เรากลับมาแย้ววววววว
ฮือออออ ทำไมมันเศร้า ครีมของเราน่าสงสารนะโดนคนที่ตัวเองรักเนี่ยหลอกว่าเป็นมนุษย์
อะๆ เรื่องนี้ยังไม่จบนะ เดี๋ยวเราจะกลับมาต่อ(คงอีกเป็นเดือน//โดนตบ) บรัยยยยย

เย้จบแล้วเด้อออออออออออออออออออออ 5555555 ยังไงก็เรื่องนี้เป็นเรื่องแรกเนอะ ขอบคุณที่เข้ามาอ่านนะคะ ติดตามเรื่องต่อไปด้วยนะะะะ ผิดพลาดตรงไหนก็ขออภัยนะคะ -/\- เจอกันค่ะ

ผลงานเรื่องอื่นๆ ของ Black_Wish จากทั้งหมด 6 บทความ

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

0 ความคิดเห็น